ელენე თევდორაძის სკანდალური განცხადება, შესაძლოა, ადეიშვილის დაჭერის მიზეზი გახდეს

DSC_0187

„ჩვენი სიები, პრეზიდენტამდე, ხვდებოდა პროკურატურაში, იცხრილებოდა იქ, სვამდნენ სხვა პატიმრებს, ვისაც თვითონ მიიჩნევდნენ საჭიროდ. მერე ეს იფუთებოდა, როგორც ჩვენი კომისიის დასკვნა…“

„უკვე მეხუთე წელია, მე არ მინახია პრეზიდენტი. რამდენჯერაც ვეცადე შეხვედრა, მაგრამ მბლოკავდნენ“

„დაჭერები გაგრძელდება. თვითონ აძლევენ ამის საბაბას. სად გარბიან? თუ მართლები არიან?“

რეზო შატაკიშვილი

ინტერვიუ დაიბეჭდა ”პრაიმტაიმში”

23 ნოემბერს პრეზიდენტი პატიმრებს შეიწყალებს, შეწყალების კომსია ერთი კვირით ადრე შეიკრიბება. მაგრამ შეწყალების კომისიის თავჯდომარე, ელენე თევდორაძე, „პრაიმტაიმთან“ ისეთ სკანდალურ განცხადებებს აკეთებს სწორედ შეწყალების პროცესთან დაკავშირებით, რომ შესაძლოა, ამ განცხადებებზე დაყრდნობით პროკურატურამ ზურაბ ადეიშვილი და პროკურატურის მაღალჩინოსნები დაიჭიროს.

ელენე თევდორაძე: – ჩვენი კომისია წელიწადში 4-ჯერ იკრიბებოდა და ჩვენი რეკომენდაციის საფუძველზე, პრეზიდენტი იწყალებდა პატიმრებს, იყენებდა მინიჭებულ კონსტიტუციურ უფლებას. უბრალოდ, შეგახსენებთ, გირგვლიანის საქმეში დაკავებული ბიჭების შეწყალებას… აი, ასეთი შეწყალებები, რომელიც ჩვენ კომისიას არ განუხილია, ძალიან ხშირად ხდებოდა.

რანაირად?

– მე, სამწუხაროდ, არ ვიღებდი ამაზე ხმას, მაგრამ ახლა შემიძლია თავისუფლად  ვილაპარაკო… ბოლო სხდომაზე ჩვენ განვიხილეთ 236 საქმე, რეკომენდაცია მივეცით 131-ს, ამ 131-დან, 40 პატიმარზე რეკომენდაცია მივეცით არა შეწყალებაზე, არამედ დარჩენილი ვადის განახევრებაზე. საერთოდ, როდესაც მოდიოდა საშინლად მძიმე სამედიცინო დასკვნა, მაგრამ პატიმარს ჩადენილი ჰქონდა მძიმე დანაშაული და არსებობდა დაზარალებული მხარე, ძალიან ვფრთხილობდით, არ მივდიოდით მთლიანად შეწყალებაზე და მხოლოდ დარჩენილი ვადის განახევრებაზე ვიძლეოდით რეკომენდაციას. მინდა გითხრათ, სოზარ სუბარიც ძალიან მკაცრი იყო ამ მხრივ. ჩვენ ყოველთვის ვითვალისწინებდით დაზარალებულის ინტერესებსაც. რაღაცნაირად ვაბალანსებდით. გადავაგზავნეთ ეს 131 საქმე პრეზიდენტთან, მაგრამ ჩვენი სიები, პრეზიდენტამდე, ხვდებოდა პროკურატურაში, იცხრილებოდა იქ ეს სია, თვითონ პროკურატურა სვამდა ამ სიაში სხვა პატიმრებს, ვისაც თვითონ მიიჩნევდნენ საჭიროდ. მერე ეს იფუთებოდა, როგორც ჩვენი კომისიის დასკვნა, მიდიოდა პრეზიდენტთან, პრეზიდენტი პრაქტიკულად ფორმალურად აწერდა ხელს. ასეთი პრაქტიკა დაინერგა ბოლო 2 წლის განმავლობაში, მანამდე ასე არ იყო, არ ვიცი, ვისი იდეა იყო, მაგრამ ასე ხდებოდა, პროკურატურაში მიდიოდა და იცხრილებოდა. იმ ჩვენი სიიდან რამდენი გამოვიდა იმ 131-დან? 12. აქედან 6 მთლიანად განთავისუფლდა, 6-ს გაუნახევრდა. არადა, იმ შეწყალებაზე საერთო ჯამში შეწყალებული იყო 204 ადამიანი. აქედან გათავისუფლდა 168, დანარჩენს გაუნახევრდა დარჩენილი ვადა. გავიდა ის, ვინც პროკურატურამ ჩასვა სიაში. ჩვენ მკაცრად ვიცავდით დაზალალებულის ინტერესებს, პატიმრის ჯანმრთელობის მდგომარეობას, საბოლოო ჯამში კი გამოდიოდნენ ისეთები, ვისაც, როგორც პატიმრები მეუბნებიან, დარჩენილი ჰქონდათ მრავალი წელი, არ ვიცი, რა პრინციპით ხელმძღვანელობდა ამ დროს პროკურატურა, შეიძლება იმიტომ, რომ თვლიდნენ, რომ თავიდან არასწორად მიუყენეს მუხლი და მოითხოვეს ეს სასჯელი, ანდა რაღაცა სხვა ინტერესი იყო ამაში ჩადებული.

ამის შესახებ პრეზიდენტთან არ გისაუბრიათ?

– მინდა გითხრათ, რაც პარლემენტიდან წამოვედი, ე.ი. უკვე მეხუთე წელია, მე არ მინახია პრეზიდენტი. რამდენჯერაც ვეცადე შეხვედრა, მაგრამ მბლოკავდნენ. ეს იყო გაუგებარი.

ვინ გბლოკავდათ?

– არც ვიცი, ვინ აკეთებდა ამას. მე შეხვედრას ვითხოვდი პრეზიდენტის აპარატში…  რადგანაც ვიცოდი, რომ ჩვენი სიები პროკურატურაში იცხრილებოდა, ზურაბ ადეიშვილთან მქონდა შეხვედრა და ავუხსენი, რომ ასე არ შეიძლებოდა, იმიტომ, რომ ჩვენ ვაგზავნიდით სიას, სადაც ძალიან მძიმე ავადმყოფები იყვნენ, მათ ტოვებდნენ შიგნით და ისინი იღუპებოდნენ. დავუსახელე კიდეც რამდენიმე ფაქტი, ჩვენ გავუწიეთ რეკომენდაცია შეწყალებაზე, ამოიღეს სიიდან და გარდაიცვალა, მალავე. ზურაბ ადეიშვილმა შემომთავაზა, ეს რომ არ განმეორებულიყო, თუ მექნებოდა ასეთი ფაქტები, დამერეკა და ინფორმაცია მიმიწვდია მისი მოადგილისთვის, დავით საყვარელიძისთვის. რაღაცა პერიოდის განმავლობაში ეს „სამკუთხედი“ მუშაობდა, მაგრამ მერე შეწყდა, დავით საყვარელიძე საერთოდ აღარ პასუხობდა ჩემს ზარებს. ბოლო შეწყალებაზე იყო 12 და მიხაროდა, რომ 12 დატოვეს სიაში, იმიტომ რომ იმის წინ გავაგზავნე 101 პატიმარზე და დაგვიტოვეს 5. სულ ვფიქრობდი, რატომღაა ეს კომისია?! თუ არ გვენდობიან, მაშინ რატომ ვართ? ძალიან განვიცდიდი. რა მაჩერებდა, რატომ არ ვტოვებდი ამ კომსიას? ამ ხუთი ადამიანის ინტერესი ხომ დავიცავი, ისინი ხომ არ გამოუშვებდნენ ამ ხუთ ადამიანს, ან იმ 12-ს?  პროკურატურა იძიებდა საქმეს, გამოჰქონდა სასამართლოზე, ვიცით, რომ  სასამართლო ყველა მათ მოთხოვნას უპრობლემოდ აკმაყოფილებდა, პრაქტიკულად პროკურატურამ სასამართლო ფუნქციებიც კი აიღო; პროკურატურა უთითებდა ვინ რომელ კამერაში უნდა მჯდარიყო, ვინ დაეტოვებინათ გლდანში და ვინ გადაეყვანათ და ბოლოს ისევ პროკურატურა იწყალებდა მათ!  ძალიან მიხარია, რომ ეს პრაქტიკა დამთავრდა. პროკურატურა ახლა, რა თქმა უნდა, არ ჩაერევა ამაში. შეწყალების პარალელურად მუშაობდა ვადაზე ადრე გათავისუფლების, ე.წ. უდოს კომისია, მაგრამ აქვე, სამწუხაროდ, მინდა გითხრათ, მას შემდეგ, რაც სასჯელაღსრულებაში მივიდა ბაჩო ახალაია, ამ კომისიის მუშაობამ მიიღო ძალზე უცნაურო ფორმა. მე როცა ვიყავი კომიტეტის თავმჯდომარე, ეს საკითხი ცხადია, მაღელვებდა და ბაჩო ახალაიასთან არაერთხელ მქონდა ამაზე საუბარი.

უცნაურ ფორმაში რას გულისხმობთ?

– კანონში გაწერილია, ვის ეკუთვნის ვადაზე ადრე გათავისუფლება. არის მუხლები, როდესაც ეს პატიმარს ეხება სასჯელის ნახევრის მოხდის შემდეგ, რიგ მუხლებზე ეს ეხებათ ორი მესამედის მოხდის შემდეგ, რიგ შემთხვევაში, სამი მეოთხედის მოხდის შემდეგ. მაგრამ ეს ხდებოდა მხოლოდ ერთ შემთხვევაში, როდესაც პატიმარს 6 თვეღა ჰქონდა დარჩენილი. მანამდე არაფერი არც გაჰქონდათ კომისიაზე განსახილველად. ვერასოდეს ვღებულობდი პასუხს კითხვაზე, რატომ? პრაქტიკულად ორგანო, რომელიც იცავდა კანონს, თავადვე არღვევდა კანონს პატიმრების მიმართ. გარდა ამისა, მაშინაც კი, როცა ეს 3, 4, 5, 6 თვეღა იყო დარჩენილი სასჯელის ამოწურვამდე, პროკურატურასთან შეუთანხმებლად, არც ერთი საკითხი არ გადიოდა კომისიაზე განსახილველად. პროკურატურაში იგზავნებოდა იმ პატიმრების სიები, ვისაც ჰქონდა დარჩენილი ეს 3, 4, 5 თვე, პროკურატურა ცხრილავდა ამ სიებს და უკან უბრუნებდა მათ.

ანუ,თუ პატიმარს, 6 თვეზე მეტი ჰქონდა დარჩენილი და კანონით ეკუთვნოდა გათავისუფლება, არ ათავისუფლებდნენ?

– არა, არც კი გამოჰქონდათ კომისიაზე განსახილველად, ყველას ეუბნებოდნენ უარს და ვისაც 6 თვეზე ნაკლები ჰქონდა დარჩენილი, იმათი სიებიც იცხრილებოდა. ეს პრაქტიკა იყო ძალიან მახინჯი, უკანონო და სრულიად გაუგებარი პატიმრებისთვის, მათი მშობლებისთვის. პატიმრებს უკვირდათ და მეუბნებოდნენ, რომ ციხეში რჩებოდნენ ნაკლებად მძიმე დანაშაულის ჩამდენები, რეჟიმის მორჩილები და რატომღაც გარეთ გამოდიოდნენ ისინი, ვისაც უფრო მძიმე დანაშაული ჰქონდათ ჩადენილი და არც რეჟიმის მორჩილები იყვნენ.

რის საფუძველზე?

– ეს იყო პროკურატურის გადაწყვეტილებები. დღეს, როცა ბაჩო ახალაია დაკავებულია, მინდა გითხრათ, როცა ბაჩო იყო სოზარ სუბარის მოადგილე, რამდენჯერმე ერთად მოგვიწია გასვლა შეხვედრებზე და მაშინ ჩემს გვერდით იჯდა ძალიან ნორმალური უფლებათადამცველი. როცა სასჯელაღსრულებაში დაინიშნა, ძალიან მძიმე დავალება ჰქონდა მიცემული, რა თქმა უნდა, ძალიან საჭირო იყო ამ მაყურებლების, „ობშიაგის“, ყველაფრის დანგრევა, აუცილებელი, მაგრამ მეთოდი არ იყო სწორი. მე მაშინ შეიძლება არსად არ ვყვიროდი, მაგრამ ბაჩოსთან დავდიოდი ძალიან ხშირად და ბაჩოს ვესაუბრებოდი, ვაფრთხილებდი, ბაჩო, ახალგაზრდა ბიჭი ხარ, სულ არ იქნები ამ სისტემაში, ცხოვრება წინ გაქვს-მეთქი, საშინელი მაგალითებიც კი მოვუყვანე მაშინ, მეხუთე იზოლატორის უფროსი, როგორც კი განთავისუფლდა თანამდებობიდან „დაბრიდეს“, მოკლეს, იგივე მოხდა ქუთაისში. ქუთაისის ციხის დირექტორი, როგორც კი ის განთავისფულდა, მეორე კვირასვე მოკლეს. ეს მაგალითიც კი მოვუყვანე, რომ შურს იძიებენ.

– რატომ, რა გაძლევდათ ამის თქმის საფუძველს, წამება იყო ციხეში?

– იყო ის, რაც ყველამ ვიცით. იქ იყო ცემა. იყო ტყეპა,  როცა ახლა ლაპარაკობენ, რომ პირდაპირ ბაჩო ახალაია ამას აკეთებდა, ამას ვერც დავადასტურებ და ვერც უარვყოფ. მაგრამ მე ვიცი მისი დავალებით ვინც აკეთებდნენ. გვარებით ვიცი, ძალიან მიკვირს დღეს, რომ რატომღაც ჭაკუა არ არის დაკავებული, მისი მოადგილე იყო. მანამდე ონიანი იყო, აღარ მახსოვს მისი სახელი. მანამდე იყო მეგის ქარდავა. მისი  დაწყება სამსახურში და აბსოლუტურად გარდაიქმნა ბიჭი ასეთ მონსტრად?! მაშინ, როდესაც ველაპარაკებოდი, ვუთხარი, მოდი რაღაცნაირად მეც დაგეხმარები, ყველანი დაგეხმარებით, რაღაცა სხვა ფორმით გავაკეთოთ. მე მრჩებოდა შთაბეჭდილება, რომ ეს არ იყო მისი ინიციატივა, მას ავალებდნენ, მაგრამ ვინ ავალებდა არ ვიცი და ის იყო შემსრულებელი. არ დაგიმალავთ და განვიცდი, ადამიანურად განვიცდი ბაჩოს დაჭერას, ციხისთვის არავინ არ მემეტება, მაგრამ როდესაც რაღაცას აკეთებ და დავალებას ასრულებ, ცოტა უნდა იფიქრო. იცით რა კარგად მახსოვს, შაშკინი რომ დაინიშნა, იმ დღეს გეგუთის კოლონიის გახსნა იყო და ჩავედი, იქ დამხვდა ბაჩოს მოადგილე ჭაკუა. ჭაკუას ვითხარი, ახალ მინისტრს საქმის კურსში ჩავაყენებ შენზე მეთქი. იცი, როგორ შეეშინდა? გათეთრდა, მთხოვა, ქალბატონო ელენე იქნებ დღეს არ უთხრათო. იმიტომ რომ ინიშნებოდა მოადგილედ. შაშკინი რომ ჩამოვიდა, ველაპარაკე, ვუთხარი, ეცადეთ, რომ იყოთ პროკურატურისგან დამოუკიდებელი, თქვენ ხართ მინისტრი და იმოქმედეთ თქვენს „ეპარქიაში“, იმუშავეთ ისე, როგორც გაწერილია კანონში. კი ველაპარაკე, მაგრამ ჩემი ხმა დარჩა უდაბნოში მღაღადებელ ხმად.

– ჭაკუაზე უთხარით?

– არ მითქვამს არაფერი, იმიტომ რომ მერე მითხრეს, შეიძლება არ დაინიშნოსო. მერე, როდესაც დაინიშნა, მე უკვე აღარ ვიყავი პარლამენტში…

– ქალბატონო ელენე, თუ ბაჩო ახალაია იყო ასეთი სადისტი, თუ მან შექმნა სადამსჯელო მანქანა, რამდენად ლოგიკურად მიგაჩნიათ მისი იმ ბრალდებით დაკავება, რომლითაც დააკავეს? თანამშრომლების შეურაცხყოფა, ვაშლის თლა…

– ამაზე კომენტარს არ გავაკეთებ, დარწმუნებული ვარ, რომ ამას დაემატება და დაემატება ძალიან ბევრი რამ. ძალიან ბევრი ფაქტი რომ დაემატება, ამაში დარწმუნებული ვარ, ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, იყო ციხის ბუნტი. იმ ბუნტის დროს, პირველი ვინც მივიდა, მე ვიყავი, ჩემს შემდეგ მოვიდა სუბარი, მერე ბოკერია მოვიდა, და დილით მობრძანდა იუსტიციის მინისტრი. ანეკდოტი იყო ეს. ვკითხე, სად ხართ? შვიდი გვამია, ყველაფერი დამთავრებულია-მეთქი. მე არავინ არ გამაღვიძაო. ეს იყო მისი პასუხი!

– როგორ ფიქრობთ, გაგრძელდება დაჭერები?

– გაგრძელდება. თვითონ აძლევენ ამის საბაბს. სად გარბიან? თუ მართლები არიან? ხარ იუსტიციის მინისტრი, გაბარია ამხელა პოსტი, სად მიდიხარ? გადააბარე და მერე წადი. იგივე შაშკინი, გვითხრეს, რომ ამერიკაშია მივლინებაში, წავიდა და აღარ დაბრუნდა. იქედან ამბობს, რომ თუ საჭირო გახდება, ჩამოვალო. გადააბარე და ისე წადი. სად არის მეგის ქარდავა? ვიცი, რომ წასულია. ვფიქრობ, რომ ჭაკუაც არ არის საქართველოში. რა გამოდის? ვიცი, რომ მე მაქვს საქმე ცუდად და მივდივარ? თვითონ აწერენ ხელს, რომ არის რაღაცა ისეთი, რაც მაიძულებს გავიქცე.

– მამალაძის, აბაშიძის დაბრუნებაზეა საუბარი, ამ ფაქტს როგორ შეაფასებთ, მოგწონთ, ყველა გაქცეულმა ერთად რომ წამოჰყო თავი?

– ვთვლი, რომ ეს ძალიან ცუდია. მამალაძემ არ უნდა ამოიღოს ხმა. არც აბაშიძემ სხვათა შორის. მამალაძეს, რომ ვუსმენ თურმე ანგელოზია. მე ვიცი რა ხდებოდა მასთან დაკავშრებით. სხვებს უფრო მეტი ეცოდინება. დარწმუნებული ვარ, რომ ესენი არც ჩამოვლენ. ისინი ყველანი არიან გასამართლებულები და როგორც კი ჩამოვლენ, აეროპორტიდან მივლენ ციხეში. მერე იქნება მათი საქმის გადახედვა.

– როგორ ფიქრობთ, მამალაძეს, აბაშიძეს ბიძინა ივანიშვილის ხელისუფლება დააკავებს?

– ადამიანები, რომლებიც არიან გასამართლებულნი, მათი გვარები არის კომპიუტერში. როგორც კი ჩამოვლენ, აეროპორტში დააკავებენ და წაიყვანენ ციხეში.

– და მეორე დღეს გამოუშვებენ?  ჩვენ ვნახეთ, როგორ გამოუშვეს თამაზაშვილი, სუბარის ძმა…

– სუბარის ძმა გამოუშვა მე მგონი პრეზიდენტმა, მაგრამ მამალაძე არ მჯდარა ციხეში.

– ეს ელიტური ციხიდან გამოშვებები როგორ მოგწონთ? რომელიც ახალი ხელისუფლების მოსვლისთანავე დაიწყო? გამოუშვეს სუბარის ძმა, თამაზაშვილი და ციხეში დარჩნენ სხვა პატიმრები, თუნდაც 26 მაისის მომიტინგეები.

– ისინი გამოვიდნენ პრეზიდენტის გადაწყვეტილებით.

– ბიძინა ივანიშვილის  კატეგორიული მოთხოვნით.

– მერე რა. იმიტომ რომ იცოდნენ, რომ არ უნდა ყოფილიყვნენ ციხეში. უსამართლოდ იყვნენ დაკავებულნი.

– ამ თვეშია შეწყალების კომისია და პარალელურად ხორციელდება ამინისტია, შეწყალება , ამინისტია… ციხიდან ამდენი პატიმრის გამოშვება არ გაამწვავებს კრიმინოგენურ სიტუაციას? ეს პროცესი აქამდე გარკვეულ ფარგლებში იჯდა, გარდა ამისა, გამართულად მუშაობდა პოლიცია და თუ ციხიდან გამოსული კვლავ ჩაიდენდა დანაშაულს, კვლავაც დაისჯებოდა, რაც საზოგადოებას არ აგდებდა შიშში, რა გველის?

– მე, ნაწილობრივ ვიზიარებ მაგ შეშფოთებას. როდესაც ჩვენ ვლაპარაკობთ შეწყალებაზე, ან ვადაზე ადრე განთავისუფლებაზე, საქმეები ინდივიდუალურად იხილება, მაგრამ ამინისტიის დროს საქმე გვაქვს მუხლთან. ამნისტირებული არა პიროვნებაა, არამედ მუხლი, რის საფუძველზეც პატიმარი იხდის სასჯელს. ვიღაც მართლა უკანონოდ იყო გასამართლებული და არაა დამნაშავე, მაგრამ ვიღაცამ ხომ მართლაც ჩაიდინა ეს დანაშაული? პერსონალურად საკითხი არ იხილება, ვერ აწონ-დაწონი და ყველა გარეთ გავა, ვინც ამ მუხლით გათვალისინებული დანაშაული ჩაიდინა და ვინც არ ჩაიდინა და ეს მუხლი მიუყენეს. გარდა ამისა, გარეთ გასული პატიმარი სამუშაოს ვერ შოულობს, პატიმრობის დროს მისმა ოჯახმა კრედიტი აიღო, იპოთეკით დატვირთეს ბინა, დაკარგეს ბინა, გაყიდეს ყველაფერი, რომ თავი ერჩინათ. იყო შემთხვევა, რომ ციხიდან გამოსულ პატიმარს, გზის ფული არ ჰქონდა, სახლში რომ წასულიყო, სადგურში ფული მოიპარა, დააკავეს და უკან შეაბრუნეს. ეს შემთხვევა არ იყო ერთადერთი. აქ რას აკეთებს, რას აპირებს საზოგადოება?

– საზოგადოება კი არა, ახალი მთავრობა რას აკეთებს და რას აპირებს, რომელიც დიდი იმედით აირჩია მოსახლეობამ, რომელიც მიმართავს ასეთ ამნისტიას?

– გასაგებია,  მაგრამ ყველაფერს ნუ მოვითხოვთ ხელისუფლებისგან. საზოგადოებას როდესაც ვამბობ – არიან ბიზნესმენები, არიან მეწარმეები, არიან კიდევ ვიღაცები… საზღვარგარეთ არასამთავრობოები, რომლებიც პატიმრების უფლებებზე მუშაობდნენ, მათ უფლებებს მხოლოდ ციხეში კი არ იცავდნენ, მათზე ზრუნვას მერეც აგრძელებდნენ, როდესაც ისინი გარეთ გამოდიოდნენ. ვიღაცა პატარა ქარხანას აკეთებდა და იქ ამუშავებდა, ვიღაცა კიდევ რაღაცას აკეთებდა. ე.ი. აძლევდნენ საშუალებას, რომ პირველ ეტაპზე მაინც რაღაცა შეეტანათ ოჯახში. ეგრძნო, რომ ის არ არის მოკვეთილი საზოგადოებისგან.

– ქალბატონო ელენე, პოლიტიკურმა ძალამ, რომელიც პატიმართა უფლებებზე აპელირებით მოვიდა ხელისუფლებაში, და რომელიც ახლა მიმართავს ფართომასშტაბიან ამნისტიას, თვითონვე უნდა იზრუნოს ამნისტირებული პატიმრების ბედზე.

– ჩვენ არ ვიცით რამდენად ფართომასშტაბიანი იქნება. მე არ ვერევი ამ საკითხებში, მაგრამ თუ მომისმენენ და დამიჯერებენ, ამნისტია უნდა შეეხოს ეკონომიკურ დანაშაულს, ისინი საზოგადოებისთვის ნამდვილად არ არიან საშიშები და არ იყო მათი ციხეში ყოფნა საჭირო. შესაძლებელი იყო მათ პირობითი ჰქონოდათ. ამ კატეგორიის პატიმარი ძალიან ბევრია ციხეში.

– ქალბატონო ელენე, თქვენ ბრძანეთ, მაშინ არ ვსაუბრობდი და ახლა შემიძლია ვისაუბროო, ხომ არ ჯობდა, თუ პრეზიდენტს არ გახვედრებდნენ, გამოსულიყავით და საჯაროდ, ღიად გეთქვათ? ეს პრეზიდენტისთვისაც უკეთესი იქნებოდა, თქვენი გუნდისთვისაც და საზოგადოებისთვისაც?

– აბსოლუტურად უშედეგო იქნებოდა ეს. რატომ გადავწყვიტე პოლიტიკიდან წასვლა? ჯერ კიდევ 2 წელი მქონდა დარჩენილი დეპუტატობის, როდესაც მე ინგა გრიგოლიასთან, პირდაპირ ეთერში განვაცხადე, რომ მივდივარ პოლიტიკიდან. მე, როგორც კომიტეტის თავმჯდომარე, უკვე ვერ ვგრძნობდი, რომ შემეძლო იმის კეთება, რის კეთებაც საჭირო იყო. მე აღმოვჩნიდი უმრავლესობის უმცირესობაში. განსაკუთრებით ზურაბ ჟვანიას გარდაცვალების შემდეგ… ზურა იყო  სერიოზული საყრდენი ჩემთვის, ადამიანი, ვისთანაც შემეძლო დაჯდომა, საუბარი, გულისტკივილის გაზიარება, შემეძლო მომესმინა მისი აზრები და მითითებები. რომელსაც ზოგჯერ მივყვებოდი და ზოგჯერ არა…  მე მარწმუნებდნენ, რომ დავრჩი სადღაც, რომ ფეხი ვერ ავუწყვე ცვლილებებს, რევოლუციის შემდეგ, რომ ახალგაზრდები წავიდნენ წინ… რა ვიცი, ჩავთვალე, რომ არ ვარ მართალი, მაგრამ საბოლოოდ, პირველ ოქტომბერს გამოჩნდა, რომ მე ვიყავი მართალი…

– შეცდომების არსებობას სააკაშვილიც აღიარებს და სხვა ლიდერებიც, როგორ მიგაჩნიათ, რამ განაპირობა საზოგადოების ასეთი არჩევანი?

– „ნაციონალური მოძრაობის“ საარჩევნო კამპანიაში ერთხელ მაინც თუ მოგისმენია რამე ადამიანის უფლებებზე? არც პრეზიდენტისგან, არც სხვა ლიდერებისგან მე ეს არ გამიგია, პრეზიდენტი „აწვებოდა“ სოციალურ საკითხებს, „მეტი სარგებელი ხალხს“, მაგრამ მე ასე მგონია, ხალხი ითხოვდა არა სარგებელს, არამედ სამართლიანობას. ეს ოპოზიციის  ყველაზე ძლიერი იარაღი იყო. მოითხოვდა სამართლიანობას.

– კი, მაგრამ „ოცნებას“ ხომ სწორედ სოციალური დაპირებების გამო მისცა ხალხმა ხმა?

– არ გეთანხმები. „ოცნებას“ მისცეს ხმა იმიტომ, რომ… მე ძალიან მომეწონა როგორ ჩაატარეს საარჩევნო კამპანია.

– ციხის კადრების გამოყენებიანად?

– ციხის კადრები ბოლოს იყო, მე ვამბობ მთლიანად კამპანიაზე, სულ ვუსმენდი ბიძინა ივანიშვილის გამოსვლას. ის ლაპარაკობდა უსამართლობაზე. ძალიან სერიოზულ აქცენტს აკეთებდა ამაზე. „ოცნებაც“ და „ნაციონალური მოძრაობაც“, ორივე საუბრობდა სოციალურ საკითხებზე, სოფლის მეურნეობის აღორძინებაზე, ჯანდაცვაზე და ა.შ. მაგრამ „ოცნება“ ამის გარდა აქცენტს აკეთებდა სამართლიანობაზე, დეცენტრალიზაციაზე. დეცენტრალიზაცია არ ნიშნავს, პარლამენტი სად იქნება. დეცენტრალიზაცია ნიშნავს, რომ ადგილობრივი ხელისუფლება უნდა იყოს ნამდვილად ადგილობრივი ხელისუფლება და არ უნდა შესცქეროდეს ცენტრალურ ხელისუფლებას, რამდენს გადაუგდებს. ესეც  დასამალი არ არის, შიგნით ვიყავი და ვიცი, ვინც ჩვენიანი იყო, უფრო მეტ ტრანშს ვაძლევდით, რომელი მაჟორიტარიც ოპოზიციიდან იყო, დაჩაგრული იყო.

– ქალბატონო ელენე, თუ ყოფილა შემოთავაზება ბიძინა ივანიშვილის ან ახალი ხელისუფლების სხვა ლიდერების მხრიდან თქვენთან თანამშრომლობაზე?

– არ ყოფილა. მინდა გითხრათ, რომ, ალბათ, არც იყო საჭირო. მათ თავისი გუნდი ჰყავდათ და ამ გუნდით მოდიოდნენ. ძალიან გული მტკივა, მომსწრე ვარ, როგორ უყვარდა ხალხს მიშა სააკაშვილი და გული მტკივა, რომ დღეს ასეთი დამოკიდებულება არის მის მიმართ. მიშაა მხოლოდ დამნაშავე? არ ვიცი, მაგრამ ვფიქრობ, რომ შესაძლოა გარემოცვა არც ეუბნებოდა რამეს ნაკლოვანებებზე და პირიქით, ასე ვთქვათ,  „პადხალიმობდნენ“ და ყველაფერში თავს უქნევდნენ. ვფქრობ, რომ არც ესენი არიან სუფთები.

– ამბობთ, რომ მომსწრე ხართ როგორ უყვარდა ხალხს სააკაშვილი და ხედავთ რა დამოკიდებულებაცაა დღეს, თუმცა მინდა შეგახსენოთ, რომ არჩევნებზე მისული ამომრჩევლის 40 %-მა მხარი მის პარტიას დაუჭირა, იმ 40%-ის უფლებებს დაიცავით ქალბატონო ელენე, იმ 40%-ის აზრიც გასათვალისწინებელია…. და იმ მილიონი მოქალაქისაც, რომელიც საერთოდ არ მივიდა არჩევნებზე და კაცმა არ იცის, ვის უჭერენ მხარს…

– რა თქმა უნდა… მომეწონა ბიძინას განცხადება, რომ ის არის პრემიერ-მინისტრი ქვეყნისა და არა ერთი ნაწილისა. რომ ის თანაბრად იზრუნებს მხარდამჭერებზეც და მათზეც, ვინც არ მისცა ხმა. მთავარია, ეს განცხადება განცხადებად არ დარჩეს.

– როგორ შეაფასებთ ამ ხელისუფლების პირველ ნაბიჯებს, რა კომენტარს გააკეთებთ?

– არ გავაკეთებ. მე სამი თვის შემდეგ ვიტყვი, მომწონს თუ არ მომწონს.

Post a comment or leave a trackback: Trackback URL.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s

%d bloggers like this: