Tag Archives: ეკლესია

კოჰაბიტაცია, როგორც ბედის ირონია

რას ურჩევს „ოცნებას“ ნიკა რურუა

nika_rurua_9503_

დაიბეჭდა გაზეთ “ქრონიკა+” -ში. 

რეზო შატაკიშვილი

რას ფიქრობს ანტიდისკრიმინაციულ კანონზე,  ეკლესიისა და დღევანდელი უმრავლესობის დაპირისპირებაზე, რატომ არ უნდა იყოს თბილისის მერი ვინმეს ფინია და რისგან იკავებს თავს ნიკა რურუა?

„ქრონიკა+“ ნიკა რურუას ესაუბრება.

 – ანტიდისკრიმინაციულ კანონის მიღებას წინ უძღვოდა, კონსტიტუციაში დისკრიმინაციული ჩანაწერის გაკეთების მცდელობა, რომლის მიხედვით ოჯახი მხოლოდ ქალისა და მამაკაცის ერთობაა, დისკრიმინაციული არა უმცირესობების თვალსაზრისით,  არამედ იმით რომ სადაც დედა ან მამა არაა, ოჯახი არ გამოდიოდა. გამოდიოდა რომ ილია ჭავჭავაძე ოჯახში არ გაზრდილა…

–  ვერ ვიტყვი რომ ეგ დისკრიმინაციულია, უფრო რაღაც ღია კარის მტვრევას ჰგავდა,  ტრადიციული საზოგადოება ვართ და ოჯახს ვეძახით ქალისა და მამაკაცის ერთობას.  ცხადია, თუ ერთ-ერთი მოკვდა, ამ ოჯახმა ოჯახის სტატუსი არ უნდა დაკარგოს. ის რომ ოჯახი ერქვას ერთსქესიანთა ერთობას, ეს საკამათო საგანია და ამაზე ჩამოყალიბებული არ არიან ბევრად უფრო დემოკრატიული  ევროპული ქვეყნები, ასვე აშშ. ერთსქესიანთა ერთობა, ჩემი აზრით, არაა ოჯახი, მაგრამ  მიუხედავად ამისა, ადამიანებს აქვთ უფლება, რომ თავისი პირადი ცხოვრება ისე მოაწყონ, როგორც თვითონ უნდათ.  რაც შეეხება ანტიდისკრიმინაციულ კანონს, ეს კანონი არის კონსტიტუციაში უკვე ჩადებული პრინციპის გამეორება და არ მესმის რაში დასჭირდათ ამ კანონის ამ წუთას წინ წამოწევა, ქვეყანაში დაგროვრილი სოციალური და ეკონომიკური პრობლემების  გადასაფარად? არ ვიცი.  ამ ხმაურში ხელისუფლება გამოჩნდა პროევროპულ, პროდასავლურ და ადამიანის უფლებებზე ორიენტირებულ ძალად.  მოტივაცია ჩემთვის უცნობია, მაგრამ რადგან დღის წესრიგში დადგა ამ კანონის მიღება, უნდა მიღებულიყო კიდეც. დაუშვებელია ადამიანის დისკრიმინაცია რელიგიური, ეთნიკური კუთვნილების, კანის ფერის, მათ შორის სქესობრივი ორიენტაციის გამო. ადამიანი თვითონ ირჩევს თავის პირად ცხოვრებას, ხანდახან არც ირჩევს, ასეთად იბადება, ამიტომ არაფრით არ შეიძლება რომ მისი დაჩაგვრა აკრძალული არ იყოს. უმცირესობებს დაცვა იმიტომ სჭირდებათ, რომ უმცირესობა სუსტია თავისი მოცემულობით, რადგან ის არის უმცირესობა და უმრავლესობისგან განსხვავებული. ამიტომაც როდესაც ეკითხები, ჩვენ ევროპელ პარტნიორებს, უნდა გქონდეს თუ არა უმცირესობების  სპეციალური დაცვის მექანიზმები, ცხადია გპასუხობენ, რომ დიახ. უმცირესობა იმისია, რომ დაცვა სჭირდება, სხვანაირად მათზე შეიძლება ნადირობა ატყდეს, გამოცხადდეს ღია სეზონი და ვისაც მოესურვება, შეეძლება ამ ხალხს წამოარტყას, დაჩაგროს, გალანძღოს, შეავიწროოს და მოკლას კიდეც. ასეთი შემთხვევევბი ბევრია და დემოკრატიულ საზოგადოებებში  ამიტომაც იცავს მათ კანონი განსაკუთრებულად. ეს სულაც არ ნიშნავს იმას, რომ მათ რაიმე პრივილეგია ექნებათ. უმცირესობას რომ პრივილეგია მიანიჭო,  უმრავლესობის დისკრიმინაცია გამოვა, აქ საუბარია იმზე, რომ არ უნდა დაჩაგროს ადამიანი, იმიტომ რომ უმცირესობაშია.

– ამ კანონის მიღება, ხელისუფლებას კი წარმოაჩენს პროდასავლურ ძალად, მაგრამ რეალურად ეს ხომ არ გამოიწვევს საზოგადოებაში პროდასავლური ღირებულებების დისკრედიტაციას?

– თუ ხელისუფლება საზოგადოებას კარგად არ აუხსნის, შესაძლოა გამოიწვიოს,  იმიტომ რომ რუსეთი, ჩვენი მტერი ამ წუთას, ძალიან სარფიანად იყენებს ამ პროპაგანდას და ყველანაირ საკამათო თემას დასავლურად ასაღებს. სინამდვილში, დასავლეთი ბევრად უფრო პურიტანული, კონსერვატიულია, ლიბერალურ საფრანგეთში იგივე ერთსქესიანთა ქორწინების წინააღდეგ მილიონიანი დემონსტრაცია მოეწყო. ვერ ვიტყვით რომ ერთსქესიანთა ქორწინება დასავლური ღირებულებაა, დასავლური ღირებულება ადვილად დასაჩაგრის დაცვაა, ესაა ღირებულება, თორემ ყველანაირი ხალხი არსებობდა ჩვენ ქვეყანაში და იარსებებს და უკუნითი უკუნისამდე.

– მაგრამ აქ ისე ფორმდება, რომ ამას ითხოვს დასავლეთი, მიბმულია ასოცირების ხელშეკრულებაზე და ცუდად ინფორმირებულ საზოგადოებას აღარც ევროპა უნდა და აღარც მასთან ასოცირება.

– ეგ ტყუილია! არანაირი მსგავსი მოთხოვნა არ არსებობს ასოცირებისთვის, არც ნატოს, არც ევროკავშირის წევრობისთვის! ვიმეორებ, ეს არის სისულელე და ტყუილი, ვინც ამას აკეთებს, ის ხელს უწყობს ჩვენი ქვეყნის იზოლაციას და რუსეთის კლანჭებში ჩავარდნას. ასეთი მოთხოვნა არ არსებობს, მაგრამ თუ შეეკითხები, რას გეტყვიან? გეტყვიან რომ უმცირესობა დასაცავია. 17 მაისს ჩვენ ვნახეთ, საზოგადოების ერთი ნაწილის  ძალიან არასასიამოვნო , საკმაოდ ველური ქმედება. ადამიანების აბსოლუტურად უვნებელ, პატარა ჯგუფს ექცეოდნენ აგრესიულად და პოლიციას რომ არ გაეყვანა ეს ხალხი, შეიძლება  უბრალოდ ჩაექოლათ, რაც ჩვენი განუვითარებლობის შედეგია და გვაყენებს ისეთი ქვეყნების დონეზე, როგორიცაა ავღანეთი, ერაყი. არ უნდა გვეშინოდეს, ჩვენ რწმენას, ტრადიციას ვერავინ  ვერ წაგვართმევს, თუ ეს რწმენა მტკიცედ გვექნება. ეს არის აბსოლუტურად ირაციონალური შიში, ვერანაირი პროპაგანდა ვერ დაგვაკარგვინებს ჩვენ ვინაობას, ჩვენ სახეს.

– რაში დასჭირდათ ღია კარის მტვრევა, კონსტიტუციის  კანონად გამეორება, ხომ არ შედის ეს რუსეთის ინტერესებში? თორემ, ეს რომ ევროპის მოთხოვნა ყოფილიყო, რაღაც მეეჭვება ნაციონალებს ვერ მიეღოთ 9 წლის მანძილზე.

– არ ვიცი ამ წუთას ვისი დავალებით მოქმედებდნენ, ან საერთოდ დავალებით მოქმედებდნენ თუ უბრალოდ ეს იყო ყურადღების გადასატანი ფანდი, მაგრამ ამ კანონს და მის წინააღდეგ შექმნილ ასეთ ნეგატიურ ფონს ნამდვილად გამოიყენებენ რუსეთის სპეცსამსახურები ანტიდასავლური პროპაგანდისთვის. რუსეთი ამას მხოლოდ ჩვენთან კი არა, ბევრგან აკეთებს. დასავლეთს ხატავენ როგორც ტრადიციული ცხოვრების უარმყოფს. არადა პირიქითაა, დასავლეთი ძალიან კონსერვატიულია, მაგრამ ამავე დროს იქ დაცულია უმცირესობების უფლებები, ესაა თავისუფალი სამყარო, სადაც არავინ არ იჩაგრება, ასევე დასავლეთი არის კარგი ჯანდაცვა, აწყობილი ეკონომიკა, კარგი განათლება, მაღალი ტექნოლოგიები,  დისციპლინა, წესრიგი, დაცული სიბერე და არა გარყვნილება. ხელისუფლებამ ეს კარგად უნდა ახსნას და ფრთხილად უნდა იყვნენ ასეთი ინიციატივებით არ გაუკეთონ ჩვენ პროდასავლურ კუსრსს საბოტირება, ვიმეორებ ჩვენი მტერი, დიდ ენერგიას, დიდ ფულს ხარჯავს იმაზე, რომ ყველაფერი დასავლურის გაშავება, დემონიზაცია და დისკრედიტაცია მოხდინოს ჩვენ საზოგადოებაში. სამწუხაროდ, ჩვენ ხალხს, რაღაც ნაწილს, ჯერ კიდევ სჯერა ამ ლეგენდებისა და მითების და მათთან კარგი ახსნა-განმარტებითი, შემეცნებითი სამუშაოა ჩასატარებელი.

– ამ კანონის მიღებისას, ეკლესია კიდევ ერთხელ, ღიად ჩაერია საკანონმდებლო საქმიანობაში, საპარლემენტო კომიტეტის სხდომა დაემსგავსა სინოდის სხდომას. იყო მუქარაც რომ ამ კანონის მიღების შემთხვევაში ლოცვებში აღარ მოიხსენიებდნენ. სადამდე მოგვიყვანს ეკლესიის და დღევანდელის ხელისუფლების დაპირისპირება?

– მე ზოგადად ეკლესიასთან ყველანაირი დაპირისპირების წინააღმდეგი ვარ. ეკლესია, ჩვენი ისტორიის განმავლობაში იყო ქართველი ერის შემკვრელი ძალა.  ჩვენი დასავლური არჩევანის ერთ-ერთი მთავარი ფაქტორი იყო ჩვენი ქრისტიანობა, ჩვენი ეკლესია, მაგრამ დღეს სამწუხაროდ ხდება რთული პროცესი, ეკლესია ერევა პოლიტიკაში, რაც არასწორია თვითონ ეკლესიიისავე წესებით. მაცხოვარმა თქვა, მიეცით კეისარს კეისრისა და ღმერთს ღვთისა. სახელმწიფოს ფუნქციებში ეკლესია არ უნდა ჩაერიოს, ისევე როგორც სახელმწიფო არ უნდა ჩაერიოს ეკლესიის ფუნქციებში. ეკლესიას აქვს ყველა ძალა, რომ ის, რაც მას არასწორად მიაჩნია, შემეცნებით, ლოცვით, დარწმუნებით, ქადაგებით აუხსნას მრევლს, მაგრამ არ აქვს უფლება რომ დაემუქროს პოლიტიკურ ძალას შეჩვენებით, ანათემით. ეს ისევ და ისევ ეკლესიის დისკრედიტაციას გამოიწვევს,  გაირკვევა რომ ეკლესიაც ერთ-ერთი პოლიტიკური ძალაა.

– დაწყევლეს კიდეც სააკაშვილი, ახლა ოცნებას მიადგნენ, ამ ეტაპზე ლოცვებში არმოხსენიებით ემუქრებიან.

– ეს ძალიან რეგრესული ნაწილია ეკლესიის, ამ საქციელით მხოლოდ და მხოლოდ აბრკოლებენ ადამიანებს რომ მივიდნენ ეკლესიაში და სიმშვიდე ჰპოვონ. ამ ხალხს, ვინც წყევლა-კრულვით, მუქარით ცდილობს ადამიანებზე ზემოქმედებას, ძალიან ცოტა აქვთ საერთო ქრისტიანობასთან. მე ვთვლი, რომ დღევანდელი ოპოზიცია, ნაციონალური მოძრაობაც და ნებისმიერი სხვაც, იქცევა ღირსეულად და კეთილგონივრულად, როცა ამ დაპირისპირებაში არ ემხრობა ამ ძალებს. ეკლესია მისტიური მოძღვრების ინსტიტუტია და მიწიერ ამბებში ხშირად გამოუტანია საერო ცხოვრებისთვის არასწორი გადაწყვეტილებები.

– მათ შორის ქართუილ ეკლესიასაც, როდესაც ვლაპარაკობთ, ქართული ეკლესისს როლზე, უნდა გავიხსენოთ რუის-ურბნისის კრების აუცილებლობაც, ანტონ კათალიკოსიც, რომელმაც დაგვიწვა „ვეფხსიტყაოსანი“…

– კი, როდესაც პოლიტიკაში ცხვირს ყოფს რელიგია, ეს ცუდად მთავრდება პოლიტიკისთვისაც და პირველ რიგში რელიგიისთვისაც. კათოლიკურ ეკლესიას დღემდე შავ ლაქად აქვს ღვთის სახელით ჩატარებული ინკვიზიცია. უამრავი უდანაშაულო ადამიანი აბსოლუტურად გამოგონილი, შეშლილი, ირაციონალური შიშების გამო ცოცხლად დაწვეს, რაც ნამდვილად არაა ქრისტიანული საქციელი,  მაგრამ აქამდე მიდის საქმე, როდესაც ეკლესია ერევა საერო ცხოვრებაში უხეში ძალით და პოლიტიკური მიზნებით.

ახლოვდება ადგილობრივი არჩევნები, დღევანდელი რეიტინგებიდან, საზოგადოების განწყობებისგან გამომდინარე, როგორ ფიქრობთ, რა შანსი აქვს, გახდება ნარმანია მერი? თუ თბილისს კვლავ ნაციონალი მერი ეყოლება.

– მარჩიელობისგან თავს შევიკავებ, მთავარია არჩევნები ჩატარდეს გაყალბების გარეშე და გაიმარჯვოს იმან, ვისაც მეტი თბილისელი მისცემს ხმას. ტრაგედიას ვერ ვხედავ ვერც ერთი კანდიდატის გამარჯვებაში, ტრაგედია იქნება თუ არჩევნები გაყალბდება.  გაყალბებული არჩევნები არის რეცეპტი უარესი ცხოვრების, ნიჰილიზმის და დიქტატურის საბოლო ჯამში. თბილისი მერი უნდა იყოს კომპეტენტური ადამიანი, კარგი მენეჯერი, უნდა ჰქონდეს  სამეურნეო გამოცდილება, ხედვა და არ უნდა იყოს არავისი ფინია, უნდა იყოს დამოუკიდებელი ადამიანი.

– ესეც თვისობრივად ახალია, ქართულ პოლიტიკაში, აქამდე პრეზიდენტები ვინც გვაყვდა, ზვიად გამსახურდია, არავისი კაცი არ ყიფილა, არც შევარდნაძე, არც სააკაშვილი, კაცის კაცი არც ერთი არ იყო განსხვავევბით იგივე მარგველაშვილისგან, რომელიც ივანიშვილის კაცი იყო.

– მარგველაშვილი ამტკიცებს რომ ეს სტერეოტიპი არაა სწორი, რადგან ივანიშვილი  მისით უკმაყოფილოა, ეს ნიშნავს რომ მარგველაშვილს არ უნდა რომ კაცის კაცი იყოს და ეს კარგია. ის თუ მეტად დამოუკიდებელი იქნება და მეტად უერთგულებს კონსტუიტუციას და საკუთარ პრინციპებს და ღირებულებებს, რომელიც მას გააჩნია, უკეთესი იქნება ქვეყნისთვის.  მინდა მოვუწოდო ქართულ ოცნებას, მათ დიდი ხანი იმეორეს „კოჰაბიტაცია“ როგორც რაღაცა ცუდი, ახლა კეთილი ინებონ და ეს კოჰაბიტაცია დაამყარონ საკუთარ, არჩეულ პრეზიდენტთან, რომელსაც თითქმის არც ერთი მინისტრი აღარ ეურთიერთება, მის ზარსაც აღარ პასუხობენ. გასაგებია რომ რაღაც მიზეზების გამო, რომელიც მე არ ვიცი, მარგველაშვილი არ მოწონს მათ წინა მმართველს, და დღევანდელ სპონსორს, რომელიც ფაქტობრივად დღევანდელი ხელისუფლების ჩრდილოვანი მმართველია, ივანიშვილს ვგულისხმობ.

– გაებუტა.

– არ მოსწონთ ერთმანეთი, მაგრამ ქვეყანას სჭირდება რომ მთავრობამ და პრეზიდენტმა კოჰაბიტაცია დაამყარონ. ეს არაა სალანძღავი სიტყვა, როგორც მათ იმეორეს ამდენი ხანი და ახლა სჭირდებათ საკუთარ პრეზიდენტთან. ბედის ირონიაც ამას ჰქვია! ახლა მოვუწოდებ მათ, კოჰაბიტაციაში შევიდნენ საკუთარ პრეზიდენტთან. პრეზიდენიტისა და მთავრობის გაბუტვა მომასწავებელია კონსტიტუციური კრიზისის,  რაც ნამდვილად არ ჭირდება ჩვენ პირობებში მყოფ ქვეყნას.

– ასეთი რამ ბოლო 20 წლის საქართველოს არ ახსოვს, პრეზიდენტებს ამხობდნენ, რევოლუციებს უწყობდნენ, მაგრამ არ ებუტებოდნენ პრეზიდენტს. ესეც რაღაც ახალია.

– გაბუტვა სჯობს დამხობას. ჩვენი მიღწევა იყო ის რომ უზრუნველვყავით ძალაუფლების მშვიდობიანი გადაცემა, იმედი მაქვს ძალაუფლების შემდეგი გადაცემაც იქნება მშვიდობიანი და იქნება ყოველგვარი რეპრესიებისა და დევნის გარეშე, რაც დღეს სახეზეა სამწუხაროდ.  დაპატიმრებული არიან მინისტრები, პრემიერ მინისტრი, ითხოვენ პრეზიდენტის დაკითხვას. ეს არის ძალიან ცუდი პრეცედენტი, ყველას ეცოდინება რომ ძალაუფლების დაკარგვის მერე,  მასაც იგივე მოუვა. ყველა ხელისუფალს უნდა ჰქონდეს მოტივაცია, რომ ძალაუფლება დათმოს და არ ეშინოდეს იმის, მე თუ დავთმობ, ჩამომახრჩობენ, რომ ამის შიშით არ  ჩაებღაუჭოს ძალაუფლებას და არ დაამყაროს დიქტატურა. პოლიტიკური რეპრესიები გვერდზეა გადასადები და როგორც ჩვენმა ყველაზე ძლიერმა მოკავშირემ, შეერთებულმა შტატებმა და მისმა პრეზიდენტმა გვირჩია, უნდა ვიყუროთ წინ და არა უკან.

– როდესაც ხელისუფლება ჩადის შეცდომებს  ამ სისწრაფით და კარგავს რეიტინგს, იქმნება საფრთხე, რომ ხელისუფლება ვერ მივიდეს ვადის ამოწურვამდე და დადგეს ვადამდელი არჩევნების აუცილებლობა, ან რევოლუციური გზით განვითარდეს მოვლენები.

– რევოლუციური გზით საქართველოში აღარაფრის მოხდენა არ შეიძლება, ჩვენ ეს გავიარეთ, განვლილი ეტაპია და უკან ეს ნაბიჯი არ უნდა გადავდგათ. რევოლუციური გზით მოხდება ცვლილება, თუ ხელისუფლება გააყალბებს არჩევნებს, მაშინ აქვს ამომრჩეველს ასეთი მთავრობის გადაგდების უფლება, და ამას აღიარებს გაეროს ადამიანის უფლებების საყოველთაო ქარტია. მთავრობა, რომლიც აგებს არჩევნებს, მაგრამ მაინც არ თმობს ძალაუფლებას, მისი გადაგდება შესაძლებელია. მაგრამ მთავრობა, რომელიც არის არაპოპულარული, წარუმატებელი, მხოლოდ და მხოლოდ არჩევნებით უნდა იქნეს გასტუმრებული. რაც შეეხება ვადამდელ არჩევნებს, ეს არაა ტრაგედია, ჩვეულებრივი კონსტიტუიციური პროცესია.

– აქმადე რომ მივიდეს საქმე, დღეს  ნაციონალური მოძარობა არის თუ არა მზად იმისთვის, რომ კვლავ ხელში აიღოს ძალაუფლება?

– ვერ გეტყვით. ნაციონალურ მოძრაობაში დაწყებულია რეფორმა, რომელიც ბოლომდეა მისაყვანი, რომ გახდეს ნამდვილი, დასავლური ტიპის პოლიტიკური პარტია.  მე არ ვარ პარტიის წევრი, მაგრამ იქ ჩემი ბევრი მეგობარი, თანამოაზრეა. მოგეხსენებათ, მე და ჩემი სხვა მეგობრები ვაკეთებთ გაზეთ „ივერიას“ და გვაქვს საზოგადოებრივი მოძრაობა „ივერია“, რომელიც აქტიურად მონაწილეობს პოლიტიკურ პროცესებში, ამიტომ ნაციონალურ მოძრაობას მე არ განვიხილავ ერთადერთ ოპოზიციურ ძალად, არის ბევრი სხვა ადამიანი, რომელიც ოპოზიციურად არის განწყობილი, მაგრამ არ არის ნაციონალურ მოძერაობაში.

– როდეასც მოახლოვდება არჩევნები, თქვენი მოძრაობა ხომ არ იქნება ცალკე პოლიტიკური ძალა?

– არა, არა, ამ წუთას არ გავასწრებ მოვლენებს, ჩვენ ვართ საზოგადოებრივი მოძარობა, მაგრამ ბუნებრივია აქტიურად ვმონაწილეობთ პოლიტიკურ ცხოვრებაში.

– თქვენ მართლაც არ იყავით პარტიის წევრი, მაგრამ თქვენი ეს განცხადება სიახლე აღმოჩნდა ბევრისთვის და აღიქვეს, რომ ემიჯნებოდით ნაციონალებს.

– არავის არ ვემიჯნები, იქ უმეტესობა ჩემი მეგობარია, მაგრამ ვთვლი რომ ჩემთვისაც უკეთესია და ქვეყნისთვისაც,  თუ არ ვიქნები მე ხეშებოჭილი რომელიმე პარტიული ყოველდღიურობით და პროგრამით. მირჩევნია ვაკეთო ის, რასაც ვაკეთებ და თანავუგრძნო ძალას, რომელიც მიმაჩნია პროგრესულ ძალად. პროგრესული ძალების გაერთიანება ჩვენ ქვეყანაში არ დამთავრებულა და ის არ მთავრდება ერთი რომელიმე პარტიით.  ეს პროგრესული ძალები არიან და იმედი მაქვს, რომ კიდევ ვიხილავთ ქვეყნისთვის გულანთებულ და კომპეტენციით წელგამაგრებულ ხალხს ქართულ პოლიტიკაში.

 

ცოფიანი აბსურდი – ”ტაბურეტკიდან” სინჯარამდე

დაიბეჭდა გაზეთში ”ქრონიკა+”

jjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjj

 

საზოგადოების ნაწილისთვის 2013 წელი ოცნებების მსხვრევის წელი იყო. ზოგს დაემსხვრა, ზოგს გაუბერწდა, ზოგს გაუხუნდა, მე? – ჩემს ოცნებებს არაფერი დამართია. ერთი წამითაც არ იფიქროთ, რომ ბიძინაზე დიდი მეოცნებე ვარ, სულაც არა. პირიქით – ჩემი ოცნებები სწორედაც რომ არანაირად არ უკავშირდებოდა ხელისუფლებაში მოსულ ახალ ძალას და აბა, რა დამემსხვრეოდა? ივანიშვილითა და მისი დასით მოხიბლული არც არასოდეს ვყოფილვარ და რანაირად განვიხიბლებოდი? მოკლედ, ხელისუფლებასთან მიმართებით: არც განვხიბლულვარ, არც მოვხიბლულვარ. მე სხვა რამემ დამცა თავზარი – ერმა და ბერმა. ქუჩაში ”ტაბურეტკებით” გამოვარდნილი მღვდლები და ათეულათასობით ”ღრმად” მორწმუნე – 40-იოდე ადამიანის ჩასაქოლად….

მართლა არ მეგონა და მართლა რა ძალა ჰქონია ფორმულას: ”რაც ერი, ის ბერი” და პირუკუც. უნდა გამოგიტყდეთ, ასეთი თავზარდაცემული იმ ცოცხების კადრების შემდეგ ნამდვილად არ ვყოფილვარ. ჯერ ერთი, კარგად ვხედავდი, რომ მთელ იმ უბედურებას წინასაარჩევნო სუნი უდიოდა და ეგეც რომ არა, გამოცვლი სასჯელაღსრულების სამინისტროს, თუნდაც მთელ ხელისუფლებას (როგორც მოხდა კიდეც შემდეგ) და ეშველება პატიმრებს (ცალკე თემაა, რომ არც ეშველათ და ძველი ჭირიც (ე. წ. ”მაყურებლებიც”) განახლდა), მაგრამ რას უშველი ერს და ბერს? დედის მაგინებელ, ”ტაბურეტკიან” მამაოებს, თავშლიან მრევლს და კუნთმაგარ მუტრუკებს, რომლებიც მზად არიან, ჩაქოლონ, გაანადგურონ ადამიანი? – მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ, რომ მათგან გასხვავებული სექსუალური ორიენტაცია აქვთ და თავის უფლებებზე მოინდომეს ხმის ამოღება. მაგრამ ჰქონდათ კი იმ 40-50 ადამიანს ყველა მდევნელისგან განსხვავებული სექსუალური ორიენტაცია? რაღაც ეჭვი მეპარება. ჯერ ერთი, ბევრმა ამ რაკურსით სახელგანთქმული მუტრუკებიც ამოიცნო გამოდევნებულთა შორის და ბევრი ლატენტურიც იქნებოდა (ქე რომ უნდა და არ შვება, ვერ ბედავს, ან ქე რომ უნდა და არც იცის, რომ უნდა…), თორემ ამიხსნას ვინმემ, ახალგაზრდა, ჯანმრთელ მამაკაცს რატომ უნდა აღელვებდეს, ვინ ვისთან წევს, თან იმ დონეზე, რომ გამოვარდეს და ვინმეს გამოუდგეს, ტანთ გაიხადოს და ავტობუსს შეაფრინდეს? მზად იყოს – მოკლას, დაასახიჩროს, დაკბინოს, დაფლითოს?

yyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy

zzzzzzzzzzzzzzzzzzz

ჩემთვის, ისევე როგორც ბევრისთვის, 17 მაისს დაიწყო პროცესი, რომელიც დაგვირგვინდა საშობაოდ – ეპისტოლეთი. ამ პროცესს პირობითად ვუწოდებ ”ტაბურეტკიდან სინჯარამდე”.

გაუგებრობების თავიდან ასცილებლად, თავიდანვე განვმარტავ, არ ვარ და არასოდეს ვყოფილვარ ურწმუნო, არც ღმერთზე მიქილიკია, არც ხატებზე და არც სხვა ადამიანების რწმენაზე. მოკლედ, არ განვეკუთვნები ”ღმერთზე ნაწყენების” კასტასა თუ კატეგორიას (როგორც რეჟისორი გია კიტია ენამოსწრებულად უწოდებს მათ). მინდა გითხრათ, პატრიარქსაც დიდ პატივს ვცემდი უწინ, თუმც კი უნდა ვაღიარო, რომ ღმერთზე წინ არასოდეს დამიყენებია იგი და არც ცოცხალი წმინდანის რანგში განვიხილავდი მას, რომლის კრიტიკაც დაუშვებელია. ამ დამოკიდებულების გამო არაერთხელ მიგრძნია არაერთისგან ზიზღნარევი მზერაც – თუ როგორ ვბედავდი პატრიარქზე რამის თქმას?

ქართული სინამდვილე ხომ გამაოგნებელია – პატრიარქის სჯერათ, სწამთ მათაც კი – ვისაც ღმერთი არ სწამს. და ვისაც ღმერთი სწამს, იმათთვისაც კი პატრიარქია უზენაესი.

”უწმინდესო და უნეტარესო, დღეს განა მონუმენტურ კერპად არ აღმართულხართ მთელი ქართველი ერის წინაშე? როგორც ღმერთს, ისე არ მოგმართავენ რიგითი მორწმუნენი? არ გიგალობენ? არ გხატავენ ხატებზე? ღმრთისთვის კუთვნილ ლოცვასა და ქება-დიდებას განა არ გიძღვნიან? კარგად დააკვირდით, რა ხდება თქვენი თაყვანისმცემლების დიდ არმიაში? განა, თქვენმა დიდებამ არ დაჩრდილა ღმრთის დიდება?” – წერდა იმ 17 მაისის შემდეგ ბექა მინდიაშვილი.

მოკლედ, იმ 17 მაისს დაიწყო და საშობაოდ დასრულდა პროცესი, ჩემთვის მეტად მტკივნეული. მე დავკარგე რწმენა… ღვთის არა, პატრიარქის. საბოლოოდ. ღვთის არა, ალბათ, იმიტომ, რომ არასოდეს გამიიგივებია მაწყევარი, დედის მაგინებელი, ”ტაბურეტკით” მორბენალი სასულიერო პირები სიყვარულის ღმერთთან.

მაინც, რა მოხდა რეალურად იმ 17 მაისს, მართლა ეგ აღელვებდა ვინმეს? ვინ მართავდა აქციას ტრასფობიასთან და ჰომოფობიასთან ბრძოლის დღესთან დაკავშირებით, საკუთარ მრევლს რომ გეიპარადად მიასაღეს? ვინმეს ეგ სჯერა, რომ 50, როგორც ხშირად უწოდებდნენ იმ დღეებში, გზააბნეული ადამიანის გავლა-გამოვლით გაირყვნებოდა ვინმე? ან ვინმემ რომ საკუთარ უფლებებზე ხმა ამოიღოს, ეს ნიშნავს მათი ცხოვრების წესის პროპაგანდას? ეს აღელვებდათ იმ ”ტაბურეტკიან” მამაოებს, თუ საკუთარი ძალების დემონსტრირება სურდა ეკლესიას? დიახ, ეკლესიას და არა რამდენიმე მამაოს, იმიტომ რომ ამ კონტრაქციის მონაწილეებს მადლობა სამების საკათედრო ტაძრიდან გადაუხადა პატრიარქოს ქორეპისკოპოსმა. ასე რომ, სულ ტყუილად ცდილობდა იმ დღეებში მამაო ბიჩინაშვილი, – ორგანიზატორი არც მე ვყოფილვარ, არც პატრიარქი (იმ დღეს თურქეთში ბრძანდებოდაო), ორგანიზატორი, ალბათ, ისეო ქრისტე იყოო. ქრისტე კი ზიდავს თქვენს ცოდვებსაც, მაგრამ დაგიჯერებთ მაგას ვინმე? ეჰ, სწორედაც პრობლემა ეგ არის, რომ დაიჯერებენ…

ასე დაუჯერა მათ ძალიან ბევრმა და სწორედ მამაოების კურთხევით შემოხაზეს  41. არავისთვის უცხო აღარაა ის, რომ სწორედ სასულიერო პირების დიდი ნაწილის, ეკლესიის მხარდაჭერამ განაპირობა ”ნაციონალური მოძრაობის” მარცხი და ”ოცნების” გამარჯვება. და სწორედ ამ გაწეულ ”ღვაწლთანაა” პირდაპირ კავშირში ის, რაც 17 მაისს მოხდა. ეკლესიამ კუნთები უჩვენა სწორედ ახალ ხელისუფლებას, ბიძინა ივანიშვილს, გაისმა კიდეც იმ კონტრაქციაზე კომენტარებში პირდაპირი სიგნალები, – თუ ახალი ხელისუფლება სწორად არ შეაფასებდა მოვლენებს – როგორც მოიყვანეს, ისე წაიყვანდნენ. მთელი ამ ისტერიის შემდეგ კულუარებში უკვე ამ აქციის რეალურ მიზეზებზე ალაპარაკდნენ, რომ ივანიშვილმა უარი უთხრა ეკლესიას დაფინანსების ერთბაშად მიცემაზე და შესთვაზა თანხის ეტაპობრივი ჩარიცხვა, ხარჯვის დამადასტურებელი დოკუმენტაციის წარდგენის შემდეგ და ა. შ. მოკლედ, ეკლესიამ ქიში გამოუცხადა ახალ ხელისუფლებას  – ანახვა ძალა! მერე რა, რომ გული ისევ წინა ხელისუფლების წყევლით და ლანძღვით მოიოხეს? რაღა არ ბრძანა მეუფე იაკობმა იმ დღესაც და შემდეგ დღეებშიც – 17-ში რომ სამღვდელოება იყო გამოსული, ეს თქვენი სირცხვილია, სამღვდელოების სირცხვილი კი არაო. თქვენ ხომ მარტო 17 მაისების მოწყობა შეგიძლიათო, ბედმა გაგიღიმათ, რომ მართლმადიდებლები შემწყნარებლები ვართო და რაღა აღარ თქვა – თმები ყალყზე დაგადგებოდა. აქეთ წუხდა, –  ნაცვლად იმისა, რომ გვერდში დაგვიდგეთ, გვირტყამთო.

უფლებადამცველებსაც მიმართავდა, – უფლებადამცველობა უფრო დიდია თუ წესიერად ცხოვრებაო, რას ვიცავთ, ხომ უნდა ვიცოდეთ, ვის წინააღდეგ მივდივართო? ვის წინააღმდეგ და თქვენ წინააღმდეგ და არა ღმერთის წინააღმდეგ! ვის იცავენ და ცოდვილებს და არა ცოდვას. თქვენ ვის ებრძვით? ცოდვას თუ ცოდვილებს? ცოდვას გამოუდექით ქუჩაში თუ ცოდვილებს? ძალიან მარტივი კითხვა მაქვს, – ეკლესიაში ვინც დადის, ყველა უცოდველია? ფრთიანი ანგელოზია? მათ რატომ არ დასდევთ ”ტაბურეტკებით”? და საერთოდ, რა ხელი გაქვთ მათთან, მათ ცხოვრებასთან, ვინც თქვენი მრევლი არ არის? რატომ ახვევთ ყველას თავზე თქვენს ძალაუფლებას?

მთელ ამ ისტერია-ისტორიაში ორი რამაა საშიში – ერთი ის, რომ სამღვდელოებამ მოითხოვა დივიდენდი _ ძალაუფლება და დაიწყო სახელმწიფოს საქმეებში უხეში ჩარევა. მეორე ის, რომ გამოჩნდა თავზადამცემი ტენდენცია – საკმარისია ერთი დაძახება და ეს მასა გადათელავს ნებისმიერს, ვისზეც თითს მიუშვერს სამღვდელოება. სწორედ ეს ქმნის ჰომეინიზაციის საფრთხეს. სწორედ ეს ლავასავით წამოსული ძალაა, თავზარს რომ დაგცემს და გულს აგიცრუებს ყველაზე და ყველაფერზე. რა ნატო, რა ევროკავშირი, შეხედე – როგორ მორბიან, როგორი ჟინით, გახელებით, შუა საუკუნეების სიბნელით ”გასხივოსნებულნი”, სადაა ან ქრისტეს სიყვარული, ან ლიბერალიზმი? ”დაგხოცავთ, თქვენი დედა მოვტ…ან მ”, – მამაოს ამ გინებაშია ქრისტეს სიყვარული? ვის აგინებს დედას, – იმათ, შეშინებული რომ გარბიან? თუ ქრისტეს? გინება, უპირველესად, ღვთისმშობლის შეურაცხყოფაა. სწორედ ეს გინებაა ქართველი მამაოების სამარკო ნიშანი. გინება, წყევლა და მუქარა. აგერ, ბათუმში ბერმონაზონმა ლუკა კოკრაშვილმა და ქალმა ერთმანეთს აფურთხეს, ბერმონაზონმა უსინდისო ეძახა ქალს, მეზობელს ეწექიო, ისიც კი წააძახა, დაწყევლა. ეს ვიდეო ფეისბუკით თეა თუთბერიძემ გამოაქვეყნა და რა მიიღო პასუხად? მუქარა და ლანძღვა – რა თქმა უნდა: თუთბერიძე, შე ნაძირალაო, შენი რისხვა ვარო, პასუხს აგებ, გპირდებიო. მოკლედ, გაისარჯა მამაო, მაგრამ ობიექტურობისთვის უნდა ვთქვათ, მისმა წყევლამ იმ მხატვრულ მასშტაბებს ვერ მიაღწია, რასაც მამაო ბართლომეს წყევლამ. შეიძლება იმიტომ, რომ მამაო ბართლომეს მუზა მიხეილი იყო, სააკაშვილი. ეს ის მამაოა, რომელიც ”ოცნებას” ღიად უჭერდა მხარს,  წინასაარჩევნო შეხვედრებსაც არ ტოვებდა, ბიძინა ივანიშვილს იდეალურ ადამიანად აცხადებდა, დაბადებაც განსაკუთრებული იყოო – ამბობდა, იწყევლებოდა კიდეც: ”ვინც ბიძინა ივანიშვილს შავ პიარს აუგორებს, იმას გაუშავდა სახე და ცხოვრება, ამინ!” 2013 წლის 1-ლ სექტემბერს ”ნაციონალები” დაწყევლა: ”წყეული ”ნაცები”, მაგათ სხეულზე ხორცები უნდა შემოალპეთ ცოცხლად!”  საპრეზიდენტო არჩევნებისას წერდა: ”ნაც-ფაშისტების პანაშვიდისთვის ვემზადებიიიიიიიი”. ნოემბერში კი მიშა დაწყევლა: ”წყეული იყოს მიშა სააკაშვილი და მისი ხროვა! მისთვის მზე დაბნელდეს, მთვარემ ნათელი არ მისცეს, მიწის ნაყოფი შხამად შეერგოს, წყალი გამწარდეს, მარილი განქარდეს და ჰაერი მავნებელ იქმნას! ამინ!”

და რა ქნა საპატრიარქომ? არქიმანდრიტ ბართლომეს ეპიტემია დაადეს. გგონიათ, მიშას დაწყევლის გამო? არც იოცნებოთ. პირიქით, ხაზი გაუსვეს – მას ეკლესიისა და ქვეყნის დაცვის სურვილი ამოძრავებდაო, უბრალოდ, მღვდლობის ხარისხის მქონეს, თვითნებურად არ უნდა დაეწყევლაო.  განა, რატომ დაწყევლეო, ჩვენთან შეუთანხმებლად რატომ დაწყევლეო?!

დიახ, მათ გარეშე არც წყევლა შეიძლება, არც ქველმოქმედება. აგერ, ”იდენტობამ” მოინდომა თავშესაფრის გახსნა უსახლკაროებისთვის, ფართიც იყო გამონახული და ატყდა ისტერია, რომ არ მისცემდნენ ამის საშუალებას, რომ ამ უზნეო ხალხს არ ჰქონდათ უპატრონო ბავშვების მოვლა-პატრონობის უფლება. თუ 17 მაისს ჰომოფობიის წინააღმდეგ აქცია გეიპარადად გაასაღეს, ახლა უსახლკაროები უპატრონო ბავშვებად ”ჩააკონკრეტეს”, გაიტანეს კიდეც თავისი. მათ აქვთ მონოპოლია ქველმოქმედებაზეც, სიკეთეზეც. სახელმწიფომ რა ჰქმნა? – ყლაპა.

ჰოდა, რაღა გვიკვირს, რომ კუნთები შეათამაშეს და ცალკე ფრაქციაზეც ალაპარაკდნენ – პარლამენტში ცალკე ფრაქცია უნდა გვქონდესო. ამ ტენდენციის გაგრძელება იყო ის, რომ პატრიარქმა თვითმმართველობის კანონის წინააღდეგ გაილაშქრა, რასაც პარლამენტარ კორძაიას პროტესტი მოჰყვა: ”ხომ არ სჯობდა, ერთი საპარლამენტო მანდატი გადაგვეცა პატრიარქისთვის?! კორძაია აცხადებდა, რომ პატრიარქი ამ განცხადებით ზედმეტად ერეოდა სახელისუფლებო ფუნქციებში. ახლა კორძაიაზე გაილაშქრეს, შუა საუკუნეები რომ ყოფილიყო, ვინ აკმარებდა კორძაიას იმას, რაც აკმარეს? კოცონი გარანტირებული ექნებოდა!

ასე გაილია 2013 წელი წყევლასა და მუქარაში და საახალწლოდ, მე თუ მკითხავ, უკვე კომიკურად შეიფერა – 1-ლ და 2 იანვარს თევზის ჭამაზე გაიცა კურთხევა, იმ ლოგიკით, რომ მაინც ჭამენ… მაგ ლოგიკით, ყველაფერზე უნდა გაიცეს კურთხევა… მაგრამ ეს მაინც ჟურნალი იყო იმ კინოსი, რომელიც ნაახალწლევს დაიწყო. დედა პარასკევამ ერთი თქვა და ქვეყანამ კიდევ ერთხელ დაიხია 5 საუკუნით უკან. გავრცელდა ინფორმაცია, რომ დედა პარასკევას ჰქონდა ბერი გაბრიელის გამოცხადება, რომელმაც უთხრა, რომ ყველას შეუსრულებდა 2 სურვილს, ვინც კი შობამდე მის საფლავზე ან ციხისჯვარში მისი სახელობის მონასტერში მივიდოდა. ჰოდა, დაიძრა მთელი საქართველო, მიაწყდა მცხეთას, გვერდს უვლიდნენ სვეტიცხოველს – ქრისტეს კვართს და მიიწევდნენ სამთავროსაკენ. დედა პარასკევა კმაყოფილებას ვერ მალავდა და იმეორებდა, რომ მინიშნება მიეცა საფლავიდან. მას მერე კი, რაც საპატრიარქომ ხილვაც უარყო და გამოცხადებაც, დედა პარასკევამაც უკან წაიღო ხილვაც, გამოცხადებაც, საფლავიდან მიღებული მინიშნებაც და დარჩა რა? რომ დედა პარასკევას უთხოვია მამა გაბრიელისთვის მლოცველთათვის სურვილების შესრულება. მხოლოდ ეს დინამიკაც ცხადყოფს მრველის გაბითურებას. რას ემსახურებოდა წმინდანის საფლავის სანტაკლაუსად ქცევა საშობაოდ? – ქრისტიანობას? მრევლს? სანთლების გასაღებას? რა არის ამ ისტერია-ისტორიაში უმთავრესი? გაწამებული ხალხი რომ სასწაულს, ხსნას ელის? მათზე რომ მანიპულირებენ, თუ ის, რომ საკმარისია ერთი დაძახება და ლავა დაიძრება? ესეც და, ალბათ, კიდევ უფრო მეტად ის, რომ 21-ე საუკუნეში ადამიანი მზადაა, ასე გულუბრყვილოდ დაიჯეროს ვინმეს ხილვა, ოღონდ კი სურვილები შეუსრულდეს. მცხეთაში გათამაშდა აბსურდი, უფრო სწორად, ბავშობაში წაკითხული ის ზღაპრები, სადაც ოქროს თევზი და სამი სურვილი ფიგურირებს (ერთი სურვილი, როგორც ჩანს, დედა პარასკევამ ”მოგვიტეხა”) და ის ანეკდოტები, რომელიც შემდეგ გვსმენია ოქროს თევზსა და სურვილებზე.

გონების სიბნელეა იმის რწმენა, რომ ვინმეს აქციით, თუნდაც გეიპარადით გაირყვნები და ”გაპიდარასტდები”; გონების სიბნელეა, როცა გჯერა, რომ 2 ნებისმიერი სურვილი აგისრულდება სადმე მისვლით. მოიცა, თუ საფლავზე არ მიხვედი, ისე წმინდანი არ შეგეწევა? გაგებუტება? ანდა იმიტომ გწამს, რომ სურვილები აგისრულდეს, თან მერკანტილური? თან წყვილად? რა არის ეს, მართლაც ”სიცოფე ქართულად, ანუ ქრისტიანობა ქართულად”? როგორც დეკანოზმა ლევან მათეშვილმა დაწერა? თუ წარმართობასთან წილნაყარი აბსურდი? ვაი, რომ ეს სოცოფე თუ ცოფიანი აბსურდია იმ ფასადური რწმენის რეალური სახე, რაც დღეს საქართველოში ბატონობს. ამ ცოფიანი აბსურდის გამოვლინება იყო ახალ წლამდეც, როცა ხანუკას მოზეიმე ებრაელებს მიუცვივდნენ თავისუფლების მოედანზე. მიუცვივდა ზუსტად ის ხალხი, რომელიც დიდი სიამოვნებით დაიარება იერუსალიმში შობისა თუ აღდგომის დღესასწაულებზე.

და ბოლოს იყო ეპისტოლე. აღმოჩენა იმისა, რომ, თურმე, ქრისტიანობის მთავარი გამოწვევა პოსტმოდერნიზმი ყოფილა. თურმე, ნუ იტყვი და საძრახისი, ცუდი აზროვნება ყოფილა ის, რომ მე შენ უფლებებს არ შევლახავ და შენ ჩემი უფლებები არ შელახო. არჩევანის თავისუფლება, რომელზეც დღეს მთელი ცივილიზებული კაცობრიობა დგას, ფსევდოლიბერალური ყოფილა. ჯანდაბას, პოსტმოდერნიზმი, როგორმე, აიტანს ამ შტურმს, მაგრამ რა ვუყოთ იმ ოჯახებს, რომელსაც უთხრეს: ”ბედნიერებას ვერ ეღირსებით”!

”განა შეიძლება ბედნიერი იყოს ის ოჯახი, სადაც აბორტი კეთდება და უსუსური პატარა არსებების უღვთოდ დაჩეხილი სხეულების აჩრდილები დადიან?”

აბორტი მართლაც საშინელებაა, მაგრამ რა ქნას ოჯახმა, თუ აბორტი სამედიცინო ჩვენებითაა აუცილებელი? მოკვდეს ქალი? ან არასასურველი ორსულობა როგორ აიცილონ, როცა მამაოები კონტრაცეფციასაც უკრძალავენ, პრეზერვატივსაც, ან მილიონი აბორტი რანაირად კეთდება საქართველოში ყოველწლიურად? ვინ მიაწოდა პატრიარქს ეს მონაცემი? სპეციალისტთა მტკიცებით, ეს მონაცემი, მინიმუმ, გაათმაგებულია. ან სად იპოვეს ”ჰუმანისტი”, რომელიც მხარს უჭერს თვითმკვლელობას?

და ყველაზე მტკივნეული დარტყმა ისედაც გოლგოთაგამოვლილ ოჯახებს, სინჯარაში ჩასახულ ბავშვებს: ”შეიძლება ოჯახი იყოს ბედნიერი, სადაც სუროგატი დედის მიერ დაბადებული ბავშვი იზრდება? ეს პატარა ხომ თავიდანვე გაწირეს უსიყვარულობისთვის, მიუსაფრობისა და მარტოობისთვის. იგი კეთილდღეობაშიც რომ გაიზარდოს, მუცლადყოფნის პერიოდის ამ სიმძიმეს ვერაფერი შეცვლის და ეს აუცილებლად იჩენს თავს ზრდასრულ ასაკში”.

მოვეშვათ ეკლესიის დამოკიდებულებას სუროგაციასთან, დავუშვათ, და ეს მართლაც ასეა, მაგრამ შეიძლება ეს უთხრა განაწამებ ოჯახს, რომელსაც სურდა შვილი ჰყოლოდა, ჯანმრთელობა საშუალებას არ აძლევდა და ეს გზა გამოიარა? დათანხმდა ხელოვნურ განაყოფიერებაზე, სინჯარაზე, სუროგატი დედის აყვანაზე? ”თავიდანვე გაწირეს” – რა, დედას შეეძლო თვითონ გაეჩინა, დაეზარა და სხვას აჩენინებს?

”პრობლემატურნი იქნებიან ის ბავშვებიც, რომლებიც ხელოვნური განაყოფიერებით დაიბადნენ და მათი სიცოცხლე მრავალი ემბრიონის განადგურების შედეგად განვითარდა”, _ რას ნიშნავს, პრობლემატურნი იქნებიან? ფინთი ხასიათი ექნებათ? ხელოვნურ განაყოფიერებამდე ყველა ბავშვი უპრობლემო იყო დედამიწის ზურგზე? ჰიტლერიც, ლენინიც და ყველა ძაღლი და მამაძაღლი? ან ვინ მიაწოდა ინფორმაცია პატრიარქს, რომ ებრიონები ნადგურდება? რა ქნას ქალმა, რომელსაც ელემენტარულად პრობლემები აქვს საშვილოსნოს მილებზე და სხვანაირად დედა ვერ გახდება? ან მამაკაცმა, რომელსაც დარღვეული აქვს სპერმატოგენეზი და მამად გახდომის ერთადერთი გზა ხელოვნური განაყოფიერებაა? უარი თქვან? არ გახდნენ მშობლები?

”ეკლესიაში იარონ, ილოცონ და ბავშვი დაიბადებაო?! მუსკომედიის თეატრის დონეზე ჩამოვედით?” – იკითხა გიორგი შენგელაიამ, რომელმაც ისიც დასძინა, რომ ეს ეპისტოლე პატრიარქის დაწერილი არაა. საერთოდ, საზოგადოებაში გაჩნდა საფუძვლიანი ეჭვი, რომ ეს ეპისტოლე არცაა პატრიარქის დაწერილი. მედიაში დასახელდა კიდეც ავტორი – პატრიარქის მითიური მდივან-რეფერატი შორენა.

მაგრამ აქვს კი მნიშვნელობა, ვინ დაწერა? ხელი ხომ პატრიარქმა მოაწერა? და თუ მისი გარემოცვა ისე თავნებობს, რომ აღარც უთახმდება და ისე გვამცნობს პატრიარქის ეპისტოლეს, მაშინ კიდევ უფრო დიდ აბსურდთან და უბედურებასთან გვქონია საქმე.

ჯამში რა შედეგს გვაძლევს ეს ყველაფერი? ნაწილში აღვივებს ფანატიზმს, ნაწილში ბადებს გულგატეხილობას, ურყევს ღვთისადმი რწმენასაც კი. ხელს უწყობს საზოგადოების დისტანცირებას ეკლესიისგან. საზოგადოების პოლარიზაციას, სახელმწიფოს საფუძვლების რყევას. არ შემიძლია არ დავეთანხმო ზაზა ბიბილაშვილს, რომ ”დღევანდელი გადმოსახედიდან, სააკაშვილის მთავარი შეცდომა იყო ის, რომ მან არ ჩაატარა ”რუის-ურბნისის” კრება პრეზიდენტობის პირველივე წელს”.

 P. s. იმედია, დაინდობთ და სინჯარის ბავშვებს არ დაერევით… ”ტაბურეტკებით”, თორემ ”უტაბურეტკოდ” – ეს უკვე მოხდა.

რეზო შატაკიშვილი

 

 

%d bloggers like this: