ია სუხიტაშვილი: „მიშა მინდააა…“

რეზო შატაკიშვილი

ის ქართულ თეატრში დიდი როლებით მოვიდა. მოვიდა, როგორც ჯულიეტა, ოფელია… მაგრამ ოცნებობს როლზე, სახასიათოზე, თუნდაც მეორეხარისხოვანზე, სადაც დაანგრევს თავის ფიზიკურ მდგომარეობას – სცენზე რომ გამოვა და ვერ იცნობენ და პროგრამაში ჩაიხედავენ, ვინ თამაშობსო…

მისი ბევრს შურდა და შურს. ის ბევრს აღიზიანებს, მაგრამ ვერავინ უარყოფს იმას, რომ ია სუხიტაშვილი ნამდვილი აქტრისაა. ნამდვილი აქტრისა – თავისი კაპრიზებით და პირდაპირობით, გნებავთ – უხასიათობით.

„საშინლად ვერ ვიტან კოსტიუმების ცვლას, არ მიყვარს, როდესაც ამაზე გადადის ჩემი ყურადღება. მირჩევნია, ერთი კოსტიუმი შემახმეს მთელი სპექტაკლის განმავლობაში, ვიდრე ცხრა მქონდეს გამოსაცვლელი. არადა, არიან მსახიობები, გიჟდებიან ბევრ კოსტიუმზე… როცა ახალ როლზე ვმუშაობ, მაგრად ვნერვიულობ, მაგრად განვიცდი, რომ რაღაც ახალი მოვიფიქრო, ამ დროს სახლში ვერავინ გამეკარება. „სტუმარ-მასპინძლის“ რეპეტიციებზე ისეთი გავჭედე… ოთხჯერ გავიქეცი რეპეტიციებიდან, მშიშარა ვარ, ძალიან მშიშარა… მითხრეს, რა არის, რა უხასიათო ხარო. ვუთხარი, უხასიათო კი არ ვარ, ვნერვიულობ და განვიცდი-მეთქი, რაღაც ახალი ვთქვა-თქო! ეს რომ ვუთხარი, რამდენიმე დღეში, ტელევიზიით სესილიას კადრი აჩვენეს. ძალიან აღშფოთებული იყო სესილია: „მეუბნებიან, უხასიათო ხარო, უხასიათო კი არ ვარ, ვნერვიულობ, განვიცდი რომ რაღაც ახალი გავაკეთოო“. გამეცინა, სესილიას კი არ ვადრი თავს, მაგრამ ზუსტად იგივე რამდენიმე დღით ადრე ვთქვი მეც… არ ვარ უხასიათო, ვნერვიულობ, თუ გინდა ამიტანე, თუ არა, ნუ ამიტან“.

დაიბადა პედაგოგების, როგორც თავად ამბობს, „ჩვეულებრივ“ ოჯახში და ამაყობს იმით, რომ სწავლობდა გარეუბნის სკოლაში, სადაც ბავშვებმა დიდხანს შეინარჩუნეს ბავშვობა. 

„მე-11 კლასში ვიყავით და ისევ ჯორობანას ვთამაშობდით კლასში. მახსოვს, ჩემმა კლასელმა ლავიწის ძვალიც მოიტეხა… ჩვენი ყურადღება არ გადადიოდა ჩაცმაზე, პრანჭვაზე, ერთმანეთს სწავლაში ვეჯიბრებოდით, კლასში ათი ხუთოსანი იყო. ძალიან კარგად ვსწავლობდი ბოტანიკას, ზოოლოგიას, ანატომიას და ძალიან მინდოდა, ბიოლოგიის მასწავლებელი გამოვსულიყავი…

ვერ ვიტყვი, ნიჭიერი მოწაფე ვიყავი-მეთქი, უფრო ბეჯითი მეთქმოდა, ვერაფრით დავიძინებდი, გაკვეთილებს თუ არ მოვამზადებდი. რომ გითხრა, ქიმიასა და ფიზიკაში ვბდღვნიდი და ვლეწავდი-მეთქი, არა… მაგრამ ამბიცია მქონდა, რომ ეს საგნებიც კარგად მცოდნოდა, ქიმიისა და ფიზიკის დაზეპირება ცოტა გაუგებარია, მაგრამ მაინც ვახერხებდი, რომ ცუდი ნიშანი არ მიმეღო…“

სკოლაში სწავლის პარალელურად, 8 წელი ცეკვაზე დადიოდა ხალხური ცეკვისა და სიმღერის სახელმწიფო ანსამბლში, შემდგომში რომ „ერისიონი“ დაერქვა. იას მსახიობობა არც უფიქრია, არც მშობლები ხედავდნენ  მასში რამე განსაკუთრებულ მონაცემებს, უბრალოდ, ერთ მშვენიერ დღეს, რუსულის პედაგოგმა ია და მისი რამდენიმე კლასელი არტოს ბაღში წაიყვანა – რეჟისორი გოგი თოდაძე ბავშვებს არჩევდა თეატრალური სტუდიისთვის. „არც ვიცოდი, სად მივყავდით, გათვითცნობიერებულიც არ მქონდა“, – ამბობს ია… გოგი თოდაძემ ია სტუდიაში აიყვანა. იას არც მაშინ უნდოდა მსახიობობა, მაგრამ მოსწონდა „ბერიკების“ ატმოსფერო. გასაკვირი არცაა, როცა თბილისში უშუქობა და გაჭირვება მძვინვარებდა, „ბერიკებში“ ბავშვებს შუქიც ჰქონდათ, სითბოც, გასტროლებზეც დადიოდნენ – მოსკოვში, უკრაინაში, თურქეთში, გერმანიაში, მონაკოში…

 

პირველი როლი: იას მოკლედ შეჭრეს თმა და ათამაშეს უფლისწული ეგზიუპერის „პატარა უფლისწულში“.

 

„სადაც კი ვთამაშობდით, ყველგან მეუბნებოდნენ: დედა, რა კარგი ბიჭი ხარ, რა ლამაზი… იცი, როგორ განვიცდიდი? ვტიროდი, განცდებში ვიყავი. იმის მერე დავიფიცე, რომ თმას არასოდეს შევიჭრიდი. კარგად მახსოვს, ძალიან გრძელი თმა მქონდა, ეს იყო იმ ბავშვობის რაღაც…“

 

ია სკოლას რომ ამთავრებდა, მაშინაც არ აპირებდა მსახიობობას – ჟურნალისტიკაზე უნდოდა ჩაბარება და მხოლოდ გოგი თოდაძის დაჟინებული თხოვნით გადაწყვიტა, თეატრალურ ინსტიტუტში ჩაებარებინა.

 

„ძალიან დიდი კონკურსი იყო, მარტო ორ პედაგოგს აჰყავდა ჯგუფი – გოგი მარგველაშვილსა და ასიკო გამსახურდიას, ყველას გოგისთან უნდოდა… თან ძალიან ვნერვიულობდი, ახლა აღარანაირად არ მერიდება ამაზე ლაპარაკი, იყო ჩაწყობა… არ დავკონკრეტდები არც სახელებში და არც გვარებში, მაგრამ გაყიდული იყო ადგილები… ბოლო ტურზე სამი ეტიუდის ნაცვლად 9 გამაკეთებინეს, ძალიან ვინერვიულე… მაგრამ საბოლოდ გოგი მარგველაშვილმა თქვა, აქ არის 1-2 გოგო, რომელიც ძალიან მომწონს და მინდა, რომ ჩემს ჯგუფში იყოსო… ერთ-ერთი ვიყავი მე და მოვხვდი მარგველაშვილთან, ძალიან გამიმართლა, რომ მეორე წელს, როცა ჯგუფი გაიყო, დავრჩი ისევ გოგი მარგველაშვილთან… გოგი ძალიან კარგი პედაგოგია…“

 

ია სუხიტაშვილმა თეატრალურ ინსტიტუტში სულ ერთი როლი ითამაშა და ეს როლი იქცა მის პასპორტად პროფესიაშიჯულიეტა.

„4 წლის მანძილზე ერთი სპექტაკლი დავდგით, წელიწად-ნახევარი ვდგამდით, მაგრამ ძალზე ნაყოფიერი იყო ეს პერიოდი მსახიობად ჩამოყალიბებისთვის. მაშინ მივხვდი, როგორ უნდა იმუშაო როლზე. წელიწად-ნახევარი დილის 9-10 საათიდან შუაღამემდე ინსტიტუტში ვიყავით, მამაჩემი გიჟდებოდა, რას აკეთებთ ეგეთსო. ძალიან გვაწვალებდა, მაგრად გვაწვალებდა გოგი… თან მაშინ ინსტიტუტში საშინელი სიბინძურე იყო, რეპეტიციიდან გაზურტლულები გამოვდიოდით, მთელ ჩემს ჯგუფს მუნი დაემართა, მე სახეზე არ შემეხედებოდა, საშინელი ალერგია მომცა მტვერმა, მერე ფეხი ვიღრძე, მთელი თვე თაბაშირი მედო. ამ სპექტაკლს ჰქონდა საოცარი ისტორიები – იყო შურიც, იმიტომ რომ მე არ მყავდა დუბლი, დანარჩენს ზოგს სამი დუბლი ჰყავდა და იყო მთელი ამბები ატეხილი, შური, მური და გნიასი. მოხდა დიდი ხელჩართული ბრძოლაც,  ხელით შეხებამდეც მივიდა საქმე, მივიდა იქამდე, რომ ერთ-ერთი სპექტაკლის დროს მე რეკვიზიტები დავკარგე, ურომლისოდაც ვერ ვითამაშებდი მთელ რიგ სცენებს…“

იყო თუ არა შეყვარებული ია, როდესაც შექსპირის ჯულიეტას თამაშობდა სცენაზე?

„კი ბევრს ლაპარაკობდნენ, მაგრამ… ჯულიეტას თამაშის დროს შეყვარებული არ ვყოფილვარ… საერთოდ, ცხოვრებაში რადიკალურად განვსხვავდები იმ ჯულიეტასგან, რაც ვითამაშე. თავიდანვე გვითხრა გოგიმ, მე არ მინდა „რომეო და ჯულიეტა“, მე მინდა „ჯულიეტა და რომეო“. რომ გაგვიკვირდა, გვითხრა, კარგად წაიკითხეთ პიესაო. წავიკითხეთ, მაგრამ რაღაც ახალი ვერავინ აღმოვაჩინეთ. არ წაგიკითხავთ, კიდევ წაიკითხეთო, – თავიდან დაგვავალა. ისევ რომ ვერაფერი ვიპოვეთ ახალი, მერეღა გვითხრა, არ დააკვირდით, რომეო არსად ინიციატივას რომ არ იჩენსო? არ წაიკითხეთ, ვინ ამბობს პირველი „მიყვარხარ“, ვინ ნიშნავს პაემანს, ვინ ამბობს, ეკლესიაში მოდი? მერე „აღმოვაჩინეთ“, რომ მართლაც ყველაფრის ინიციატორი არის ჯულიეტა. მე კი… მე არ ვარ მონადირე ქალი, არასოდეს ვნადირობ. თუ ადამიანისგან არ მოდის რაღაც ინიციატივა… ჯერ ერთი, მრცხვენია, მე როგორ უნდა ვთქვა პირველმა, ან შემხვდი, ან მომწონხარ?! კი მომწონებია ბიჭი, მაგრამ მე ვერ დავურეკავდი ვერასდროს… ხომ არიან შემტევი ქალები, გაიგებენ ნომერს და… მე არასოდეს პირველს არ გადამიდგამს ნაბიჯი, ამ მხრივ, ძალიან მორიდებული ვარ. მერჩია,  ჩამეკლა ის მოწონება თუ რაღაც, ვიდრე რამეში ინიციატივა გამომეჩინა…“

ია სუხიტაშვილი თეატრალური ინსტიტუტის დამთავრებიდან 2 კვირაში პირდაპირ რუსთაველის თეატრში მოხვდა, პირდაპირ რობერტ სტურუასთან, პირდაპირ ოფელიას როლზე.

„მე რომ ჯულიეტა არ მეთამაშა, რუსთაველის თეატრში ვერ მოვხვდებოდი… ბატონ რობერტთან არ გამივლია სინჯები, ისე მოვედი ოფელიაზე. იცოდა, რომ ვიღაც გოგომ ითამაშა ჯულიეტა თეატრალურში, უთქვამს, ის მოიყვანეთ და ვნახავო. მე არ მქონია ამბიცია, რომ პირდაპირ რუსთაველის თეატრში მოსვულიყავი, არც გამიფიქრებია, ნამდვილად სიურპრიზი იყო, მაგრამ რახან აქ მოვხვდი, მივხვდი, რომ კლანჭებით უნდა ჩავბაღაუჭებოდი ყველაფერს და არც ერთი ნიუანსი არ უნდა გამეშვა. როდესაც შენ ღმერთი ამას გჩუქნის, ბედის ბედაურზე რომ დაგსვამს პირდაპირ, ფაფარზე ძალიან მაგრად უნდა მოებღაუჭო… მაქსიმალურად ვცდილობდი, არაფერი „გამემაზა“, მაქსიმალურად ყურადღებით ვყოფილიყავი, ვწვალობდი, რაც მე აქ ღამეები მაქვს ტირილში გატარებული… უცებ მოვხვდი ზაზა პაპუაშვილის, ნინო კასრაძის, ლევან ბერიკაშვილის გვერდით, ვისაც ვუყურებდი ამდენი წელი, მომწონდნენ, როგორც მსახიობები. ჯერ ამის კომპლექსი მინდოდა მომეხსნა, ეს დამევიწყებინა, აი, როგორ არტისტებთან ვდგავარ… შენ თუ ჩააჭიჭინდი იმას, რომ, დედა, მე ამასთან რას გავაკეთებ, რა უნდა გამომივიდეს, მართლა ვერაფერს გააკეთებ… ამას რამდენიმე რეპეტიციაშივე მივხვდი. მერე მივხვდი, რომ სითამამე უნდა ამეკრიფა, როგორც სიჩქარე უნდა აკრიფო, უნდა დამეძლია, სხვანაირად არაფერი გამომივიდოდა. გეფიცები, სცენაზე რომ გავედი, ცარიელ სცენაზე, დავპატარავდი, ალბათ, მეტრა და ათი გავხდი. ძალიან შეშინებული ვიყავი, ვინც მოვა ამ თეატრში ეს შიში ნამდვილად უნდა მოიხსნას, ამ შიშით ვერაფერს გააკეთებ…

ჩემთვის თეატრი სტურუათი იწყება, რადგან ინსტიტუტი დავამთავრე თუ არა, აქ მოვხვდი და ყველაფერი დაიწყო რობერტ სტურუასთან ერთად… ჩემთვის თეატრი არის ეს ადამიანი. ყოველთვის ვამბობ, მე არც რუსთაველის თეატრის სივრცის და არც ამ ჩუქურთმების ხამი არ ვარ, მე ვარ ერთადერთი ადამიანის ხამი, ეს არის რობერტ სტურუა. ხშირად მიფიქრია, როცა რობერტ სტურუა არ იქნება ამ თეატრში, ალბათ, იქ დავამთავრებ ჩემს თეატრალურ მოღვაწეობას-მეთქი. უბრალოდ, როცა მომენატრება, მერე დავუბრუნდები და ხანდახან 2-3 წელიწადში ერთხელ ვითამაშებ-მეთქი…“

ია სუხიტაშვილმა მიშა მესხი ჯერ კიდევ ინსტიტუტში სწავლისას გაიცნო.

„მიშაზე 2 წლით დიდი ვარ, მე უკვე მესამე კურსზე ვიყავი, მიშა რომ პირველ კურსზე მოვიდა, ერთმანეთს ვიცნობდით, მაგრამ არ ვიცოდი, ვის ჯგუფში ირიცხებოდა, იმისთვისაც არ მიმიქცევია ყურადღება, რომ მიშა მესხის შვილიშვილი იყო, უბრალოდ, ვიცნობდი ვიღაც ბიჭს – მიშა მესხს, დასამახსოვრებელი გარეგნობით. ეს მახსოვს ძალიან ბუნდოვნად… იმ წლების შემდეგ „ყარაბახი 2“-ის გადაღებებზე შევხვდით ერთმანეთს. ურთიერთობა დავიწყეთ ძალიან კარგი მეგობრობით, თავიდანვე ნამდვილად არ ყოფილა: „დედა, მომეწონა, გადავირიე… გადავირიეთ, გადავიხსენით ვენები…“, გადაღებები რომ დამთავრდა, ფილმის პიარი დაიწყო და ერთად გვიწევდა გადაცემებში მონაწილეობა, ჟურნალისტებთან შეხვედრები, რატომღაც ისე აეწყო, მარტო მე და მიშა დავდიოდით. ამ შეხვედრების მერე იყო, „არ გშია? კი, მშია. წამო, სადმე წავიდეთ, ვჭამოთ“…  ასე, თავისთავად, განვითარდა ურთიერთობა, მერე აღმოჩნდა, რომ, თუ მიშას არ ვნახავდი, მქონდა რაღაც „ნიხვატკა“, ოღონდ რომ არ უტყდები თავს, რომ იშორებ ამ ფიქრს თავიდან. ერთ მშვენიერ დღეს, რეპეტიციის შემდეგ მომაკითხა, „წამო, სადმე წავიდეთო“. მანქანაში რომ ჩავსხედით: მითხრა, ძალიან მონწონხარო. ძალიანაც მინდოდა, ის ეგულისხმა, რაც მე მჭირდა უკვე, მაგრამ მე მივიღე ეს მეგობრულად, ხუმრობად, ჯიგრულად და ვუთხარი, მეც ძალიან მომწონხარ-მეთქი. არა, მე მართლა მომწონხარო, მეთქი, მეც მართლა მომწონხარ-მეთქი… არა, შენ ვერ გაიგე, მე მართლა მომწონხარ, როგორც ბიჭს გოგო, ისე მომწონხარ, არავითარი მეგობრულად არ მომწონხარო… იყო რაღაც დაშორებებიც, გულისტკივილიც, წყენაც, მაგრამ საბოლოო ჯამში… ზოგს ხომ სჭირს წყლული, გულის მანკი, რაიმე სენი? მე მჭირს „მიშა მესხი“, ძალიან მიყვარს ჩემი მეუღლე… შეიძლება მანამდე გათხოვილიც ვიყავი, მიყვარდა კიდეც ადამიანი, მომწონებია კიდეც ვიღაც, მაგრამ მიშას მიმართ რასაც ვგრძნობ, ეს გრძნობა ადამიანთან მოდის ერთხელ, ან არასოდეს არ მოდის… ბედნიერი ვარ, რომ ეს დამემართა… რაც არ უნდა მოხდეს ჩემსა და მიშას შორის, როგორც არ უნდა განვითარდეს მოვლენები (არავინ არაფრისგან დაზღვეული არაა), მე ზუსტად ვიცი, რომ ეს გრძნობა აღარასოდეს მეწვევა, რასაც განვიცდი მიშასთან. ეს შემიძლია, თამამად ვთქვა… არც ისე პატარა გოგო ვარ, 30 წლის ქალი ვარ…

2 დღით ვიყავი წასული ქუთაისში, იცი, ღამით რა დამემართა? მომინდა ტირილი, პატარა ბავშვს რომ მოუნდება, დედა მინდააა, ასე დამემართა, „მიშა მინდააა“… უცბად მივხვდი, რომ არ შემიძლია ამ ადამიანის გარეშე… მე ასეთი მიჯაჭვულობა არასოდეს მქონია. ბავშვობიდან დავდიოდი გასტროლებზე, ბანაკებში ვისვენებდი, „დედა მინდააა“ – არასოდეს მქონია და ახლა ასეთ ასაკში დამეწყო „მიშა მინდა“… საოცარი მიჯაჭვულობა გვაქვს ერთმანეთის მიმართ. მართლა გეუბნები, არ ვაფერადებ არაფერს, სულ მის გვერდით ყოფნა მინდა, ძალიან მიხარია, რომ ეს მჭირს…“

 დაიბეჭდა „პრაიმტაიმში“

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: