მის პოლიტიკურ მენიუში წიწმატი იყო მოდაში

თუ სამასმა არაგველმაც უაზროდ გაწირა თავი, რატომ ჰქვია მეტროსადგურს „სამასი არაგველი“ და არა “ანზორას სამასი „მეშოკი“ ფაქვილი”? რატომ დგას ორთაჭალაში სამასი არაგველის მემორიალი და რატომ არ აწყვია სამასი „მეშოკი“ ფქვილი?

მას დროის დინება მის ფერხთა ქვეშ გაყინულად ეჩვნება, სადაც როგორც ინებებს ისე იციგურავებს. ის ქვეყანასა და მის ხალხს კი არა, ქვეყნის ზედხედს იცნობს მხოლოდ – ვინაიდან სულ ზემოდან უყურებდა ქვეყნიერებას – პარტიული ნომენკლატურის ღვიძლ შვილს არც წარმოუდგენია სხვაგვარი ხედი თუ აქვს ქვეყანას. პოზიციებს იცვლის მარაოსავით. როგორც კი დაინახავს რომ პოზიცია ხელში შემოაცვდა და ვეღარ უნიავებს, მოისვრის და ახალს იღებს. შიგადაშიგ მარგალიტებსაც შეათამაშებს.

მას ნინო ბურჯანაძე ჰქვია. მას ერთმა ჟურნალისტმა ჯერ კიდევ მაშინ უწოდა პოლიტიკური ბარბი, როცა ქვეყანს ის ყველაზე საიმედო პოლიტიკოსად ესახებოდა.

მისი კარიერა დაბადებიდანვე დაიწყო – რაიკომის მდივნის ასული იყო.

განათლება არ დაუკლიათ, ასწავლეს რუსული, ინგლისური, მაგრამ ქართულ ლექსიკონს მაინც ვერაფერი მოუხერხა, მეტად ღარიბი არს ლექსიკა მისი.

დაამთავრა აქ უნივერსიტეტი, მერე მამამ მოსკოვში „წაიღო“ ასპირანტურაში. დისერტაციაც დაიცვა საზღვაო სამართალში. თბილისში 1991 წელს დაბრუნდა და მუშაობა უნივერსიტეტში დაიწყო დოცენტად, პარალელურად გარემოს დაცვის სამინისტროს ექსპერტ-კონსულტანტი იყო, მერე კი როცა ზვიადი დაამხეს და ქვეყნის სადავეები მამის ძმადნაფიცმა შევარდნაძემ აიღო, ნინიკომ პარლამენტში დაიწყო ექსპერტ-კონსულტანტობა. 1995 წელს კი მოქკავშირის ისაშიც ჩასვეს. ანზორ ბურჯანაძე სადღაც, ინტერვიუში წერდა რომ მას ზურაბ ჟვანია სთავაზობდა სიაში ჩასმას, ანზორი უარობდა, მერე ჟვანიამ ქალიშვილის სიაში ჩასმა შესთავაზა. სხვანი ამბობენ რომ ჟვანიამ ამ მანევრით მაშინ შევარდნაძის გულის მოგება სცადა, კიდევ სხვანი კი იმას რომ იქით ნამეტნავად გამდიდრებული ბურჯანაძეები ცდილობდნენ პოლიტიკაში დამკვიდრებას.

ქალბატონ ბურჯანაძეს დიდებისკენ გზა მამის ფულმა და შევარდნაძის ფაქტორმა გაუკაფა, თორემ მაგის საზღავაო სამართლის ცოდნა რომ არავის ეხურმ-ეჩირ-ეჩურჩხელებოდა ფაქტია.

სწორედ მაშინ, იმ წლებში გადაიკვეთა პირველად მისი და სააკაშვილის გზები. სააკაშვილი იურიდიული კომიტეტის თავჯდომარე იყო, ბურჯანაძე – მისი მოადგილე. 1998 წელს, სააკაშვილი რომ მოქკავშირის ფრაქციის თავჯდომარე გახდა, ნინომ გამონთავისუფლებული სავარძელი დაიკავა. ახლაც ამის იმედი აქვს რომ მიხეილის სკამს დაიკავებს, ხვდება რომ მიხეილი ნებით არ თმობს და ეჯიკავება, დამსვიო. საერთოდ უყვარს გამონთავისუფლებული სავარძლების დაკავება.

1999 წელს ისევ მოქკავშირის სიით გადეპუტატდა, 2001 წელს კი, როცა ზურაბ ჟვანიამ პოსტი დათმო, ის პარლამენტის თავჯდომარედ მოგვევლინა. მისი გასპიკერება აკაკი ასათიანის ინიციატივა იყო. ბურჯანაძეზე ფსონი დასდო თვით ჟვანიამაც, ვაჟა ლორთქიფანიძის კანდიდატურას ჟვანიამ შევარდნაძისთვის მისაღები ბურჯანაძის კანდიდატურა დაუპირისპირა.

თავჯდომარედ მისი გაყვანა კი ხათუნა გოგორიშვილის ძალისხმევით მოხდა. მიუხედავად ამისა, ბურჯანაძის უმადურობის ეპოპეა სწორედ ხათუნა გოგორიშვილს შეეხო პირველად. სწორედ მას დაემდურა შემდეგ პირველად.

მაგრამ იმ წლებში კი როცა საქართველოს პარლამენტში პროცესები მართლა დუღდა, ბურჯანაძემ მშვენიერი ამპლუა მოძებნა, ჟვანია-სააკაშვილის ოპოზიცია შევარდნაძის უსახურ უმრავლესობას უპირისპირდებოდა პარლამენტში. ბურჯანაძე ნელ-ნელა ოპოზიციის პოზიციებს იკავებდა და ამ პროცესში დაპირისპირება უწევდა ისეთ ოდიოზურ ფიგურებთან როგორებიც ვახტანგ რჩეულიშვილი და ვიტალი ხაზარაძე იყვნენ. ჯერ მათი და შემდეგ ირინა სარიშვილის მიერ წარმოებული ლანძღვა-თათხვა მალამოდ ედებოდა ბურჯანაძის კარიერას.

იქმნებოდაბურჯანაძის მითი, როგორც მითი პრინციპული და ურყევი ლიდერის. ამ მითს მისი რუსეთში გამოსვლებიც აძლიერებდა, დღევანდელივით კი არ იყო, მაშინ რუსეთს უტევდა დაუნდობლად.

აღზევდა და აღზევდა. გულმავიწყმა ელექტორატმა „ქატო იქა ფქვილი აქა“ უთხრა მის წარმომავლობას და ირწმუნა მისი.

ჟვანიას მიერ გაგმირებულმა ბურჯანაძემ თავადაც დაიჯერა რომ გმირი იყო.

ჟვანიამ მას იმხელა ამბიცია გაუჩინა რომ მერე მისი ამბიციის დაკმაყოფილება სხვამ ვეღარავინ შესძლო ისევ ჟვანიას გარდა. თორემ დავით გამყრელიძესაც უნდოდა მაშინ მასთან დაბლოკება, მაგრამ ვერ დაუთმო ქართული პოლიტიკის ახალ პოპზვიოზდა ნინოს სიაში პირველობა. ჟვანიამ კი არათუ პირველ ნომრად ჩაწერა სიაში, არამედ ბლოკს საერთოდ „ბურჯანაძე-დემოკრატები“ დაარქვა.

გაიხარა ნინომ. დისტანცირდა მამის ძმადნაფიცისგან კიდევ უფრო, მაგრამ მამის ძმაკაცმა შური იძია და მისი ბლოკი კინაღამ ბარიერს მიღმა დასტოვა. ბურჯანაძე მაშინ პირველად გამოვიდა ქუჩაში.

დაიწყო ვარდების რევოლუცია. ის მაშინ პროგრესული მოვლენის სათავეებთან იდგა. ხალხსაც ეიმედებოდა. დასავლეთსაც.

მაშინ ხმა მისი დედოზარების დარისხების ხმას ჩამოჰგავდა, ახლა? ახლა ტაშტის ბრახუნსღა.

ცხონებული ჟვანია ალბათ ტკბებოდა თავისი სარეჟისორო მიღწევებით და მხოლოდ მან იცოდა რეალურად რაც ხდებოდა. იცოდა „პროგრესული ნინიკოს“ გატაცებანი ოდიოზური ფიგურებით, ჯერ კიდევ მაშინ რომ ამოუყარეს სიიდან დიდი დავიდარაბით.

მაგრამ დრო იყო ისეთი, რევოლუციონერებს სჭირდებოდათ ნინო – რევოლუციის გასაპრავებლად. მიხეილთან ერთად სწორედ ნინო ბურჯანაძე შეიჭრა პარლამენტში. მეტიც, ვიდრე შევარდნაძე გადადგებოდა, სხვა სათადარიგო სცენარიც ამოქმედდა, ყველას ახსოვს მისი გამოსვლა 22 ნომებერს ღამით – შევარდნაძე ქმედუუნაროა, და პრეზიდენტის მოვალეობის შესრულებას მე ვიღებო. რევოლუციონერები მაშინ შევარდნაძის მრჩევლის – ლევან ალექსიძის ცნობილ განცხადებებს ეყრდნობოდნენ. მაგრამ შევარდნაძე თვითონ გადადგა და ამ მიმართულებით ბრძოლა აღარ გახდა საჭირო. ბურჯანაძე პრეზიდენტის მოვალეობის შესრულებას შეუდგა.

ამბობენ რომ ნინო ბურჯანაძეს ჯერ კიდევ მაშინ ეწადა ნამდვილი პრეზიდენტობა, მაგრამ მიხეილმა დაასწრო. ცესკოში განაცხადი შეიტნა და ნინოიც და დასავლეთიც ფაქტის წინ დააყენაო.

ნინო შეიძლება მართლაც ფაქტის წინ დააყენა, მაგრამ შემდგომმა მოვლენებმა და აგერ 6 წლიანმა მხარდაჭერამ ცხადყო რომ დასავლეთი არანიარად არ დაუყენებია ფაქტის წინ. იქნებ სწორედ მიშამ და დასავლეთმა ერთად დააყენეს პრეზიდენტობის მოსურნე ნინო ამ ფაქტის წინ?

ბურჯანაძეს სხვა რაღა გზა ჰქონდა, დასთანხმდა პარლამენტის თავმჯდომარეობას. მალე ახალი სიები გახდა შესადგენი, აქაც ფაქტის წინ დააყენა მიხეილმა – ხალხიც დაუწუნა და კვოტაც შეუმცირა, ბურჯანაძემ სააკაშვილს ვერ შებედა დაპირისპირება და ჟვანიას დაეტაკა, იფიქრა ამით გულს მოუგებდა და მოულბობდა სააკაშვილს.

სიებზე იჩხუბა, აი მაშინ კი სულაც არ უჩხუბია როცა პარლამენტის უფლებები შეიზღუდა. რამაც იგი მიხეილის ნოტარიუსად აქცია. მისმა პერსონამ პოლიტიკური ჟღერადობა დაკარგა. მითმა მისი პრინციპულობის შესახებ გალღობა იწყო. მისი პრინციპულობა აცა-ბაცა იჩენდა ხოლმე თავს, ისიც პერსონალურ საკითხებზე, ჯერ კიდევ პრეზიდენტობის ჟამს ერჩოდა პეტრე ცისკარიშვილს, მერე სალომე ზურაბიშვილს ერჩოდა, მერე ჟვანიას კადრებსაც დაერია.

მის პოლიტიკურ მენიუში წიწმატი იყო მოდაში.

პრინციპული პოზიციების ნაცვლად ის უკვე კაპრიზების ენაზე ლაპარაკობდა. ამ კაპრიზებს კი პირადი კეთილდღეობისთვის აყენებდა. რისი აპოთეოზიც შვიდ ნოემბერს მოხდა. მოვლენების დადებითად შეფასებისთვის, წყნეთის რეზიდენცია და 31 ჰექტარი მიწა ირგუნა ერთ ლარად.

ეს მოგვიანებით, მანამ კი კვლავ მოუწია მეორედ 40 დღიანი პრეზიდენტობა, სწორედ მის პრეზიდენტობისას ჩატარებული არჩევნებით არჩეულ პრეზიდენტის გადაყენებას ითხოვს დღეს.

მაშინ დემოკრატიულს უწოდებდა იმ არჩევნებს, დღეს სხვანაირად ჭიკჭიკებს. როგორც აწყობს ისე. მერე საპარლამენტო არჩევნებისას, ისევ ვერ მორიგდა ნაციონალებთან საარჩევნო სიებთან დაკავშირებით და სააკაშვილს დაუპირისპირდა. აბა რა ექნა, ჟვანია უკვე აღარ იყო ამ ქვეყნად.

პარლამენტში კენჭი აღარ იყარა. დემოკრატიის და განვითარების ფონდი დააფუძნა.

პოლიტიკაში ავაზის ნახტომისთვის მოემზადა, დაიჯერა რომ ვარდების რევოლუცია მისი მოწყობილი იყო და ახალი რევილუციის კეთებას მიჰყო ხელი. ავაზის ნახტომისთვის მოემზადა და დანარჩენ ოპოზიციასთან ერთად ზედ რუსთაველზე გაიშხლართა მისი ამბიცია.

პარტიაც დააფუძნა, ქუჩაშიც ბევრი ირბინა და ბევრი არბენინა – ფულების წყალობით. ოპოზიციის ლიდერადაც მოგვევლინა და მიტინგების ადგილის დედადაც. მაგრამ ყავლი გაუვიდა.

ახლაც ქუჩაში მიუწევს გული, არჩევნები არ ეპიტნავება. პიტნას ისევ წიწმატი ურჩევნია. დანარჩენ ოპოზიციასაც ამუნათებს რა არჩევნები აგიტყდათ, 2013 წლამდე რა გამაძლებინებს, პრეზიდენტობა მინდაო. გამო გამო გიშერაო. ეგაა ვერავინ აიყოლია, პოლიტიკოსი ქალების გარდა. ხმაურიანზე ხმაურიან განცხადებებს აკეთებს, ჰგონია რომ ხმა მისი კვლავაც ისე გაისმის როგორც გაისმოდა ვარდების რევოლუციის წინ და რევოლუციის ჟამს – მაშინ ხმა მისი დედოზარების დარისხების ხმას ჩამოჰგავდა, ახლა? ახლა ტაშტის ბრახუნსღა.

2007 წელს 7 ნოემბრის დარბევას ფანჯრიდან უყურებდა, არც დაუგმია, მოიწონა კიდეც და ახლა? ორიწლისთავი გადაუხადა. იმიტომაც მიაწყდა ხალხი მის დემონსტრაციას.

2008-ში კი სააკაშვილზე გაბოროტებულმა არაერთ ქართველს მიაყენა შეურაცხყოფა იმით რომ ომს უაზრო უწოდა, ომში დაღუპულ ბიჭებს უაზრო ომში ჩახოცილები.

სამშობლოს დასაცავად ბრძოლას არასოდეს ეწოდება უაზრო.

სამშობლოს დასაცავდ ომი სკამისთვის ბრძოლა არაა რომ შედეგით განისაზღვრებოდეს. მაგ ლოგიკით 300 არაგველმაც უაზროდ გაწირა თავი.

სწორედ მაშინ დავსვი ეს კითხვა პირველად: თუ სამასმა არაგველმაც უაზროდ გაწირა თავი, რატომ ჰქვია მეტროსადგურს „სამასი არაგველი“ და არა „ანზორას სამასი „მეშოკი“ ფაქვილი“? რატომ დგას ორთაჭალაში სამასი არაგველის მემორიალი და რატომ არ აწყვია სამასი „მეშოკი“ ფქვილი?



Advertisements
Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

კომენტარის დატოვება

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: