Tag Archives: ბიძინა ივანიშვილი

რატომ დაიჭირა ოქრუაშვილი და რატომ არ დაიჭირა მელია ივანიშვილმა?

collage

ეს ორი დღეა, რაც ოქრუაშვილს აღმკვეთ ღონისძიებად პატიმრობა შეუფარდეს, ვფიქრობ – რატომ დაიხია უკან ივანიშვილმა მელიას შემთხვევაში და არ დაიხია უკან ოქრუაშვილის შემთხვევაში? ან ცოტა სხვა გარნირით რომ ვთქვათ – რატომ დაინდო მელია (თუ ეს დანდობაა) და არ დაინდო ოქრუაშვილი?

მოკლედ, რატომ გამოკეტა მელია სახლში და ოქრუაშვილი ციხეში?

ჩემი აზრით, არაფერ შუაში არაა ივანიშვილის არც ნერვების ღალატი და არც ემოციების მიქცევა-მოქცევა. ივანიშვილი აბსოლუტურად ცივი გონებით ანეიტრალებს საფრთხეეებს. ასეა 2012 წლიდან – ანუ ხელისუფლებაში მოსვლის დღიდან და დღეს უკვე შეგვიძლია ვთქვათ, რომ პოლიტიკური ველის შეუდარებელი გამნაღმველია. ყველა პერსონა, რომელსაც კი შეეძლო მისთვის ამა თუ იმ სახის პრობლემები შეექმნა, ეგრევე გაანეიტრალა. ზოგი დაიჭირა, ზოგი გააქცია, მეტ სადამსჯელო ღონისძიებებზდე საუბრისგან თავს შევიკავებ… უდანაშაულობის პრეზუმფციის და არა ივანიშვილის ხათრით….

დაიჭირა ბაჩო ახალაია, ვანო მერაბიშვილი, შემდეგ გიგი უგულავა. ვიღაც ტვინყოჩაღი გამოხტება და მეტყვის, რომ ეს საზოგადოებრივი დაკვეთა იყო იმ დროს და ბიძინამ კოჭი გაუგორა იმ განწყობებს. და რამდენი წელი გავიდა მათი დაჭერიდან? არისღა სადმე ის განწყობები? ახლა ვის უგორებს და უკოტრიალებს კოჭს თუ გოდორს ივანიშვილი? რატომ არ უშვებს ციხიდან ან მერაბიშვილს, ან ახალაიას?

რატომღაც სულ არ მეჩვენება, რომ ივანიშვილისთვის პანაცეა ყველას ციხეში გამოკეტვაა. პირიქით, პრაქტიკამ ცხადყო რომ მას სულაც არ სურს იგივე სააკაშვილი ქართულ ციხეში. პირიქით, მას ამის პანიკურადაც კი ეშინია. ივანიშვილის ამოცანა, ყველას ციხეში შეყრა კი არა, სწორედ საფრთხეების განეიტრალებაა.

სწორედ ამიტომ, მისთვის სრულიად კომფორტულია და საკმარისია სააკაშვილი არ ჩამოუშვას ქვეყანაში. ქვეყანაში ჩამოუსვლელად, ცხადია შეუძლებელია რევოლუციური ტალღის აგორება. იცის ეს ჭორვილელმა დენდმა და როგორღაც იტანს სააკაშვილის ონლაინ თუ ტელეშტურმებს სხვა ქვეყნებიდან.

მოკლედ, ივანიშვილისთვის მთავარია არ მიუშვას ხალხთან სააკაშვილი.

სწორედ, მსგავსი შემთხვევაა ნიკა მელიას შემთხვევაც. პრაქტიკამ ცხადყო ისიც, რომ თუ ვინმეს ხელეწიფება ქუჩაში მანევრირება, სწორედ მელიაა. სწორედ მას შეუძლია იკისროს ლიდერის ფუქცია საპრორესტო ტალღის დროს და ამიტომ გახდა საჭირო, სასწრაფოდ მისი განეიტრალება – ხალხისგან დისტანცირება. საამისოდ, თავიდან მართლაც რომ მისი დაჭერა გადაწყვიტეს, კარგად გახსოვთ, 93 დეპუტატს კანონზე, ნამუსზე, ყველაფერზე ხელი ააღებინეს და მხარი დააჭერინეს სამარცხვინო გადაწყვეტილებისთვის, რომელიც გზას უხსნიდა მელიას ციხეში გამომწყვდევას. მაგრამ… შემდე განვითარებულმა მოვლენებმა, საერთაშორისო თუ აქაური საზოგადოების მძაფრმა რეაქციამ, მისი დაჭერა გაადააფიქრებინა და დასჯერდნენ შეზღუდვებს. კარგად გაიხსენეთ რა აეკრძალა მას – ხალხთან გასვლა მოწოდებებით. მისთვის არავის აუკრზალავს არც ტელევიზიით მიმართვა, არც ფეისბუკით… მას ხალხთან უშუალო კონტაქტი აუკრძალეს!  მომდევნო ინსტანციამ კი ამ ყველაფრის უზრუნველსაყოფად, მას სამაჯური დაადო და შინ გამოკეტა!

ივანიშვილმა, მელია ისევე ჩახსნა ხალხისგან, როგორც სააკაშვილი. სწორედ ივანიშვილმა გადასარევად იცის, რომ ფეისბუკით და ტელევიზიით, ვერც მიშამ დატოვა უსკამოდ და მელიაც დიდს ვერაფერს დააკლებს.

აბა, რატომ დაიჭირა ოქრუაშვილი?

ოქრუაშვილი მას სხვა ტიპის საფრთხეს უქმნიდა. მელიასგან განსხავევებით, ოქრუაშვილს შეუძლია გაიხსენოს ზოგი პიკანტური რამ უახლესი წარსულიდან და დაიწყო კიდეც გახსენება… გარდა ამისა, მას ხელთ აქვს დოკუმენტი, რომელიც მას, ივანიშვილს (და არა ხალვაშს) ხელიდან წაგლეჯს ძლივს დათრეულ „რუსთავი2“-ს. ამიტომ მისთვის სასწრაფოდ უნდა გადაეკეტა გზა როგორც ტელეეკრანებისკენ, ისე სასამართლოსკენ. სწორედ ამიტომ არ იყო საკმარისი მისთვის მელიას მსგავსად სამაჯურის დადება. ოქრუაშვილისთვის რომ სამაჯური დაედოთ და სახლში გამოეკეტათ, რა ის ვერ შეძლებდა რაღაცეების გახსენებას გინდ ტელევიზიის, გინდ სოცმედიის მეშვეობით?

საგულისხმო დეტალი: კარგად გაიხსენეთ, რა დროს დახურეს ცამოწმენდილზე ოქრუაშვილის პროცესი? სწორედ მაშინ, როცა ის სიტყვით უნდა გამოსულიყო…. რჩება შთაბეჭდილება რომ ოქრუაშვილს ჯერაც არ უთქვამს მთავარი და სწორედ ის მთავარი უფრთხობს ძილს პინგვინძაღლს. სწორედ მაგის შეეშინდათ რომ მაშინ, სწორედ სასამართლოში არ ეთქვა ის მთავარი ოქრუაშვილს…

მოკლედ, ივანიშვილს რომ ოქრუაშვილის ქუჩაში გამოვარდნის შეშინებოდა, მასაც მელიასავით სამაჯურს დაადებდა და ამით მოაკვარახჭინებდა საქმეს, მაგრამ მის შემთხვევაში საფრთხე სხვაა. კარგად გაიხსენეთ, ოქრუაშვილმა სააკაშვილის ხელისუფლებასაც სწორედ ტელეთერიდან შეუქმნა საფრთხე და არა ქუჩიდან.

მოკლედ, ვინც შეიძლება საფრთხე შეუქმნას ქუჩაში, მას ქუჩას, ხალხს აშორებს, ვინც ტელეეკრანიდან – მას ტელეეკრანს აშორებს. მთელ ტელემედიას რომ აკონტროლებდეს, ოქრუაშვილს უბრალოდ ტელე-პროდიუსერების მეშვეობით გაანეიტრალებდა, მაგრამ ჯერ ვერც მედიას ვერ აკონტროლებს ასე და რომც აკონტროლებდეს, ინტერნეტის ეპოქაში, დიდად მაგასაც არა აქვს აზრი.

მოკლედ, მელიას შემთხვევაში ამოცანა იყო ხალხისგან, საპროტესტო ტალღისგან ჩამოშორება. ოქრუაშვილის შემთხვევაში – ტელეეკრანებიდან და იმ საქმიდან დისტანცირება, რომელიც „რუსტავი2“-ს ეხება, ანუ იმას რომ დოკუმენტზე ხალვაშის ხელმოწერა ნამდვილია და „რუსთავი2“ სწორედ მისი, ირაკლი ოქრუაშვილისაა და არა ხალვაშის ან ლავაშის.

 

ზურაბ ჭიაბერაშვილი: „არც საპროტესტო აქციებზე დავიხევთ უკან!“

„ბეჟაშვილის საქმე აუცილებლად წავა სტრასბურგში!“

zurab

ინტერვიუ დაიბეჭდა გაზეთ “ქრონიკა+”-ში.

რეზო შატაკიშვილი

ნაციონალურ მოძრაობას ცემა, ძალადობა, მით უფრო, საარჩევნო პერიოდში – კარგად აქვს დაცდილი. როგორც წესი, ეს ხელისუფლებაში მისი მოსვლით მთავრდება. ასე იყო 2003 წელს, გავიხსენოთ ბოლნისი, ბათუმი… ის, რაც დღეს ხდება, შეიცავს თუ არა მოვლენების იმგვარად განვითარების საფრთხეს?

 „ქრონიკა+“ „ნაციონალური მოძრაობის“ ერთ-ერთ ლიდერს, ზურაბ ჭიაბერაშვილს ესაუბრება.

 ზურაბ ჭიაბერაშვილი: ამ ხელისუფლების ჩატარებულ ორ არჩევნებს, საპრეზიდენტოსა და ადგილობრივს თუ შევადარებთ, ეს მოგვცემს საშუალებას დავინახოთ, გვაქვს თუ არა ის ტენდენცია, რაც იყო 2003 წელს. უნდა ითქვას, რომ საპრეზიდენტო არჩევნების დროს დიდი დრო არ იყო გასული და მოლოდინი ჯერ კიდევ არსებობდა, რომ ბიძინა ივანიშვილი თავის ფულს დახარჯავდა. აშკარა იყო „ქართული ოცნების“ საარჩევნო უპირატესობა. მიუხედავად იმისა, რომ მაშინაც იყო ძალადობის ფაქტები წინასაარჩევნო პერიოდში, იგივე ზუგდიდში, ბათუმში, პრაიმერისის ჩატარების დროს, საპრეზიდენტო არჩევნებმა მაინც შედარებით ნორმალურად ჩაიარა, მაგრამ ხელისუფლების დემოკრატიულობა ფასდება იმის მიხედვით, რამდენად რჩება წესების ერთგული და რამდენად იცავს თამაშის წესებს კონკურენტულ გარემოში. აქედან გამომდინარე, ახლა, ადგილობრივ არჩევნებზე, როცა მაღალი იყო კონკურენცია, დავინახეთ, რაც მოხდა – მასობრივი ძალადობა, დაპატიმრებების ტალღა ადგილობრივ დონეზე, გამგებლობის სამი კანდიდატი წინასწარ პატიმრობაშია, იყო ფიზიკური ძალადობის, შანტაჟისა და ზეწოლის ტალღა. ამ არჩევნებზე უპრეცედენტოდ მაღალი იყო კანდიდატურების მოხსნა. ჩვენ არ ვამბობთ, რომ ყველა კანდიდატმა ზეწოლის გამო მოხსნა კანდიდატურა, იყვნენ კანდიდატები, რომლებმაც, უბრალოდ, საარჩევნო კანონმდებლობის ნორმები ვერ დაიცვეს, მაგრამ მინიმუმ 50-მა კანდიდატმა ზეწოლის გამო მოხსნა კანდიდატურა.

– სხვა ოპოზიციური პარტიებიც აცხადებდნენ, რომ მათ კანდიდატურებს აიძულებდნენ მოხსნას.

– რა თქმა უნდა. მაგალითად, დმანისში ცესკოს ჩარევა გახდა საჭირო, რომ მთლიანად ჩვენი სია არ მოხსნილიყო, ანალოგიურ მდგომარეობაში აღმოჩნდა ბურჯანაძის სია. ვანო მერაბიშვილის სოფელში მაჟორიტარად დარჩა ერთადერთი კანდიდატი „ქართული ოცნებიდან“, სხვა ყველა მოიხსნა. იცოდნენ, თუკი ვინმე იქნებოდა სხვა კანდიდატი, ის გაიმარჯვებდა და სოფელს თავზე მოახვიეს თავისი „ოცნების“ კანდიდატი. ღარიბაშვილისთვის იყო პრინციპული, რომ ვანო მერაბიშვილის სოფელშიც კი „ოცნებიდან“ გასული მაჟორიტარი ყოფილიყო. ეს რაც ხდებოდა წინასაარჩევნოდ. არჩევნების დღეს კი ჩვენ ვნახეთ იარაღით ხელში დარბეული უბნები, პოსტსაარჩევნო პერიოდშიც ვხედავთ, რაც ხდება. საბოლოო ჯამში, სურათი საკმაოდ მძიმეა. ხელისუფლებამ აჩვენა, რომ როდესაც ემუქრება ხელისუფლებიდან წასვლის საშიშროება, იქცევა ძალადობრივად და როცა უფრო დაემუქრება (ღრმად ვარ დარწმუნებული, 2016 წელს სწორედ ასე იქნება), ის კიდევ უფრო ძალადობრივად მოიქცევა. ობიექტური ვიქნები და ვიტყვი, რომ არჩევნების გაყალბების თვალსაზრისით, ამ არჩევნებზე არ ყოფილა იმდენად ტრაგიკული მდგომარეობა, როგორიც იყო 2003 წელს, მაგრამ ამ ხელისუფლებას ზედვე ეტყობა, რომ იქამდეც აუცილებლად მივა.

– საპრეზიდენტო არჩევნები იქნებ იმიტომაც ჩატარდა მეტ-ნაკლებად დემოკრატიულად, რომ მარგველაშვილი, ასე თუ ისე, მაინც აკმაყოფილებდა ხალხის მოთხოვნებს, რასაც ვერანაირად ვერ აკმაყოფილებს ნარმანია?

– ერთიც და მეორეც პირადად ივანიშვილის შერჩეულია და ორივეს მიმართ თვითონ ქართულ „ოცნებაშია“ უკმაყოფილება. მიაჩნიათ, რომ გაცილებით არჩევადი კანდიდატურის წამოყენება შეეძლო ბიძინა ივანიშვილს. მარგველაშვილი გადაარჩინა იმან, რომ მაშინ თვითონ „ოცნებას“ და ივანიშვილს ჰქონდათ უფრო მაღალი ნდობის მანდატი და მარგველაშვილმა აიღო ის ხმები, რასაც აიღებდა თვითონ კოალიცია. ნარმანიამაც ასევე, რაც აიღო კოალიციამ, ზუსტად ის აიღო და ერთი ზედმეტი ხმაც არ აუღია. სხვა კანდიდატი რომ შეერჩიათ, შეიძლება ცოტა უფრო არჩევადი ტიპი ყოფილიყო. მე მარგველაშვილის ადვოკატად ვერ გამოვდგები, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ ვერანაირ კრიტიკას ვერ უძლებს ვერც მისი პრეზიდენტობის სტილი, ვერც მოქმედება და ვერც მისი გაუბედაობა ივანიშვილის მიმართ, მას ის გონიერება მაინც ჰყოფნის, რომ რაღაც საზღვრებს არ გადავიდეს, ნარმანიასგან განსხვავებით. მას ძალიან გაუჭირდება მეორე ტურში. ჩვენ ვიბრძვით გამარჯვებისთვის! ისინიც კი, რომლებიც მას აძლევენ ხმას, არათუ გულში, ღიად აღიარებენ, რომ ეს არ არის ის ადამიანი, ვინც თბილისს გამოადგება მერად, მასში ვერ ხედავენ ვერც გამოცდილებას, ვერც კომპეტენციას, ვერც გაბედულებას, რაც ნამდვილად სჭირდება ამხელა ქალაქის მართვას.

– სწორედ სამსხვერპლოზე ხომ არ მიიტანეს ზვარაკად გიგი უგულავა, რომ დაეკმაყოფილებინათ შურისძიებას მოწყურებული ელექტორატის მუხტი? თორემ აუცილებლობას წარმოადგენდა მისი დაჭერა მაინცდამაინც ახლა? მით უმეტეს, იმავე ღამეს დაიჭირეს თბილისის მეორე ექსმერიც…

– მესამე ექსმერი კი ვარ გასამართლებული… გიგის დაჭერა ბიძინა ივანიშვილის დიდი ხნის ოცნება და გადაწყვეტილება იყო. ივანიშვილს არაერთხელ განუცხადებია, რომ ნაციონალური მოძრაობა უნდა განადგურდეს, მისი ლიდერები უნდა იყვნენ ციხეში, რომ ჩვენ არ გვაქვს პოლიტიკური მოღვაწეობის უფლება და ა. შ. ქართველი ხალხის არჩევანი სხვაგვარია. საზოგადოების უდიდესი ნაწილი მიიჩნევს, რომ ქვეყანაში აუცილებელია ძლიერი ოპოზიციის არსებობა და საზოგადოება ხედავს, რომ ჩვენ სწორედ ასეთი, ძლიერი ოპოზიცია ვართ. ვინც ჩვენ ხმას არ გვაძლევს, მიიჩნევენ, რომ ნაციონალური მოძრაობა არის ძირითადი ოპოზიციური პარტია და ეს კვლევებშიც ნათლად ჩანს. ამდენად, ბიძინა ივანიშვილის გეგმებში ცვლილება შეიტანა ჩვენმა სიძლიერემ და ქართველი ხალხის არჩევანმა. რაც შეეხება გიგის უშუალოდ ახლა, ამ ვითარებაში დაჭერას, აბსოლუტურად მართალია, ეს უკავშირდება მეორე ტურს: იმდენად რთულია ნარმანიას გაყვანა, რომ აუცილებლად სჭირდებათ აგრესიული ელექტორატის მობილიზება, ეს ელექტორატი შესაძლოა, დიდი არ არის, 8-10%-ია, მაგრამ მაინც ელექტორატია.

– ეს სწორედ ის ელექტორატი ხომ არაა, რომელიც სამართლიანობის არაღდგენის გამო “ოცნებას” ბურჯანაძესთან გაექცა? 

– რა თქმა უნდა, ვინც ხმა მისცა ბურჯანაძეს და პატრიოტთა ალიანსს, სწორედ იმ ელექტორატზე ვსაუბრობ. ეს არის რადიკალური, რუსეთზე ორიენტირებული და რევანშიზმით განმსჭვალული ელექტორატი, რომლის ხმებიც დასჭირდა „ოცნებას“, რომ ნარმანია რამენაირად გაიყვანონ მერად, რადგან საკუთარი ამომრჩევლის მობილიზების არანაირი რესურსი არ გააჩნიათ. ივანიშვილისა და ღარიბაშვილის ამოცანა იყო სწორედ ამ რადიკალურად განწყობილი ადამიანების გულის მოგება, მათი მობილიზაცია. გიგის დაჭერა, პრაქტიკულად, მათთვის გადახდილი ხარკი იყო. ამის გარდა, არავისთვის საიდუმლო არ არის, რომ ივანიშვილი ასოცირების ხელშეკრულების ხელმოწერას ელოდებოდა, მას მიაჩნია, რომ მთავარი ხელმოწერაა, ახლა უკვე გზა ხსნილია და შეუძლია აიხდინოს თავისი წელიწადნახევრის „ოცნება“ – ნაცმოძრაობის კიდევ რამდენიმე ლიდერი ჩასვას ციხეში. იგი ფუნდამენტურად ცდება ყველა იმ განცხადებაში, რაც კი საერთაშორისო არენაზე გაკეთდა, მკაფიოდ მიუთითებენ სწორედ ასოცირების ხელშეკრულებით აღებულ ვალდებულებებზე და კანონის უზენაესობაზე. გიგი უგულავამ განაცხადა კიდეც სასამართლოზე, რომ „სამართლიანობის აღდგენამ“ ჩაანაცვლა კანონის უზენაესობა, რაც სახელმწიფოს მოწყობისა და ჩვენი ევროპული განვითარების ფუნდამენტია. მინდა, დავეთანხმო ბაჩო ახალაიას, რომელმაც სასამართლოზე მოიყვანა პლატონის სიტყვები, რომ უსამართლობის ყველაზე დიდი გამოხატულება მისი სამართლიანობად წარმოჩინებაა. დიახ, „სამართლიანობის აღდგენის“ ფარდის უკან ხდება უზარმაზარი უსამართლობები და უკანონობა. მსოფლიოში არ არსებობს პრეცედენტი, რომ ადამიანს მეათეჯერ შეუფარდო აღკვეთის ღონისძიება, თან აბსოლუტურად მოგონილ და ხელოვნურ საქმეებზე, რომელზეც მოგვიანებით მართლდება. ან როდესაც სასამართლო არ უფარდებს უგულავას აღმკვეთ ღონისძიებას, არ უზღუდავს გადაადგილებას და, პრაქტიკულად, იმავე დღეს, გამთენიისას, მას მაინც აკავებენ, ეს იმას ნიშნავს, რომ ივანიშვილმა უთხრა სასამართლოს, – არ აინტერესებს მათი გადაწყვეტილება, ეს კაცი უნდა იჯდეს ციხეში! ეს, რა თქმა უნდა, კეთდება ნარმანიას გასაყვანად, მაგრამ შორსმიმავალი გეგმებიც აქვს – დარტყმა ოპოზიციაზე, პარტიის დაზიანება, რადგან უგულავა პარტიის გამოკვეთილი ლიდერია და მისი დაპატიმრება, გარკვეულწილად, პარტიაზე დარტყმაა. სასამართლოს მიმართ ასეთი დამოკიდებულებით ჩვენ ვკარგავთ სახელმწიფოებრიობის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ინსტიტუტს, სასამართლოს, იმიტომ რომ აქამდე ხელისუფლება, პროკურატურა, ასე თუ ისე, ცდილობდა სახის შენარჩუნებას, ამჯერად კი აბსოლუტურად ყველანაირი მოჩვენებითი სამართლისა და კანონის ფარდაც ჩამოიხსნეს. სრულიად გაშიშვლებულად ითქვა, რომ ეს კაცი უნდა იჯდეს ციხეში. ამ გზას ღრმა კონფრონტაციამდე მივყავართ, საიდანაც გამოსვლა ძალიან რთული იქნება.

– უგულავას ამ ფორმით დაპატიმრება ცხადია, მოეწონა აგრესიულ ელექტორატს, მაგრამ აღაშფოთა საზოგადოების ნეიტრალური ნაწილი. მე არ ვსაუბრობ თქვენს მხარდამჭერებზე, მათთვის უგულავას დაჭერა ყველანაირი ფორმით იქნებოდა მიუღებელი, მე ვსაუბრობ ნეიტრალურ ელექტორატზე, რომლისთვისაც მიუღებელია ძალადობა და რომელსაც სისხლი კი არა, მშვიდობა სწყურია. არაა გამორიცხული, რომ უგულავას დაჭერით, როგორც მოხდა აგრესიული ელექტორატის მობილიზება ნარმანიას სასარგებლოდ, ასევე მოხდეს ძალადობით აღშფოთებული ნეიტრალური ელექტორატის მობილიზაცია მელიას სასარგებლოდ.

– მეც ვფიქრობ, რომ ასეთი ნაბიჯები ამ ხელისუფლებას უფრო აკლებს მხარდამჭერებს, ვიდრე ჰმატებს. 2012 წლის არჩევნებზე, როცა ხალხმა არჩევანი გააკეთა „ქართული ოცნების“ სასარგებლოდ, ამას ჰქონდა საფუძველი. მე ვსაუბრობ არა იმ რადიკალურ ნაწილზე, რომელსაც, უბრალოდ, სისხლი სწყურია, არამედ საზოგადოების დიდ ნაწილზე, რომელსაც უნდა მშვიდობა, უკეთესი ცხოვრება. რა თქმა უნდა, ისინი ხედავდნენ პროგრესს, მაგრამ ჩათვალეს, რომ ეს არ იყო საკმარისი და თავისი იმედი დაუკავშირეს იმას, რომ აგერ მილიარდერი კაცია, თავის ფულს დახარჯავს და უფრო უკეთესად ვიცხოვრებთ. საზოგადოების ამ ნაწილს შურისძიება კი არა, უკეთესი ცხოვრება უნდოდა, მაგრამ ცხოვრება არ გაუმჯობესდა. ნაცვლად იმისა, რომ სამუშაო ადგილები შექმნილიყო, სამუშაო ადგილები იკარგება. აღმოჩნდა, რომ არც ბენზინი იაფდება, არც ელექტროენერგია, არც გაზი, არც პენსია მატულობს, ცხოვრება ძვირდება. ცხადია, ამომრჩეველი უკმაყოფილოა და ჩვეულებრივ ადამიანს რომ ჰკითხო, დაჭერების გარდა ეს ხელისუფლება არაფერს აკეთებს და ეს დაჭერები არავითარ კავშირში არ არის იმასთან, რასაც კეთილდღეობა მოაქვს თითოეული ადამიანისთვის. ეს რომ პოლიტიკური დევნაა, ამაში ეჭვი არავის ეპარება, რაც კარგად გამოჩნდა იმ რეაქციებშიც, რომელიც მოჰყვა გიგის აბსოლუტურად უკანონო დაპატიმრებას. ვგულისხმობ მანანა კობახიძის რეაქციას, რომელიც სიხარულით შეხვდა ამ ფაქტს, კულტურის მინისტრის მოადგილეს, რომელმაც დააანონსა რეპრესიების ახალი ტალღა. პოლიტიკური დევნაა, როდესაც ხელისუფლება წინასწარ აანონსებს, რომ ჩვენს პოლიტიკურ ოპონენტებს ამას და ამას ვუზამთ და შემდეგ პროკურატურა მიდის და იმ ადამიანებს იჭერს. სამწუხაროდ, სრულ არაკომპეტენტურობას ავლენენ მინისტრები და პარლამენტარები „ქართული ოცნებიდან“, როდესაც ამ სიტუაციას ადარებენ სარკოზის დაკითხვას. ღარიბაშვილმა მოიტყუა, რომ სარკოზი დააკავეს, ის უბრალოდ მიიყვანეს დაკითხვაზე და გაუშვეს, არავის სარკოზი არ დაუპატიმრებია. გარდა ამისა, ძალიან დიდი განსხვავებაა, როდესაც სარკოზი ან ბერლუსკონი მიჰყავთ სასამართლოში, იმასთან, რაც ჩვენს თავს ტრიალებს. კოლის წინააღმდეგაც იყო საქმე პარტიულ ფინანსებთან დაკავშირებით, მაგრამ არც სარკოზის, არც ბერლუსკონის და არც კოლის საქმეს წინ არ უძღოდა პოლიტიკური ოპონენტების, ხელისუფლებაში მყოფი პირების განცხადებები, რომ მათ აუცილებლად დაიჭერდნენ, წინ არ უძღოდა მათი თანაპარტიელების დაჭერები და დაკითხვებზე ტარება, წინ არ უძღოდა განცხადებები ოპონენტების რადარებიდან გაქრობაზე, განადგურებაზე. გარდა ამისა, იქ გამოძიება იწყებს კონკრეტული დანაშაულის ძიებას და შემდეგ ჩნდება, რომ რომელიღაც თანამდებობის პირი, შესაძლოა იყოს ამ საქმეში დამნაშავე. ჩვენთან კი ჯერ განისაზღვრება დამნაშავე და მერე ხდება საქმეების აწყობა. ამიტომაც არც საქართველოში და არც მის ფარგლებს გარეთ არავის ეჭვი არ ეპარება, რომ ეს პოლიტიკური დევნაა და სარკოზიზე და ევროპაზე აპელირება უადგილოა. გარდა ამისა, დღეს ვინც სარკოზიზე აპელირებს, სწორედ ისინი საქართველოს პროკურატურასა და სასამართლოს მუდმივად აძაგებდნენ და აგინებდნენ თუნდაც 1 წლის წინათ. ახლა კი, როდესაც მთლიანად დაიმორჩილეს ეს ორი სისტემა და იყენებენ პოლიტიკური დევნის იარაღად, მიაჩნიათ, რომ კანონის უზენაესობასთან დაკავშირებით ყველაფერი წესრიგშია და უბრალოდ ებრძვიან დამნაშავეობას, რასაც, ბუნებრივია, ვერავის დააჯერებენ.

– მეორე ტური ნაცმოძრაობისთვის ეს არის ბრძოლა ბრძოლისთვის, რეიტინგისთვის, ასე ვთქვათ, მზადება მომავალი საპარლამენტო არჩევნებისთვის, თუ რეალური ბრძოლა ნიკა მელიას მერად გასაყვანად? მეეჭვება, იმის იმედი გქონდეთ, რომ მას გასაქანი ექნება. პირიქით, ხელისუფლებას საბაბს მისცემს, კიდევ ილაპარაკოს ის, რასაც ლაპარაკობდა, რომ მერი ნაციონალია, რომ ადგილებზე ნაციონალები არიან და ა. შ.

– „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლიდან 3 თვეში ძალადობის ტალღამ გადაუარა მთელ ქვეყანას, ყველა საკრებულო ხელში ჩაიგდეს, ადგილი ჰქონდა საკრებულოებში შეჭრას, სკამების ფანჯრებიდან სროლას, დეპუტატების ფიზიკურ შეურაცხყოფას. ამოიღონ და ნახონ ის კადრები. ადგილობრივი არჩევნების გარეშეც მათი იყო უკვე ყველა გამგებელი. ერთადერთი თბილისის მერი იყო დარჩენილი და ისიც უკანონოდ გადააყენეს. ამიტომ ეს არგუმენტი, რომ ამის გამო ვერ აკეთებდნენ საქმეს, აბსოლუტურად უსუსურია. სადაც გამარჯვების შანსი გვაქვს, სადაც მეორე ტურია, თბილისი იქნება ეს, ხონი, თერჯოლა, ყვარელი, თუ სხვა, ჩვენ ვიბრძვით გამარჯვებისთვის, იმისთვის, რომ ხალხს რეალური საქმით ვაჩვენოთ ალტერნატივა. ვაჩვენოთ, რომ საქმის კეთება შეიძლება იმ პირობებშიც კი, როცა გებრძვიან. ყველამ დაინახა, რომ „ქართული ოცნება“ ცენტრალურ დონეზე არაკომპეტენტურია და ასეთივე არაკომპეტენტურები იქნებიან ისინი თბილისშიც. ნარმანია ინფრასტრუქტურის მინისტრი იყო და ჰქონდა შესაძლებლობა უამრავი საქმის კეთებისა. წელიწადნახევრის მანძილზე მას საქმე არ გაუკეთებია. ჩვენ ამ პირობებშიც შევძლებთ მუშაობას. ჩვენი ხელისუფლების დროს ადგილობრივმა თვითმმართველობამ შეიძინა საკმარისი ფინანსური დამოუკიდებლობა, ანუ განსაზღვრულია ფორმულა ადგილობრივი თვითმმართველობების ბიუჯეტის მოცულობისა და თუ ამ კანონსაც არ შეცვლიან, ნიკა მელიას, როგორც ქალაქის მერს, ექნება კარგი საფუძველი საიმისოდ, რომ მნიშვნელოვანი საქმეები გააკეთოს ქალაქში.

– დავუბრუნდეთ უგულავას სასამართლოს, გასაგებია, რომ მისი დაპატიმრება დიდი ხანია უნდოდათ და დააპატიმრეს კიდეც, მაგრამ რით ხსნით იმ ფაქტს, რაც მოხდა სასამართლოს შემდეგ, როდესაც დააპატიმრეს კოტე გაბაშვილი, ლევან ბეჟაშვილი, აქტივისტები?

– ივანიშვილმა და ღარიბაშვილმა დაინახეს, რომ დაჭერების, ზეწოლის მიუხედავად, არათუ ვერ გაგვაქრეს რადარებიდან, პირიქით – მატულობს ჩვენი მხარდაჭერა. თუ საპრეზიდენტო არჩევნებზე თბილისში, საშუალოდ, 19% გვქონდა, ახლა გვაქვს 26% და ეს ზრდა შემაშფოთებელი აღმოჩნდა მათთვის. მათ დაინახეს, რომ თუ ასე გაგრძელდა, პრაქტიკულად, აღარ ექნებათ წარმატება მომავალში და ამიტომაც ცდილობენ, კიდევ უფრო ძალადობრივ სიტუაციაში გადაიყვანონ მდგომარეობა.

– ანუ ის ყველაფერი, რაც სასამართლოს ეზოში მოხდა, ძალის დემონსტრირება იყო?

– დიახ, ძალის ჩვენება. პოლიციის ოპერმუშაკებს პირდაპირი დავალება ჰქონდათ, რომ გამოეწვიათ ქაოსი, არეულობა და მერე ამ მოტივით დაეპატიმრებინათ აქტივისტები, პარტიის წარმომადგენლები. ჩემი თვალით ვხედავდი, როგორ ქმნიდნენ ამ ქაოსს. სასამართლოს გადაწყვეტილება იყო უსამართლო, უკანონო, პირდაპირ ვიტყვი, მოსამართლე გოგინაშვილმა იმ დღეს არა გიგი უგულავას, არამედ საკუთარ განაჩენს მოაწერა ხელი, მიუხედავად ამისა, ჩვენ ამ გადაწყვეტილებას შევხვდით მშვიდობიანად. გიგა ბოკერიამ მიმართა იქ შეკრებილ საზოგადოებას, რომ ჩვენ ვაგრძელებთ ბრძოლას. ხალხმა ნელ-ნელა დაიწყო დაშლა, ქაოსი და არეულობა გამოიწვია თავად პოლიციის ქმედებამ, როდესაც მათ მოინდომეს თავისუფალი ზონის ერთ-ერთი ოპერატორისთვის კამერის წართმევა. უკვე კოტე გაბაშვილი ცდილობდა ამ ახალგაზრდების გამოხსნას ძალადობრივი კლანჭებიდან, ამაზე დააპატიმრეს, რაც შეეხება ლევან ბეჟაშვილს, აქ მოხდა უპრეცედენტო რამ საქართველოში: კონსტიტუცია დაირღვა, დააკავეს პარლამენტარი!

– თინა ხიდაშელმა განაცხადა, ლევან ბეჟაშვილი ჯორჯ ქლუნი არაა, რომ ყველა პოლიციელმა სახეზე იცნოსო.

– რა არსებითი მნიშვნელობა აქვს, რას ლაპარაკობს ხიდაშელი? კადრებში ისმის: „პარლამენტარია, რას აკეთებთ?!“ თვითონ ბეჟაშვილმაც განუცხადა პოლიციელებს, რომ პარლამენტარია. სასამართლომ ყველა დანარჩენი დაკავებულის მიმართ გამოიტანა გადაწყვეტილება, ლევან ბეჟაშვილზე მოსამართლემ გადაწყვეტილება ვერ გამოიტანა და გადადო. შევდივარ იმ მოსამართლის მდგომარეობაში, რა უნდა დაწეროს? დეპუტატი დააპატიმრეს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის გამო, ჯერ ერთი, არც ჩაუდენია და რომც ჩაედინა, დეპუტატის ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის გამო დაპატიმრება არ შეიძლება, კონსტიტუციის დარღვევაა. ეს რომ გონიერი ხელისუფლება იყოს, აღიარებდნენ, რომ პოლიციელის მხრიდან ჩადენილია უფლებამოსილების გადამეტება, დასჯიდნენ იმ პოლიციელს, თუნდაც საყვედურით და საერთოდ არ წაიღებდნენ საქმეს სასამართლოში. ახლა გამოვიდა, რომ სასამართლოს ხელში შეაჩეჩეს ცხელი კარტოფილი და სასამართლო ვერ იკავებს ხელში ამ ცხელ კარტოფილს, ფიქრობს, რა ვქნა, რა დავწეროო? რა გადაწყვეტილებაც არ უნდა იყოს, ამას მოჰყვება ყველა შემდგომი ინსტანცია და ბეჟაშვილის საქმე აუცილებლად წავა სტრასბურგში, იმიტომ რომ ეს არის ნაწილი იმ დიდი პოლიტიკური დევნისა, რაც ჩვენ მიმართ ხორციელდება.

– იყო საუბარი, რომ შემოდგომიდან დაიწყება საპროტესტო აქციები. ამ მიმართულებით რას აპირებს ნაციონალური მოძრაობა?

– ისეთი დესტრუქციული და რადიკალური ოპოზიცია, როგორიც ჩვენ გვყავდა, ნამდვილად არ ჰყავს დღევანდელ ხელისუფლებას, ჩვენ გვყავდა ოპოზიცია, რომელიც, პრაქტიკულად, ყოველ 6 თვეში ერთხელ ჩვენ ჩამოგდებას და დამხობას აანონსებდა და ყველაფერს აკეთებდა ამისთვის. მათგან განსხვავებით, ჩვენ არანაირად არ ვფიქრობთ მიზანმიმართულად საპროტესტო აქციებზე და დესტრუქციაზე. ჩვენ თუ საპროტესტო აქცია გაგვიმართავს, ყოველთვის იყო დაკავშირებული კონკრეტულ საკითხთან და ცხადად ვეუბნებოდით ხელისუფლებას, რა არ მოგვწონს. ამიტომ წინასწარ რამე ტიპის აქციებზე არ ვფიქრობთ, ჩვენ ნამდვილად გაგვიხარდებოდა, რომ ამ ხელისუფლებას წინ წაეწია საქმე, მაგრამ რასაც ვუყურებთ, ვხედავთ, ერთი მხრივ, იმას, რომ მათ საქმის კეთება არ შეუძლიათ და, მეორე მხრივ, ვხედავთ საშიშ ტენდენციას, რომ მათ კანონის ყველა ზღვარი გადალახეს და, პრაქტიკულად, კონფრონტაციაში შედიან საზოგადოების ძირითად სურვილთან და მოთხოვნასთან, რომ ქვეყანაში იყოს კანონის უზენაესობა და ჩვენ ვიაროთ ევროპისკენ. ჯერ არ ვიცით, რით უპასუხებს ამას საზოგადოება. ჩვენ ყურადღებით ვადევნებთ თვალს. ახლა კონკრეტულად კონცეტრირებული ვართ მეორე ტურზე, იმაზე, რომ გავიმარჯვოთ იმ ადგილებში, სადაც მეორე ტურში ვართ და ვაჩვენოთ კარგი შედეგი. ამის შემდეგაც ჩვენ ვაპირებთ ვიბრძოლოთ პარლამენტში, ველაპარაკოთ საზოგადოებას მედიის საშუალებით. რა თქმა უნდა, თუ ამის საჭიროება დადგება, არც საპროტესტო აქციებზე დავიხევთ უკან. თუმცა კიდევ ერთხელ ვიმეორებ: ჩვენ არ ვართ ჯიბრიანი, ვიღაცის დესტრუქციაზე მომართული ოპოზიცია.

 

გაგების ხე

რეზო შატაკიშვილი

(დაიბეჭდა “ქრონიკა+”-ში, საავტორო რუბრიკაში “მეცამეტე გვერდი”). 

მილიონი ხის დარგვას ახლა დაგვპირდნენ. აი, ერთი ხე კი მოსვლისთანავე დაგვიდგა ივანიშვილმა – ხე გაგებისა. ცნობადის ხე არ გეგონოთ, რომლის ნაყოფის ჭამაც ღმერთმა აუკრძალა ადამ და ევას, პირიქით, ივანიშვილი გვაიძულებს ვჭამოთ ნაყოფი გაგების ხისა, ანუ მოვეკიდოთ გაგებით. სხვანაირად, ჩვენ ვერ მოვხვდებით მის მიერ შეპირებულ ნაოცნებარ საქართველოში. არადა, ხაზავდით რა, 41-ს გეგონათ რომ დაგიდგავდათ ოცნების ხეებს, ნატვრის ხეებივით, მიხვიდიოდით, შეაბამდით ჭრელ ბაფთას და ასრულდებოდა ოცნებები – განულდებოდა კრედიტები, ღვარად წამოვიდოდა რძე და თაფლი, ბიძინა გვიწილადებდა ათასებს თავის მილიარდებიდან, განახევრდებოდა კომუნალური გადასახადები, ბენზინს გამოაკლდებოდა ის ერთი ლარი, რომელიც მიშას ჯიბეში მიდიოდა, დედლის ორივე ბარკალიც ჩვენ დაგვრჩებოდა, აი, ყველა იმ დედლის, გუბაზ ბატონი რომ გვეუბნებოდა – ცალი ბარკალი მიშასიაო. და რა გამოვიდა? აგერ ბატონო, სადაცაა მეორე წელი შესრულდება, ასფალტიც შემოგვეჭამა, არდა, გახსოვთ როგორ ვუკადრისობდით? ასფალტი ვჭამოთო? – რა რიხით, რა გონორით ვკითხულობდით. არადა, ცივი ჭადის არ იყოს, რა გემრიელი ყოფილა, როცა გშია? ახლა კიდე, ბენზინი ძვირდება. თანახმად, ბიძინას ანდერძისა, მოეკიდეთ გაგებით! რას ვიზამთ, ვერ გაძღა მიშას მუცელი, ლარი აღარ ჰყოფნის და „ლარ სოროკს“ ითხოვს. მარტო ბენზინის გაძვირება რა არის, აგერ გამოვიდა ხადური და ფასები მოიმატებსო, გვამცნო. თანახმად ბიძინას ანდერძისა, მოვეკიდოთ გაგებით! ხადურივით სუქდება და სუქდება ფასები. არის, ამ პროცესში რაღაც ჭეშმარიტად ანტიკური.

თვითონ უჭირთ, მაგრამ ჩვენ მაინც გაგებით უნდა მოვეკიდოთ იმ ფაქტს, რომ სადღაც რომელიღაც უწყებაში, 38 ათასებს ირიგებენ თვეში. ან თვითონ უჭირთ კი? ეგ ჯამაგირ-პრემიები დეკემბერში ჩამოირიგეს, ყველამ კარგად იცოდა და ყველამ დედის რძესაეფ შეირგო, და რომ არა ირმა ნადირაშვილი, რომელმაც 5 თვის თავზე გაუბაზრა ხელისუფლებას ეს ამბავი, კი იყვნენ ძუძუს გოჭებივით გატრუნულები. ახლაღა ემცხეთათ, გაემიჯნენ და დარბაისლურად ჩამოიშორეს დარბაისელი. ისე, ჩამოიშორეს, არც თქვეს, მაინც რისთვის მისცეს ეს ამხელა პრემიები იმ ჩინოვნიკებს? რა ჩაიდინეს ასეთი? ან რა გმირობა ჩაიდინეს, ან რა დანაშაულის მომსწრე გახდნენ, ასე ძვირი რომ ღირს დუმილი? როგორც ირმამ ივარაუდა – ვანოს გაყვანა? გაგებით უნდა მოეკიდოთ იმასაც რომ ვანო ციხეშია და მის აღდგენილ-დამშვენებული რაბათით უცხოელებთან კეკლუცობენ. აბა, სხვა რა აჩვენონ? ერთი იმ პრემების უწყისს თუ აჩვენებენ. მერწმუნეთ ნამდვილად გადაფარავს და გაახუნებს რაბათით მოგვრილ შთაბეჭდილებას, სასჯელაღსულების დეკემბრის თვის უწყისი. რაბათით მოგვრილ შთაბეჭდილებას კი არა, ვერსალით მოგვრილ შთაბეჭდილებას არ გაახუნებს, რომ რამე? ვანო ციხეშია, მაგრამ რად არ აფასებთ იმას რომ ციხეშია და მკლავი არ წააჭრეს? სვეტიცხოვლის აგებისთვის არსაკიძეს მკლავი წააცალეს, ამათ უბრალოდ ციხეში დაიჭირეს და განა არ უნდა დაინახოთ ეს დინამიკა? რა ჰუმანურები გავხდით 10 საუკუნის მერე? ყველაფერს დანახვა უნდა! აბა რისთვის დაგიდგათ ბიძინამ გაგების ხე?

თვალებში რომ წიწმატი ამოგივათ, გაიხსენეთ ანდერძი ბიძინასი და მოეკიდეთ გაგებით. ეს თქვენი არჩევანია და უკუეთუ არ ისწავლით პატივის მიგებას საკუთარი არჩევანისთვის, არც რაი გეშველებათ. გაგებით მოეკიდეთ ყვედრებასა. იმ ყვედრებასა, რომლითაც იყვედრება მხევალი იგი ბიძინასი – თეა, წულუკიანი. მადლობა მითხარით 5 ათას ლარად რომ ვმუშაობთო. განა თქვენ არ იყავით რომ დიპლომის უნახავად ამტკიცებდით მის დიდ იურისტობას? „დიდი იურისტები“ ძვირს ითხოვენ და შეეგუეთ. დიპლომი ვის რა ოხრად სჭირია, გოგა ხაჩიძის გარდა?

გაგებით მოეკიდეთ იმას რომ 22 მაისს ქმარმა ცოლი მოკლა ადგინეში, იმას რომ იმავე 22 მაისს ქმარმა ცოლი მოკლა ქობულეთში, იმას რომ 20 მაისს ქმარმა ცოლი მოკლა გურჯაანში, 15 მაისს ქმარმა ცოლი მოკლა ისანში, 22 აპრილს ქმარმა ცოლი მოკლა ვაკეში, 7 მარტს ქმარმა ცოლი მოკლა ორხევში, 1 იანვარს – ქმარმა ცოლი მოკლა მუხრანში…

არა, ბიძინას არ უთქვამს, ცოლები ხოცეთო, მაგრამ რაკი დახოცეს, თანახმად ბიძინას ანდერძისა, გაგებით უნდა მოვეკიდოთ ამ ფაქტსაც. ავე ბიძინა, როგორ გაგვიფართოვე არეალი გაგებით მოკიდებისა! გაგებით უნდა მოვეკიდოთ ყველაფერს უკეთურს და ეს გზა მიგვიყვანს საოცნებო საქართველომდე!

ისე, ჩვენში დარჩეს და ან რა ხელისუფლების ბრალია, ან რა ჩვენი საქმეა, თუკი ქმარი საკუთარ ცოლს კლავს, თავისას კლავს, შენსას ხომ არა? ჩვენ დავდგეთ და ოჯახის სიმტკიცე ვიზეიმოთ. ამოვუდგეთ გვერდში კიტოვანს და იმის ბიჭებს, ქვეყნისათვის ზრუნავენ, სადარაჯოზე არიან. თუ რამეა, უსუფაშვილის პარლამენტიდან გამოგდებაშიც წავაშველოთ ხელი, ამას ითხოვს კერა! ქეთოი წმინდა კერა! ჩვენი ვალია, გაგებით მოვეკიდოთ იმას რომ ქუჩაში გახშირდა მკვლელობები, დღისით მზისით ესვრიან, ხან ერთმანეთს, ხან ოპონენტს და ხანაც ვის. უნდა გავუგოთ იმას ვინც ისვრის, გაბრაზებულია, ნაწყენია იმაზე ვისაც ესვრის და აბა, რა ქნას, არ ესროლოს?  ჯავრი იმ ქვეყნად გაიყოლოს? ნუ, ახლა დიდი ამბავი, სხვისთვის ნასროლი ტყვია თუ შენ მოგხვდა, აბა როგორ გინდა? ან რომ ჭყვიტინებთ სარკეების მოპარვა ისევ დაიწყესო, როგორ გინდათ? თქვენ მანქანები გყავდეთ და იმათ სარკეც არ ჰქონდეთ? რა მოხდა, დიდი ამბავი, წავა ელიავაზე ჩააბარებს, სახლში ხომ არ დაიდებს? თუ ძაან მოგწონდა შენი სარკე, წადი, კარგად დაძებნე ელიავაზე და თავიდან იყიდე! დიდი ამბავი! აი, რა უნდა ამის გაგებას? ან იმას რა უჭირს, თუკი წყალი წყდება 21-ე საუკუნეში, რა ბოთლები აღარაა 21-ე საუკუნეში? როცა მოდის, აიღე, გაალიპლიპე და დადგი, ამას ხდი სალაპარაკოდ? ან იმას რა უჭირს რომ შუქი ხან რომა და ხან რომ აღარაა. განა თავისუფლად სუნთქვა არ გიღირთ იმათ, რომ ხან ნავთის სუნი ისუნთქოთ? რაც მთავარია, ხან ხომ არის, არაა? მარტო იმას რომ ხედავთ, რომ არაა, ისიც დაინახეთ რომ ხან არის კიდეც. თქვენზე არაა საიდან შეხედავთ? ნახევრად სავსე და ნახევრად ცარიელი ჭიქის ამბავია, თქვენ ნუ მომიკვდებით უშუქობაში და უწყლობაში! სამაგიეროდ, გახსოვდეთ, რომ რამდენმა ადამიანმა იხეირა ამ ხელისუფლების მოსვლით, რა პრემიები აირტყეს, რა სავარძლები. კმარა! კმარა ამდენი წუწუნი, რა მოხდა თუ პარლამენტარებს ახალი მანქანები უნდათ და კიდევ ჯამაგირის გაზრდა. იმათაც ხომ უნდათ თავიანთი ოცნებების ახდენა. ასეა, ბატონო, პარლამენტარიც ადამიანია, მასწავლებლის არ იყოს ისიც დადის ტუალეტსა შინა, მასაც აქვს ოცნებები, ნატვრები. აბა თქვენ რა გაგიხარდებათ, თქვენი ქვეყნის კანონმდებელს ნერწყვი სდიოდეს, იდგეს და სასჯელაღსრულებაში რიგით ჩინოვნიკად მუშაობას ნატრობდეს? ეს გეამოებოდათ? არ შეგილახავდათ თავმოყვარეობას?

ან რა ამბავი ატეხეთ, ვინ მოაწერს ხელს ასოცირების ხელშეკრულებას, პრემიერი თუ პრეზიდენტიო. მერე რა, რომ თქვენ პრეზიდენტი აირჩიეთ პიორდაპირი გზით და არა პრემიერი, მერე რა რომ სახელმწიფოს მეთაური პრეზიდენტია და პრემიერი მხოლოდ აღმასრულებელი ხელისუფლების! და დიდი ამბავი თუ ამის გამო, საბოლოდ დინგში მოგვდეს და გვითხრეს, არაუფლებამოსილი პირის ხელმოწერააო. რა მოხდა? თავიდან მოვაწეროთ მერე. თუ აღარ მოგვაწერინეს და აგერ ბატონო ევრაზიის კავშირში გვეხვეწებიან. იქ მოვაწეროთ. ასეთი რა გაწყეინათ აზიამ? აა, ევროპა გინდოდათ? ინჩე ასუმ.

დიახ, ბატონო, გაგებით უნდა მოეკიდოთ პრემიერისა და პრეზიდენტის კინკლაობას, აბა, მათ ამ ხელშეკრულებისთვის არაფერი უქნიათ (არც ერთს, არც მეორეს) და ხელმოწერაზე მაინც აღარ იკინკლაონ?

ბიძინამ დაგიბარათ და გაგებით უნდა მოეკიდოთ იმასაც რომ ერთ დღეს მღვდელი გამოგიდგეთ ტაბურეტკით, ან თუნდაც „კუშეტკით“. მართალია, ეს ამბავი თვითონ ბიძინასაც არ მოწონს ხოლმე და აპროტესტებს, მაგრამ მაინც გაგებით უნდა მოეკიდოთ – საერთო სულისკვეთება ითხოვს ამას. გარდა ამისა, რომ არა სწორედ ეგ სამღვდელოება, განა აიხდენდით ოცნებას და მოიშორებდით მიშას? ამიტომ ადექით და მოთმინებითა თქვენითა იყავით ახლა.

ან ზუსტად ისე, როგორც დავით კლდიაშვილთანაა „მოთმინება და იმედი“…. მერე რა, რომ სადაც მაგ მოთმინებასა და იმედზეა საუბარი, იმ პიესას „უბედურება“ ჰქვია…

მოთმინება მაინც სხვა რამეა და გაგებით მოკიდება კიდე სხვა რამ. კარგად გაიგეთ, გაგებით მოკიდება 41-ის შემოხაზვის საზღაურია. გაიგეთ და გაგებით მოეკიდეთ ამ ფაქტს. გინდოდათ ნატვრის ხე და ხელში შეგრჩათ გაგების ხე. მე მესმის თქვენი და თან არ მესმის. არ მესმის თქვენი ვიშვიშის. იმიტომ რომ ეს იმათავითვე ცხადი იყო, მაგრამ ეს თქვენ ატყდებით ხოლმე სამგლე გოჭებივით. ასე ატყდით 90-იან წლებში, დღესაც ჩამესმის ყურში თქვენი კაკაფონია „შევარდნაძე აგვაყვავებს“, მაშინაც კაი ხანს ზვიადისტებს აბრალებდით, კვირტები რომ არ დაგასკდათ და ახლაც ისევ ნაციონალებს აბრალებთ ნირვანაში რომ არ ლივლივებთ. მეტიც, თქვენ ახერხებთ იმასაც რომ იქით ისინი გახადოთ დასაცინი, ვისაც ამ ინფანტილური „აყვავება-გაბრწყინების“ არ ჯერა, აკერებთ მათ სხვადასხვა იარლიყებს, ხან ზვიადისტს, ხან მიშისტს, რაკი თქვენ საყოველთაო აღტკინებას არ იზიარებენ. დღესაც კარგად მახსოვს, როგორ ახდენდა იმდროინდელი პირველი არხი ზვიადისტების მარგინალიზაციას, მივდიდოდნენ მიტინგზე და საგულდაგულოდ მოძებნიდნენ ვინმე ჭკუამხიარულს, ტინგიცს ან ისტერიულ ქალს და ისე აჩვენებდნენ საზოგადოებას, რომ ყველა ასეთი იყო, ვინც რუსთაველზე არ უჩოქებდა თეთრ მელას და არ შეთხოვდა, არ შეღაღადებდა დარჩენას. კარგად გაიხსენეთ ისიც, ამ 2 წლის წინ, თქვენი ისტერიის გადამკიდე რამდენი ადამიანი მალავდა რომ სააკაშვილის ხელისუფლების მომხრე იყო. რატომ მალავდა? არ ჰქონდა თავი თქვენთან შერკინების, თქვენი ისტერიის მოსმესნის. ახლა კარგად იცოდეთ, რომ ეს ადამიანები დგანან და ნიშნის მოგებით ხარხარებენ თქვენზე, ხოდა ახლა კეთილი ინებეთ და გაგებით მოეკიდეთ ამასაც. ამას ითხოვს ბიძინას დარგული ხე გაგებისა!

 

 

ნიკა მელიას პარადოქსული რჩევა ხელისუფლებას

nika 1

„სულაც არ მივიჩნევ ტრაგედიად იმას რომ  წინა ხელისუფლებამ არჩევნები წააგო. მე თუ მკითხავთ, უნდა წაეგო კიდეც…“

(ინტერვიუ ჩაწერილია არჩევნებამდე ერთი თვით ადრე. დაიბეჭდა გაზეტში “ქრონიკა+”). 

რეზო შატაკიშვილი

ერთ თვეში თბილისს ახალი მერი ეყოლება. როგორ აფსებს საკუთარ შანსებს, ვისი და რისი იმედი აქვს ნაციონალური მოძრაობის კანდიდატ ნიკა მელიას? რას ფიქრობს კონკურენტის დაპირებულ მილიონ ხეზე და ხელისუფლების ლამის ერთი ამდენ უკვე დაშვებულ შეცდომებზე? „ქრონიკა+“ ნიკა მელიას ესაუბრება.

ნიკა მელია: გამარჯვების იმედი თავიდანვე მქონდა და მაქვს. წინააღდეგ შემთხვევაში, სხვანაირად რომ შემეფასებინა ჩემი შანსები, არც მივიღებდი მონაწილეობას. წინასაარჩევნო კამპანიის აქტიურად დაწყების შემდეგ გამარჯვების რწმენა კიდევ უფრო გამიძლიერდა. ამ არჩევნებს არ ჰყავს უალტერნატივო კანდიდატი , თითოეულ ხმას ექნება გადამწყვეტი მნიშვნელობა და ყველაფერი დამოკიდებული იქნება საარჩევნო კამპანიაზე. ადრე იყო არჩევნები, სადაც მეტ-ნეკლებად ყველაფერი წინასწარ იყო განსაზღვრული, დღეს ძალიან რთულია რაიმეს პროგნოზირება.

– უალტერნატივო კანდიდატი არც „ენდიაის“ კვლევებით იკვეთება, გამოკითხულთა საკმაოდ დიდმა ნაწილმა არ დაასახელა ვის აძლევს ხმას, ამდენად მართლაცაა დამოკიდებული როგორ წარიმართება წინასაარჩევნო პერიოდი, თუმცა, თქვენი კონკურენტი ნარმანია ვარაუდობს რომ ეს ხმები მისია.

არ ვეთანხმები სახელისუფლებო კანდიდატს, იმიტომ რომ იმ ადამიანების უმრავლესობა, რომლებიც ამგვარ გამოკითხვებში თავს იკავებენ დასახელებისგან, მეტწილად ოპოზიციას უჭერენ მხარს. გარდა ამისა, ეს კვლევა დასრულდა აპრილის დასაწყისში, როცა მე ახალი დაწყებული მქონდა კამპანია და გამოკითხულთა 27% ამბობდა რომ არც კი სმენია ვინაა ნიკა მელია. დღეს რომ ტარდებოდეს კვლევა, დარწმუნებული ვარ სულ სხვა შედეგი დაფიქსირდებოდა ამ თვალსაზრისით. იმიტომ რომ რეალურად მაგ კვლევის დასრულების შემდეგ შევიდა კამპანია აქტიურ ფაზაში და მქონდა 140-მდე შეხვედრა. მიმაჩნია რომ ძალზე საჭირო და მნიშვნელოვანია რაც შეიძლება მეტი შეხვედრა, მეტი კომუნიკაცია სხვადასხვა საზოგადოებრივ ჯგუფებთან, რომ მათ მიეცეთ საშუალება ცნობიერად, ცივი გონებით გააკეთონ არჩევანი და ბრმად არ გაჰყვნენ ავტორიტეტებს. სახელისუფლებო კანდიდატი მაქსიმალურად ცდილობს რომ ქართულ ოცნებას შეასრულებინოს პოლიტიკური ორთქმავლის ფუნქცია და ამის ხარჯზე გახდეს დედაქალაქის მერი, მიუხედავად ამისა, მიუხედავცად ადმინისტრაციული რესურსებისა, რაც მათ გააჩნიათ, მძიმე მდგომარეობაში არიან და გადაჭარბების გარეშე თუ შევაფასებ შანსებს, ეს შასები არის 50 50-ზე.

მარტო საარჩევნო კამპანიაზეა დამოკიდებუილი, თუ იმაზეც რა შეცდომებს დაუშვებს ეს ხელისუფლება ამ ერთი თვის მანძილზე? იმიტომ რომ ხელისუფლების ყველა შეცდომა, უნიათობა, კრიმინოგენური ფონის გამწვავება,  მათ საწინააღდეგოდ მოქმედებს და აკარგვინებს ხმებს, გაქვთ თუ არა ამ ხელისუფლების შეცდომების იმედიც?

– მე  პირველ რიგში საკუთარი თავის იმედი მაქვს და ჩემი მეგობრების და პოლიტიკური გაერთიანების. რაც შეეხება შეცდომებს, სამწუხაროდ, ხელისუფლება ძალზე უხვად უშვებს, რაც მაინცდამაინც არ მახარებს, იმტომ რომ ამ ქვეყანაში ვცხოვრობ და გამიხარდებოდა რომ ქვეყანას ჰყოლოდა ძლიერი ხელისუფლება, რომელიც მოიტანდა კეთილდღეობას და ეს კეთილდღეობა გავრცელდებოდა თითოეულ ჩვენთაგანზე. ამის საპირისპირო რომ დავინახე, მაგან გადამაწყვეტინა კენჭი მეყარა დედაქალაქის მერობაზე. თუ ამ ხელისუფლების შეცდომების ტენდენციას დავაკვირდებით, ვნახავთ რომ მზარდია ეს ტენდენცია და შესაბამისად დიდია იმის ალბათობა, რომ კიდევ არაერთ შცდომას დაუშვებენ. აშკარად ჩანს რომ ნერვიულობენ, ატყობენ რომ არაფერი გამოსდით, პრაქტიკულად შიშის სინდრომით არიან შეპყრობილნი, რაც კიდევ უფრო ზრდის შეცდომების დაშვების ალბათობას.

საქმიანობაში დაშვებული შეცდომების გარდა, არის კიდევ იაღლიშები, რომლესაც ასევე უხვად უშვებენ საჯარო გამოსვლების დროს, მაგალითად თინა ბოკუჩავა ლევან თარხნიშვილს „მიათხოვეს“… ახლა, ზუგდიდში გამოაცხადა, რომ 9 წელი ირბეოდა სამეგრელო, არადა, სამეგრელოს კარგად ახსოვს ვინ და როდის არბევდა…

სამწუხაროა, რომ პრემიერმინისტრი ზუგდიდში საუბრობდა არა როგორც ქვეყნის პრემიერმინისტრი, არამედ როგორც კლასიკური ოპოზიციონერი. მათი მთავარი პრობლემა სწორედ ეგაა, მოქმედებენ როგორც ოპოზიციის ოპოზიცია. ვერ გააცნობიერეს რომ ქვეყნის სადავეებთან არიან და განსაზღვრავენ ქვეყნის პოლიტიკას. ვერ გამოვიდნენ იმ კომპლექსიდან რომ ვიღაც კვალიფიკაციით, პროფესიონალიზმით სჯობს. წელიწადისა და 8 თვის განმავლობაში შიშის სინდრომი ჩამოუყალიბდათ. იმის კი არ ეშინიათ, რომ ადრე თუ გვიან დაკარგავენ ძალაუფლებას და ოპოზიციაში მოუწევთ გადასვლა, რაც სავსებით ნორმალურია, არამედ იმის, რომ ჩადენილი აქვთ მთელი რიგი დანაშაულებრივი შეცდომები და  თუ ხელისუფლება შეიცვალა, პასუხისგება მოუწევთ. დიახ, იმ 9 წლის მანძილზეც იყო შეცდომები, დანაშაულებრივი შეცდომებიც, რამაც რამოდენიმე თანამდებობის პირს ჩამოუყალიბა კიდეც ანალოგიური შიშის სინდრომი, მაგრამ თუ მათ 9 წლის თავზე ჩამოუყალიბდათ, დღეს იგივეს ვხედავთ წელიწადისა და 8 თვის თავზე. ნამდვილად არ მახარებს იმის თქმა, რომ ჩვენ ქვეყანას ჰყავს პრემიერ-მინისტრი, რომელსაც მანამდე არც ერთი დღე, არც ერთი საათი, არც ერთი წუთი არ უმუშავია სახელმწიფო სამსახურში და ისე გახდა სახელმიწიფო სამსახურების უფროსი. ცხადია იგი ნერვიულობს, ღელავს და  შეცდომას შეცდომაზე უშვებს. ნაცვლად იმისა რომ სამართლიანობა დამკვიდრდეს, რატომღაც ისინი საუბრობენ სამართლიანობის აღდგენაზე. 

– ეგ მართლაც საკითხავია, თუ „აღდგენაზე“ საუბრობ, ესე იგი იმთავითვე უშვებ რომ ეს სამართლიანობა იყო და დაიკარგა,  და უკაცრავად როდის იყო? შევარდნაძის დროს?

– დიახ, მანდ ცდებიან ფუნდამენტალურად და გადასულნი არიან პოლიტიკურვ შურისძიებაზე. მათი მტავარი პრობლემა ის არის, რომ ხელისუფლება მხოლოდ პროკურატურა, ძალოვანი უწყებები ჰგონიათ და მთელი ეს პერიოდი გართული იყვნენ დაბარებებით, დაკითხვებით და სადავეები ხელიდან გაექცათ. სხვანაირად წარმოუდგენელიცაა, როცა დღე-ღამეში 24 საათია და 18 საათს უთმობ აბსურდულ სისხლის სამართლებრივ დევნებს. შედეგად მივიღეთ ის რომ ეკონომიკა სულს ღაფავს, სოციალური ფონი დამძიმდა. აგერ გუშინ ვიყავი დიდუბეში, თევდორე მღდვლის ქუჩაზე, სადაც მოგეხსენებათ არის უამარავი სავაჭრო ობიექტი, თითოეული ობიექტის მეპატრონე საუბრობდა იმაზე რომ რეალურად თუკი წინა წლებში ვაჭრობა იყო 2 ათასი და 3 ათასი ლარი დღეში, დღეს შემცირდა 300-400 ლასრამდე, მთაწმინდაზე თუ გვყავდა 1800 სოციალურად დაუცველი, რომელიც სარგებლობდა უფასო სასადილოთი, დღეს სარგებლობს 2 400, ანუ ყველა მიმართულებით ასეთი სურათია. იმატა უმუშევრობამ, კრიმინალმა, რანაირი სტატისტიკაც არ უნდა აქვეყნო, კრიმინალის მატება თვალშისაცემია, ქალაქის ცენტრში, დღისით მზისით მიდის სროლები. პროკურატურისა და ძალოვანი უწყებების გარდა,  არადა არის სხვადასხვა მნიშვნელოვანი ადამინისტრაციული ორგანოები, რომელიც კეთილდღეობას ქმნის სახელმწიფოში და მათ უფრო დიდ ყურადღებას უნდა უთმობდეს პრემიერმინისტრი. ხელისუფლებაში ახლადმოსულებმა, იმ ტალღაზე და ტავიანთი პროპაგანდით მიაღწიეს იმას, რომ  ოპონენტებს დააბრალეს ყველაფერი ის რაც იყო და რაც არ იყო, მაგრამ ხელისუფლების ხელისუფლებაში ყოფნის ერთადერთი გარანტია როდემდე შეიძლება იყოს წინა ხელისუფლების შეცდომები, თუნდაც დანაშაულებრივი შეცდომები? მითუმეტეს რომ მხოლოდ შეცდომები ნამდვილად არ ყოფილა. შეცდომები იყო ბევრი წარმატების კვალდაკვალ. დღეს რას ვხედავთ? რაც კარგი იყო შეჩერდა, დაკონსერვდა და რაც მანკიერი იყო, ყველაფერი გაგრძელდა.

– თუმცა ამ მანკიერებებს ისევ თქვენ, ნაციონალებს მოგაწერენ – ნაციონალები გვისმენენო.

– ამგვარი უპასუხისმგებლო განცხადებებით, რომელიმე პარტიას კი არა, ქვეყანას აყენებენ ზიანს. ამ ქვეყანაში რომ ინვესტორი ჩამოვა, დაიწყებს სიტუაციაში გარკვევას და გაიგებს რომ ხელისუფლება სიამაყით აცხადებს რომ იგი იმდენად მოწყვლადია, რომ რომელიღაცა პოლიტიკური გაერთიანება მას უსმენს და ფარულ მიყურადებას ახორციელებს მასზე, რას იფიქრებს? არც ერთი ჭკუათმყოფელი აქ ინვესტირებას არ განახორციელებს.  ის თვლის, თუ ეს ხელისუფლება იმდენად მოწყვლადია რომ მას უსმენენ, ამ ქვეაყანში როგორ შეიძლება რამე? მე მაქსიმალურად ვცდილობ თავი შევიკავო პოლიტიკური განცხადებებისგან, მინდა ტავიდან ბოლომდე დედაქალაქის პრობლემებზე მინდა ვიყო კონცეტრირებული. ამ ქალაქს იმდენი წუხილი და პრობლემა აქვს, არც ერთ მერს რეალურად დრო არ უნდა რჩებოდეს იმისთვის რომ აქტიურად იყოს ჩართული პოლიტიკურ ბატალიებში. მე არ მინდა ვიყო ის მერი, რომელიც გამოვა და რაღაც სრულიად სხვა საკითხებთან მიმართებაში გააკრიტიკებს ეკა ბესელიას, მერე ის მიპასუხებს, მერე მე უნდა ვუპასუხო… იმდენი პრობლემაა თბილისში, რომ აბსოლუტურად არ მაინტერესებს ეს პოლიტიკური კინკლაობა. ჩემი პრიორიტეტია იმ პრობლემებზე ზრუნვა, რაც თბილისს და თბილისელებს აწუხებს. თუმცა შეუძლებელია, როგორც მოქალაქეს და არა როგორც მერობის კანდიდატს, გული არ შეგტკიოდეს, არ გაწუხებდეს ამ ხელისუფლების უნიათობა. მდგომარეობა მართლაც მეტად სავალალოა, მეტიც საგანგაშოა. ტრაგედია ისაა რომ ამ ხელისუფლებამ რომ ქვეყანა ვერ წაწია წინ, თორემ მე სულაც არ მივიჩნევ ტრაგედიად იმას რომ  წინა ხელისუფლებამ არჩევნები წააგო. მე თუ მკითხავთ, უნდა წაეგო კიდეც, მხოლოდ იმიტომ უნდა წაეგო, რომ ძალიან დიდი უმრავლესობა არა ღირებულებების გარშემო იყო გაერთიანებული, არამედ მდგომარეობის გამო და ამ ხალხსიგან დაწმენდა იყო საჭირო. ეს ხალხი წარმოდგენილი იყო სხვადასხვა სახელისუფლებო რგოლებში და ახლაც არიან წარმოდგენილნი, როგორც „ოცნების“ წარმომადგენლები… ამ არჩევნებზე წყდება – თბილისი ან განვითარდება მომდევნო 3 წლის განმავლობაში, ან აღმოჩნდება სტაგნაციაში. ძალიან დიდი იმედი მაქვს თბილისელების, რომ წინა წლებისგან განსხვავებით, გააკეთებენ იმ არჩევანს,  რომელიც ქვეყანას და თბილისს წაადგება. თბილის უნდა იყვეს ყველასთვის მიმზიდველი ქალაქი, რომ აქ ინვესტორები შემოვიდნენ, დააბანდონ თავიანთი კაპიტალი, როდესაც ისინი ხედევან რომ შენ  ქალაქში ვერთადერთი გასართობი გაქვს- ოპოზიციური პოლიტიკური ძალის დევნა, არავინ შემოვა. მოწონთ თუ არ მოწონთ, ფაქტი არის ჯიუტი, მომავალი პოლიტიკური ცხოვრება ვერ შედგება ნაციონალური მოძრაობის გარეშე, ეს მათ გადასარევად იციან და ამიტომ ჯობს ამ დაპირისპირებას წერტილი დაესვას და საქმის კეთებაში გავეჯიობროთ ერთმანეთს.

– როგორ ფიქრობთ, კამპანია კეთილსინდისიერად მიდის თუ?

– მას შემდეგ რაც კანდიდატად დავსახელდი, კამპანია ააგორეს ჩემ წინააღდეგ, რომ თურმე მე ვიყავი გამობრძმედილი ზონდერი და აქციებს ვარბევდი 2006-2007 წლებში. თბილისი რამდენადაც დიდია, იმდენად პატარაა და ბევრს სასაცილოდ არ ეყო ეს. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, იმ წლებში მე საერთოდ არ ვიყავი საქართველოში, ინგლისში ვსწავლობდი, მაგრამ ბევრს დააჯერეს ეს და დრო დასჭირდა იმას რომ სიმართლე გარკვეულიყო. ახლა, სახელდახელოდ სტატია დაბეჭდეს, თითქოს რომელიღაც პროფესორს გავუსწორდი ფიზიკურად, 1994 წელს, როდესაც საგამოძიებო მოქმედებას ვატარებდი მის ბინაში, როგორც გამომძიებელი. სასაცილო აქ ისაა, რომ 1994 წელს მე 14 წლის ვიყავი და ვერანაირად ვერ ვიქნებოდი გამომძიებელი. ასეთ ხრიკებს მიმართავენ… მე რომ „ქართული ოცნების“ ადგილზე რომ ვიყო, აბსოლუტურად არ ვინერვიულებდი არჩევნების შედეგებზე და დაველოდებოდი რეალურ შედეგს, დავინტერესდებოდი რეალურად როგორი განწყობაა დღეს საქართველოში. მათ გარანტირებული აქვთ ხელისუფლებაში ყოფნა 2016 წლამდე და ისევ მათთვისაა  სასიკეთო რომ დაინახონ ციფრებში გამოხატული რეალური შედეგი, დაინახონ რომ ხალხი ნამდვილად არაა კმაყოფილი მათი საქმიანობით, მათი მომხრეების უდიდესი ნაწილი იმედგაცრუებულია და თუ ძალას მოიკრეფენ, ყურებს გამოიბერტყავენ, შეუძლიათ მომდევნო 2 წლის განმავლობაში გაზარდონ მარგი ქმედების კოეფიციანტი, ამით თვითონაც იხეირებენ და ქვეყანაც იხეირებს. რაც არ უნდა პარადოქსულად ჟღერდეს, ისევ მათ სჭირდებათ რომ მკვეთრად გაუარესებული შედეგი მიიღონ ადგილობრივ არჩევნებზე, იმიტომ რომ პოლიტიკოსები, როგორც წესი, პირველ რიგში ციფრებში გამოხატულ შედეგებს უყურებენ და თუ შედეგები მკვეთრად არ გაუარესდა (რაშიც ეჭვი მეპარება, ადამიანს არ ვიცნობ, ვინც კმაყოფილია იმით რაც ხდება), მიეცემიან კიდევ უფრო მეტ განცხრობას, კმაყოფილებას, კიდევ უფრო მოდუნდებიან, რაც ისევ მათთვის იქნება ცუდი და ქვეყანაც იაზარალებს. 

– გამარჯვების შემთხვევაში, რამდენად შესაძლებლად მიგაჩნიათ ამ ხელისუფლებასთან თანამშრომლობა? ფაქტია რომ მათ გაუჭურდათ კოჰაბიტაცია  სააკაშვილთან, მეტიც საკუთარ პრეზიდენტთანაც ვერ ახერხებენ თანამშრომლობას და თქვენი თანამშრომლობა როგორ წარმოგიდგენიათ?

– მე პირადად მზად ვარ თანამშრომლობისთვის. როგორც გამგებელი ვახერხებდი და ვახერხებ კონსტრუქციულ თანამშრომლობას საკრებულოსთან, მიუხედავად იმისა რომ ბერ დეპუტატს პრინციპულად არ ვეთანხმები, განსხვავებული შეხედულებები გვაქვს და მათი გადაწყვეტილებებიც გაუგებარი იყო ჩემთვის. ყველანაირად ვცდილობდი რომ კონსტრუქციულ ჩარჩოებს არ გაცდენოდა ჩვენი ურთიერთობა, იმიტომ რომ მთაწმინდის რაიონის მაცხოვრებლებს ნაკლებად აინტერესებთ ურთიერთქიშპი და დაპირისპირება, მათ აინტერესებთ საქმის კეთება. ვხდებოდი რომ ოპონენტების ამოცანა სწორედ ეს იყო, ჩემი ამ კალაპოტიდან ამოგდება, მაგრამ ვცდილობდი და ვახერხებდი თანამშრომლობას და  იგივე იქნება თბილისის მასშტაბითაც. მოგვწონს თუ არა, ეს ხელისუფლება იქნა არჩეული 2012 წელს და იქნება  2016 წლამდე, ღმერთმა დაგვიფაროს რომ  მათ ხელისუფლება დაკარგონ არჩევნების გარეშე.  ამიტომ მე თავს ვალდებულად ვთვლი და მზად ვარ ვითანაშრომლო ამ ხელისფლებასთან და დარწმუნებული ვარ რომ ჩემი არჩევის შემთხვევაში, მათი მარგი ქმედების კოეფიციანტიც გაიზრდება, რადგან კონკურენცია იქნება, კონკურენცია საქმის კეთებაში და ამით იხეირებს თბილისი და ქვეყანა.

– ალბათ იმის იმედიც გაქვთ რომ საკრებულოში უფრო სოლიდურად იქნება წარმოდგენილი ნაციონალური მოძრაობა.

– ცხადია რაც უფრო მეტი თანამოაზრე იქნება წარმოდგენილი საკრებულოში, უფრო სწრაფად და ეფექტურად განვახორციელებთ ნებისმიერ პროქეტს, მაგრამ მე ვფიქრობ რომ საკრებულო იქნება მრავალპარტიული და მე ნებისმმიერ პოლიტიკურ ძალასთან ვაპირებ თანამშრომლობას.

 – ნარმანია მილიონი ხის დარგვას დაგვპირდა,  თქვენ რას აპირებთ ამ მიმართულებით?

– ნებისმიერ სარეკრეაციო ზონაში ნებისმიერი მშენებლობა დაუშვებელია და პირველი რასაც აუცილებლად გავაკეთებ, იქნება ის რომ გამოცხადდება მორატორიუმი. უნდა განვითარდეს არსებული სარეკრეაციო სივრცეები და მეტიც ახალია შესაქმნელი, მაგრამ ეს ყველაფერი არ უნდა დამესგავსოს უტოპიურ დაპირებებს, როგორიცაა მილიონი ხე, რომლის დარგვა წარმოუდგენელია 3 წლის განმავლობაში და არა 4 წლის განმავლობაში, როგორც ამას ხშირად ამბობს. მე მისგან გამკვირვებია, რომ კითხო იგი მუშაობდა თვითმართველობის ახალ კოდექსზე და ჩვენ ვიცით რომ ამ ახალი კოდექსით მერი ირჩევა 3 წლით და არა 4 წლით. გაუგებარია რატომ ამბობს რომ 4 წლის განმავლობაში დარგავს მილიონ ხეს? ეგ ციფრი 4 წლისთვისაც არანორმალურია და მითუმეტეს მერს 3 წელი აქვს. მისი ეს დაპირება ძალიან ჰგავს ივანიშვილის იმ დაპირებას, რომელზეც სულ მეცინება.

– რომელი ერთს გულისხმობთ?

– ურეკში რომ იყო ჩასული და გამოაცხადა,  რომ გამარჯვების შემთხვევაში თითოეულ ოჯახს ურეკში ექნება თავისი სოლარიუმიო, რაც ღიმილის მომგვრელი იყო მაშინვე.

– რა სტადიაშია თქვენ წინააღდეგ აღძრული საქმეები?

– სასამართლოშია, მაგრამ „ლატრუფეს“ საქმეზე წელს მაგალითად საერთოდ არ ჩატარებულა პროცესი,  მეორე საქმეზე 2 სხდომა ჩატარდა და იმ ტემპით მიდის წელიწადნახევარი დასჭირდება მაგ პროცესის დასრულებას.

– არჩევნებში გამარჯვების შემთხვევაში, გამორიცხავთ მაგ მიძინებული საქმეების „გამოღვიძებას“? არჩეული მერის თანამდებობიდან ჩამოშორების პრეცედენტი უკვე გვაქვს, გამორიცხავთ რომ თქვენ შემთხვევაში იგივეს არ გაიმეორებენ?

– არ მინდა დავუშვა რომ იგივე შეცდომას გაიმეორებენ,  ამით მე კი არა, პირველ რიგში თავიანთ თავს და ქვეყანას აზარალებენ…

„სიგუა“, კიტოვანი და კონჩიტა

kitovani-konchita

რეზო შატაკიშვილი

(დაიბეჭდა გაზეთში “ქრონიკა+”, მეცამეტე გვერდზე). 

მე არ მძულს კონჩიტა, რას ვერჩი, გინდა კონჩიტა ყოფილა, გინდა მწყერჩიტა, გინდა ტოროლა ალიონზე. გამოგიტყდებით და არც ვიცოდი ვინ იყო და ვერც  გავიგებდი, რომ არა ცუკენბერგის ველ-მინდვრებში ატეხილი დიდი გნიასი. დიახ, მე არ მძულს კონჩიტა, მე მძულს თენგიზა კიტოვანი. დიახ, მისი ტრადიციული თავყბა მირევს გულს და არა ეგ თქვენი ყბადაღებული ექსტავაგანტური კონჩიტას სიფათი. მეტსაც გეტყვით, თვითმფრინავი რომ ვარდებოდეს და 1 ცალი ზედმეტი პარაშუტი იყოს და ჩემი გადასაწყვეტი იყოს, რომელს ვარგუნო, კონჩიტას თუ კიტოვანს, რომლის სიცოცხლე ვიხსნა, წამიც არ დავფიქრდებოდი ისე დავტოვებდი კიტოვანს უპარაშუტოდ. მეტსაც გეტყვით, ზედ ზღურბლთან იმასაც ვიზამდი, რაც ჯაბა იოსელიანმა უქნა არძინბას ჟენევაში – ჭიტლაყი რომ ამოარტყა. დიახ, სიამოვნებით გადმოვუშვებდი ბატონ კიტოვანს უპარაშუტოდ  – პანღურით და მოვაძახებდი კიდეც – წართმეული ახალგაზრდობისთვის-თქო. მივაძახებდი ზუსტად ისე, ჟან მარემ რომ მიაძახა მის მიერ დაპანღურებულს – ეს კოქტოს შეურაცხყოფისთვის, ეს საფრანგეთის შეურაცხყოფისთვისო. დიახ, წამწამსაც არ გავატოკებდი ისე დავაპანღურებდი ძმათამკვლელი ომის გაჩაღებისთვის და  ჩემი წართმეული ბავშვობისა და ახალგაზრდობის გამო და კარგა ხანს, ფეხსაც არ დავიბანდი – გმირობის ჩამდენ ფეხს. დიახ, გმირობის, იმიტომ რომ ბავშვობაში პირველი წიგნი, რომელიც მომიტანეს და წამაკითხეს იაკობ გოგებაშვილის „საგანძური“ იყო, იქიდან ვისწავლე სამშობლოს ისტორიაც და მისი სიყვარულიც და  ჩემთვის ერთ-ერთი სამაგალითო ქართველი ის საჩინო ბარათაშვილია, რომელმაც უფსკრულში გადაჩეხა მოღალატე ყორღანაშვილი. დიახ, პარაშუტს გავიმეტებდი კონჩიტასთვის და მაგ თქვენ კიტოვანს – ყინჩად რომ დაიარება რუსთაველზე, უპარაშუტოდ გადმოვაგდებდი. ახლა თუ გინდა წმინდა ინკვიზიციას გადამეცით, თუ გინდა იმ წულუკიანს თვეში 5 ათასი რომ ეცოტავება და თავის მინისტრობასაც რომ გვაყვედრის.

გამეცით პასუხი 21-ე საუკუნის ციციკორეებო, დიახ ციციკორეებო, რა უნდა დაუშავოს ერს რომელიმე ელგებეტემ, გინდაც საწყალმა, ასეთად რომ დაიბადა და ასეთად დაბადებით უბედურია და თავის ტრაგედიას რომ დაათრევს როგორც სიზიფე ლოდს, გინდაც ავყიამ და აგრესიულმა? დიახ, რას დაუშავებენ ისეთს, რაც უკვე დაუშავა კიტოვანმა? ჯიპით რომ გამოგეცხადათ ზეიმზე და კვლავ დაგვიანონსა – უარესს გიზამთო? პარლამენტს ანტიდისკრიმინაციული კანონი არ უნდა მიეღო, ეს პარლამენტი დაიშლება, რაც აქ ხდება მხოლოდ დასაწყისიაო?

“ყველაფერი რაც ხდება ეს არის საქართველო სპარლამენტი სბრალი. ე სდასაწყისია და ამას მოჰყვება დიდი ამბავი პარლამენტი აუცილებლად დაიშლება. აქ სულ ყველა ჩემი ბიჭები არიან, ამას ჩვენ არ დაუშვებთ, უსუპოვმა თუ უსუფაშვილმა გაიგოს რომ ამ კანონის მიღება მისთვის ცუდად დასრულდება” – გამოაცხადა კიტოვანმა.

სად იყო თქვენი ტაბურეტკები მამაოებო და სად იყავით „ჰოი, დედანო მარად ნეტარნო“? იქნებ დაგავიწყდათ, ვის პროვოკაციებს ემსხვერპლა თაობები?  ის ჩახოცილი ბიჭები შვილები თუ არა, ძმები არ იყვნენ თქვენი?

იქნებ დაგავიწყდათ, ვინ დაიწყო თბილისის ომი, სწორედ მანდ, რუსთაველზე სადაც ახლა ჯიპით გამოგეცხადათ?  თავმოყვარე ხელისუფლება არაფრის დიდებით არ დაუშვებდა მის დაბრუნებას საქართველოში, დაბრუნებულს დაიჭერდა მაინც. თავმოყვარე ერი რუსთაველზე გავლას მაინც აუკრძალავდა რუსთაველის გამზირის დამაქცევარს! ფიანდაზები გაგეშალათ ბარეღამ! უი, არ გქონდათ წამოღებული? არც ნოხები? „ნიუჟელი“ ტაბურეტკებზე ძნელი სათრევია? მანდილები მაინც მოგეხსნათ და გაგეშალათ, ეგრე უპატივცემულოდ გაშვება იქნებოდა? თუ უთავშლო ქალი სძაგს უფალსა?

დაგავიწყდათ თუ გაგახსენოთ, როგორ დაიწყო ომი აფხაზეთში? ვინ შევარდა აფხაზეტში, ვინ გაუხსნა ხელფეხი აფხაზ სეპარატისტებს? ან ის გაგახსენოთ, ვინ მისცა ჩამოწერილი ტანკები და იარაღი კიტოვანს? ახლა რომ დგას და იქმურება? გაგახსენოთ რა დაგვიჯდა მაგის მუქარები?

ახლა უსუფაშვილს და პარლამენტს ემუქრება რუსტაველიდან, ორიოდე კვირით ადრე „რეპორტიორში“ იმქურებოდა: „მივმართავ უსუფაშვილს და მის მეუღლეს, რომლებიც ასე მონდომებული არიან  – არ დაუშვათ ამ კანონის მიღება! ის გამოიწვევს უდიდეს ომს,   პირდაპირ ვამბობ  – ეს იქნება ომი –  პარლამენტის  შემოღებული კანონით. კანონპროექტი  ქართველი ერის შეურაცხყოფაა!  კავკასიაში ასეთი რამ არ მომხდარა  და არც მოხდება. ქართველი კაცის შემარცხვენელი კანონის მიღებას –  არ დავუშვებ!  პირველი ჩვენ დავიწყებთ ომს ამ კანონის  საწინააღმდეგოდ, პარლამნეტში შევალთ, ცხვირ-პირს დავუმტვრევთ და ისე გამოვყრით ყველას, არც მომერიდება არაფრის!”.

მორიდებით ნამდვილად არ მოერიდება, არაფრის მოერიდება და არაფერს მოერიდება, არც რუსთაველის ხელახლა გადაბუგვას და არც დაუმთავრებელი მხატვრის სახლის ხელახლა დაქცევას. ეგაა ხან გაუდის მუქარები, ხან არა. გაუვიდა გამსახურდიას შემთხვევაში – დაამხო. გაუვიდა – აფხაზეტში შეჭრა – ომი დაიწყო. გასდიოდა მუქარები მაშინ, როცა რუსეთის დავალებით მოქმედებდა. რუსეთის დავალებით მოქმედება გამსახურდიას დამხობით არ დაუწყია, კარგად გაიხსენეთ ვინ გაიყვანა გვარდია რკონის ხეობაში. ნუგზარ წიკლაური წერდა კიდეც – „თენგიზ კიტოვანს ნამუსი რომ ჰქონდეს, საკუთარი ფეხით უნდა მივიდეს ციხეში, ჩაჯდეს და მთელი ცხოვრება მონანიებაში გაატაროს. მაგრამ ამ კაცს ნამუსი არ გააჩნია ის 1991 წლის აგვისტოში გაყიდა, როცა გვარდია ტყეში გაიყვანა ცხადია, ფულზე გაყიდა და რუსებს მიჰყიდა, ფულზე და ძალაუფლების, თანამდებობის პერსპექტივაზე“.

მუქარით მერე შევარდნაძესაც დაემუქრა – ოფსაიდში დატოვებით. დიახ, შევარდნაძეზე და მოქკავშირზე გაცოფებულმა ბრძანა, „მე მაგათ დედებს ვუტირებ, ყველას ოფსაიდში დავტოვებო“ და აფხაზეთზე ხელმეორედ გალაშქრება სცადა 2 ავტობუსი შეიარაღებული ხალხით და გასკვანჩეს. ასეა, მუქარა აღარ ჭრის, როცა არ შედის დამკვეთის ინტერესებში. რა მოხდება ახლა? შესრულდება თუ არა მისი მუქარა?  ქეთი ხატიაშვილმა კარგად დაწერა, თენგიზ კიტოვანი ის პარაზიტია, რომელიც ყოველთვის მაშინ ჩნდება, როცა პოლიტიკოსები ერთმანეთთან საერთო ენას ვერ პოულობენო.  ისიც დაწერა, 90-იან წლებში პოლიტიკოსები რომ შეთანხმებამდე მისულიყვნენ, კიტოვანი ხელში იარაღს მაინც აიღებდა, იმიტომ რომ ასეთი დავალება ჰქონდა მიღებული რუსეთისგან, მაგრამ ის შექმნიდა მხოლოდ რისკებს და საფრთხეებს, და ვერ გამოიწვევდა ისეთ კატაკლიზმებს, როგორიც პრეზიდენტის დამხობა, სამოქალაქო ომი, ქურდობა და მოროდიორობა იყოო.

თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ თენგიზა ამჯერად ანტიდისკრიმინაციული კანონის ფონზე იმუქრება, მსუყე ნიადაგი – პოლიტიკური ძალების უთანხმოება არ ეჭყანება. ეს კანონი ერთხმად მიიღეს. თენგიზას მხოლოდ რუსული ზურგის ქარი უმაგრებს და ის „ბიჭები“, რომელიც რუსთავლზე გამოვიდნენ. თუ ვინმეს „კიტოვანის ბიჭობა“ ეკონჩიტება, პრეტენზიებით თენგიზას მიმართოს, მან გამოაცხადა „ აქ სულ ყველ აჩემი ბიჭები არიან“-ო. რუსულ ზურგის ქარს რაც შეეხება კიდე, თვით პაატა ზაქარეშვილს აქვს ნაბრძანები, თენგიზ კიტოვანს ბევრი დანაშაული აქვს ჩადენული ქვეყნის წინაშე, ის მოქმედებდა ჯერ რუსეთის დაკვეთით, გარკვეული ძალების ზეგავლენით, ხოლო როცა ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლება დაემხო – შევარდნაძესთან შეთანხმებითო.

კიტოვანი იყო საქართველოს პრობლემა. ახლა, კიტოვანი კი აღარაა საქართველოს პრობლემა, ის ხალხია, ვინც ნერვაუტოკებლად ისმენს, თუ როგორ ემუქრება პარლამენტს გამორეკით და როგორ გვემუქრება ისევ არეულობით. ვინც მშვიდად ეგებება მას რუსთაველზე – ვინც მტრის ხატებას კონჩიტებში დაეძებს და კიტოვანს მოყვარედ და მეტიც ლამისაა დალაი ლამად იღებს. ეგ გზა ტაძრამდე არ მიგიყვანთ, ბატონებო. არა, ბუკვალურად კი მიხვალთ ტაძრებში, სანთლებსაც დაანთებთ, მაგრამ მე ტრანსპორტირებაზე არ გელაპარაკებით. კიტოვანის გზას სხვაგან მივყავართ, იმ ეპოქაში, როცა სანთლები ენთო ყველას ოჯახში, ღვთისმოსაობის გამო კი არა, იმის გამო რომ შუქი არ იყო. იმ ეპოქაში, როცა ქუჩებში ხალხს ხვრეტდნენ, ძარცვავდნენ, შინ კი ყავის ნაცვლად რკოს და ქერს ვფქვავდით და იმასაც ლამფებზე ვადუღებდით, ეს ის ეპოაქაა, ლამის ხბოები რომ გავაჩენინეთ სოიოს – კატლეტებს სოისოგან, წიწიბურსგან რომ გვიმზადებდნენ, ისიც ეზოებში, კორპუსებშუა დანთებულ ცეცხლზე, იმიტომ რომ ერთი ხანობა ნავთქურის ქონა ისეთივე პრივილეგია იყო, როგორც იმ ჯიპით სეირნობა, ეგ თქვენი დალაი ლამა თენგიზა რომ დაკატაობს ახლა და სხვა კაბიან-წვრეიანები. კონჩიტაზე არ მოგახსენებთ, კარგად იცით ვინც დადის ჯიპებით და იწყევლება. მიშას წყევლა შერჩათ და ახლა აგერ მამა თომას ბიძინა დაუწყევლია – „დღევანდელი ხელისუფლება უკუნითი უკუნისამდე დაწყევლილია! თვითონ გეებია დღევანდელი ხელისუფლება. დაწყევლილი იყოს უკუნითი უკუნისამდე ივანიშვილი!”.

არც „ოცნება“ მეხატება გულზე, არც ივანიშვილი, მაგრამ არც კიტოვანის დამხობილი „ოცნება“ მინდა და არაც ბიძინას წყევლის მოსმენა თომასგან. კიტოვანის კი არა, არავისი დამხობილი არ მინდა, დიახ, არ მინდა დამხობები და თენგიზას ჯიპივით შავი 90-იანი წლების განმეორება, და არც წყევლა და შუასაუკუნეებში ჩაქვესკნელება.

რა ქენით აბა, იზეიმეთ ოჯახის დღე? „სიგუა“ არ გამოაცხეთ?  „სიგუას“ გარეშე რაა ან მამული, ან ოჯახი, ან ქეთოი წმინდა კერა? ვინმეს თუ ჩემი დღევანდელი ცინიზმი ეუხეშება, კარგად გაიხსენოს ის წლები, როცა „იდეალებს“ გამოვეთხოვეთ – საკონდიტრო თვალსაზრისითაც და ღირებულებების თვალსაზრისითაც და „სიგუას“ ამარა დავრჩით. უშუქობისგან, შიმშილისგან განაწამებმა ქართველმა ჯინაზე ისევ ცხრაჯერ მწარედ გაიცინა და ნამცხვრის სახელში გადმოანთხია ბოღმა, მაგრამ „კიტოვანის“ დარქმევას მაინც მოერიდა – საკუთარ ჯანმრთელობას გაუფრთხილდა. დიახ, კიტოვანი საშიშია ჯანმრთელობისთვის.

 

 

 

 

მილიონი ხე ჩვენს ერამდე და გაფუფქული პინგვინი

რეზო შატაკიშვილი

(დაიბეჭდა გაზეთ “ქრონიკა+”-ში, “მეცამეტე გვერდზე”). 

narmaniaaa

ნარმანია გვპირდება – მილიონი ხის დარგვას თბილისში! რას უპირებს კონკურენტ მელიას? იმ უსიერ, დაბურულ ტყეში, რომლადაც თბილისს უპირებს ქცევას, იცხოვროს არა როგორც გვარად მელიამ, არამედ როგორც ნამდვილმა მელიამ? თუ თეთრ მელას უმზადებს მწვანე, შრიალა ნავსაყუდარს? იმ თეთრ მელას, რომელიც წლების წინ, ზუსტად ნარმანიას სტილში დაგვპირდა მილიონ სამუშაო ადგილს? მერე რომ უტიფრად გამოგვიცხადა, ეს პირობა შევასრულეო. დიახ, „შეასრულა“ – კანონის ძალით დასაქმებულად გამოაცხადეს ყველა, ვისაც ნახევარ ჰექტარ მიწაზე მეტი ჰქონდა. უკვე დასაქმებული (ვაი, ამ დასაქმებას!) გამოაცხადა დასაქმებულად. ეს ნარმანიაც ასე აპირებს მილიონი ხის დარგვას? უკვე დარგულებზე იტყვის, ხომ დარგულიაო? თორემ რომც დარგოს, სად უნდა დარგოს ეს მილიონი ხე? როგორც მერიის ეკოლოგიისა და გამწვანების სამსახურის უფროსი ამტკიცებს, მილიონი ხე თბილისში ვერც ტექნიკურად და ვერც ფიზიკურად ვერ დაირგვება, ვერ დაირგვება იმიტომ, რომ ხეს ჯანსაღად ზრდისთვის 4-5 კვადრატული მიწა სჭირდება და რა გამოდის, – რაცაა, ისინი უნდა მოჭრას და ახალი დარგოს?

ვინც ამწვანებულ-აღაღანებულ თბილისზე ოცნებობს, ცხადია, იტყვის, ეგ უგულავას ნარჩენიაო და ოცნებას განაგრძობს და უფრო დაუჯერებს სხვისი ხელისუფლების მონარჩენ ნინო ჩხობაძეს, რომელიც ამტკიცებს, რომ მილიონი ხის დარგვა შესაძლებელიაო, მეტიც, თბილისს 2 მილიონი ხეც არ ეყოფაო. თუ ეს ასეა და მიჩნდება კითხვა, მაშინ როცა ქალბატონი ჩხობაძე გარემოს დაცვის მინისტრი ბრძანდებოდა, რატომ არ დარგო ეს 2 მილიონი ხე, გნებავთ, ერთი? ახლა, თუ ოცნებას ატანილი ჰყავახარ, ცხადია, დაუჯერებ ნარმანიასაც, ჩხობაძესაც და ოცნებებში ჰამაკსაც გაჭიმავ ნარმანიას დარგულ 2 ხეს შუა, მაგრამ ეგ თქვენი ნაოცნებარი მწვანე ოაზისი ისეთივე მირაჟია, როგორც აგუგუნებული ქარხნები. და რომც გაშენდეს მილიონი ხე, ჩვენი ადგილი დარჩება ამ ქალაქში? თუ, რა უნდა ნარმანიას, – თბილისის ისტორია უკან შეაბრუნოს იმ წიაღში, საიდანაც იშვა? ისევ ატეხილ ტყედ იქცეს თბილისი, რათა შემდეგ კვლავ ხოხბები გაუშვას, მერმე ინადიროს და ალიევის პარკთან მოკლას ხოხობი, გაფუფქოს გოგირდებში და თავიდან დაგვიარსოს თბილისი? თუმცა თუ მილიონი ხე დაირგო, ვინ იცის, ისე შეიცვალოს კლიმატი, ბიძინას პინგვინებმაც უპრობლემოდ იცხოვრონ და ხოხბების გაშვება აღარც გახდეს საჭირო და ნადირობის სეზონი პინგვინებზე გამოცხადდეს და ახალ თბილისს გაფუფქულმა პინგვინმა დაუდოს დასაბამი?
ოცნებას კაცი არ მოუკლავსო, უთქვამთ ჩვენს წინაპრებს, მაგრამ, მე მგონი, ის ჟამი დგება, როცა ამ გაქვავებულ გამოთქმას დაფშვნის ჟამი უდგება.
ბერნარდ შოუს აქვს სადღაც ნათქვამი, – კაცს ორი უბედურება შეიძლება შეემთხვესო, ერთი როცა ოცნება არ უსრულდება და ერთი როცა უსრულდებაო. რა იცოდა დიდმა შოუმ, რომ ჩვენ ეს ორივე უბედურება ერთად დაგვატყდებოდა თავს?! ელექტორატის დიდ ნაწილს, რომელმაც არჩევნებზე 41 შემოხაზა, ოცნებად ჰქონდა სააკაშვილის თავიდან მოშორება, სააკაშვილს სახავდნენ უბედურებად და აიხდინეს ეს ოცნება – თავიდან მოიშორეს სააკაშვილი. სხვა მხრივ, პირში ჩალაგამოვლებულები დარჩნენ – ასფალტის ჭამა არ უნდოდათ და ნარმანიამ აგერ მწვანილი შესთავაზა – მილიონი ხე საკვებად. არადა, რაზე არ ოცნებობდნენ – დარიგებულ ფულებზე, განულებულ საბანკო ვალებზე, კარგ ცხოვრებაზე… კახი კალაძე კი გამოვიდა და ბრძანა: „წელიწადნახევრის წინ ჩვენ დავიბრუნეთ ქვეყანა, აღვადგინეთ ძალადობა და უსამართლობა“.
სამართლიანობის აღდგენა უნდოდათ და ეს მიიღეს – „აღდგენილი ძალადობა და უსამართლობა“. ვინმე იტყვის, რომ კალაძეს ეს შემთხვევით გამოუვიდა, ისევე როგორც ყბადაღებული ავტოგოლები? მაგრამ ფსიქოლოგიაში ამას სხვა სახელი ჰქვია – წამოცდენა. ეს რომ ასეა და ეს რომ უფრო ალალი განცხადებაა, ვიდრე ივანიშვილის წინასაარჩევნო დაპირებები, ორი რამითაც დასტურდება.
პირველი: როდესაც ამბობდნენ და ახსენებდნენ „სამართლიანობის აღდგენას“, რას გულისხმობდნენ? დავუშვათ, სააკაშვილის დროს იყო ტრიუმფი უსამართლობის, მაგრამ როდის იყო სამართლიანობა? გამოდის, რომ შევარდნაძის დროს. აბა, სხვანაირად თუ არასოდეს ყოფილა, მაშინ კი არ უნდა აღადგინო, უნდა დაამკვიდრო. სამართლიანობის დამკვიდრება არავის უხსენებია, ამბობდნენ აღდგენას. შევარდნაძის დროს იყო სამართლიანობა? როცა შსს-ს სართულებიდან ხალხი ცვიოდა? როცა საჯაროდ, უცერემონიოდ კლავდნენ დათო ვაშაყმაძეს „პესკებზე“? როცა მიტინგები იხვრიტებოდა? როცა მცოდნე გარეთ რჩებოდა და მაყუთა მამის უვიცი ძენი სტუდენტები ხდებოდნენ? როდის იყო სამართლიანობა? შევარდნაძემდე? ზვიად გამსახურდიას დროს? კი მაგრამ, იმ გამსახურდიას დამამხობლები რომ ყინჩად იყვნენ და არიან წარმოდგენილი „ოცნების“ კოალიციაში? ეს როგორ გავიგო? იმ სამართლიანობას თვითონ მოუღეს ბოლო და ახლა ისევ თვითონ უნდა აღედგინათ? თვითონ ცეკვავენ, თვითონ მღერიან და ბილეთებსაც ყიდიან? თუ უფრო მანამდე იყო სამართლიანობა? კომუნისტების დროს? ეს მამაძაღლი, გეთქვათ, თუ საბჭოთა წიაღში გვაბრუნებდით. მე თუ გული გამისკდებოდა, იმათ ხომ მაინც გაახარებდით, ვინც დღე და ღამ იმ საბჭოთა დროს და მოსკოვში 37-მანეთიან ფრენას მისტირის?
ახლა მეორე: კახიმ ძალადობა აღვადგინეთო და ამ დღეებში ილუსტრაციაც დაიდო – დათო კოდუას დღისით, მზისით სცემეს. იმ უსიერ ტყეში კი არა, ნარმანია რომ გვპირდება გაშენებას, აგერ – ვაკეში!
ახლა მითხარით, არის ვინმე ამ ხელისუფლებაში უფრო ალალი, ვიდრე კახი კალაძეა?
ესეც თქვენი ახდენილი ოცნება და აუხედენელი რომელი ერთი ჩამოგითვალოთ? დაგებული ასფალტი ნერვებს გიშლიდათ და ახლა როგორ ხართ, ორმო-ორმო რომ დახტიხართ? თუ ყინვაც მიშამ და გიგა ბოკერიამ გამოიწერეს მათი დაგებული ასფალტის დასახეთქად? საღოლ, გიგას, მარტო დასავლურ პრესას კი არა, თურმე, სტიქიებსაც აკონტროლებს. ზევსი გვყოლია ქართულ პოლიტიკურ ოლიმპოზე და ვერ გაგვიგია! მარტო იმიტომ არ შევიცანით ზევსად, დანჯღრეული, უსიკვდილოდ გამოსაცვლელი მანქანით რომ დაიარებოდა. თამარ ჩერგოლეიშვილი ჰერა ყოფილა და ვერ გაგვიგია.
როგორც ჩანს, ჩვენ ბევრი რამ ვერ გავიგეთ და ახლაღა ვაცნობიერებთ, ანდა ვერც ვაცნობიერებთ როგორ დაგვატყდა თავს უბედურება წყვილად – ოცნებების ახდენით და არახდენით. სამღვდელოებასაც ეგონა, რომ უკუეთუ კურთხევას გასცემდნენ 41-ის შემოხაზვაზე და მიშას ანათემას გადასცემდნენ, დასწყევლიდნენ, მიშას და მის ხროვას უსურვებდნენ მზის დაბნელებას, მიწის ნაყოფის შხამად შერგებას, წყლის გამწარებას და მარილის განქარებას, მოვიდოდა მათგან კურთხეული “ოცნება” და მათ დაკრულზე იცეკვებდა მზის დაუბნელებლად. რა იცოდნენ, მუქარა თუ მოუწევდათ ლოცვაში არმოხსენიებით? რა იცოდნენ, რომ ამის გამო მაინც მიიღებდნენ ანტიდისკრიმინაციულ კანონს? ისე, რაღა დაგიმალოთ და მათი წყევლა თუ უშველის საქმეს და ამ ხელისუფლებას მყარად დააყენებს პროგრესის ლიანდაგებზე.
თუმცა ისიც ფაქტია, რომ ეკლესიის ზოგიერთ წარმომადგენელს ლოცვაზე და წყევლაზე უკეთ თვალებში ნაცრის შეყრა უფრო ეხერხება. „17 მაისის აქციის დროს არც ერთი „ელგებეტე“ ადამიანის ფიზიკური შეურაცხყოფა იქ არ მომხდარა, და ხდება მუდმივი აპელირება ამ 17 მაისთან დაკავშირებით“, – სიტყვასიტყვით ასე განაცხადა მამა დავითმა „რუსთავი 2“-ის ეთერში ნინო შუბლაძესთან. რა ჰქვია ამას, თუ არა უტიფრობა და თვალებში ნაცრის შეყრა? ვის თვლიან სკლეროტიკებად? მათ ჰგონიათ, რომ ვინმეს (და ეს ვინმე მთელი საზოგადოებაა) წყევლას შეუთვლიან და ეს წყევლა მასობრივ სკლეროზს გამოიწვევს? უცებ დაგვავიწყდება, რა ამბები დაატრიალეს „ტაბურეტკებით“ ერთი წლის წინათ? და ახლა რას აპირებენ? რაკიღა „ელგებეტეები“ არ ატარებენ აქციას, თვითონ ატარებენ! ჰომოფობიასთან ბრძოლის დღეს აწყობენ სუპერჰომოფობიურ აქციას და მერე კიდე ამტკიცებენ, – აქ არავის უფლებები არ ილახებაო. თურმე, ნუ იტყვით და ფოტომასალა უნდა გამოფინონ ჰომოსექსუალიზმის, ფემინიზმის, ათეიზმისა და ტრანსსექსუალური ურთიერთობების ამსახველი. ეს ფოტოგამოფენა ვის რად უნდა? ვინმე დაობს, რომ ეს ყველაფერი ბუნებაში, თუნდაც, ქართულ სინამდვილეში არ არსებობს, თუ რა უნდა თქვან ამ ფოტომასალით?
მოკლედ, ისეთ რეჟიმში გადავდივართ, „ოცნებაც“ კი საოცნებო გაგვიხდება, თუ ჭკუით არ ვიქნებით. ჯანი გავარდეს, მიუშვით ნარმანია ბუხართან, დარგოს მილიონი ხე! იმედია, ბიძინა მილიარდებს თუ არა, 1 ცალ პინგვინს მაინც გაიმეტებს ახალი თბილისის დასაარსებლად!

 

 

თავწაგლეჯილი კატა და გაშვებული შანსები

1780654_726792067339425_2110701328_n

დაიბეჭდა გაზეთ “ქრონიკა+”-ში, საავტორო რუბრიკაში “მეცამეტე გვერდი”. 

 ბიძინამ დაიგვიანა

ბიძინას რიტორიკის თანახმად, ყველაფერი ანეკდოტიდან იწყება. მეც ანეკდოტით დავიწყებ: ქვრივი გათხოვდა. არ ეშინოდა მეორე ქმრის. არადა, ამ მეორე ქმარმა იცოდა, რომ ცოლს მაგრად ეშინოდა თავისი პირველი ქმრის და ერთხელაც იკითხა, –  რატომო? და მოუყვა ცოლიც: პირველ ღამეს აივანზე კატა კნაოდა, ტვინი წაიღო, ჩემი ქმარი წამოხტა, თავი წააგლიჯა, გადააგდო და იმის მერე შიში და რიდი მქონდა მისიო. ეს მეორე ქმარიც წამოხტა და წააგლიჯა თავი კატას, რომელიც თავისთვის იყო – არცა კნაოდა. ქმარი გაიჯგიმა და შეხედა ცოლს. ცოლმან მიუგო, – რას ერჩოდი მაგ საწყალ კატას? დაგაგვიანდა, ეგ პირველ ღამეს უნდა გექნაო.

ასევეა პოლიტიკაშიც. ყველაფერს თავისი დრო აქვს. არის რაღაც, რომლის გაკეთებას მერე აზრიც აღარ აქვს და მეტიც – რასაც შემდეგ აღარავინ დაგაცლის, აღარავინ დაგანებებს, რომ გააკეთო.

როდესაც ხელისუფლებაში მოდიხარ მაღალი მხარდაჭერით, როდესაც მაღალია ლეგიტიმაციის ხარისხი, ბევრი რამ გეპატიება, ბევრ რამეზე წამოგყვება ხალხი, ბევრ რამეზე დაგიხუჭავს თვალს, მერე კი, როცა ვნებები ჩაცხრება, მხარდაჭერის ხარისხი დაიწევს, იგივეს ვეღარანაირად გააკეთებ. მაგალითად, 2004 წელს, მაქსიმუმ, 2005 წელს, სააკაშვილს შეეძლო მიეხედა ეკლესიისთვის, მოეწყო ახალი „რუის-ურბნისი“, მაგრამ იგივეს ვერანაირად ვეღარ გააკეთებდა მომდევნო წლებში. არ მოაწყო ახალი „რუის-ურბნისი“, ელოლიავა საპატრიარქოს და რა მიიღო შედეგად? მაღალმა სასულიერო იერარქიამ დიიიდი ოქტომბრის არჩევნებზე კურთხევა 41-ის შემოხაზვაზე გასცა, მერმე კი მამა ბართლომემ წყევლა-კრულვა არ დაამადლა მიხეილს. თუმცა ეკლესიის მესვეურები წყევლას და კრულვას არც არჩევნებამდე აკლებდნენ სააკაშვილს. მოკლედ, მიხეილმა ნამდვილად გაუშვა ისტორიული შანსი ხელიდან. მან არა მარტო ეს შანსი გაუშვა ხელიდან, თუმცა ობიექტურად უნდა ითქვას ისიც, რომ მან სწორუპოვრად გამოიყენა არაერთი შანსი ქვეყნის სასიკეთოდაც და თავისი ხელისუფლების გასაძლიერებლადაც თავის დროზე. საერთოდ, მას აქვს ნიჭი – სასხვისო სიტუაცია ხელად სათავისოდ გადატალღოს – შემოაბრუნოს. მეტიც, შეიძლება ოპონენტმა პროცესი მის წინააღმდეგ ააგოროს, მან კი ეს აგორებული ისე დააბზრიალოს, რომ სარგებელი თვითონ ნახოს და ის ოპონენტი პირღია დატოვოს. ამაზე ქვემოთ. ახლა იმაზედ, საერთოდ, ვინ როგორ და რისთვის გამოიყენა მაღალი მხარდაჭერა?

გამსახურდია_6511

 

ზვიად გამსახურდიას ყველაზე მაღალი მხარდაჭერა ჰქონდა. ასეთი მხარდაჭერა არც ერთს არ მოელანდებოდა, ერთი მიხეილი თუ მივა იმ მხარდაჭერით, `ვარდების რევოლუციის~ შემდგომ ტალღაზე რომ ჰქონდა. თავად განსაჯეთ – 1991 წელს საპრეზიდენტო არჩევნებზე მივიდა 2 978 247 ამომრჩეველი და აქედან 2 565 362 კაცმა ზვიად გამსახურდიას მისცა ხმა. 1995 წელს 2 139 369 კაცი მივიდა და აქედან 1 589 909 კაცმა მისცა ხმა შევარდნაძეს, 2000 წელს – 2 343 176 მივიდა და 1 870 311-მა მისცა ხმა შევარდნაძეს. 2004 წელს არჩევნებზე 1 963 556 კაცი მივიდა და 1 890 256 კაცმა მისცა ხმა სააკაშვილს, ეს მხარდაჭერა საგრძნობლად დავარდა 2008 წელს, არჩევნებზე 1 982 318 კაცი მივიდა და მხოლოდ 1 059 647 კაცმაღა მისცა ხმა სააკაშვილს. და რა მოხდა მარგველაშვილის არჩევნებზე? არჩევნებზე მივიდა 1661 037 კაცი, ანუ ამომრჩეველთა საერთო რაოდენობის 46,95%! მისულებიდან კი მარგველაშვილს ხმა მისცა 1 012 597 კაცმა. რა გამოდის? ყველაზე დაბალი მხარდაჭერით მარგველაშვილი გამხდარა პრეზიდენტი. ფაქტია, ყველაზე ნაკლები ხმა მას აქვს მიღებული.

მოკლედ, ყველაზე მაღალი მხარდაჭერა ზვიად გამსახურდიას ჰქონდა და ეს ციფრებშიც გამოჩნდა. თუმცა მას ეს მხარდაჭერა ჯერ კიდევ საპრეზიდენტო არჩევნებამდეც ჰქონდა – საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ, სადაც მრგვალები უმრავლესობაში მოვიდნენ, ზვიად გამსახურდიამ შეძლო უმთავრესი – გამოაცხადა ქვეყნის დამოუკიდებლობა. რა შანსი გაუშვა მან ხელიდან? არ გაანეიტრალა ოპონენტები დროულად. უფრო სწორად, ხერხემალში არ გადატეხა დანარჩენი ძალები, მაშინ რომ თავს ეროვნულობაზე დებდნენ და როგორც ისტორიამ ცხადყო, შესანიშნავად „იტანცავეს“ კრემლის ფერხულში. მას ამისთვის რამდენიმე გზა ჰქონდა: ერთი – ლუსტრაცია, რითაც ერთხელ და სამუდამოდ გაირკვეოდა ყველაფერი. ვეღარც მას ვერ მოუღებდნენ ასე იოლად ბოლოს, ვეღარ შედგებოდა ნომენკლატურული შურისძიების აქტი. თუმცა ეგეც საკითხავია, ზეპირად ნათქვამ „კრემლის აგენტსა“ და „წითელ ინტელიგენციას“ რა მოჰყვა და ლუსტრაციას რაღა მოჰყვებოდა? მეორე გზა იყო, – ხრიკებით, ინტრიგებით, პოლიტტექნოლოგიებით უნდა გაენიორწყლებინა კონკურენტები, როგორც ბებერი კომუნისტები, ისე ჯეელი „ეროვნულები“, მაგრამ ამისთვის მას არც გამოცდილება ჰქონდა და მორალურადაც მიუღებელი იყო მისთვის ეს გზა.

ერთი შეხედვით, პარადოქსული რამ მოხდა – ზვიად გამსახურდიას იმხელა მხარდაჭერა ჰქონდა და ერთი მიტინგის დაშლა არ ეპატია. არადა, გავიდა ხანი და შევარდნაძეს ეპატია არათუ მიტინგის დაშლა – დახვრეტილი მიტინგები! მაშინ, როცა შევარდნაძე ვერც იოცნებებდა ზვიადისნაირ მხარდაჭერა-ლეგიტიმაციაზე. ზვიადს არ აცალეს რამდენიმე თვე და მორჩილებით 10 წელზე მეტ ხანს ელოდნენ, როდის ააყვავებდა შევარდნაძე. არათუ ელოდნენ – საზოგადოების რაღაც ნაწილმა დაუჩოქა კიდეც შუა რუსთაველზე… მაგრამ ეს ყველაფერი მხოლოდ ერთი შეხედვითაა პარადოქსული. კარგად შეხედვით კი ყველაფერი ცხადზე ცხადია – მას შემდეგ, რაც გამსახურდიამ უარი თქვა ბაქო-ჯეიჰანზე და ავტომატურად ამოვარდა დასავლეთის ინტერესიდან, ის პირისპირ აღმოჩნდა რუსეთთან. დასავლეთმა უგანა და რუსეთმაც არ დაახანა, გაბოროტებულ პარტიულ ელიტაზე, საკუთარ აგენტურაზე დაყრდნობით აუმხედრა საზოგადოება და მოუწყო გადატრიალება. ამ პროცესში სარფიანად გამოიყენეს სხვა ეროვნული ძალები – გაბოროტებულნი იმით, რომ ხელისუფლებაში ზვიადი აღმოჩნდა და არა ისინი, ასევე თავად გამსახურდიას თანამებრძოლები, რომლებმაც წვრილ-წვრილ პირად წყენებს ქვეყანა გადააყოლეს. იქნებ, სჯობდა, ზვიად გამსახურდია წასულიყო ვა ბანკზე, განეხორციელებინა ლუსტრაცია? ამაზე უარესი რაღა მოხდებოდა? გვეცოდინებოდა მაინც, ვინ ვინ იყო! არა, ცოდნით ბარემ ახლაც კარგად ვიცით ბევრზე, ვინ ვინაა, მაგრამ იხტიბარს არავინ იტეხს და კუდს ყავარზე ათამაშებენ.

post-29-1327440657

 

აი, შევარდნაძესთან ყველაფერი პირუკუ მოხდა. ჰქონდა ფრიად საეჭვო ლეგიტიმაცია და გასდიოდა ყველაფერი – დახვრეტილი მიტინგების ჩათვლით. იგი ხელისუფლების დამხობის გზით მოვიდა ხელისუფლებაში, შემდეგ ჩატარებული არჩევნები ფრიად საეჭვო იყო და იმ არჩევნებშიც არ მიუღია გასაგიჟებელი შედეგები, მაგრამ რაღა არ ეპატია? აფხაზეთის დაკარგვაც, სამაჩაბლოს დაკარგვაც, ინფლაციაც, უპენსიობაც, უხელფასობაც, უდენობაც, უგაზობაც, უპერსპექტივობაც, თაობების დასახიჩრებაც, შიმშილიც, უფრო სწორად, როგორც ქართლში იტყვიან „ტყ… და შიმშილი“… არ ვიცი, ძალიან მაინტერესებს, ამდენი მურვან ყრუმ გაუკეთა ამ ქვეყანას? მაგრამ მას პატიობდნენ, უფრო სწორად, მას გასდიოდა. რადგან მის გვერდით იდგა წითელი ინტელიგენცია, აგენტურა, რადგან არ აკლდა „გამპრავებლები“. ასე მაგალითად, გამოვიდოდნენ და გეტყოდნენ, რომ არ უნდა იარო მიტინგებზე და არ დაგხვრეტენ! იგივე ხალხი მერე ძაღლის ყბას გამოიბამს და დაამუნათებს სააკაშვილს წყლით დაშლილ მიტინგებზე. შევარდნაძეს ეყოლება ქონიანი და „წონიანი“ ჟურნალისტები, რომლებიც „გაუპრავებენ“ ყველაფერს, მერე კი იგივე ჟურნალისტი ქალბატონები დედოზარებს დაარისხებენ ციხის კადრებზე. კი, საშინელება იყო, რაც მოხდა, ცემაც და წამებაც, მაგრამ მაშინ სად იყვნენ, შსს-ს მაღალი სართულებიდან რომ ბატი-ბუტივით ცვიოდა ხალხი? სად იყვნენ და კრწანისში – ჩაის ცეცხლავდნენ!

მოკლედ, შევარდნაძის შემთხვევაში ნამდვილად ვერ ვისაუბრებთ, რომ მან რამე შანსი გაუშვა ხელიდან. რამე გაუშვა კი არა, შანსი არ გამაზა. ყველაფერი გამოიყენა, ოღონდ საკუთარი ძალაუფლებისა და დღეგრძელობისთვის და არა ქვეყნის საკეთილდღეოდ.

Mikhail Saakashvili

 

რევოლუციურ ტალღაზე მოსულ სააკაშვილს იმხელა მხარდაჭერა ჰქონდა, წესით, კიდევ ბევრი რამ უნდა განეხორციელებინა, როგორც ქვეყნის, ისე საკუთარი ძალაუფლების საკეთილდღეოდ. მაგრამ მანაც თავი აარიდა კონფრონტაციას და არ მიმართა ლუსტრაციას. რატომ? იმიტომ, რომ არქივები გატანილი იყო და აგენტები და მათი შთამომავლები არათანაბარ, უსამართლო მდგომარეობაში აღმოჩნდებოდნენ? – ზოგს „გაუბაზრდებოდა“, ზოგს „ნამუსი“ შეენახებოდა (თუმცა ვიწრო წრის გარდა, არც არავინ იცის, რა გაიტანეს, რა დარჩა, რა დახვდათ…)? თუ იმიტომ, რომ თავად რევოლუციონერთა შორისაც იყვნენ ისეთები, რომლებსაც საბოლოოდ დაასამარებდა ლუსტრაცია? ალბათ, ეს მეორე. იქნებ, იფიქრა კიდეც სააკაშვილმა, რომ შემდეგ განახორციელებდა ამას, მაგრამ გადადებული საქმე ვისიცაა, კი იცით. ფაქტია, არც მის დაქცევაში შეიტანეს ნაკლები წვლილი მათ, ვისაც დედას მოუხნავდა ლუსტრაცია. სააკაშვილმა გაუშვა ეს შანსი ხელიდან. რომ არ გაეშვა, მერე ნამდვილად აღარ დასჭირდებოდა ჩარეცხილების ძახილი – ჩარეცხვის პროცედურა ძახილის გარეშე იქნებოდა აღსრულებული და ვეღარც ისინი დაატრიალებდნენ ენებს კაშნეებივით.

სააკაშვილმა არ მოაწყო ახალი „რუის-ურბნისი“ და აქაც ზღო. ზღო მანაც და ქვეყანამაც. თუმცა თუკი ლუსტრაციას განახორციელებდა, ეგ „რუის-ურბნისი“ აღარც დასჭირდებოდა… თუმცა ვერ ვიტყვით, რომ მიშამ ურიგოდ გამოიყენა მაღალი მხარდაჭერა და ლეგიტიმაცია. სწორედ ამის ხარჯზე მოახერხა მან უმწვავესი რეფორმების გატარება პოლიციაში, განათლებაში. რომ არა ეს მხარდაჭერა, რევოლუციური ტალღა, მას მართლაც გაუჭირდებოდა ერთი ხელის მოსმით პოლიციის გამოცვლა და პატრულის ჩამოყალიბება. ვერც საგამოცდო კორუფციას მოუღებდა ასე იოლად ბოლოს, მაგრამ მან ეს შეძლო, თუმცა, სამწუხაროდ, განათლების რეფორმა წარმატებულ გამოცდებზე გაიყინა და ვეღარ მოხერხდა რეფორმის ბოლომდე მიყვანა. იქნებ, იმიტომ, რომ უკვე გაიარა რევოლუციურმა ტალღამ? არც უამისობაა. იმიტომ, რომ თითქმის იგივე მოხდა „გარაჟების“ შემთხვევაზე. „გარაჟებს“ რომ 2004 წელს მისდგომოდნენ, დღეს თბილისში არც ერთი დამამახინჯებელი და, რაც მთავარია, უკანონო – შანსპეპლობით დათრეული „გარაჟი“ აღარ იდგებოდა, მაგრამ დააგვიანდათ, დაიწყეს და იძულებული გახდნენ, შეშვებოდნენ, რადგან აღმოჩნდა, რომ „ნაციონალების“ რეიტინგის დაგდებაში ლომის წილი „გარაჟების“ ნგრევას მიუძღოდა. ასეთია „გრუზინი“ – გაპატიებს აფხაზეთის წართმევას და არ გაპატიებს „გარაჟის“ წართმევას, მერე რა, რომ შავბნელ 90-იანებში დაითრია მამაძაღლობით და მერე რა, რომ მანქანაც აღარ ჰყავს, კამპოტი სად შეინახოს, სიმონ?

რევოლუციურ ტალღაზე განხორციელდა ბევრი დაჭერა, ბევრს დააყრევინეს ფული. პროცედურულად რა როგორ ხდებოდა, ვის კამერების თანხლებით არბენინებდნენ, ვის ისე, ეს ცალკე თემაა, მაგრამ ფაქტია, რომ მაშინ ფულებს აბრუნებდნენ – თან არცთუ ცოტას… რომ არ ჰქონოდათ, ვერც დააბრუნებდნენ და იმდენს აბრუნებდნენ, რომ თანხა ცხადყოფდა მათი დაჭერის საფუძვლიანობას – საიდან ჰქონდათ ამდენი, თუ არ მამაძაღლობდნენ?

როდესაც მხარდაჭერაზე ვსაუბრობთ, ერთია ხალხის მხარდაჭერა და მეორეა – დასავლეთის, საერთაშორისო საზოგადოების მხარდაჭერა. შევარდნაძეს, თავის დროზე, რუსეთთან ერთად დასავლეთიც უჭერდა მხარს, იმდენად რომ დასავლელი ლიდერები მასთან ერთად ქუჩაში მიდიოდნენ, მაშინ როცა იქვე მიტინგი ირბეოდა, იხვრიტებოდა და ვერ „ხედავდნენ“… სააკაშვილის შემთხვევაში ორივე სახეზე იყო და ეს აძლევდა მას მანევრირების საშუალებას.

4E7098B8-266C-4882-8CC5-AE0E4E657E57_mw1024_n_s

 

რა ხდება დღეს? უფრო სწორად, რა ხდებოდა დიდი ოქტომბრის არჩევნების შემდეგ და რა ხდება დღეს? იმიტომ, რომ სიტუაცია მაშინ და ახლა უკვე რადიკალურად სხვადასხვაა. შანსი უკვე გაშვებულია… ანუ კატის დახრჩობა უკვე დაგვიანებულია.

ფაქტია, რომ ბიძინა ივანიშვილს ჰქონდა დიდი მხარდაჭერა საზოგადოებაში, იმდენად, რომ ერთი წლის თავზეც კი ეს მხარდაჭერა „გენეტიკურად“ გადავიდა მის ხელდასხმულ მარგველაშვილზე – ანუ ბიძინას ხათრით აირჩიეს მარგველაშვილი. ასეთი რამ ქართულ პოლიტიკურ რეალობას არ ახსოვს. დაბალ რგოლებზე როგორ არა, რამდენიც გინდათ, იმდენი აურჩევიათ, გნებავთ, შევარდნაძის ხათრით, გნებავთ, – სააკაშვილის, მაგრამ საქართველოს პირველ კაცებზე ნამდვილად ვერ იტყოდით, რომ კაცის კაცი იყო. შევარდნაძე კრემლის კაცი იყო, მიშა – დასავლეთის, მაგრამ კაცის კაცი არც ერთი იყო, არც – მეორე. მარგველაშვილი ბიძინას კაცი იყო და არის. დავუბრუნდეთ ბიძინა ივანიშვილის მხარდაჭერის ხარისხს. მას ჰქონდა ხალხის მხარდაჭერა, არ ჰქონდა დასავლეთის მხარდაჭერა და ეს გამოჩნდა კიდეც თვალნათლივ. დასავლეთი მისი ძალოვნების მიერ განხორციელებულ პოლიტიკურ დაჭერებს კრიტიკის ქარცეცხლში ატარებდა და ატარებს. ისინი მაინც ჯიუტად ატარებენ იმ პოლიტიკას, რაც უნდათ, ისევ შიდამხარდაჭერის ხარჯზე. უფრო სწორედ იმაზე, რომ მათ ელექტორატს „სწყურია“ ნაცების სისხლი, მაგრამ ეს შიდა მხარდაჭერაც იოლად დნობად-ლღობადია. ეს მხარდაჭერა ეფუძნებოდა ამომრჩევლის ინფანტილურ ფინანსურ ოცნებებს, რომელიც, ცხადია, არ სრულდება და ელექტორატის დიდი ნაწილი მხარდაჭერიდან „რაზაჩეროვანიის“ სექტორში გადადის.

`ოცნებამ~ ბევრი შანსი გაუშვა ხელიდან – სათავისოდაც და ქვეყნის საკეთილდღეოდაც.

სათავისოდ ის, რომ მათ ვერ მოახერხეს „ნაციონალების“ განეიტრალება, მაგრამ მათაც უნდა გავუგოთ და მათ ინფანტილურ ბუნებასაც. მათ ეგონათ, რომ „ნაციონალები“ თავისით გადაშენდებოდნენ, როგორც გადაშენდა „მოქკავშირი“. მათ დაავიწყდათ, რომ საქმე ჰქონდათ არა ბარიერს მიღმა დარჩენილ „მოქკავშირთან“, არამედ პარტიასთან, რომელმაც იმ კოშმარ სიტუაციაში მაინც აიღო 40%-ზე მეტი. მათ დაავიწყდათ ისიც, რომ ამ პარტიას ჰყავდა სააკაშვილი, რომელსაც ჰქონდა და დღესაც აქვს მხარდაჭერა ქვეყნის გარეთ და ამის აღმოსაჩენად არ უნდა დასჭირვებოდათ წელიწადნახევარი. მხოლოდ წელიწადნახევრის შემდეგ მიხვდნენ. მიხვდნენ რა, ლევან ბერძენიშვილმა თქვა, რომ სააკაშვილს უფრო დიდი რეიტინგი აქვს დასავლეთში, ვიდრე ქვეყანას.

მათ ჰქონდათ შანსი, მოეპოვებინათ დასავლეთის მხარდაჭერა, უარი ეთქვათ „სამართლიანობის აღდგენაზე“, პოლიტიკურ დაჭერებზე, ნანა კაკაბაძის გულის გახარებაზე, თვითონაც სწორ გზაზე დამდგარიყვნენ და ქვეყანაც სწორი გზით წაეყვანათ. მაინც რა, – დაუბნრუნეს ვინმეს რამე? ან დაუმტკიცეს ვინმეს რამე? ცხადია, მხარდაჭერას დაკარგავდნენ დასავლური კურსის განმტკიცებით, ამ ყველაფერზე უარის თქმით, მაგრამ ქვეყანასაც წაადგებოდა და თვითონ მათაც. მხარდაჭერას რაც შეეხება, მაინც დაკარგეს და, ბარემ, სასიკეთოდ დაეკარგათ?

„ნაციონალების“ განეიტრალებასაც ამ გზით მოახერხებდნენ უმტკივნეულოდ, თუ „ნაციონალების“ ელექტორატი დაინახავდა, რომ ესენიც არიან პროდასავლელები, ესენიც ნულოვან ტოლერანტობას მისდევენ, ორიენტირებულნი არიან ქვეყნის შენებაზე, ინფრასტრუქტურის განვითარებაზე და ა. შ. ამომრჩევლის დიდი ნაწილი, როგორ ფიქრობთ, რას იზამდა?

მოკლედ, მათ გაუშვეს შანსი, მოეგოთ დასავლეთის გული, მოეგოთ `ნაციონალების~ ელექტორატის გული. მერე რა, რომ ამ პროცესში თავისი რადიკალური ელექტორატის განაწყენებას გამოიწვევდნენ? ისინი მაინც განაწყენებულნი არიან. კვლავაც სისხლი სწყურიათ და დაჭერილი ვანო და ბაჩო არ ჰყოფნით. რაც მთავარია, „ოცნებამ“ გაუშვა შანსი იმისა, რომ დარჩენილიყვნენ ასოცირებული მატერიალურ კეთილდღეობასთან. შეჰპირდნენ კაი ცხოვრებას და მიიღეს ნიფხავივით გარღვეული ბიუჯეტი, „ჭამე, ნოდარი“ მინისტრი და 2-ლარიანი კარტოფილი.

და საერთოდ, რა ქნეს ამათ? რაში გამოიყენეს მხარდაჭერა? მხარდაჭერა გამოიყენეს საიმისოდ, რომ ქუჩაში 17 ათასი პატიმარი გამოუშვეს, ელექტორატი, თავისიც და მიშასიც – აიძულეს, გაგებით მოკიდებოდნენ. შედეგი? ნანას გაუხარდა, კაკაბაძეს… თორემ რაღაც არ მგონია, ირაკლი ღარიბაშვილს გახარებოდა ეგ ამბავი.

მოკლედ, შანსები ხელიდან გაშვებულია. კატის დახრჩობა უკვე გვიანია.

მოკლედ: აწი, ტყუილა ნუ აწვალებთ კატებს…

P. S. მიხეილ ჯავახიშვილს აქვს ერთი შესანიშნავი მოთხრობა, „ყბაჩამ დაიგვიანა“. არ ვიცი, ყბაჩა რამ გამახსენა, მაგრამ ბიძინამ ნამდვილად დაიგვიანა…

ჩემი ოცნებების ოკუპაცია

რეზო შატაკიშვილი

(დაიბეჭდა 8 ოქტომბერს, 2012 წელს).

გერბი

ბიძინა ივანიშვილი ოცნებას იწყებს… ჩვენი ოცნების ოკუპაციით! დიახ, ჩვენი ოცნების, ვყოფილიყავით გეოპოლიტიკური მოთამაშე.

„მე ვფიქრობ, რომ საქართველომ ძალიან კარგად უნდა გააცნობიეროს და გაიგოს თავისი ადგილი. საქართველო ვერ იქნება დიდი გეოპოლიტიკური მოთამაშე, რასაც ცდილობდა სააკაშვილი, ჩვენ უნდა დავრჩეთ რეგიონულ მოთამაშედ“…

ნახვამდის ნატო, ნახვამდის ევროპა. არადა, როგორ ვოცნებობდი, (ისევე როგორც მილიონობით ქართველი), რომ მეცხოვრა ევროპაში – საქართველოდან გაუსვლელად. რას ვიზამთ, ზოგს ჰყოფნის ევროპაში განავარდება, მე გაუმაძღარი ვარ – სულ ევროპაში მინდა ყოფნა. როგორ ვოცნებობდი, რომ ნატოს ისე ეზრუნა ჩემი ქვეყნის უსაფრთხოებაზე, როგორც ვანო ზრუნავდა ჩვენს უსაფრთხო სიარულზე ღამის თბილისში. აღარც ნატო, აღარც ვანო. ფაფუ…

არადა, თურმე ნუ იტყვით და ქვეყნის სტრატეგია არ იცვლება და ჩვენ ისევ ვისწრაფვით ნატოსკენ. „ჩვენი სწრაფვა იქნება ევროპა და უსაფრთხოების მიზნით ნატო. ეს არის ჩვენი სტრატეგია და ჩვენ სტრატეგიას არ შევიცვლით. ეს არის ქართველი ხალხის გადაწყვეტილებაც, ამაზე რეფერენდუმიც ჩატარდა… გარდა ამისა, ჩვენი სტრატეგიაა, რომ გვაქვს ვალდებულება და დიდი სურვილი, რომ ჩვენს მეზობელ დიდ ქვეყანასთან დავალაგოთ ურთიერთობა“ – ბრძანა ივანიშვილმა, მას შემდეგ, რაც შეახსენეს, რომ ის იმ რუსეთთან აპირებს ურთიერთობის დალაგებას, რომელიც საქართველოს ნატოში ინტეგრაციის კატეგორიული წინააღმდეგია.

რუსეთი კატეგორიული წინააღმდეგია, მაგრამ ბიძინა მაინც აპირებს. იცის, რომ არაა მარტივი, მაგრამ აპირებს. რის ხარჯზე? თურმე რუსეთი უნდა დაარწმუნოს, რომ რუსეთს ჩვენი ნატოში შესვლა არანაირ საფრთხეს არ უქმნის და არ უნდა იყოს ეს მათთვის პრინციპული. შეიგნეთ? რუსეთის საწინააღმდეგოდ შექმნილი ჩრდილოატლანტიკური ალიანსი, თურმე, არანაირ საფრთხეს არ უქმნის რუსეთს, არანაირს! დიახაც, სულაც არ აკარგვინებს რუსეთს იმ რეგიონს, რომელიც მისი წევრი ხდება! შეიგნეთ, რომ ნატო ისე, საღლაბუცოდ შექმნილი რამაა, ვერავის ვერ უქმნის საფრთხეს. და თუ ეს ასეა, მაშინ რა ჯანდაბა გვინდა ნატოში? თუ რუსული საფრთხისგან არ დაგვიცავს, რად გვინდა?

ივანიშვილი არა მგონია იმდენად არ ერკვეოდეს ქიმიაში, რომ წყლის და ზეთის ერთ სითხედ ქცევა უნდოდეს და ეიმედებოდეს და იმდენად პოლიტ-მათემატიკაში რომ შეუთავსებელის – ნატოს და რუსეთის გაერთმნიშვნელიანება ეიმედებოდეს. აბა, რას ნიშნავს მისი განცხადება? ერთადერთს – პროდასავლურად განწყობილ მეოცნებეებს ის ეჭვის ჭია უნდა მიუძინოს, რომელიც სუსტად, მაგრამ მაინც უღრღნით გულს – ევროპიდან ისევ რუსულ ორბიტაზე არ გადაგვიყვანოს ბატონმა ბიძინამო…

ბიძინას თუ დავუჯერებთ, სააკაშვილი ტორეადორი ყოფილა, რომელიც რუსეთს ისე უფრიალებდა ნატოს, როგორც ხარს წითელ ნაჭერს და აღიზიანებდა. თურმე პუტინი, ისეთი ჩლუნგი ყოფილა, თუ მიშა ხშირ-ხშირად არ გაუმეორებდა ნატოში შევალო, ვერც მიხვდებოდა ჩვენს ზრახვას და თურმე სულაც არ გაბრაზდებოდა.

და კიდევ, ჩვენ რომ გვეგონა, დასავლურ მედიას რომ ეგონა და თვითონ კრემლი რომ აცხადებდა, 2008 წლის ომის მიზეზი სულაც არ ყოფილა ნატოსკენ რომ ვიქაჩებოდით. ივანიშვილი ისევ ძველ ჩვენებას „აწვება“ – სააკაშვილის პროვოკაცია იყო მიზეზიო. იმასაც დასძენს, რუსეთს ამის სურვილი უფრო ადრეც ჰქონდა, ჩემი ოპონენტები ამბობენ, სამი წელი ემზადებოდა ამისთვისო – „მე დავამატებ, რომ რუსეთი საუკუნეები ემზადებოდა, რომ კავკასიონს აქეთ გადმოსულიყო, მაგრამ აქ მთავარი იყო პროვოკაცია ჩვენი ხელისუფლების მხრიდან და გაუაზრებელი ქმედება, წინააღდეგ შემთხვევაში რუსეთი ვერ მოახერხებდა იმას, რაც მოხდა“. 

სთქვა რუქამან არაკი რაა… 🙂 საწყალი რუსეთი, მრავალსაუკუნოვანი ოცნება ჰქონია კავკასიონს აქეთ გადმოსულიყო. მრავალსაუკუნოვანი! ოცნება მიშამ აუხდინა თურმე. მანამდე რუსული ჩექმა არ უნახავს ქართულ მიწას, არცა შიოლა ყოფილა და არცა 1921 წელს დაპყრობა, არც 1801 წელი და ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმება, არც დიდი აჯანყებები მე-19 საუკუნის დასაწყისში, არც 1832 წლის შეთქმულება. ეს ისტორიკოსები გვატყუებდნენ, თორემ 1832 წელს შეთქმულები რუსი ოფიცრობის ამოხოცვას კი არ აპირებდნენ მანანა ორბელიანის სახლში, არამედ ერთმანეთი უნდა დაეკბინათ. ჰო, ეს სულ ისტორიკოსებმა აქციეს ბუზი აქლემად. დიახ, დიახ, არც 9 აპრილს არ გაუთელიათ გოგო-ბიჭები რუსთაველზე. აბა, როგორ ჩაგვცხებდნენ ორლესულ ნიჩბებს, როცა მხოლოდ ოცნებობდნენ კავკასიონს აქეთ გადმოსვლაზე? მთავრობის სახლი კი რამდენადაც მახსოვს კავკასიონს აქეთაა, თან ლიხს აქეთაც. ეს სააკაშვილმა მოიწადინა პარლამენტის ლიხს იქით გადატანა. გადაიტანა კიდეც ქუთაისში, მაგრამ რა გინდა? როგორც ბატონმა ბიძინამ ბრძანა, მალე ისევ ლიხს აქეთ გადმოვა. პირველ ეტაპზე ვისარგებლებთ, რადგან თბილისში პარლამენტი დაანგრიეს და ნაჯახით დაჩეხესო. პირველ ეტაპზეო, ასე რომ, მალე თბილისში გადმოვა პარლამენტი. არ უნდოდათ ქუთაისელებს ეცხოვრათ საპარლამენტო დედაქალაქში, ვერ შეიმშნოვეს. რა უნდა ქნა, როცა ადამიანს არ უნდა საპარლამენტო დედაქალაქში ცხოვრება და კოპიტნარი ურჩევნია საერთაშორისო აეროპორტს?

ივანიშვილმა განგვიმარტა, „თბილისიდან სულ გარბის სააკაშვილი, იმიტომ, რომ თბილისელებმა ადრე შეიცნეს ის“. 

რას ვიზამთ, ზოგს ქუთაისისკენ მიუწევს გული, ზოგს მოსკოვისკენ. ურთიერთობები უნდა დავალაგოთ რუსეთთანო. როგორ უნდა მორიგდე დამპყრობელთან? ნუ, თუ დანებდებები, ურთიერთობებიც დალაგდება, ლეიბიც და ეგება სიამოვნებასაც გამოჰკრა ხელი… მაგალითიც დაგვისახელა – ბალტიისპირეთის ქვეყნები. კი დაგვისახელა, მაგრამ რაღაც არ მახსოვს იქ კრემლს თავისი გაეტანოს…

ხალხი ოცნებობდა, ამ დღეს ელოდა, და რა მიიღო? რა მოისმინა ნაოცნებარი ლიდერისგან? ჰკითხეს, რა იქნება თქვენი პირველი ნაბიჯი, რის გაკეთებას აპირებთო და რა უპასუხა? „რთული სათქმელია რა იქნება პირველი ნაბიჯი“.

ერიჰაა… აქამდე მეგონა, მე ვერ ვიგებდი რა იყო „ქართული ოცნება“, რაზე ოცნებობდნენ, რაგვარ, როგორ საქართველოზე, მაგრამ ახლა ირკვევა, რომ… ახლა იწყებენ ოცნებას. ივანიშვილს თავისუფლად შეუძლია სლოგანი დაესესხოს შალვა ნათელაშვილს „ვიწყებთ!!! ოცნებას…“.

ხალხი ოცნებობდა, ამ დღეს ელოდა, და რა მიიღო? თამაზ თამაზაშვილი. „შევახსენებ პირველ პატიმარს, რომელიც პოლიტპატიმრად მოიხსენიება. ჩემი ახლო ადამიანის სიმამრი თამაზ თამაზაშვილი. ერთადერთი პრეცედენტი დაუშვეს და მასთან საპროცესო შერიგება, გარიგებაც არ ისურვეს გასაგები მიზეზების გამო, თუმცა ეს შესაძლებელია და დაუშვას, კარგი იქნება რაიმე გზებით მოახერხონ ეს ადამიანი გაათავისუფლონ“ – ამ თხოვნით მიმართა ივანიშვილმა ჯერ კიდევ მოქმედ ხელისუფლებას, ანუ ძალიან ეჩქარება, იმდენად, რომ ხელისუფლებაში მოსვლამდეც ვერ იცდის.

არადა, ხალხი რას ოცნებობდა? მილიარდს სოფლის მეურნეობაში, თითქმის უფასო ჯანდაცვას და მეტიც – მოვა ბიძინა და ფულს დაგვირიგებს.

ბიძინამ კი ძალიან კულტურულად განაცხადა, რომ მას არასოდეს უკადრია რომ ამას საკუთარი კაპიტალით გააკეთებს. არადა, სწორედ ამ კაპიტალმა არ დაახვია თავბრუ ამდენ მეოცნებეს? ბიძინამ კიდე არ მიკადრიაო… ასე რომ, ვინც ამაზე ოცნებობდა, ახლა დადგეს და ტიგრან გულოიანივით სთხოვოს ბიძინას – იკადრეთ, ბატონო ბიძინა, იკადრეთ!!!

ერთხელ ნანუკა ხუსკივაძემ მითხრა, შენ არ იცი, როგორ დამღალა სამშობლომო – ზარმაცობსო. მე კიდევ ამ ხალხმა დამღალა თავისი ინფანტილური ოცნებებით, იმედებით და მოლოდინებით. შევარდნაძე ჩამოვიდა და იყო ყიჟინა, იმედი, ოცნება – „შევარდნაძე აგვაყვავებს“. არადა არ გამოისხა კვირტები ქვეყანამ. თუ იკითხავდი – „როდისღა?“, გაჩუმებდნენ – აცალე, ბატონო, დრო უნდა… 11 წელი ელოდნენ აყვავებას. ქვეყნის შენებას დრო უნდა და ამით გაიყვანეს დრო.  მაგრამ ფულის დარიგებასაც დრო უნდა? მე შენ გეტყვი და ვინმე დაიჯერებს თუ ბიძინა იტყვის – „არ მაქვს“.

არავინ უწყის რაი არს ივანიშვილის „ქართული ოცნება“. მაგრამ ვიცი, რაც იყო ბევრის ოცნება, როდესაც ხმას აძლევდნენ „ოცნებას“. მოვა ბიძინა და ფულებს დაარიგებს. ამ ოცნების ახდენის იმედს ის აძლევდა, რომ აქამდე ბევრს აძლევდა, თანაც წლობით.

სხვათა შორის, ფულიან ადამიანთან დაკავშირებით ამგვარი მოლოდინები, ოცნებანი საერთოდ სჩვევია ხალხს და სულაც არაა საჭირო საგანგებოდ დაპირდეს ვინმე. თვითმოტყუებაც კაი ხილია. ამ „ტრიუკით“ წინა არჩევნებზე „ნაციონალებმაც“ იხეირეს – ისანში რუსუდან კერვალიშვილმა იყარა კენჭი. გაქანდნენ და ხმა მისცეს – ფულიანი ქალბატონია და იქნებ რამე ხეირი იყოსო. ხმა მისცეს, ხეირი ვერ ნახეს – სულ მალე კერვალიშვილმა წუწუნს მიჰყო ხელი – ხაჭოს ვერ ვყიდულობო. არ ვიცი, მიირთმევს თუ არა ივანიშვილი ხაჭოს საუზმეზე, მაგრამ მეეჭვება აწუწუნდეს – ფული არ მაქვსო, მაგრამ ზუსტად ვიცი – ფულს არავის დაურიგებს და მათ ოცნებასაც ფრთები დაეგლიჯება. რომც მოიწადინოს და ბერა რომ სულ უკაპიკოდ დატოვოს და თავისი ხუთი მილიარდი ყველა მოქალაქეს, მეოცნებეს და არამეოცნებეს ჩამოურიგოს, თითოს რა შეხვდება? ასე რომ ფრთებდაგლეჯილი, იკარუსივით ფრთებშეტრუსული ოცნებანი ჩაეშვება უფსკრულებში. ასე რომ, იკაროსის ხვედრი არ აცდება თქვენს ოცნებებს. კრუსუნი არ მიიღება.

კრუსუნი და კრუასანი არ ვიცი, მაგრამ ბევრს, შუქზე მართლაც ფინთად მიბმული ნაგვის გადასახადით გაღიზიანებულს, ისიც ეგონა, რომ ნაგავში აქეთ ფულს მისცემდა ახალი მთავრობა, მაგრამ როგორც მიხეილი იტყოდა, სააკაშვილი – „ნურას უკაცრავად“. ცხადია, ახლა ამას ბიძინა იტყვის, ცხადია სხვა აქცენტით.

აკი, მოიბოდიშა, რუსულში აქცენტი მაქვსო. როგორ შევკადრო, მაგრამ აქცენტი ქართულშიც რომ აქვს? ამ ლოგიკით ქართულადაც არ უნდა გველაპარაკოს?  😦

დალაპარაკებას რაც შეეხება, ამერიკელებს ურჩევიათ, იქნებ დაელაპარაკო სააკაშვილსო, დაურეკოო. „მე ლამაზად უარი არ მითქვმს, პაუზა ავიღე“ – ამბობს ივანიშვილი. თან ამას ამბობს და თან იმას – მე ურთიერთობის პრობლემა არ მაქვს, მაგრამ მას გაუჭირდება, დიდი ხანია ოპონენტებთან არ უმუშავია და განსხვავებულ აზრს ეს კაცი ვერ ეგუებოდაო. ბრძანა ეს და უცხოელ ჟურნალისტს რაღაც „კინო“ მოუყვა – თუ როგორ გააღიზიანა მიშა ერთი ოპოზიციონერის შეკითხვამ, როგორ შეაყარა ქაღალდები სახეში, როგორ გაიქცა პარლამენტიდან, მერე ვიღაცამ შემოაბრუნა და შემობრუნებული როგორ ვერ მალავდა აღელვებას, როგორ იმუქრებოდა, რომ მისი დაცვა გაუსწორდებოდა და გვერდებს დაუზელდა.

აბა რა, ჯონდის კითხვამ რომ გააღიზიანა, მიშას ქაღალდები შეუყრია, მერე, სხდომათა დარბაზიდან კი არ გასულა, პარლამენტიდან გაქცეულა, და დაუზუსტებელია სად დაეწივნენ ლაღიძის წყლებთან თუ თავისუფლების მეტროსთან და შემოაბრუნეს 🙂 არადა, ხომ ყველას კარგად გვახსოვს, მიხეილის გროტესკული ხუმრობა, როგორ დაპატიჟა ჯონდი მამამისის ბალნეოლოგიურ კურორტში – ტალახის აბაზანების მისაღებად და დასაზელად? და ისიც ხომ კარგად გვახსოვს, რომ სააკაშვილს ოპოზიციაშიც აქვს ნამუშევარი და ხელისუფლებაშიც? თავად ივანიშვილს კი სულ ერთწლიანი სტაჟი აქვს პოლიტიკაში…

ივანიშვილი იმასაც ამბობს, რომ თურმე მისი დამსახურება ყოფილა, ის დახმარებია სააკაშვილს მარცხის აღიარებასა და იმ განცხადების გაკეთებაში, რომელმაც მთელი საერთაშორისო საზოგადოება აღაფრთოვანა. ყველაფერი მისი დამსახურებაა – ბათუმში დუმბაძის გამარჯვებაც, მიშას ეს განცხადებაც….

„შეიძლება ცოტა ტრაბახად გამომივიდეს, მაგრამ მე მაინც ისე ვიტყვი, როგორც ვხედავ, რომ ჩვენ ისე კარგად ვიმუშავეთ, მე ყველაფერი გავაკეთე იმისთვის, რომ ხელისუფლებას, პირადად სააკაშვილს სხვა გზა არ დავუტოვეთ, გარდა მსგავსი განცხადებისა… რაც შეეხება სააკაშვილის გადაწყვეტილებას, ვფიქრობ, რომ ყველაზე მეტად ამაში მას დავეხმარეთ მე და ჩემი გუნდი, რადგან ძალიან ფაქიზად ვაწარმოეთ პროცესები“ (ბიძინა ივანიშვილი).

უფაქიზესად ნაწარმოები პროცესები ყოფილა ის წინასაარჩევნო ბატალიები, რომელიც ქვეყანამ გამოიარა… რას გადავრჩით? ეს თუ ფაქიზი იყო, სად წავიდოდით „ოცნებას“ რომ უხეში კამპანია ეწარმოებინა?

და კიდევ: თუ ამ ივანიშვილს ეს ჯადო–თილისმა ჰქონდა, რას ახოცინა ხალხი ლიბიაში, ჩასულიყო კადაფთან, დალაპარაკებოდა… ნეტა, თავად თუ სჯერა რასაც ბრძანებს? ადამიანს მარცხის აღიარება არ შეეძლოს და რა ძალა აღიარებინებს? მით უმეტეს ის ძალა, რომელსაც თავად რამდენიმე ოლქში მარცხი ვერ უღიარებია?

ან დაამარცხებდნენ კი, რომ არა ის თავზარდამცემი კადრები?

„კადრები წყვეტენ ყველაფერს“ – სთქვა სტალინმა… რა იცოდა დიდმა გორელმა, რომ მისი ნათქვამი ახლებურად გაჯაზდებოდა და ამჯერად უკვე ვიდეო კადრები გადაწყვეტდა ყველაფერს პოლიტიკაში. თავზარდამცემმა კადრებმა გადაწყვიტა სააკაშვილის ხელისუფლების ბედი და კადრები გადაწყვეტს ბიძინას მთავრობის ბედს. ამჯერად უკვე კადრები, კადრები, რომელიც მარტო ივანიშვილმა იცის… მთელი კვირაა ელოდებიან. ელოდება ხალხი – ვინ იბარებს მათ ბედს. ელოდებიან ისინი, ვინც ელოდება, რომ იყოს ამ კადრებში. ივანიშვილი ამბობს, რომ მარტო მან იცის, რას უმზადებს გუნდის წევრებს… ხომ ვამბობდი, ახლა იწყებს ოცნებას ბატონი ბიძინა…

თორემ თუ მმართველობას აპირებდა, აქამდეც ექნებოდა ნაფიქრი მინისტრთა კაბინეტზე და ამდენ ხანს ლოდინი არ მოგვიწევდა. აბა, რისთვის იყო „ოცნება“ მზად? ორში ერთია, ან თავად არ სჯეროდათ საკუთარი გამარჯვების, ან გაყალბებას ელოდნენ და შესაბამისად მზად იყვნენ გამოსულიყვნენ ქუჩაში, აეგორებინათ საპროტესტო ტალღა, მოეწყოთ ცოცხების რევოლუცია, დაემხოთ სააკაშვილი – ხელისუფლების ყველა შტოიანად. ალბათ ამიტომაც ეუცხოებათ ქვეყნის მართვა სააკაშვილის  პრეზიდენტობის სინქრონში. ამიტომაც ითხოვს პრეზიდენტის გადადგომას. არ ელოდა, რომ ქვეყნის მართვა სააკაშვილთან ერთად მოუწევდა. კი, მაგრამ რევოლუციაც რომ მოეწყოთ, მაინც ხომ უნდა ემართათ ქვეყანა, მაინც ხომ დასჭირდებოდათ მინისტრთა კაბინეტი? იმის ცოდნა, რა უნდა გაეკეთებინათ პირველ რიგში? თუ იმ ცოცხების რევოლუციის შემდეგ სხვა ძალა უნდა მოსულიყო ხელისუფლებაში? ანუ სხვა ძალისთვის უნდა გაეხსნა გზა „ოცნებას“? თუ პირდაპირ უნდა ჩავბარებოდით იმ რუსეთს, რომლის ჯარებიც საზღვრებს იყო მომწყდარი?

ნუთუ მიხეილმა, თავისი მოულოდნელი გადაწყვეტილებით – დემოკრატიული არჩევნებით (როგორც ივანიშვილი აზუსტებს „დემოკრატიულის მსგავსი არჩევნებით“) და შემდეგ მარცხის ღირსეული აღიარებით ჯამანაკები აურია ყველას და ყველაფერს?

სააკაშვილმა მართლაც გააოგნა (ქართლში ამგვარ გაოგნებას გამოთაყვანებას ეძახიან) ყოველი ჭეშმარიტი მეოცნებე – შოკისმომგვრელი აღმოჩნდა მათთვის პრეზიდენტის განცხადება ოპოზიციაში გადასვლასთან დაკავშირებით.

ბიძინაც დაიბნა და მისი მეკონსტიტუციე ვახტანგ ხმალაძეც. როგორ უნდა მართონ ქვეყანა, როცა ოპოზიციაში ქვეყნის პრეზიდენტია? ბიძინამ „იოლ“ გამოსავალს მიაგნო – გადადგომა მოსთხოვა პრეზიდენტ სააკაშვილს. მოგვიანებით ეს მოთხოვნა რჩევად გაასაღა.

ვითარება მართლაც უჩვეულოა, მაგრამ საქართველოს ისტორიას ახსოვს ბევრად უფრო უჩვეულო სიტუაციებიც – ერეკლე მეორის ოპოზიციის ლიდერი იყო… დარეჯან დედოფალი. კი, პარალელი მეტისმეტად ცერაა, ოპოზიციის ლიდერი მიხეილ სააკაშვილია და არა ეკატერინე ხვედელიძე, საერთო მხოლოდ ერთია – მაშინაც რუსეთთან დამოკიდებულების გამო იყო უჩვეულო „რასკლადი“ – ერეკლე რუსეთისკენ იწევდა, დედოფალი კი დაუძინებელი მტერი იყო რუსეთის.

მოვეშვათ ისტორიაში ნავარდს, რა დროს ესაა, აგერ ჩვენს ცხვირწინ იწერება ისტორია. „ოცნება“ რომ ქვეყნის სამართავად ყოფილიყო მზად, ბატონი ივანიშვილი ხომ უფრო გულდასმით გადაიკითხავდა კონსტიტუციას?! გადაიკითხავდა და აღმოაჩენდა, რომ პრეზიდენტმა უნდა წარადგინოს და პარლამენტმა დაამტკიცოს პრემიერ-მინისტრი, რომ პრემიერ-მინისტრმა პრეზიდენტთან შეთანხმებით უნდა დააკომპლექტოს მინისტრთა კაბინეტი. აღმოაჩენდა და არაფრის დიდებით არ ეტყოდა უცხოელ ჟურნალისტს: „არავითარი პრეზიდენტი. არა, როგორ გეკადრება, არა, არა, არა…ეს იურიდიული პროცედურებია და ალბათ მეც და თქვენც პასუხის გაცემა გაგვიჭირდება, ამიტომ დროებით გადავდოთ“. 

აღმოაჩენდა, რომ ეს სააკაშვილმა გააიოლა საქმე, როცა განაცხადა, რომ წარადგენს „ოცნების“ დაკომპლექტებულ მთავრობას და არ შექმნის ქვეყანაში კრიზისს.

აღმოაჩენდა და კითხვაზე, „თუ თქვენ შემოგთავაზებთ პრემიერ-მინისტრის პოსტს“ – არ უპასუხებდა: „სააკაშვილი მე ვერაფერს შემომთავაზებს, მე შემიძლია შევთავაზო მას“. 

არადა, 1 იანვრამდე სწორედ სააკაშვილმა უნდა შესთავაზოს. ის მაინც გაიძახის: „ჩვენ უნდა ვმართოთ სიტუაცია, ამიტომაც მინდა მოვუწოდო მას, თავი არ გაიწვალოს… ის უნდა გადადგეს და დანიშნოს არჩევნები“.

არ იტყოდა, რომ თუ სააკაშვილი ვერ მოახერხებს ამას და არ გადადგება, „ჩვენ გვექნება შემდგომი შემხვედრი ნაბიჯები“. მას ეიმედება, რომ იქ – კონსტიტუციაში არის მუხლები, რომლითაც აიძულებენ გადადგომას. არადა, პრეზიდენტის იმპიჩმენტის პროცედურა ურთულესია და ხანგრძლივი, ჯერ ერთი, პრეზიდენტს დარღვეული უნდა ჰქონდეს კონსტიტუცია, ან დანაშაული ჩადენილი, კონსტიტუციის დარღვევის შემთხვევაში უნდა მიმართონ საკონსტიტუციო სასამართლოს, დანაშაულის შემთხვევაში – უზენაეს სასამართლოს, ორივეს შემთხვევაში – ორივეს და ამ სასამართლოებმა უნდა დაასკვნან, რომ პრეზიდენტმა მართლაც დაარღვია კონსტიტუცია, რომ პრეზიდენტის ქმედებაში მართლაცაა დანაშაულის ნიშნები. თუ ეს დაასკვნეს, მხოლოდ იმ შემთხვევაში უნდა დაისვას კენჭისყრაზე საკითხი იმაზე, რომ კენჭი ეყაროს პრეზიდენტის იმპიჩმენტს და თუ უმრავლესობა ხმას მისცემს, მხოლოდ ამის შემდეგ დადგება ეს კენჭისყრაზე და პრეზიდენტის იმპიჩმენტი შედგება თუ მას მხარს დაუჭერს საკონსტიტუციო უმრავლესობა, რომელიც მათ არ გააჩნიათ. რომც გააჩნდეთ ამ მიეთ-მოეთში კი ისედაც გაუვა სააკაშვილს საპრეზიდენტო ვადა. 🙂

აი, კონსტიტუციის დარღვევას რაც შეეხება, კონსტიტუციის დარღვევა თავად ივანიშვილს მოუწევს, თუკი არ ააშენებს ლაზიკას. დიახ, დიახ, ლაზიკის შესახებ სწორედ კონსტიტუციაშია გაკეთებული ჩანაწერი. ააშენებს თავის სიტყვას დაარღვევს (არ აშენდებაო), არ ააშენებს და კონსტიტუციას. ვნახოთ, რომელს უფრო უფრთხილდება ივანიშვილი, თავის კომენტარს თუ კონსტიტუციას.

კიდევ ბევრ კითხვას აარიდა ბატონმა ბიძინამ თავი. აზერბაიჯანელმა ჟურნალისტმა ჰკითხა, რას ფიქრობთ ყარაბახის კონფლიქტზეო და რა უპასუხა? „მე არ ვიცი, რომელი უფრო მძიმეა, თქვენი თუ ჩვენი. ორივე საკითხი ძალიან რთულია და გამიჭირდებოდა ამაზე ანალიზის გაკეთება და თავს შევიკავებდი“.

ამ პასუხს რომ მოისმენ, იფიქრებ ყარაბახში გუშინწინ იფეთქა კონფლიქტმა, ბატონი ბიძინა საარჩევნო კამპანიით იყო დაკავებული და დეტალებს ვერ ჩაუღრმავდა… ყარაბახის კონფლიქტი იმდენი წლისაა, მაგდენი წლის კონიაკიც აღარაა სომხეთში და რა ვერ გაანალიზა?

ბევრ კითხვას თავი აარიდა. ერთმა კითხვამ კი, როგორც ბურჯანაძე იტყოდა – „აღაშფოთა“. კითხვა კანონიერი ქურდების დაბრუნებას ეხებოდა. ჟურნალისტი ხელისუფლებასთან თანამშრომლობაში დაადანაშაულა. დებატებშიც შევიდა ჟურნალისტთან. თურმე, ნუ იტყვით, ამ კითხვას სერიოზულად აღარავინ არ სვამს.

„სააკაშვილმა გთხოვათ თუ ბოკერიამ გთხოვათ? ხალხში ასეთი კითხვები არაა…ამ კითხვას არ აქვს არანაირი საფუძველი, როდესაც ჩემი ბიოგრაფია, ჩემი ხელწერა, ჩვენი გუნდი, ერთ ადამიანზე ვერ იტყვით და უეცრად ასეთ შეკითხვას სვამთ კანონიერ ქურდებთან ვითანამშრომლებთ თუ არა…“ – ამბობს ივანიშვილი და იმასაც ამატებს, „რას ნიშნავს დაბრუნება, მერცხალი ხომ არაა გადმოფრინდეს“.

ამის მოსმენის შემდეგ რა უნდა თქვა? მხოლოდ ის, რომ კაი ხანია მერცხლების გარდა, ცაში ავიაციაც დაფრინავს და იმ თვითფრინავით ქურდსაც შეუძლია გადმოფრენა და რომის პაპსაც. და ხალხსაც, თუნდაც ბოკერია-სააკაშვილისგან დაბოლებულს, აქვს ეს კითხვა და უფლებაც იკითხოს, აბრუნებენ თუ არა ქურდებს. ისე, ხელისუფლებას რომ ვანო ჩამოშორდება, რა დაუპატიჟებლად არ დაბრუნდებიან, თუ? შეთანხმებაც რომ არ ყოფილიყო?

ისე, საინტერესოა, რა ხასიათზე დადგებოდნენ ქურდები, როცა მოისმენდნენ, როგორ ადარებდა ივანიშვილი მათ კუდმაკრატელა მერცხლებს.

კოალიციის ლიდერი და დღე-დღეზე პრემიერ-მინისტრი გვარწმუნებს, რომ არ იქნება პოლიტიკური ნიშნით დევნა, არ იქნება შურისძიება, რევანში. იგი გვარწმუნებს, მაგრამ სოციალური ქსელი რომ გაჟღენთილია შურისძიებით? სწორედ რევანშის წყურვილით? არა მარტო სააკაშვილის მთავრობის, არამედ რიგითი მხარდამჭერების მიმართაც?  ნუთუ ივანიშვილი მათ ამ ოცნებასაც ოცნებად დაუტოვებს? მერედა, რას იტყვიან რევანშის წყურვილით ანთებულები? არ დაკარგავენ საოცნებო ლიდერის პატივისცემას? შეძლებს კი ივანიშვილი შურისძიების წყურვილით სავსე საზოგადოების გაკონტროლებას?

ივანიშვილმა ქუჩის აქციებთან დაკავშირებითაც მიმართა საკუთარ აქტივისტებს, მოეშვით ქუჩის აქციებსო, მაგრამ მოეშვნენ? ვერ ლეწავენ საოლქო კომისიების ფანჯრებს? ვერ უვარდებიან კაბინეტებში? არ ახდენენ ზეწოლას?

ფიცი მწამს, მაგრამ ბოლო რომ გვაკვირვებს? მთლად ლიდერი ერთს ამბობს, სხვა ლიდერები კი, სუბარი მაგალითად, პირადად მეთაურობს ამგვარ აქციებს. რა ვიფიქროთ, ან რაღაზე ვიოცნებოთ?

ბიძოკრატიის საერთაშორისო ფიასკო

(შენიშვნა: ეს სტატია ნოემბრის ბოლოს დავწერე, გაეროში პალესტინის ამბებამდე რამდენიმე დღით ადრე. სტატია არ დაბეჭდილა…)

ALX_4075

რეზო შატაკიშვილი

ერთწლიანი სტაჟის მქონე პარტია ხელისუფლებად იქცა, ასევე ერთწლიანი სტაჟის მქონე პოლიტიკოსი ივანიშვილი – ქვეყნის პრემიერ-მინისტრად, პრემიერ-მინისტრად, რომელიც გვპირდებოდა, რომ ხელისუფლებიდან წელიწად-ნახევარში წავიდოდა, მაგრამ ისეთი სიჩქარეებია აკრეფილი, ემენდ ბევრად ადრეც არ აუხდინოს ეს ოცნება – ამჯერად ოპონენტებს. თავის მომხრეებს ვერ შეუსრულა, რასაც დაჰპირდა და იქნებ ოპონენტებს მაინც შეუსრულოს დანაპირები. აკრეფილი სიჩქარეები მართლაც განუმეორებელია, როგორც ქვეყნის შიგნით – ელექტორატის „რაზაჩეროვანიეს“ ამბავში და გაგებაში, ისე ქვეყნის გარეთ  – საერთაშორისო კრიტიკის მხრივ. ამ თვალსაზრისით, ივანიშვილმა უკვე გადაასწრო არათუ სააკაშვილსა და შევარდნაძეს, თვით ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლებასაც კი. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლებაზე  ხალხის ნაწილის გულაცრუება და დასავლური კრიტიკა რამდენიმე თვის შემდეგ დაიწყო, ივანიშვილი კი ჯერ ერთი თვის პრემიერი არცაა და ხალხს უკვე უთავდება „გაგების“ მარაგი. დასავლურმა პრესამ კი უკვე კრიტიკის სასტიკ ალყაში მოიმწყვდია. საერთაშორისო ფიასკო – ის კი არაა, რაც საფრთხედ ელის მის ხელისუფლებასა და კარიერას, ეს უკვე დიაგნოზია. ცხადია, ის ამ დიაგნოზს მტარვალ სააკაშვილს აბრალებს და სწორედ ამ ნაბიჯით დინების წინააღმდეგ კი არ მიდის ზვიად გამსახურდიასავით, არამედ იმ ჩიხსა და ცარიელ აკვარიუმში შედის, სადაც  თევზები აღარც აღმა ცურავენ და არც დაღმა.

Le Figaroმ სკანდალი აუგორა ივანიშვილის ვიცე-სპიკერს, მანანა კობახიძემ სექსუალური უმცირესობების აუტანლობით ფრანგული პრესა აღაგზნო, თავად ივანიშვილს კი Le Figaroღიად იხსენიებს პრორუსული ორიენტაციის მილიარდერად, რომელიც პოლიტიკური ოპონენტების დაკავებით „კუდიანებზე ნადირობს“. რატომ მიმართავს დასავლური მედია ამ ეპითეტს – „კუდიანებზე ნადირობას“? სწორედ იმიტომ, რომ ივანიშვილის მართლმსაჯულების ქვაკუთხედი მოწმეთა ჩვენებებია. ცოტაც და, ქვეყანაში გაჩაღებული სასამართლო პროცესები სეილემის პროცესს დაემსგავსება – სეილემის კუდიანთა სამსჯავროს. მე-17 საუკუნის ამერიკაში, მასაჩუსეტსის შტატში, სეილემში, კუდიანობის ბრალდებით 20 ადამიანი ჩამოახრჩვეს, 200-მდე დაიჭირეს და ციხეში ჩასვეს. სწორედ ეს ამბავი დაუდო საფუძვლად ლეგენდარულმა არტურ მილერმა თავის პიესას, რომელსაც ჩვენ „სეილემის პროცესის“ სახელით ვიცნობთ. არტურ მილერი ამ პიესით გამოეხმაურა სენატორ ჯოზეფ მაკარტის საგამოძიებო კომისიას, რომელიც საბჭოეთის აგენტებზე ნადირობდა და ბოლოს კრახით დაასრულა კარიერა. „კუდიანებზე ნადირობა“ პირველი წკიპურტია. დაჭერების გაგრძელების შემთხვევაში, გამორიცხული არაა, ამერიკულ საზოგადოებას ივანიშვილმა მაკარტიზმიც გაახსენოს.

მასობრივი დაჭერებისა და სხვა დაშვებული შეცდომების გამო ივანიშვილს აკრიტიკებს Liberationიც. პირდაპირ წერენ, „თბილისში კანონი ივანიშვილიაო“, „Economist“-იც არანაკლებ მწვავე სათაურს „აძლევს“: „მართლმსაჯულება თუ შურისძიება?“. მოკლედ, არ ეკიდება, რა, ეს დასავლეთი გაგებით იმას, რაც ფეხს იკიდებს საქართველოში – ბიძოკრატიას. დასავლეთი მოიკოჭლებს „გაგებაში“ 🙂 ამ ყველაფრის კულმინაცია კი მაინც “The Washington Post”-ის სარედაქციო წერილი გახდა. ერთმა ჟურნალისტმა კი არა, მთელმა სარედაქციო საბჭომ დააფიქსირა თავისი პოზიცია ივანიშვილის მიერ განხორციელებულ არასწორ  ნაბიჯებზე, დადებითად შეაფასეს მისი ამერიკაში ვიზიტის გადადება და ისიც დასძინეს, სანამ ოპოზიციონერ ლიდერებს იჭერს და ძალაუფლების მონოპოლიზაციას ცდილობს, ვაშინგტონში მისასალმებელი ფიგურა არ უნდა იყოსო. სწორედ აქ უმტყუნა ნერვებმა ივანიშვილს და ისეთი განცხადებები აკეთა სახელგანთქმულ „ვაშინგტონ პოსტთან“ დაკავშირებით, ლამის რეიგანისა და ძირმომპალი კაპიტალიზმის მარადიულ განმაქიქებელ აბონ ციციაშვილად იქცა. დაჭერებზე სკანდალურია, რაც მან განცხადა – თურმე „ვაშინგტონ პოსტს“ სარედაქციო წერილებს მიშა „აწერინებს“. მე მგონი, ბატონი პრემიერი დილა-საღამოს უსმენს გოგა ხაჩიძის „მიშა მაგარიას“ და თავს ვერ აღწევს ამ გავლენას. კიდევ უფრო სკანდალურია „ვაშინგტონ პოსტს“ პასუხს მოვთხოვთ“. მაინც რანაირად? ხადურ-წულუკიანის იურისდიქციას გაავრცელებს მთელ დუნიაზე? ამ „პასუხის მოთხოვნით“ ის დასავლური მედიის უარეს სამიზნედ იქცა, უკვე მოჰყვა თვითონ „ვაშინგტონ პოსტისა“ და საერთოდ, დასავლური პრესის საკადრისი პასუხები და დასავლეთმა კიდევ ერთხელ დაინახა, როგორ უყურებს მილიარდერი ივანიშვილი მედიასაშუალებებს. მათთვის ეს საგანგაშო სიმპტომია, ქართული მედიისთვის – არანაკლებ. როცა „ვაშინგტონ პოსტს“ ასე ხელაღებით „სთხოვენ პასუხს“, როგორი იქნება ქართული გაზეთების ხვედრი?

როგორი იქნება თავად ბიძინა ივანიშვილის ხვედრი საერთაშორისო ასპარეზზე, თუ ასე გააგრძელებს? გამორიცხული არაა, მეტეორივით ჩაუქროლოს მსოფლიოს წამყვანი მედიასაშუალებების „ქავერებს“. „ვაშინგტონ პოსტის“ სარედაქციო წერილი არა მარტო გაზეთის რედაქციის აზრსა და პოზიციას გამოხატავს, ამ გაზეთის სტრიქონებს შორის სახელმწიფოს პოზიციები იკითხება. ასე რომ, მართლაც საკითხავია, პრემიერმა გადადო ვიზიტი, როგორც თავად ამბობს, თუ ვაშინგტონში მიიჩნევენ არასასურველ სტუმრად და სწორედ ამიტომაც ინაცვლებს ევროპისკენ? თუმცა ამგვარი შემტევი რიხით, გამორიცხული არც ისაა, ევროპისთვისაც არასასურველი სტუმარი გახდეს. დასავლეთს კიდევ მრავალი ბერკეტი აქვს, შეუძლია ანგარიშები გაუყინოს. ეს დასავლეთს არაერთხელ გამოუყენებია სადამსჯელოდ. რას მოიმოქმედებს ივანიშვილი? ალბათ, ქალბატონი მაია „ვაშინგტონ პოსტს“ კიდევ ერთხელ ეწვევა. 🙂

წინა ხელისუფლების კადრები ერთ კადრში

shashkini

რეზო შატაკიშვილი

დაიბეჭდა “პრაიმტაიმში” – 12 ნოემბერი, 2012 წ.

შესაძლოა ეს ფოტო ვინმემ სულაც შემთხვევით ჩააჩხაკუნა, მაგრამ ამ ფოტოს მაინც ვერ უწოდებ შემთხვევითს. ყოველ შემთხვევაში – ამ შემთხვევაში. ამ სამ პერსონას ბევრი რამ აქვთ საერთო, აკავშირებდათ და აკავშირებთ. თუ რა აკავშირებდათ, ეს შეფასება დამოკიდებულია რაკურსზე – ვინ საიდან, რა პოზიციიდან შეხედავს. ვისთვის – მათ მიზნები, იდეალები აერთიანებთ, ვისთვის – რეჟიმი, რომელსაც ერთად ქმნიდნენ.

ვინ საიდან მოვიდა, სად წავიდა, სადაა და სად იქნება?

ვინ საიდან მოვიდა და როდის აღმოჩნდა მიხეილ სააკაშვილის ორბიტაზე?

ბაჩო ახალაია – თავისუფლების ინსტიტუტში იწყებს მოღვაწეობას, ჯერ კიდევ იურიდიული ფაკულტეტის სტუდენტი. სწორედ თავისუფლების ინსტიტუტიდან მიდის ომბუდსმენის მოადგილედ, მაგრამ მისი სააკაშვილთან დაახლოება ბევრად ადრე იწყება, ეს იმ პერიოდს უნდა უკავშირდებოდეს, როდესაც ხდება როლანდ ახალაიას და მიხეილ სააკაშვილის დაახლოება. სასამართლო რეფორმის შემდეგ, ჯერი რომ პროკურატურის რეფორმირებაზე მიდგა, ეს ახალი რეფორმა სწორედ პროკურორ როლანდ ახალაიას სკანდალური აღიარებითა და სისტემის მხილებით დაიწყო. მაშინ, როცა მისი კოლეგები ეურჩებოდნენ კორუმპირებული პროკურატურის რეფორმირებას, ახალაიამ ღიად დაიწყო საუბარი ამ სისტემაში კორუფციაზე.

ბაჩო ახალაიამ ომბუდსმენის მოადგილეობიდან კარიერა სასჯელაღსრულების დეპარტამენტის უფროსის რანგში განაგრძო – კარიერის სწორედ ეს მონაკვეთი ექცა საბედისწეროდ. შემდეგ თავდაცვის მინისტრი იყო, მერაბიშვილის გაპრემიერების შემდეგ შს მინისტრი გახდა, მან ეს პოსტი არჩევნებამდე დატოვა – ციხის კადრების სკანდალის შემდეგ. საპროტესტო ტალღა სწორედ მის თავს ითხოვდა.

ზურაბ ადეიშვილი – 1996 წლიდან პარლამენტში მუშაობდა – იურიდიულ კომიტეტში, წამყვან სპეციალისტად, მუშაობდა იმ დროს, როდესაც სააკაშვილი იყო კომიტეტის თავმჯდომარე. სასამართლო რეფორმის დროს სააკაშვილის ერთ-ერთი მარჯვენა ხელი იყო, უშუალოდ მისი დაწერილია იმ კანონთა და კოდექსთა უმეტესობა, რომელიც სააკაშვილს გამოჰქონდა პარლამენტში. ცხადია, სააკაშვილმა იზრუნა მის შემდგომ კარიერაზე – 1999 წელს ის მაშინდელი მოქალაქეთა კავშირის საარჩევნო სიაში, სწორედ მიხეილ სააკაშვილის კვოტით ჩაჯდა. სააკაშვილის ოპოზიციაში გადანაცვლების შემდეგ, ადეიშვილმაც ოპოზიციაში გადაინაცვლა და შესაბამისად, დატოვა იურიდიული კომიტეტის თავმჯდომარის პოსტი. ვარდების რევოლუციის შემდეგ მას ვხედავთ იუსტიციის მინისტრად, უშიშროების მინისტრად, გენპროკურორად, პრეზიდენტის ადმინისტრაციის უფროსად, და ბოლოს, 2008 წლიდან ამ ოქტომბრამდე – კვლავ იუსტიციის მინისტრად. ადეიშვილმა აღმასრულებელ ვერტიკალზე მოღვაწეობა – იუსტიციის მინისტრობით დაიწყო და იუსტიციის მინისტრობითვე დაასრულა.

დიმიტრი შაშკინი – სააკაშვილის ხელისუფლებაში მოგვიანებით, 2009 წლიდან ჩნდება და ელვის სისწრაფით იკეთებს კარიერას, ერთი წელიც კი არ იყო სასჯელაღსრულების მინისტრად, განათლების მინისტრი რომ გახდა, ბოლოს თავდაცვის მინისტრი იყო. როდიდან შეიძლება დაწყებულიყო მისი დაახლოება თუ არა, ნაცნობობა სააკაშვილთან? შაშკინი 1997-98 წლებში ამერიკის იურისტთა ასოციაციაში მუშაობდა (ABA) დირექტორის თანაშემწედ, ABA ის ამერიკული ორგანიზაციაა, რომელიც აქტიურად იყო ჩართული სასამართლო რეფორმის განხორციელებაში და იმ წლებში ამ ორგანიზაციასთან აქტიურად თანამშრომლობდა სააკაშვილი.

სამივე წინა ხელისუფლების საყრდენები იყვნენ, სამივე – ოპოზიციის და საზოგადოების სამიზნეები. სამივემ დატოვა საქართველო არჩევნების შემდეგ.

პირველმა საქართველო ადეიშვილმა დატოვა. 2 ოქტომბერს ის უკვე აღარ იყო საქართველოში. ეს ცნობა მაშინვე გავრცელდა, ოდნავ მოგვიანებით გაკეთდა ოფიციალური განცხადება იმის თაობაზე, რომ 5 ოქტომბრიდან ზურაბ ადეიშვილი დამსახურებულ შვებულებაში იმყოფებოდა. იგივე განუცხადა მისმა მოადგილე ბურჯალიანმა იმ ეტაპზე მომავალ და დღეს უკვე – იუსტიციის მინისტრ თეა წულუკიანს. იუსტიცია საბოლოოდაც ბურჯალიანმა გადააბარა წულუკიანს.

საინტერესოა ადეიშვილის წულუკიანისეული შეფასებები. სწორედ წულუკიანმა დაამუნათა ადეიშვილი გაქცევისთვის, ამასთან ერთად სწორედ წულუკიანმა გააკეთა შეფასება: “თქვენ იცით, რომ ასე თუ ისე, ზურაბ ადეიშვილი იყო კარგი იურისტი”. მერე რატომღაც ამ შეფასებაში „ასე თუ ისე“ გადაადგილეს და მივიღეთ: “ადეიშვილი ასე თუ ისე კარგი იურისტი იყო”. ამ “ასე თუ ისე”-ს გადაადგილება რომ აზრს ასე თუ ისე კი არა რადიკალურად ცვლის – ფაქტია.

დღემდე არ ხმაურდება ქვეყანა, სადაც იმყოფება იუსტიციის ყოფილი მინისტრი. ხმაურდება მხოლოდ კონტინენტი – ევროპა. ხმაურდება ისიც, რომ ადეიშვილი საზღვარგარეთ მოინახულეს ნაციონალებმა. ვანო მერაბიშვილმა “პრაიმტაიმს” დაუდასტურა, რომ საზღვარგარეთ ნამდვილად შეხვდა ადეიშვილს. მერაბიშვილმა განაცხადა ისიც, რომ ადეიშვილი პოლიტიკაში აღარ დაბრუნდება.

შესაძლოა, პოლიტიკაში არდაბრუნება პარალელურად საქართველოში არდაბრუნებასაც ნიშნავდეს და ადეიშვილმა პოლიტიკური თავშესაფარი მოითხოვოს რომელიმე ევროპული ქვეყნისგან. თუ ადეიშვილი თავშესაფარს მოითხოვს, ამ თავშესაფრის მიღებაში მას ბაჩო ახალაიაც დაეხმარება – ბაჩო ახალაიას დაჭერის შემდეგ ევროპისთვის უკვე ცხადია, რომ საქართველოში ყოფილი მინისტრების დაჭერის საფრთხე რეალურია. ადეიშვილის დაჭერის საფრთხე მართლაც რეალურია (თუმც კი წულუკიანი ამბობს, რომ ის კვალს არ ტოვებდა), რა მოხდება იმ შემთხვევაში თუ რომელიმე ევროპულმა ქვეყანამ ადეიშვილს თავშესაფარი მისცა და ამასთან ერთად ახალმა ხელისუფლებამ საქმე აღძრა მის წინააღმდეგ? ინტერპოლს გადასცემენ და ძებნა გამოცხადდება. რას უშველის თავშესაფარი? ადეიშვილი მხოლოდ იმ ქვეყანაში იქნება უსაფრთხოდ, რომელი ქვეყანაც მისცემს პოლიტიკურ თავშესაფარს – სხვა ქვეყანაში გადაადგილება შეეზღუდება. გადაადგილდება სხვა ქვეყანაში და – დაიჭერენ.

ადეიშვილის ადგილსამყოფელთან დაკავშირებით, ახლახანს მედიით გავრცელდა დაუდასტურებელი ინფორმაცია (ჩემ ბალღობაში ასეთ რამეს ჭორი ერქვა), რომ ოქრუაშვილი ადეიშვილს დაუპატიჟებლად ესტუმრა ვენაში და კბილები ჩაუმტვრია. თავს ნამდვილად ვერ დავდებ ამ ამბის გამავრცელებელს უტყუარი ინფორმაცია აქვს, თუ „კომბლეს“ გავლენის ქვეშაა.

“კომბლეს” მოტივების გავლენა ახალაიას საქმეშიც იგრძნობოდა – ერთ-ერთი ბრალდება თლა იყო, უბრალოდ, კომბლების თლას ვაშლის თლა ჩაენაცვლა. ნაკბეჩი ვაშლი „ეფლის“ სიმბოლოა – თანამედროვე ტექნოლოგიების, ნიუტონის ვაშლი – მიზიდულობის, გაუთლელი ვაშლი – ევასგან ადამის ცდუნების, გათლილი ვაშლი – შესაძლოა, ივანიშვილის მართლმსაჯულების სიმბოლოდ იქცეს.

სხვათა შორის, ამ სამი პერსონიდან, ყველაზე ბოლოს სწორედ ბაჩო ახალაიამ დატოვა საქართველო და ყველაზე პირველი – სწორედ ახალაია დაბრუნდა საქართველოში. გავრცელებული ინფორმაციით, ძმებმა, ბაჩო და დათა ახალაიებმა მას შემდეგ დატოვეს ქვეყანა, როცა გაირკვა ზუგდიდში მამის გამარჯვება. თუმცა, მედია ბევრად ადრე ავრცელებდა ინფორმაციას მათ მიერ ქვეყნის დატოვების შესახებ. საქართველოდან წასული ახალაიას დაბრუნებას არავინ ელოდა, არც ივანიშვილის ხელისუფლება. ბაჩო ახალაიას დაბრუნება მათთვის ის გამოწვევა აღმოჩნდა, რომელსაც მთლად სათანადოდ ვერც უპასუხეს. ახალაიას იმ ბრალდებებით დაჭერას, რომლითაც დაიჭირეს, არაერთგვაროვანი რეაქცია მოჰყვა. ბევრისთვის, მათთვისაც კი, ვინც ამ დღეს კბილების კაწკაწით ელოდა, აღმაშფოთებელი იყო სადიზმში, წამებაში, სადამსჯელო მანქანის შექმნაში არაერთგზის დადანაშაულებული პირის ამ ბრალდებებით დაკავება.

რა ბრალდებებით და რა ვითარებაში დააკავებენ საქართველოდან ამერიკაში, მივლინებაში წასულ და ჯერაც არ დაბრუნებულ დიმიტრი შაშკინს? გავრცელებული ინფორმაციით, შაშკინი საქართველოში დაბრუნებას აპირებს. თავადაც განაცხადა, რომ თუ გამოძიებას მასთან კითხვები გაუჩნდება, ის დაბრუნდება საქართველოში. რა იქნება ის კითხვები, რომელზე პასუხგასაცემადაც დაბრუნდება შაშკინი? ან საქართველოში უამისოდ დაბრუნებულს – რა კითხვები ელის გამოძიებისგან? ეს კითხვები, ალბათ, ისევ ციხეების თემიდან იქნება და კიდევ: ყალბი დიპლომები. მაია მიმინოშვილმა, მას შემდეგ, რაც “ოცნებაში” გადაინაცვლა, სწორედ ეს ბრალდება წაუყენა შაშკინს – მისი მინისტრობისას გაიცემოდა ყალბი დიმპლომები.

გადაიღებენ ახალაია, ადეიშვილი და შაშკინი კვლავ ერთად ფოტოს? და სად გადაიღებენ – ერთად ციხეში, თუ გარეთ? და როდის?

%d bloggers like this: