რეზო შატაკიშვილი ავაზისებურ მარინა კახიანზე

ამ ავაზისებური ქალის მშვენიერება ვნების, ეშხის და სინატიფის ბეწვის ხიდზე გადის.

იშვიათად თუ ნახავთ მისდამი ნეიტრალურად, ნელ-თბილად გაწყობილ ადამიანს ის ან ძალიან მოწონთ, ან აღიზიანებთ. ან ევულგარულებათ, ან ემშვენიერებათ.

19 სექტემბერს მარინა კახიანი 50 წლის ხდება. (პუბლიკაცია 2009 წელს „პრაიმტაიმში“ – რ.შ.)

თუმცა მარლენ დიტრიხივით მისი დაბადების წლად ზოგგან რა წერია და ზოგგან რა…

მის ცხოვრებაში დრამატულ თეატრამდე იყო ბალეტი.

ბალეტი კი ყოველთვის იყო მის ცხოვრებაში.

პატარობისას მამას სთხოვდა პარტნიორობის გაწევას. მერე ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში შეიყვანეს. მეოთხეკლასელმა წიწილა იცეკვა „ექიმ აიბოლიტში“. შემდეგ მათთან ვახტანგ ჭაბუკიანი შევიდა დაადფრთიანა – პირველ კურსზე კახიანს კლასიკური ესპანური ცეკვა დაუდგა, მეორე კურსზე – „ჟიზელში“ აცეკვა. მესამეზე – ლარურენსია…

მარინა კი უიმედოდ ოცნებობდა ჭაბუკიანთან ერთად ცეკვაზე, ლექსებსაც უწერდა, სთხოვდა ახალგაზრდობის მანამ შენარჩუნებას, ვიდრე მის პარტნიორობას შესძლებდა, არადა ჭაბუკიანი უკვე 60-ს იყო გადაცილებული…

ღიაწაბლისფერთმიანი მარინა ერთ დღეს ქერად შეღებილი გამოეცხადა ჭაბუკიანს. ჭაბუკიანმა უთხრა რომ მას შავი თმა უფრო მოუხდებოდა.

მეორე დღესვე შავთმიანი გამოვეცხადე, ასე დავუმტკიცე ჩემი რწმენა და სიყვარული. ბატონ ვახტანგს სიცილი აუტყდა. ძალიან მოეწონა. გიხდებაო მითხრა, თან დააყოლა, თუ ყველაფერში ასე დამიგდებ ყურს, დიდი ბალერინა გამოხვალო“.

ქორეოგრაფიული სასწავლებლის დამთავრების შემდეგ, ერთი სეზონი ოპერისა და ბალეტის თეატრში ცეკვავდა, მაგრამ…

ერთ მშვენიერ დღეს გადავწყვიტე მსახიობი გავმხდარიყავი. ეტყობა აღარ მაკმაყოფილებდა ცეკვა და მინდოდა ხმამაღლა მეყვირა“.

მარინამ თეატრალურ ინსტიტუტში ჩაბარება გადაწყვიტა. მშობლები წინააღდეგი იყვნენ, მიაჩნდათ რომ უკვე გზაზე იდგა და კარგი მომავალიც უჩანდა, როგორც ბალერინას. მაგრამ შეუვალი ვიყავი და მაინც ჩემი გავიტანე“.

თეატრალურ ინსტიტუტში გამოცდაზე გამოცხადებულს კი ეთერ გუგუშვილმა დაუცაცხანა, აქ რა გინდა, წადი იცეკვეო. მარინამ იქვე იტირა და… სტუდენტი გახდა.

ამ ნაბიჯზე არასოდეს მინანია, მაგრამ როცა სცენაზე კარგი ბალერინა გამოდის, მეც მინდება ხოლმე ცეკვა. საოცრად ხანმოკლეა ადამიანის ცხოვრება, ბალერინას ცხოვრება კი სულ მთლად პეპელასავით ხანმოკლეა. ეტყობა თავი ვერ გავიმეტე პეპელას ხვედრისთვის…

დაიწყებს არტისტობას, მაგრამ ეტყვიან – შენ კინოში არავინ გადაგიღებს – ქართული გარეგნობა არ გაქვსო და ისიც რუსულ ცხვირს გაიქართულებს. ცხვირის ოპერაცია იმიტომ არ გამიკეთებია, რომ გარეგნობა არ მაკმაყოფილებდა. გეგმაზომიერად ვქმოქმედბდი, მიმაჩნდა რომ აგრეგნობა მთლად ქართული არ მქონდა და უნდა შემეცვალა. ისე, დიდად არაფერი შეცვლილა, იმიტომ რომ ძგიდს არავინ შეხებია. კურნოსიმქონდა წინ და ცოტა ჩამოათალეს. მოკლედ, რუსული ცხვირი მქონდა და გავიქართულე…“.


ინსტიტუტშივე დაიწყო დიდი სკანდალური რომანი _ მარინა კახიანს თავისი პედაგოგი, მასზე 20 წლით უფროსი ცოლიანი კაცი შეუყვარდა – გია მატარაძე.

მარინა კახიანი: „…ცუდი ფაქტი მოხდა, მე ახალგაზრდა გოგონას შემიყვარდა ბევრად უფროსი ცოლიანი მამაკაცი. უფრო სწორედ ერთმანეთი შეგვიყვარდა… ეს ყველაფერი მართლა ისე უცებ მოხდა რომ… ვერ გეტყვით არ ვგრძნობდი თავს დამნაშავედ-მეთქი. სხვათა შორის წლების შემდეგაც, მაგრამ მოხდა ასე… მე იმით ვამართლებ ჩემს ნაბიჯს რომ მეც და გია მატარაძეც ბედნიერები ვიყავით. გარდაცვალებამდე რამდენიმე დღით ადრე მითხრა, რომ ის იყო უბედნიერესი კაცი, მე რომ შემხვდა და საერთოდ, ამ ქვეყნად ყველაზე მეტად ვუყვარდი…

იმ დროს იმ ნაბიჯმა მართლაც გამოიწვია მითქმა-მოთქმა, შოკი, ამ ყველაფერს ახლდა სკანდალები, ჭორები… რა თქმა უნდა მე არც პირველი ვყოფილვარ, არც უკანასკნელი, ჩემნაირი უამრავი ყოფილა ადრეც და არიან დღესაც, მაგრამ ადამიანები, ეტობა ვერასოდეს ეგუებიან, როდესაც ვინმეს სიყვარული ჩარჩოებში არ ჯდება. როდესაც გოგონას უყვარდება თავისიზე უფროსი, ოჯახიანი მამაკაცი, ყოველთვის იწვევს ყველა დროის საზოგადოების რისხვას. მაგრამ მე ვაჟკაცურად დავდექი… მე არ ვარ ის ადამიანი, საზოგადოების აზრს რომ ანგარიშს არ უწევს, მაგრამ მაშინ ნამდვილად არ დამიხევია უკან და საზოგადოებრივ აზრსაც კი დავუპირისპირდი. ამას ცხადია არ ვნანობ, უბრალოდ როდესაც ასეთ ნაბიჯს დგამ, გარკვეულ ტკივილს აყენებ სხვა ადამიანებს, მაგრამ არის რაღაცეები, რაც აუცილებლად უნდა მოხდეს. გარდაუვალია. შეიძლება ბედისწერაა. თუმცა ხშირად ვამართლებთ ჩვენს საქციელს ამ სიტყვით – ბედისწერა.


ეს იყო უდიდესი სიყვარული, როგორიც არც თუ ისე ბევრია გარშემო. მართლაც ბედნიერი ვარ რომ ასე მოხდა ჩემს ცხოვრებაში და ბედისწერამ შემახვედრა გია მატარაძეს.

მართლა საოცარი ადამიანი, საინტერესო პიროვენება და ხელოვანი იყო, იშვიატად რომ ასეთი კაცი შეგხვდეს. გვიან მოვიდა რეჟისურაში, მან ვერ მოასწრო იმის გაკეთება, რაც შეეძლო და გააკეთებდა კიდეც, რომ დასცლოდა. ჩემი მასწავლებელი იყო, არა მარტო როგორც მსახიობის, არამედ როგორც ქალის. 12 წელი ვიყავი უბედნიერესი ქალი, დღესაც მიკვირს ხოლმე, ნუთუ შეიძლება ორი ადამიანი ერთად ცხოვრობდეს ამდენს ხანს ასე ბედნიერად?

გიას სიკვდილიდან 15 წელზე მეტი გავიდა.

მყოლია და მყავს თაყვანისმცემლები, აბეზარი თაყვანისმეცემლების თავიდან მოშორებაც მნიწევდა, სილის გაწვნამდეც მისულა საქმე… ზოგი თაყვანისმცემელი სერიოზული იყო, ზოგი ნაკლებად სერიოზული. ერთი

ცოლობასაც მთხოვდა, მაგრამ მე ვერავის შეყვარება ვერ შევძელი ისე, როგორც გია მიყვარდა. ამიტომ ვამბობ გია ჩემი ბედისწერა იყო…

დღეს კი ქვეყნად უკვე პატარა გია მატარაძე დადის – მარინა კახიანი უკვე ბებიაა. მისი ვაჟის – ვათა მატარაძის მეუღლე ჟურნალისტური წრეებისთვის კარგან ნაცნობი ქეთი ჟორდანიას ქალიშვილი – ეკატერინეა…

აი, სილის გაწვნა ნამდვილად არ ეშლება კახიანს – „ბერნარდა ალბაში“ ისე გააწნა სილა ნანუკა ხუსკივაძეს რომ ყურის ბარაბანი გაუხეთქა.

ბერნარდა ალბას გარდა, მარინა კახიანის მიერ განსახიერებულ პერსონაჟთა გალერეაშია არაერთი ქალი ისტორიიდან და მსოფლიო კლასიკური დრამატურგიიდან: ევა ბრაუნი, კორდელია, მარია სტიუარტი, კოლხი მედეა…

მარინა კახიანი: „ალბათ ბედნიერი მსახიობი ვარ იმ თვალსაზრისით, რომ არ მითამაშია დღემდე როლი, რომელიც არ მყვარებია. ზოგი შეიძლება უფრო ღრმა იყო, ამაღლებული, ზოგი პირიქით – შეიძლება ზნედაცემულიც. ზნედაცემულთა შემთხვევაში ვცდილობდი მეჩვენებინა თუ რამ დასცა ქალი ზნეობრივად, რამ მიიყვანა აქმდე. ვერ გეტყვით, რამდენად შევძელი ეს… სიმართლისმოყვარე კორდელია მიყვარდა ძალიან, ასევე ცხოვრებადამახინჯებული, ტრაგიკული ლიდა სპექტაკლიდან „აღდგომა გაუქმებულ სასაფლაოზე“. დღემდე მიყვარს ჩემი პირველი როლი სტურუასელ სპექტაკლში „ლურჯი ცხენები წითელ ბალახზე“…


ბერნარდა ალბა

ბერნარდა ალბაზე ჩემი დიდი ტკივილის შემდეგ ვმუშაობდი და მე მგონი ის ტკივილი, რაც გამაჩნდა, ამ შემთხვევაში გამომადგა“.

გავდივართ ცხოვრებას, ხანდახან შეიძლება ვაკეთებთ იმას რაც საჭიროა და არა იმას რაც გვინდა, თუმცა რა არის საჭირო, ბოლომდე არავინ იცის… ბოლოს კი ვბერდებით. დგება მომენტი, როდესაც ყველაფერი აღმოჩნდება უკან. ის პატარა სიხარულებიც, სიყვარულიც და ყველაფერი. ბერნარდა ალბასაც თავის ცხოვრება აქვს გავლილი, სითბოც ჰქონდა, სიყვარულიც, და ტრაგედიაც და ეს ყველაფერი უკანაა. წინ არაფერია, ამის გამოა გაბოროტებული, სპექტაკლში ერთი სცენაა, წერილებისა და ყვავილების. იქ ჩანს ბერნარდა ალბა ამ რაკურსით. ეს სცენა ჰიმნია წარსული ცხოვრებისადმი, რომელიც აღარ განმეორდება…


მარია სტიუარტი

მარია სტიუარტში თავმოყრილია მთელი ქალურობა საუკეთესო თვისებებითა და უზნეობით. მიუხედავად მისი თავქარიანობისა, მე მაინც მიყვარს იგი, თავისუფლების მოყვარე ქალია, არ შეეძლო მას სიყვარულის გარეშე და სწორედ ამ სიყვარულს შეეწირა იგი….


მედეა

მე ყოველთვის მაშინებდა ეს ქალი თავისი ცხოვრებით, ქმედებებით, ძალით თუ ვნებით. დღესაც, როდესაც სპექტაკლის სათამაშოდ მივდივარ, ბოლომდე ზუსტად არ ვიცი რას გავაკეთებ. სცენა როდესაც მედეა შვილების დასახოცად გადის, არც ერთხელ ერთნაირად არ მითამაშია. შვილების დახოცვისას კი არ ვიცი რა მდგომარეობა მექნება, რას მოვიმოქმედებ. რამდენიც არ უნდა ვამტკიცო, რომ ახსნა, გამართლება მოვუძებნე მის ამ საქციელს, მაინც დღემდე არ გამქორობია წინააღდეგობა. მისი საქციელის ახსნისას მისივე სიტყვებია ჩემთვის ამოსავალი წერტილი მე საკუთარი თავი უნდა დამესაჯა და დავსაჯე კიდეცო. მე არ შემეძლო იმ მედეას შეყვარება, რომელიც შვილებს ხოცავს ქმარზე შურისძიებისას. მის საქცილს ვამართლებ სწორედ საკუთარი თავის დასჯით მან დასაჯა საკუთარი თავი სამშობლოს და მამის მოღალატე…


მას უყვარს თავის როლები, და არც მსხვერპლის გაღებაზე იხევს უკან – საინტერესო როლისთვის. მას თავიც კი აქვს გადაპარსული როლისთვის. თუმცა, ვიდრე როლისთვის გადაიპარსავდა თავს, „რეპეტიცია“ დეპრესიულ ფონზე გაიარა:

მახსოვს ძალიან ცუდ განწყობაზე ვიყავი, დარტყმები, ტკივილები… ამ გადასახედიდან რომ შეხედო, არანაირი დიდი დარტყმა არ ყოფილა, როგორც მერე აღმოვაჩინე, ბევრად უფრო დიდი ტკივილებიც არსებობს ცხოვრებაში… მაგრამ ცუდ განწყობაზე ვიყავი, დავჯექი სამზარეულოში, დავიდე სარკე, დავიწყე თმის ჭრა, ვიჭერი, ვიჭერი და ბოლოს გადავიპარსე. ასე რომ პირველად დეპრესიის გამო გადავიპარსე და ნაწილობრივ გამომიყვანა კიდეც. ნანა ჯორჯაძეს ნანახი ვყავდი თავგადაპარსული და რამდენიმე ხნის მერე ფილმისთვის მთხოვა ისევ გადამეპარსა. ამისთვის გარკვეული თანხაც დამიმატეს… თუ იქნება საინტერესო სამუშაო, თან გააჩნია ვინ შემომთავაზებს, ნამდვილად არ დავფიქრდები და ნებისმიერე ექსპერიმენტზე წავალ ან გავსუქდე ზედმეტად, ან დავიმახინჯო თავი… დიახ, თუ როლი საინტერესო იქნება სპეციალურად გავსქუდები…

სპეაციალურად თუ გასუქდება, თორემ ისე, ზედმეტი წონის პრობლემა არასოდეს ჰქონია. მისი ძალიან ბევრ ქალს შურს. კიდევ უფრო დანაყრდებიან შურით, როცა გაიგებენ თუ როგორ ინარჩუნებს მარინა კახიანი ბრწყინვალე ფორმას  – გემრიელი ჭამით. თანაც შუაღამისას:

გემრიელი რაცაა ყველაფერი მიყვარს, ხორცის მოყვარული ვარ, მიყვარს ცხარე კერძები, არ მიყვარს უგემური უღიმღამო კერძები, ჩემთვის გემოს აძლევს სიცხარე, მარილი, სუნელები. ძალიან მიყვარს ქართული კერძები, ხინკალი, მწვადი… ძალიან მიყვარს თევზეული, ხიზილალა… შოკოლადი მიყვარს, გემრიელ ნამცხვრებსაც კარგად გეახლებით, ხილიც მიყვარს… ძალიან მიყვარს ჩინური სამზარეულო, მართლაც ორიგინალური და მრავალფეროვანია, იაპონურიც, მექსიკურიც, ყველა იტალიური კერძი ნამდვილად არა, მაგრამ ზოგიერთი ძალიან მიყვარს. მოკლედ, გურმანი ვარ და ჯერჯერობით საბედნიეროდ, არანაირი დიეტების დაცვა არ მჭირდება. მართლა კარგი მჭამელი ვარ. ძალიან მიყვარს, როცა სპექტაკლის შემდეგ, დაღილი მოვდივარ შინ, ტელევიზორის წინ მოვკალათდები ძველი რომაელი პატრიციის მსგავსად, მოვიდგამ ნუგბარ საჭმელებს… ეს ჩემთვის ისეთი სიამოვნებაა, თან ეს ხდება ძალიან გვიან, მაგრამ ჯერჯერობით, არ აისახება ჩემს გარეგნობაზე, შემდეგ რა იქნება არ ვიცი… მე არც მაშინ არ ვიცავდი არანაირ დიეტას როდესაც ბალერინა ვიყავი. ბევრი ბალერინა იკვებება საკმაოდ კარგად და მაინც მშვენიერ ფორმაში არიან. ბრწყინვალე ქართველი ბალლერინა ვერა წიგნაძე, მთელი ცხოვრება ძალიან გამხდარი იყო და ახლაც ძალიან გამხდარია, მიუხედავად იმისა რომ ყოველთვის ძალიან კარგად იკვებებოდა, არაფერს არ იკლებდა…

მარინა კახიანი არ განეკუთვნება იმ „მოსვეტო“ დაკავებულ ქალთა კატეგორიას, რომლნიც თავს იწონებენ ხელთუყრობით – რომ სამზარეულოსთვის არ სცხელათ და არც იციან რაიმეს კეთება. პირიქით აღიზიანებს კიდეც ეს ტენდენცია:

არ ვიცი ასეთი რა მოუცლელი სჭირთ, ზოგიერთს მე მგონი მოსწონს ეს პოზა. ზოგმა შეიძლება მართლა არ იცის, მაგრამ ძალიან მიკვირს რატომ თვლიან საამაყოდ იმას რომ არაფერის გაკეთება არ იციან. როდესაც დაძაბული დღე მაქვს ცხადია ვერ ვიცლი სამზარეულოსთვის, მაგრამ როდესაც დრო მაქვს ვდისახლისობ და არც მეზარება. პურზე რომ რიგები იყო პურსაც ვაცხობდი… ადრე მხოლოდ დედა მეხმარებოდა, დედა დღეს ისე ვეღარ მეხმარება და ქალბატონი ავიყვანე დამხმარედ, რომელიც ძალიან გემრიელ კერძებს ამზადებს, თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს რომ მე აღარაფერს არ ვაკეთებ. მითუმეტეს თუ სუფრა იშლება, ვცდილობ რომ სუფრაზე ძირითადად ჩემი გაკეთებული კერძები იყოს. ეს მე თვითონ მანიჭებს სიამოვენებას, თანაც ვიცი, იმ ადამიანებს ვინც მოდიან, უყვართ ჩემი გამზადებული კერძები და ამიტომ მე მინდა მათ ვასიამოვნო და ის შევთავაზო, რასაც ჩვეულნი არიან ჩემგან. თვლიან რომ მე ძალიან კარგი საცივის ავტორი ვარ, მოსწონთ ოსტრი“, რომელსაც ჩემებურად ვაკეთებ, არის სალათები, ჭარხალი ტყემალაში, იგივე ხორცის კერძს ვაკეთებ წითელი ბულგარულით…“.


შურზე, ჭორებზე

„ვერ გავაიდიალებ ადამიანებს და ვერ ვიტყვი რომ არ მიგრძვნია შური…  მიგრძვნია შორიც, შემხებია ინტრიგებიც, მაგრამ მომიყრუებია ყური და კონფლიქტში არ შევსულვარ. მეც შემშურებია სხვისი, უბრალოდ არასოდეს დავბოღმილვარ და ამის გამო არ გამიმწარებია არც სსხვისი და არც საკუთარი ცხოვრება… უამრავი ჭორი გამიგია ჩემზე, მათი 99% ტყუილი და აბსურდია. ქალს და თან მსახიობს, ძირითადად მამაკაცებზე უვრცელებენ ჭორს, ისეთ ვინმესთან მიგაწყვილებენ, საერთოდ რომ არ იცნობ. თვალითაც რომ არ გინახავს. კაცი მოუკლავსო, ჯერ ნამდვილად არ უთქმათ…“

მანერულობაზე, ხმაზე

მარინა კახიანზე საუბრისას, არც თუ იშვიათად მიანიშნებენ მანერულობაზე.

შესაძლოა ასეც იყოს, არ ვკამათობ. მაგრამ ძალიან ხშირად მანერულს უწოდებენ მას, ვინც ისე არ მეტყველებს როგორც ყველა. ასეთივე შეფასება მომისმენია კარგ მსახიობზეც. არადა, ის ასე მეტყველებდა ცხოვრებაშიც. შესაძლოა, ოდესღაც, მართლაც მან შექმნა ასეთი მოდელი საკუთარი თავის. მაგრამ როდესაც ადამიანი რაღაცას ქმნი, ქმნი შენგან გამომდინარე… ბავშვობაში დედაჩემი ხუმრობით მეცოხრინწოსმეძახდა. საკმაოდ ნაზი გარეგნობა მქონდა, ღია ფერის თვალები, თმები და უცებ ხმას რომ ამოვიღებდი, ყველას უკვირდა, ასე რომ ბავშვობიდან ეს ხმა მაქვს. ასე რომ, მოგატყუებთ, რომ ვთქვა რომ საათობით ვმუშაობდი ამ ხმის დაყენებაზე… სიაგრეტის მოწვა ქორეოგრაფიულ სასწავლებელში დავიწყე, მაგრამ იშვიათად ვეწეოდი, მერე უკვე ინსტიტუტში მოვუხშირე და მოვიხშირე. სულ ვფიქრობ რომ ნაკლები მოვწიო, მაგრამ რატომღაც აზრად არ მომდის რომ სულ გადავაგდო. ძალიან დიდხანს სიგარეტს საჯაროდ არც ვეწეოდი, ეს ბოლო წლებია რაც ასე გავთამამდი…

ფოტოები – ირაკლი გედენიძის

 

Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

კომენტარები

  • nlpforu  On ნოემბერი 9, 2010 at 7:50 AM

    მოხიბლული ვარ, რეზიკო, ასე მგონია, ახლა აღმოგაჩინე ამ ტრიალ ბლოგოსფეროში! :)))

    Like

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: