თუში გმირი

რეზო შატაკიშვილი

ის ერთი ალვანელი ალვასავით მაღალი თუშის ბიჭი იყო. დღეს გმირია. დედამისს დღემდე არ სჯერა რომ ის მკვდარია. და როგორც ორჯერ ორი რომ ოთხია ისე იცის რომ მისი შვილი ცოცხალია. დღემდე ცრემლი არ ჩამოვარდნია თუშის ქალს… ის შვილს დღესაც ელის. ელის რადგან ასე უთხრა ოსის ქალმა, ნათესავმა რომლის შვილიც ოსურ ჯარში მსახურობს… თუმცა სხვას ამბობს „დეენემი“…

გიორგი ანწუხელიძე ახმეტაში, ალვანში დაიბადა, გაჭირვებულ ოჯახში, 13-იოდე წლის ბიჭი იყო, მეწყერმა მათი სახლი რომ დაანგრია და ოჯახი აიყარა და ვაზიანში გადმოვიდა. მისი მეუღლე მაკა ჩიკვილაძე გვიამბობს რომ მის გმირ მეუღლეს დალხენილი ბავშვობა ნამდვილად არ ჰქონია. მამა ავადმყოფი იყო, ვერ მუშაობდა და გიორგის ჯერ კიდევ პატარაობიდან დააწვა მძიმე ტვირთი – დედასთან ერთად ის ინახავდა ორ დას, მამას, გამზრდელ მამიდას, მუშაობდა, ცხვარში დადიოდა, მერე ჯარში გაიწვიეს და მას შემდეგ ჯარში მსახურობდა, 24 წლის 18 აგვისტოს უნდა გამხდარიყო… ომში რომ წავიდა მისი ბიჭუნა ლევანი 10 თვის იყო, მეუღლე – მეორე ბავშვზე ფეხმძიმედ, 2 თვის ფეხმძიმე, ისე წავიდა ომში, ბავშვის სქესი არ იცოდა, უნდოდა გოგონა ჰყოლოდა, გოგონა ჰყავს – ანა ჯერ 3 თვისაც არაა… ანამ დაბადებამდე იგლოვა მამა – ყველა სტრესი მასზე გადავიდა და რომ დაიბადა ცალი ფილტვი დახურული ჰქონდა, თვენახევარი აპარატზე იყო იაშვილის კლინიკაში, თავდაცვის სამინისტროს თანადგომით, ექიმთა ძალისხმევით ანა მდგომარეობიდან გამოვიდა, დღეს შინაა დედასთან, თუმცა კვლავ ექიმთა მეთვალყურეობის ქვეშაა… მისმა გმირმა მამამ და დედამისმა კი ერთმანეთი ამ სამი წლის წინ რესტორანში გაიცნეს. მაკა ჩიკვილაძე ახლობლის დაბადების დღეზე იყო, გიორგი სხვა ჯარისკაცებთან ერთად _ სავახშმოდ შესული იმ რესტორანში, მერე სუფრები გაერთიანდა, მაკამ ახლოს გაიცნო გიორგი, რომელიც ადრეც ენახა. „იმ საღამოს შემდეგ კი რეკავდა ხშირად. ვხვდებოდით, თუმცა ბევრჯერ არც შევხვედრივართ, გიორგი მალევე წაიყვანეს ორფოლოს პოლიგონზე, დღეში ათასჯერ მირეკავდა, დავიწყების საშუალებას არ მაძლევდა, პოლიგონიდან რომ დაბრუნდა, დამირეკა, ნახვა მინდაო, მე არ გავედი, გვიანი იყო და გამიბრაზდა. მერე ისევ იმ რესტორანში ვნახეთ შემთხვევით ერთმანეთი, ვილაპარაკეთ და… ტაქსი გააჩერა, გაგაცილებო და დეიდამისთან წამიყვანა, აღარ გამომიშვა…“მაშინ გიორგი სენაკში მსახურობდა, შინ იშვიათად იყო. შემდეგ კუჭის წყლულმა შეაწუხა, ჰოსპიტალში მკიურნალობდა, ჯარს ჩამოშორდა, ოჯახს გაუჭირდა, ისევ აღიდგინა თავი, მეოთხე ბრიგადაში დაიწყო მუშაობა მეტყვამფრქვევის თანაშემწედ, ომამდე 2 თვით ადრე. 6 აგვისტოს ცოლ-შვილი გორის რაიონში ძევერაში გააცილა. „კარგად მახსოვს ოთხშაბათი იყო და ვთხოვე იქნებ პარასკევს ჩამოხვიდე მეთქი, კიო ჩამოვალო, რაღაც არ გვინდოდა თითქოს დაშორება, თითქოს ვგრძნობდით… საშინელება ატყდა, თავიდან მიწისძვრა გვეგონა, მთელი სახლი ზანზარებდა, სარდაფში ვიმალებოდით, მე დამირეკეს ნაწილიდან, გიორგის ზარი ჰქინდა გათიშული ტელეფონზე… მამიდამისთან დავრეკე, გვიანი იყო, მამიდამ გააღვიძა გიორგი, იმ ღამეს წავიდა ომში. 7 რომ თენდებოდა…  ვუთხარი, შეიძლება ცხინვალში წაგიყვანონ და თავს გაუფრთხილდი მეთქი…“ომი დამთავრდა, ჯარი თბილისში დაბრუნდა, გიორგი არ ჩანდა. არც ცოცხალი, არც მკვდარი. ოჯახს გიორგი დაღუპული ეგონათ. ყველგან ეძებდნენ. ოქტომბერში, ნათესავი, ოსის ქალი, რომლის ვაჟიც ოსურ ჯარში მსახურობს, ეტყვის რომ გიორგი ცოცხალია და ორი კვირის წინ ვლადიკავკაზში გადაიყვანეს. ოჯახს იმედი გაუჩნდება, მეტიც დარწმუნედებიან რომ ცოცხაკლია, თან „კვირის პალიტრაში“ წაიკითხავენ რომ „ალანია“ იღებს ფილმს, სადაც არის კადრები თუ როგოირ აწამებენ ოსები ქართველ ჯარისკაცს, მეოთხე ბრიგადის სერჟანტს – გიორგი ანწუხელიძეს. ოჯახი „ალანიას“ მიაკითხვას, და ფილმის გასვლამდე ნახავს კადრებს, სადაც გიორგი წელსზემოთ შიშველია, თავჩაღუნული, სცემენ, ზედ ადგებიან, ეკითხებიან, სად იყავი გიორგი გუშინ? გიორგი პასუხობს აზრზე არ ვარო, გონებას კარგავს, წყალს ასხამენ. ზუსტად არ იციან როდინდელია ეს კადრები, ტელეკომპანია ამბობს რომ აგვისტოს კადრებია. „გიორგი ტყვედ ჩავარდა. მისი ძმაკაცი, თანამებრძოლი იყო ამოსული ჩვენთან, ნასვამი იყო და გვითხრა, ამას არ უნდა გეუბნებოდეთ, მაგრამ გიორგი დაჭრილი დაიჭრა ფეხში, 9 აგვისტოს, ბოლო შეტაკების დროს, სამმა ბიჭმა ნახა, ეხვეწებოდა გიორგი, აქ არ დამტოვით, წამიყვანეთ, სახლში ფეხმძიმე ცოლი მყავსო და არ წამოიყვანეს, მძიმე ხარ და ვერ გათრევთო. და ტყვედ ჩავარდა. ვერ გავარკვიეთ ვინ იყო ის სამი კაცი. არ ვიცი, ეჭვი მაქვს რომ თვითონ იყო იმ სამიდან… ალბათ ძალიან მძიმედ იყო დაჭრილი, თორემ გიორგი ტყვედ არ ჩავარდებოდა. ისიც ვიცი რომ ჩემი ქმარი ასე არავის მიატოვებდა…ვიცოდით რომ ცოცხალი იყო და ვეძებდით, მაგრამ მერე 20 იანვარს მოგვივიდა პასუხი, რომ დაიღუპა, ბოლოს რომ გადმოასვენეს 10 მიცვალებული, ნოემბერში იქ ამოვიდაო. იმის მერე აგვერია ყველაფერი, ვეღარ გავიგეთ, მკვდარი იყო თუ ცოცხალი. გიორგი ტყვედ იყო ჩავარდნილი და ამოვიდა ომში დაღუპულ ბიჭებთან ერთად… არადა, იმ კადრზე ჩანს რომ გიორგი მარტოა ტყვედ… გვეუბნებიან დახვრიტესო, ერთ დღეს ეგ კადრები გადაიღეს, მეორე დღეს დახვრიტესო. დასკვნაც მოგვივიდა თავდაცვის სამინისტროდან რომ დაღუპულია. ტყვეობის ამბებს ახლა სამხედრო პოლიცია იძიებს. „დეენემზე“ ეჭვი არ მაქვს, ყველასი დაემთხვა და რა ვიცი… თან აღწერილობაში წერია, რომ კბილები არ აქვს, გიორგის ისე სცემდენენ რომ კბილები არ შერჩებოდა, მაგრამ გვამის სიმაღლე არ ემთხვევა, ჩემი ქმარი 195 სმ იყო, იქ 182 სმ წერია…გვამის ამოსაცნობადაც იყო წასული ჩემი და და გიორგის სიძე, ამოსაცნობი არაფერი იყო, ცარილეი ჩინჩხიღა იყო… ღუდუშაურის კლინიკაშიც ვიყავით მისული, ნაკაშიძესთან, გიორგის ოცეულში იყო ის ბიჭი, ისიც ტყვედ იყო ჩავარდნილი, გამოიხსნეს, ჯერ თავს იკავებდა, მერე თქვა, ბოლო დღემდე ერთად ვიყავითო, შეტაკება რომ მოხდა, გიორგი პირქვე ეგდო ძირსო, გაუნძრევლად იყო, მკვდარი იყო თუ დაჭრილიო, ვერ იხსენებს, ხან ერთს ამბობს ხან მეორეს… ეჰ… ნაიწლიდან რომ მოვიდოდა სულ სახლში იყო ჩვენთან, სულ ბავშვთან იყო. აძინებდა, უცვლიდა. რამდენჯერ შევსულვარ, ზევიდან ეწვინა გულზე და ეგრე ეძინათ მამა-შვილს… 27 ივლისს თანაცხოვრების ორი წელი შეგვისრულდა, 6 აგვისტოს მერე აღარც მინახავს, აღარც მილაპარაკია, ვურეკავდი, მაგრამ სულ მიუწვდომელი იყო, ტელეფონი აქ ჰქონდა დატოვებული… დეკემბერში ერაყში მიდიოდა, სულ ვეხვეწებოდი არ წახვიდე მეთქი, ერთი წელი რა გასძლებს მეთქი უშენოდ და ახლა სულ წავიდა…“

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

კომენტარები

  • Social Animal  On აგვისტო 12, 2010 at 7:28 AM

    საბრალო ბავშვები 😦 სუ არ სჭირდებოდათ გმირი, მარტო მამაც ეყოფოდათ.

    Like

  • didgori  On ნოემბერი 9, 2010 at 6:37 PM

    namdvili tushi ,winaprebis wesi ar daargvia da samshoblos shescira tavi ,gmertma natelshi amyofos ,vin gaudzlebda im wamebas rac magan tyveobashi gadaitana ,magram gmiri iyo ,tushi iyo da bolomde tushad darcha

    Like

Trackbacks

  • By tushebi on ივნისი 3, 2013 at 10:08 PM

    […] ომი. 2 Comments Post a comment or leave a trackback: Trackback URL. « რეზო შატაკიშვილი […]

    Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: