Tag Archives: ვანო მერაბიშვილი

განცხრომა ოცნებებში!!! – „ეგონა“, „გეგონა“, „მეგონა“…

 

15 ოქტომბერი, 2012 წელი, გაზეთი “პრაიმტაიმი”

რეზო შატაკიშვილი

„ეგონა“, „გეგონა“, „მეგონა“… ამ ზმნის უღლება სწორედაც რომ უპრიანია ბოლო ხანს განვითარებული მოვლენების გადამკიდე.

ყველას რაღაც ეგონა. მაგალითად, ბიძინა ივანიშვილს ეგონა, რომ პარლამენტი აირჩევდა პრემიერ-მინისტრად და არ დასჭირდებოდა სააკაშვილის წარდგინება. აღარაფერს ვამბობ იმაზე, რომ ეგონა, სააკაშვილი არ აღიარებდა მარცხს, მეტიც, არ გააყალბებდა არჩევნებს… მას საერთოდ სხვაგვარი ეგონა იმ ქვეყნის კონსტიტუცია, რომელიც უნდა მართოს. ეს უკვე აღმოაჩინა და ახლა უკვე სხვა რამ ჰგონია – „ჭკუაზეა მოსაყვანი კონსტიტუციაო“. ქვეყნის უმთავრეს კანონს რომ ახალი მმართველი ასე უყურებს, ხომ წარმოგიდგენიათ რას უპირებს სხვა, რიგით კანონებს. და კიდევ: მას ჰგონია, რომ ჭკუაზე მოიყვანს კონსტიტუციას. მაგრამ როგორ ახლებს ხელს კონსტიტუციას, როდესაც საკონსტიტუციო უმრავლესობა არა ჰყავს? მას ისევ ჰგონია, რომ უმრავლესობას შექმნის. უმრავლესობას იმ ნაციონალი დეპუტატების ხარჯზე, რომელიც განუდგება სააკაშვილს. ვნახოთ, აოცნებდებიან თუ არა ნაციონალი დეპუტატები და აუნთებენ თუ არა მწვანეს ბიძინას კონსტიტუციის „მოსაჭკვიანებლად“. ცალკე თემაა, რისთვის სურს ბიძინას.

მე რატომღაც მართლა კვალიფიციური იურისტი მეგონა თეა წულუკიანი, მაგრამ  ისეთი რამ თქვა „იმედის“ ეთერში – გამაოგნა. არ ვიცი, რა ეგონა და რა ფუნქციების ჰგონია იუსტიციის სახლები. ჰკითხეს, იუსტიციის სახლის სერვისით თუ გისარგებლიათო და რა უპასუხა? „მე არ მისარგებლია, იმიტომ, რომ მიხეილ სააკაშვილმა ჩემთვის საქართველოში დაბრუნებისას ვერ მოასწრო მოქალაქეობის ჩამორთმევა…“

რა ჰგონია, იუსტიციის სახლებში მხოლოდ მოქალაქეობაჩამორთმეულნი დაიარებიან?

ირაკლი ალასანიასაც ბევრი რამ ეგონა. ეგონა, საპრეზიდენტო კანდიდატი იყო, მივიდა ბრიფინგზე და აღმოაჩინა, რომ არ იყო –  ივანიშვილმა ვახტანგ ხმალაძე მოიხსენია ამ კონტექსტში, ისიც სამარქაფოდ, უფრო იმისთვის, რომ გაენელებინა ის ტკივილი, რომელიც ხმალაძეს მიადგა – მას უკვე თავი მთელი პარლამენტის თავმჯდომარე ეგონა და გაიგო, რომ მარტო იურიდიული კომიტეტი შერჩა ხელში.

ალასანია პრეზიდენტობის კანდიდატი ვერ იქნება – ეს პირველი შოკი იყო მისთვის იმ დღეს, მეორე შოკმაც არ დაახანა – გაიგო, რომ შს მინისტრი ვერ იქნება, მესამე შოკი – გენშტაბს პრეზიდენტი ნიშნავს… არადა, რამდენი რამ ეგონა? ერთ დღეში სამი შოკი მართლაც მეტისმეტია. ბატონ ბიძინას იქნებ დაენდო ეს მუდამ ღიმილიანი ალასანია.

მხოლოდ ალასანია იდგა ბადრი მთვარესავით სააკაშვილი-ივანიშვილის შეხვედრის შემდეგ რომ გამოეფინენ პრეზიდენტის რეზიდენციის წინ. ალასანია რომის პაპზე მეტი კათოლიკე გამოდგა – ბიძინას არ ეწერა სახეზე კმაყოფილება, ალასანია კმაყოფილი იყო. იხუმრეს კიდეც, ალასანია იმდენად ნაწყენია და იმდენად შოკშია – გაბმულად იღიმის წყენის დასამალადო.

მას ბევრი რამ ეგონა. არ ეგონა ის, თუ მისი საუბრები იწერებოდა და ეს საუბრები თუ ამდენს დააკარგვინებდა, თორემ ასე უხამსად არ მოიხსენიებდა ბიძინას, თავს აარიდებდა იმ მეტაფორებს, რომელიც სტყორცნა ლიდერს „აუ ეს რა ყ…“. ძვირი დაუჯდა ეს ყ..-ური მეტაფორა.

არც გუბაზს დაუჯდა იაფი, რომ გაიძახოდა მილიონები უნდა ვიშოვოო. ბიძინა ივანიშვილის ოჯახზე საუბარი, ემანდ ისე არ დაუჯდეს, საოცნებო არ გაუხდეს კარაქიანი პური. თუმცა, თუ ივანიშვილის მიერ წამოწეულ კადრებს გადავხედავთ, გამორიცხული არაა, კვლავ ის არნახული ინფლაცია დაიწყოს და გუბაზი უბიძინოდაც გახდეს მილიონერი. ემანდ ყველა არ გაგვითანაბროს ბატონმა ბიძინამ, ემანდ ყველას არ გვქონდეს 5 მილიარდი…

ჯერჯერობით, მხოლოდ ღარიბაშვილს შერჩა გინება. პირიქით, ლიდერმა მოუწონა კიდეც – „ეს რა გინება სცოდნიაო“. გინება მოუწონა? ეს თქვენ გეგონათ, თორემ მან ის მოუწონა – ღარიბაშვილმა ის რომ იცის, ვის აგინოს…

ივანიშვილმა იმდენი ვინმე წამოაყენა პოლიტიკური სასაფლაოდან, გეგონება მაიკლ ჯექსონის „triller“ უყურებ – ჯექსონი რომ მიდის და გვამები რომ საფლავებიდან დგებიან. მიდის „ბიძო“ და დგებიან ყორღანებიდან, ცოტაც და გოგლას წაგვიკითხავენ – „ისევ აღვსდექი, მუხრანის ბოლოს, ჩასაფრებული ვსინჯავ იარაღს…“.

„იარაღს სინჯავენ“, შურისძიების, ანგარიშსწორების ჟამი დგას. ასლანი მოდისო, ლევან მამალაძეო, კახა თარგამაძე, თენგიზ კიტოვანი… კინაღამ უნებურად ჯაბა იოსელიანიც დავწერე, მაგრამ ბატონი ჯაბაც რომ გამოგვეცხადოს, ლამის ეგეც აღარ გამიკვირდება.

ის გვპირდებოდა მთავრობას „ჯერარნახულს“ და გვიბოძა მთავრობა – ასჯერ ნანახი – ამირან გამყრელიძე ადრეც იყო მინისტრი, მინისტრი იყო დათო კირვალიძეც, მთავრობაში მუშაობა არც სოზარ სუბარისთვის არის უცხო, არც ირაკლი ალასანიასთვის… რევაზ შავიშვილი,  ნოდარ ჯავახიშვილი…

ვინც უკვე წარადგინა, ხომ წარადგინა და დარჩენილ პოსტებზე ისეთი კანდიდატურები გაჯაზდა, (ალეკო კარტოზია, მირცხულავა, ჩხობაძე), რომ ხალხს შიში გაუჩნდა პრეზიდენტის კანდიდატურად ალასანია-ხმალაძე კი არა, ემანდ ედუარდი არ წამოაყენოსო.

არადა, ხალხს ვინ ეგონა?

წინასაარჩევნო პერიოდში ერთმა მეოცნებემ „გამანდო“ – ვანო მერაბიშვილი ჩვენიანია, არჩევნების მერე გაიგებო. მაშინ მეგონა, რომ ეს მათი მორიგი ცალფეხა ოცნება იყო. თურმე მეგონა. მეგონა, იმიტომ, რომ ეს უბრალოდ ცალფეხა ოცნება კი არა, კარგად შორს გამიზნული მანევრი ყოფილა. ბევრმა, ვინც ხმა მისცა „ოცნებას“, არჩევნების შემდეგ, მას მერე, რაც ბიძინა ივანიშვილის კომენტარი მოისმინა, რომ ვანო მერაბიშვილიც გამოეთხოვებოდა პოსტს, გაიკვირვა, როგორ, ვანო აღარ იქნებაო? როგორც გაირკვა, მათთვის „მეოცნებეებს“ სწორედ ისევე გაუნდვიათ „ვანო ჩვენიაო“, როგორც მე გამანდეს. თუ კარგად გადავხედავთ მოვლენებს, გაირკვევა, რომ ამ მიმართულებით მუშაობა კარგა ხნის წინ დაიწყო. დაიწყო თავად ბიძინა ივანიშვილმა – საქართველოში დაბრუნებულმა „ჩაუფინა“ ერთი ორი კეთილი სიტყვა ვანო მერაბიშვილზე. უკვე ციხის კადრების შემდეგ, ვანო ახსენა ბედუკაძემ, ახსენა ირმა ინაშვილმა… ეს ყველაფერი დამაჯერებლობას მატებდა „მეოცნებე“ აქტივისტების რიგით ამომრჩეველთან მუშაობას ამ მიმართულებით. რატომ ვანო? მიზეზი მარტივია, თუკი რამ ეძვირფასება მოსახლეობას, ეს სწორედ ის უსაფრთხოებაა, რომელიც სწორედ ვანო მერაბიშვილის დამსახურებაა. გასათვალისწინებელია ის მზარდი რეიტინგი, რაც ვანო მერაბიშვილს არჩევნებამდე ჰქონდა. როგორც ჩანს, ეს კარგად გათვალეს „ოცნებაში“ და რიგ შემთხვევებში იხეირეს კიდეც ვანოს ფაქტორით.

ეს, რაც აქ გვეგონა… მაგრამ რა ეგონა პუტინს? ის, რომ აქ პოსტსაარჩევნო არეულობა დაიწყებოდა, კარს მომდგარ ჯარს შემოიყვანდა და საბოლოოდ მოუღებდა ბოლოს ნატოზე ოცნებას. მაგრამ მგონი პირიქით ხდება, ყოველ შემთხვევაში ამას მოწმობს პრეზიდენტ სააკაშვილისა და რასმუსენის სატელეფონო საუბარი. მე მგონი, ნატოს ეშინია, ქვეყნის ახალმა მეოცნებე ლიდერმა არ უგანოს და პირიქით აჩქარებენ კიდეც საქართველოს ნატოში მიღებას, რომ ეს 2014 წელს კი არ მოხდეს, როგორც აქამდე ამბობდნენ, არამედ 2013 წელს, სანამ აქ პრეზიდენტად სააკაშვილია. წინააღმდეგ შემთხვევაში, აშშ უბრალოდ უმცროს სტრატეგიულ პარტნიორს კი არა, რეგიონს კარგავს.

ეს რომ ვთქვი, ჩემმა ერთ-ერთმა კოლეგამ დაუვიწყარი რეპლიკით მიპასუხა: ისინი რეგიონს კარგავენ, ჩვენ მომავალს.

ბიზნესმენებსაც ბევრი რამ ეგონათ, ასე მაგალითად, ბიზნესმენებს ეგონათ, რომ მოგების გადასახადისგან განთავისუფლდებოდნენ – როგორც ჰპირდებოდნენ. როცა ეს შეახსენეს, უპასუხა, გასარკვევია, რამდენი შედის მოგების გადასახადიდან ბიუჯეტში, მე მგონი 30 მილიონი და შეიძლება ამაზე ვიფიქროთო. როცა უთხრეს, რომ 600 მილიონამდე შედისო, დაფიქრდა, უი, არაო და ოცნებაც „კაპუტ“.

ბიზნესმენებს ბევრი რამ ეგონათ, ახლა ინაღვლონ, როცა ფასების დაწევა მოსთხოვეს. აბა, რაიმე ხომ უნდა მოიმოქმედოს „ოცნებამ“ ოცნებების ინფლაციის შესაჩერებლად? ამას ემსახურება მგონი ის განცხადებაც – უმუშევრებისთვის შემწეობების დანიშვნას რომ აპირებენ, მაგრამ არ ასახელებენ რამდენი იქნება ეს შემწეობა. ჯერ ერთი, ხალხს დასაქმებას ჰპირდებოდნენ. ხალხს ეგონა დაასაქმებდნენ – ახლა გაარკვიეს, რომ ამას დიდი დრო და დიდი ფული უნდა (!), ჰოდა, ახლა შემწეობებს ჰპირდებიან – გაურკვეველი ოდენობით. ბევრს ჰგონია, ნაოცნებარი ხანა დაუდგა – არ იმუშავებს, მხართეძოზე წამოწვება და იცხოვრებს. მხართეძოზე წამოწოლას ვინმე ვინმეს უშლის? ცხოვრების და განცხრომის რა მოგახსენოთ. განცხრომა? კვლავ ოცნებებში. სხვა რას ითხოვთ პარტიისგან, რომელმაც სათაურად ეგზომ არაპრაგმატული რამ დაირქვა?

ესეც ჩვენი სულელური, ინფანტილური „მეგონა“, „ეგონა“ „გეგონა“

აინშტაინი ბრძანებდა: „ორი რამ არის უსასრულო, სამყარო და ადამიანის სისულელე, თანაც სამყაროსთან დაკავშირებით დარწმუნებული არ ვარ“.

დაანებეთ კახის თავი

 

რეზო შატაკიშვილი

ხმაური და მძვინვარება. არა, ფოლკნერი რა შუაშია, მე იმ ხმაურსა და მძვინვარებაზე ვწერ, რაც კახი კალაძის ენერგეტიკის მინისტრად დანიშვნას მოჰყვა. ეს ხმაური და მძვინვარება ბევრწილად ცინიზმსა და ირონიაში გატარდა, მაგრამ მაინც ვერ იფარებოდა არსი – ამ ფაქტით გაღიზიანება. არადა, ენერგეტიკის მინისტრად რომ კახი კალაძე წარადგინეს, თავიდან მეც იგივე რეაქცია მქონდა, რაც ყველას. მეც გავღიზიანდი – სად აფრიკა, სად პინგვინი… მეც გამეცინა, ნეტა, რა ესმის ენერგეტიკის-მეთქი. ეს საღლაბუცო დონეზე, სერიოზულად კი, მისთვის გატანილ პოლიტიკურ გოლად მეჩვენა უმცირესობის ლიდერ დავით ბაქრაძის ენამოსწრებული შენიშვნა პარლამენტში, მთავრობის წარდგენა-დამტკიცებისას. ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, მეც ამიტანა უშუქობის შიშმა. არა, ამ შიშს, მინდა გითხრათ, არც ახლა გაუვლია, მაგრამ იმ ხმაურმა და მძვინვარებამ, იმ ცინიზმმა და ირონიამ, რაც კახის გამინისტრებას მოჰყვა, ჩემში უკვე უკურეაქცია გამოიწვია. ისე დაესხნენ თავს კახის, გეგონება, ამ ქვეყანაში სხვა არავინ დანიშნულიყოს შესაბამისი ცოდნა-განათლებისა და კვალიფიკაციის გარეშე. რომელი ერთი ფაქტი გავიხსენოთ უახლოესი თუ მთლად გუშინდელი წარსულიდან?

ზურაბ ნოღაიდელი? მისგან დავიწყებ. ზურაბ ნოღაიდელსა და კახი კალაძეს თუ დიდი იდეალები არა, კაპიტალი და ბიზნესინტერესები მაინც ჰქონდათ საერთო, და არცთუ უხსოვარ დროში. ნოღაიდელი ჯერ კიდევ შევარდნაძის დროს დაინიშნა ფინანსთა მინისტრად, ვარდების რევოლუციის შემდეგაც იჯდა იგივე პოსტზე, შემდეგ პრემიერ-მინისტრიც იყო. ფინანსისტი იყო ბატონი ნოღაიდელი? როგორც სააკაშვილი იტყოდა, – „ნურას უკაცრავად“ – ფიზიკოსი ბრძანდებოდა. ფიზიკოსი კი იყო, მაგრამ მე თქვენ გეტყვით და მაიკლ ფარადეი მყავდა, ანუ ცნობილი გამოთქმის არ იყოს, „ტოჟე მნე მაიკლ ფარადეი“. ნოღაიდელი ნამდვილად არ არის იმ რანგის ფიზიკოსი, რა რანგის ფეხბურთელიც კახი კალაძე იყო. რომც გითხრათ, იყო-მეთქი, დამიჯერებს ვინმე? მოკლედ, ნოღაიდელსაც არაფერი აკავშირებდა ფინანსებთან, გარდა იმისა, რომ ფინანსები და ფიზიკა, ორვე „ფი“-ზე იწყება. მაგრამ რატომღაც არავინ აღშფოთებულა ამ ფაქტით. არც შალვა ნათელაშვილს დაურქმევია მისთვის „დაღლილი ვირი“ ფიზიკოსობის გამო. აქ თავად ნოღაიდელის ფიზიკა იყო შუაში და არა მეცნიერება ფიზიკა.
წინა ხელისუფლების, დღეს კი უკვე ოპოზიციის აღშფოთება ერთი მხრივ გასაგებია, მაგრამ რა ვუყოთ იმ კითხვას, რომელიც ავტომატურად გებადება: დიდი ბოდიში და მომღერალი გოგა ხაჩიძე გარემოს დაცვის სპეციალისტი იყო? ფრიად განსწავლული ბუნებრივ რესურსებში? კი, ახლა თუ მის ბიოგრაფიაში არქეოლოგიურ გათხრებს ჩავატარებთ, აღმოვაჩენთ, რომ ოდესღაც უნივერსიტეტში ბიოლოგიის ფაკულტეტი დაამთავრა და მცენარეთა ფიზიოლოგია შეისწავლა, მაგრამ ამ განათლებამ რა კონკრეტული შედეგი მისცა ქვეყანას, ან თვითონ იმ ხელისუფლებას? ხაჩიძესაც რომ მოვეშვათ, შევარდნაძისდროინდელი ნინო ჩხობაძე რომ მართლა გარემოს დაცვის სპეციალისტი იყო, რა ხეირი? დავდგეთ და გავიხსენოთ მის დროს მიღებული ყველა ის გადაწყვეტილება, რომელიც არა თუ იცავდა, არამედ თავს ესხმოდა ბუნებას. არ ვიცი, რას იცავდა, ვკითხოთ კრწანისში გამაგრებულ შევის, რას იცავდა ჩხობაძე? იქნებ შევარდნაძის გარემოს?
ან ამერიკაში განსწავლულმა ხათუნა კალმახელიძემ (საერთაშორისო ურთიერთობების მაგისტრმა) რა კალმახებიც დააჭერინა წინა ხელისუფლებას, არ ვნახეთ? ან მას ჰქონდა პენიტენცურ სისტემაში მუშაობის გამოცდილება? შესაბამისი განათლება ვერა ქობალიასაც ჰქონდა, მაგრამ ვინმეს სჯერა, რომ ამ ელეგენტურ ქალს რაიმე აკავშირებდა ქვეყანის ეკონომიკაში მიმდინარე პროცესებთან? გნებავთ პოზიტიურთან, გნებავთ ნეგატიურთან?
ან შაშკინი რომ დავლურს უვლიდა მთავრობაში, ხან განათლების მინისტრი იყო, ხან სასჯელაღსრულებისა და ხანაც თავდაცვის, რომელი სფეროს წარმომადგენელი იყო, რომელი განათლების? „ტოჟე მნე დავით გამყრელიძე“ – „ექიმი, მეწარმე, ლიდერი“…

 

ან თვითონ ამ ხელისუფლებაში მარტო კახია „ნიპრიჩომ“? ფინანსისტი ღარიბაშვილი იყო ძალოვანი სფეროს წარმომადგენელი, ან იურიდიული განათლებით დაიკვეხნის? მაგრამ მოიცათ, ვანო მერაბიშვილს თუ „გეპეი“ ჰქონდა დამთავრებული (სამთო ფაკულტეტი), ბევრს დამისახელებთ ვანოსნაირ შს მინისტრს? ბევრმა მინისტრმა ააწყო და დატოვა სისტემა?
ან წინა, ან თვითონ ამ ხელისუფლებაში ვინმე მარტო იმიტომაა მოსაწონი, რომ დარგის თუ სფეროს წარმომადგენელია? „ლაიქ-დისლაიქზეც“ არაა საქმე. გურამ ოდიშარია კულტურის მინისტრია, ნამდვილად ამ სფეროს წარმომადგენელია, არცთუ ურიგო, მაგრამ კითხულობს ვინმე, რამდენ ხანს გაეწელა მოადგილეების დანიშვნა? როგორ უჭირს გადაწყვეტილებების მიღება? კარგ და ცუდ, კანონიერ და უკანონო გადაწყვეტილებებზე არაა საუბარი, საუბარია გადაწყვეტილების მიღებაზე, საერთოდ. დღემდე არ მიუღია გადაწყვეტილება თეატრისა და კინოს უნივერსიტეტთან დაკავშირებით. უნივერსიტეტში დღემდე ორმეფობაა – ცალკე გოგი მარგველაშვილია რექტორი, აკადემიური საბჭოს არჩეული, და ცალკე რექტორობას არ თმობს და აკადემიური საბჭოს გადაწყვეტილებას არ ცნობს გადარჩეული რექტორი ჩხაიძე. მინისტრი ან უნდა დაეთანხმოს აკადემიურ საბჭოს, ან არ დაეთანხმოს. ამ შემთხვევაში, როგორც უკვე მოგახსენეთ, განხილვის საგანს არ წარმოადგენს, რომელი გადაწყვეტილებაა კანონიერი და რომელი – უკანონო, საუბარია საერთოდ გადაწყვეტილების მიღებაზე. ან ასე, ან ისე. და არა ისე, როგორც დღესაა – გაურკვევლობა და ორმეფობა.
და საერთოდ, რა ნიშნით უნდა ინიშნებოდეს კონკრეტული დარგის მინისტრი?
იმ სფეროს წარმომადგენელი უნდა იყოს, რომელსაც განაგებს? მხოლოდ ეს კმარა წარმატებისთვის? დავით მირცხულავა რომ ენერგეტიკის სფეროს წარმომადგენელი იყო და განათლებით ენერგეტიკოსიც, ძალიან გაანათა ქვეყანა და ააყვავა ენერგეტიკა?
რა არის აუცილებელი, მინისტრს იმ სფეროს შესაბამისი დიპლომი ედოს უბრალოდ ჯიბეში, როგორც ბევრ მინისტრს ედო და უდევს? ოდესღაც, ნადეჟდა კრუპსკაიას ქალწულობის ჟამს რომ ვინმე რამე ფაკულტეტს ამთავრებდა, ნიშნავს კი ეს რამეს? ან ქვეყნისთვის, ან თვითონ ამ პირისთვის?
თუ, უბრალოდ, მინისტრად პოლიტიკური პერსონა უნდა ინიშნებოდეს, როგორც არაერთი დანიშნულა? ან ამას მოუტანია რაიმე შედეგი? სანამ დარგის სპეციფიკაში გარკვეულა, მოუხსნიათ და გაუგზავნიათ კიდეც პოლიტიკურ მოუსავლეთში.
ან იქნებ, უბრალოდ, გამოცდილი მენეჯერი სჯობს, რომელიც შესაძლოა, არ არის დარგის, სფეროს წარმომადგენელი, მაგრამ კარგად ფლობს მართვის ხელოვნებას?
ყველა ჩამოთვლილ ვარიანტს აქვს თავისი პლუსი და მინუსი. ეფექტს მხოლოდ იმ ვარიანტთა კომბინაციები იძლევა, როცა ადამიანი სფეროს წარმომადგენელიცაა, პოლიტიკური ნებაც გააჩნია, კარგი ორგანიზატორული უნარებითაცაა აღჭურვილი და მართვაც ეხერხება.
საქართველოში ეს ყველაფერი მაინც გარტყმასა და გამართლებაზე – ცალკეულ პიროვნებაზეა დამოკიდებული, რა უნარს გამოავლენს და რა მარიფათს გამოიჩენს, წინასწარ რაიმეს განჭვრეტა ხშირად შეუძლებელიცაა. ისიც გვახსოვს, რა ზარ-ზეიმით აღმოუჩენიათ ახალი სახე, ღრუბლებში აუყვანიათ და იქიდან უპარაშუტოდ გადმოუგდიათ, თუნდაც ირაკლი რეხვიაშვილი. ან დიპლომატი სალომე ზურაბიშვილის ტრიუმფით ჩამოყვანა გახსოვთ? მერე რომ პოლიტიკური შეუთავსებლობა დაეწყო მმართველ პოლიტიკურ გუნდთან, თავი რომ ნესტან-დარეჯანად წარმოიდგინა და ყველას ქაჯები ეძახა?
ასე რომ, თითქმის აბსურდია ამ ქვეყანაში რაიმე გარანტიის ძიება, ამ ფხვიერ ქვიშაში საყრდენის მოძებნა, იმ საყრდენის, რომელიც დედამიწას თუ არა, ამ ერთი ბეწო ქვეყნის პოლიტელიტას დაძრავს და წინ წასწევს. ისევ ალალბედზე ვართ, ვინ გაამართლებს და ვინ – არა.
მით უმეტეს, მთელ ამ ფონზე კიდევ უფრო გამაღიზიანებელია ასეთი შტურმი მაინცდამაინც კახი კალაძეზე. თუმცა კი საინტერესოა, ასე რატომ აღიზიანებს საზოგადოებას ერთ საქმეში წარმატებული ადამიანის სხვა სფეროში გადანაცვლება? ამ შემთხვევაში მარტო კახიზე არაა საუბარი, საერთოდ ფენომენზეა ლაპარაკი. თავის დროზე, ლანა ღოღობერიძეზეც ატყდა გნიასი, რა უნდა პოლიტიკაში, გადაიღოს კინოო… რატომ არ ვეკითხებით თვითონ შემოქმედს, უნდა თუ არა ის სამოღვაწეო ასპარეზი, რომელსაც უსაზღვრავ? ლანა ღოღობერიძემ არცთუ ურიგო როლი ითამაშა თავის დროზე საქართველოს ევროსაბჭოში გაწევრიანებაში.
ან ახლა რას ერჩით კახის? თქვენი არ ვიცი და მე კახი მირჩევნია ბევრ ვითომ დარგის გამოლელეტებულ სპეციალისტს და სფეროს წარმომადგენელს. კახი კალაძეს გოლი მაინც აქვს გატანილი. ვიცი, მეტყვით, „ავტოგოლიო“ და მეც გიპასუხებთ, – დიახ, გოლი აქვს გატანილი თუნდაც საკუთარ კარში, თქვენ ან სხვებმა – თქვენგან „დალაიქებულმა“ „სფეროშნიკებმა“ სად რა გაიტანეთ, ან რა გამოიტანეთ?
ანდა მხოლოდ მინისტრებზე რომაა საუბარი, პარლამენტი, კანონშემოქმედება, ქვეყნის ბედის გაწყვეტა ხელწამოსაკრავია?
გიორგი ასანიძემ ციცერონი ჩამოიტოვა მჭევრმეტყველებაში თუ იუსტინიანე – კანონმდებლობაში?
ან ამ პარლამენტშია დეფიციტი სპორტსმენების, ხელოვნების წარმომადგენლების, ან საერთოდ სხვა დარგის წარმომადგენლების, რომელთაც კანონშემოქმედებასთან ისეთივე შეხება აქვთ, როგორც კონდოლიზა რაისს საცივთან?
არ ვიცი, ვინ რაში ჩამითვლის ამ აზრებით „მატაობას“, მაგრამ ერთ რამ კი ვიცი – ამოჩემება იწვევს უკურეაქციას…

  დაიბეჭდა “პრაიმტაიმში”

%d bloggers like this: