Tag Archives: თინა ხიდაშელი

თინას ფეხბურთი, მანანას ლეკური და ირაკლის გასაჭირი

gigiiiiiiiiiii

დაიბეჭდა “ქრონიკა+”-ში, მეცამეტე გვერდზე. 

რეზო შატაკიშვილი

დააკავეს სარკოზი და ატყდა კუნტრუში საქართველოში. მერე რა, რომ იმ უმძიმეს წუთებში, როცა თბილისი დაბომბვის საფთხის ქვეშ იდგა და ბევრი თბილისელი კუდამოძუელბული გარბოდა თბილისდან, ეს დაკავებული სარკოზი, აქ ჩამოვიდა და საუკთარი უსაფრთხოების, სიცოცხლის ფასად გარანტად ედგა თბილისს.

მერე რა, რომ სარკოზი დააკვეს, დაკითხეს და შემდეგ გაუშვეს. აქ დაკავება აწყობდათ, აწყობდათ პარალელებისთვის. ამბის გაგრძელება ხელს არ აძლევდათ და არც აპელირებდნენ. აკუტრუშდა აგრესიული ელეტორატიც და აკუნტრუშდნენ მინისტრებიც და ეს სიხარული ცუკენბერგის სივრცეში, საკუთარ აივნებზეც გადმოფინეს. მერე რა რომ ჩვენ მინისტრებს და მათ მოადგილეებს, „ფეისბუკი“ და „ტვიტერი“ „ქუხნა“ ჰგონიათ და იმდენს ჯერ ვერ ხვდებიან, რომ სოცქსელებში გაკეთებული განცხადება საჯარო განცხადებაა. ამას რა მნიშვნელობა აქვს? მთავარი ისაა, რომ გაუხარდათ სარკოზის დაჭერა, ცხელი ზაფხულის სურნელი ეცათ, პრემიერ-მინისტრ ღარიბაშვილისგან დაანონსებული. ცხადია, მათაც და აგრესიულ ელექტორატსაც მიხეილის დაჭერა უფრო გაახარებდათ, მაგრამ გიგი უგულავას დაჭერაც „ნიჩევოდ“ ჩათვალეს და მას მერე, რაც უგულავას პატიმრობა შეუფარდეს, ახლა ამაზე ატყდა სიხარულის აპოთეოზი. ეს ამბავი ქალბატონმა მანანამ, კობახიძემ ინგა გრიგოლიასთან პირდაპირ ეთერში შეიტყო. როცა ინგამ გამოაცხადა, რომ უგულავას წინასწარი პატიმრობა შეეფარდა, კობახიძემ სიხარულისგან ტაში დასცხო და „აი ასე, დიახაცო“  შესძახა. პრაქტიკულად ლეკური დაუარა სიხარულისგან.

მანანას ლეკური პირდაპირ ეთერში ვნახეთ. იმ ღამეს პოლიტიკისთვის სად ეცალა თინა ხიდაშელს. ფეხბურთი იყო. აკი გაგვიზიარა კიდეც განცდილ-გადატანილი? „როგორც ჩვენში ამბობენ, გერმანიის გამარჯვება დავით ლუიშმა გადამატანინა ))) დედა რა იყო ეს )))“.

ახლა ამიხსენით ან მანანას ლეკური რა ფენომენია, ან თინას ფეხბურთი? როდესაც ქვეყანა დუღს, როგორც შემდეგ „ნიუ იორკ თაიმსმა“ დაწერა ქვეყანაში პოლიტიკური ქარიშხალია და ქვეყნის წამყვანი პოლიტიკოსი ფეხბურთის ყურებით იქცევს თავს? თუ ამ პოსტით, ხაზს უსვამს, რომ უგულავას დაპატიმრება-არ დაპატიმრება, ან ის რაც შემდეგ სასამართლოს ეზოში ხდებოდა, სრულიად უმნიშვნელოა? თუ ასეა, რა უხაროდა მანანას? ამის მერეც იტყვის მანანა კობახიძე, რომ არანაირი პოლიტიკური დევნა არაა? მისი ეს აღტაცება არანაირ ზეგავლენას არ მოახდენს გამოძიებაზე? მანანას ლეკური რა არის იმასთან, რაც კულტურის მინისტრის მოადგილემ შემოგთვავაზა. „ფეისბუკიდან“ მოსალოდნელი რეპრესიები დაანონსა: „ეს მოფერებად მოგეჩვენებათ, როდესაც მორატორიუმი დასრულდება და მართლმსაჯულების მანქანა ამოიქოქება ახალი საწვავით. უგულავა ვის გაგახსენდებათ“. კულტურის მინისტრის მოადგილეს, ალექსნადრე მარგიშვილს, რომ ის საწვავი არ აქვს მხედველობაში, საიდანაც ლიტრზე ლარი მიშას ჯიბეში მიდიოდა და უნდა გაეიაფებინათ, ფაქტია. მაგრამ საინტერესოა რას ეძახის მორატორიუმს? იმას რომ სასამართლომ გირაოც არ შეუფარდა დედაქალაქის უფლებამოსილება შეჩერებულ მერს  და მერობის კანდიდატის საარჩევნო შტაბის ხელმძღვანელს და მიუხედავად ამისა, გამთენიისას მაინც დააკავეს და დააპატიმრეს და თან არჩევნები დამკვრელური ვახტით გადმოწიეს და 12 ივლისს დანიშნეს? რას ეძახის მოფერებას, გიგი უგულავა წიხქვეშ რომ არ გაიგდეს დააკავებისას, ან ლევან ბეჟაშვილივით ტანზე ყველაფერი რომ არ შემოახიეს? და საერთოდ, რას ნიშნავს, როცა ქვეყნის კულტურის მინისტრის მოადგილე ამას აცხადებს? თურმე ნუ იტყვით და როგორც მეორე დღეს, კულტურის სამინისტრო გამოაცხადებს – მარგიშვილი შვებულებაში ყოფილა და მისი განცხადებები აინუნში ჩასაგდები არაა. აი, კულტურის მინისტრ ოდიშარიას აზრით კი ეს მარგიშვილის მრწამსი და მოქალაქეობრივი ხედვა ყოფილა და როგორ შეიძლება ამაზე გააკრიტიკოო. ნუ გააკრიტიკებთ გურამ ბატონო, ცივი ყავა მიართვით, ეამაება – ცხელი ზაფხულია. მაგრამ გახსოვდეთ, მუდამ მინისტრი არავინაა, არც მოადგილე, თქვენი ხელისუფლებაც წავა ოდესღაც, მოვლენ სხვა მინისტრები, მათაც ეყოლებათ მოადგილეები და ისინი თქვენზე ნადირობის სეზონს ამცნობენ ასეთი რიხით და აღმაფრენით საზოგადოებას და არა მგონია გეამოთ.

არა მგონია, ან ამ პროცესებმა, რაც ახლა ხდება ხეირი მოუტანოს თქვენს ხელისუფლებას. ვგონებ ნაადრევია მანანას ლეკური და თქვენი მოადგილის აღმაფრენა. ეს არც მართმსაჯულების ზეიმია, როგორც თქვენი – აღმასრულებელი ხელისუფლების მეთაური ბრძანებს. ამ ნარმანიას გადამკიდე, პრემიერი ღარიბაშვილი კლდიაშვილის დარისპანს მაგონებს. გათხოვება და მერის ჯვრისწერა არაფერ შუაშია. როგორც დარისპანი ცდილობდა, კაროჟნას გასაღებას, ისე ცდილობს ნარმანიას მეორე ტურში როგორმე გაყვანას. მეტი რა ქნას, ერთ ღამეში 2 ექსმერი დაიჭირეს. რა შუაშია ექს-მერის დაჭერა ნარმანიას მერად გაყვანასთან? მართლაც არაფერ შუაშია. თავშია. ფაქტია რომ იმის გამო, რომ ახალმა ხელისუფლებამ ცოტა ნაციონალი დაიჭირა, აგრესიული, შურისძიების წყურვილით ანთებული ელექტორატი გაანაწყენა და მათ ადგილობრივ არჩევნებში ბურჯანაძეს და პატრიოტთა ალიანსს მისცეს ხმა. ახლა მეორე ტურია, ტატამზე მარტო ნაციონალი ნიკანორი და მეოცნებე დათონორი დარჩნენ. ვის მისცემდნენ ხმას ისინი, ვინც პირველ ტურში ლორთქიფანიძეს ან ინაშვილს მისცეს ხმა? ფაქტია რომ ისინი მელიას ხმას არ მისცემდნენ, მაგრამ ისიც საკითხავია – მივიდოდნენ კი საერთოდღა მეორე ტურზე? სწორედ მათი გულის მოგებას შეეცადა ეს ხელისუფლება ჯერ გიგის დაჭერით და შემდეგ იმით, რაც მოხდა სასამართლოს ეზოში. იქნებ ვინმემ გიგის მაინცდამაინც არჩევნებამდე ერთი კვირით ადრე დაჭერა გადაუდებელი აუცილებლობით ახსნას, მაგრამ რით ახსნით იმას რაც დატრიალდა სასამართლოს ეზოში? ვის საამებლად იყო ის ჰიჩკოკი? კოტე გაბაშვილის დაპატიმრება ან აგვისტოს გმირის ლაშა რუხაიას ცემა? ან შემდეგ ღუდუშაურის კლინიკიდან მისი ძალით წაყვანა განყოფილებაში? თუ რუხაიას არაფერი სჭირდა, ის ვაჟბატონი და ქალბატონი თეთრხალათიანები რატომ სთხოვდნენ თანხის გადახდას? აკი, თანხის გადახდამდე დახმარებაც არ აღმოუჩინეს? და თუ არაფერი სჭირდა, რას ეხმარებოდნენ? ან პარლამენტარ ლევან ბეჟაშვილის დაპატიმრება რას ემსახურებოდა? თინა ხიდაშელმა კი ბრძანა, ბეჟაშვილი ჯორჯ ქლუნი არაა, რომ ყველა პოლიციელმა იცნოსო, მაგრამ მაინც? ისე, საინტერესოა, ქალბატონი თინა დარწმუნებულია რომ ყველა პოლიციელი იცნობს ჯორჯ ქლუნს? კარგი, არ იცოდნენ რომ ბეჟაშვილი პარლამენტარი იყო, დაყრუვდნენ და ვერ გაიგეს რომ ეძახდნენ „პარლამენტარია“, მერე რაღას არკვევდნენ სამი საათი? იმას რომ პარლამენტარია? თუ იმას რომ ბეჟაშვილი იყო თუ ქლუნი?

ხომ ფაქტია, რომ ეს ყველაფერი სწორედ აგრესიული ელექტორატის გულის მოსაგებად გაკეთდა და როგორც ერთ-ერთმა ფეისბუკმომხმარებელმა მახვილგონიერად შენიშნა უგულავას დაპატიმრება ეს იყო რომის იმპერიისდროინდელ საშუალოსტატსიტიკურ პლებეიზე გათვლილი ტრიუკი. დიახ, ტრიუკი, რომელმაც შესანიშნავად იმუშავა და აღაგზნო აგრესიული ელეტორატი. თუ ტრიუკი არ იყო, რას აპატიმრებდნენ აეროპორტში, სადაც იცოდნენ რომ ტელეკამერების ჯარი იქნებოდა? რატომ არ დააპატიმრეს სახლში, ან თუნდაც სახლიდან გამოსული? ხომ გადაუდებელი ინფორმაცია ჰქონდათ? მაგრამ ასე რომ ექნათ, როგორღა მიანიჭებდნენ სიამოვნებას იმ ელქტორატს, რომელიც არჩევნებზე უნდა მივიდეს და ნარმანიას მისცეს ხმა გულანთებულმა? გაჩნდება კითხვა, თავად უგულავას რად ამშვენებდა პირს ღიმილი? თქვენ თუ იცით როგორ ასიამოვნოთ თქვენს მხარდამჭერებს, რომლებიც ცოტა ხნის წინ სხვასთან გაგექცნენ, ან თუნდაც თქვენთან დარჩნენ, როგორ გგონიათ, უგულავამ არ იცის, როგორ არ გაუტეხოს საკუთარ ელექტორატს? მან ზუსტად იცოდა, რომ დღეს თუ არა ხვალ, მას დაიჭერდნენ, და ისიც იცის, როგორ დაიჭიროს თავი. ან იქნებ უხაროდა კიდეც? პოლიტიკოსისთვის დაპატიმრება, მით უფრო ასეთ ვითარებაში, როცა წინა ღამით სასამართლო უშვებს და მაინც იჭერ, პირდაპირ მანტიაა პოლიტიკური ნიშნით დევნილის, რაც ერთობ მსუყე პოლიტიკურ კაპიტალს წარმოადგენს, რომელიც უახლოეს მომავალში შესაძლოა კვლავ ძალაუფლებად კონვერტირდეს?

ამ ხელისუფლებამ მთელი ამ მიეთ-მოეთით აგრესიული ელეტორატის გული მოიგო და ალბათ მიიღებს კიდეც მათ ხმებს. თუ ეს ასეა, მაშინ რატომ არ მოუტანს ხეირს ამ ხელისუფლებას? მეტი ხეირი რა უნდა იყოს, ნარმანია გამერდება. საქმე ის გახლავთ, რომ ამ ყველაფერმა როგორც გაახარა ამომრჩევლის ნაწილი, ისევე აღაშფოთა საზოგადოების სხვა ნაწილი, რომელსაც სძულს ძალადობა, რომლისთვისაც მიუღებელია ადამიანის ამ ფორმით დაპატიმრება და მთელი ის ორომტრიალი რაც იყო სასამართლოს ეზოში და რაც გაგრძელდა ღუდუშაურის კლინიკაში. ნაციონალური მოძრაობის მხარდამჭერებზე სულაც არ მოგახსენებთ. მოგახსენებთ, იმ ნეიტრალურ ნაწილზე, რომელიც არჩევნებზე სულაც არ წასულა, ან იმათზე, რომელმაც ინერციიით ხმა ჯერაც ქართულ ოცნებას მისცეს. ამგვარი დაჭერობანით ოცნება სწორედაც რომ კარგავს მათ მხარდაჭერას. ამგვარი დაჭერობანით და საერთოდ დაჭერობანით. დაჭერობანა მთელი საზოგადოების დაკვეთა სულაც არაა, ხალხს შია, შურისძიება კი არ სწყურია. არც მერაბიშვილი იჭმევა, და ვერც უგულავას ჩაასხამ ბენზინის ნაცვლად. თვალახვეულ თემიდას შეიძლება თვალები დააჭყეტინო და ხალხსაც აუხვიო თვალები ასოცირების ხელშეკრულებაზე ხელის მოწერით, მაგრამ დროებით. მერე გაახელს თვალს და დაინახავს, რომ ევროპაში კი არა, იმ ქვეყანაშია, სადაც პინგვინები ბალალაიკაზე უკრავენ და ეულ, ვაკელ აქლემს სულ ცალ კუზზე ჰკიდია კანონიც და სამართალიც.

P.S: ძველ „ახკომელებს“ ლეგენდასავით აქვთ მოყოლილი, როგორ მიიტანა ერთმა სრულიად უნიჭო, ვითომ პოეტმა ქალმა „ახალგაზრდა კომუნისტში“ თავისი უნიჭო ლექსები და როგორ არ აძლევდა გასაქანს პაატა ნაცვლიშვილს დაბეჭდეო და პაატა ნაცვლიშვილმა როგორ მოიფიქრა გამოსავალი რომ მისი ლექსები არ დაებეჭდა, ჩვენ „ახალგაზრდა კომუნისტი“ ვართ და მხოლოდ ახალგაზრდების ლექსების ბეჭდვის უფლება გვაქვსო. იმ ქალბატონს კარი გაუჯახუნებია, კარის გაჯახუნებამდე კი დაუხეთქებია – ასე მოკლეს ვაჟა-ფშაველაცო. მაშინვე ეს გამახსენდა როცა ითქვა – სარკოზიც დააკავესო. 🙂

დავით საყვარელიძე: „მომავალ არჩევნებზე თბილისი იქნება ყველაზე ობიექტური და „ნაციონალური მოძრაობის“ მხარდამჭერი“

davit sayvarelidze

„ქართული სასამართლო თავის სიტყვას აუცილებლად იტყვის ამ ქვეყანაში და ამაში დარწმუნდება ის პოლიტიკური გუნდი, რომელიც დღეს მოსულია ხელისუფლებაში“

 „პატრულის ჩამოშლა ადვილი არ არის, ეს შეიძლება იყოს ძალიან გრძელვადიანი პროცესი. ეს ერთ-ორ კვირაში არ ჩამოიშლება“

რეზო შატაკიშვილი

(ინტერვიუ დაიბეჭდა ”პრაიმტაიმში”).

რატომ ვერ გაგრძელდება დიდხანს დაჭერები და რა  სიურპრიზები ელის ივანიშვილის ხელისუფლებას სააკაშვილის მიერ რეფორმირებული სასამართლოსგან? რა ავანტიურას წამოეგო ამომრჩეველი და რისი იმედი აქვთ ნაციონალებს მომავალ არჩევნებში?

„პრაიმტაიმი“ პარლამენტარ დავით საყვარელიძეს ესაუბრება.

– უკვე ამ გადასახედიდან, როგორ ფიქრობთ,რა იყო არჩევნების წაგების მიზეზები? მე მგონი, ცოტა ზედაპირულია, მარცხი დაბრალდეს მხოლოდ ბოლოს გავრცელებულ ციხის კადრებს…

– რაც ხდება, ჯანსაღი პროცესია და ბევრისგან განსხვავებით ტრაგედიად არ მივიჩნევ. ჩვენ საზოგადოება გადავტვირთეთ იმ წარმატებებით და სიახლეებით, რომელიც ამ ქვეყანაში ხდებოდა, ბუნებრივია, შეცდომებთან ერთად – ვინც არ მუშაობს, ის შეცდომებს არ უშვებს. თუმცა იმ შეცდომების მასშტაბი რომ შეადარო იმ წარმატებებს, რაც მართლა იყო, ძლიან უმნიშვნელო იქნება. მე მიმაჩნია, რომ ჩვენ რაიმე დიამეტრული შეცდომა არ დაგვიშვია. აქ მოხდა ერთგვარი კონკურენცია რეალურ საარჩევნო პროექტებსა და ზერეალურ დაპირებებს შორის, ერთგვარ აუქციონს დაემსგავსა არჩევნები, ჩვენს პოლიტიკას (მეტი მუშაობა, მეტი საქმის კეთება, მეტი შედეგი,  ტექნოლოგიური განვითარება, ბიუროკრატიული ბარიერებისგან, კორუფციისგან, კრიმინალისგან გათავისუფლება…) დაუპირისპირდა ამომრჩევლისთვის ბევრად კომფორტული იდეა – ყველაფერი უფასოდ, უმოკლეს ვადებში, უფასო ხვნა-თესვა, უფასო განათლება, მილიარდიანი ფონდი, რამდენიმე ასეული მილიონი იქით, რამდენიმე აქეთ და ა.შ. ბიძინა ივანიშვილის გამოჩენამ ხალხში ძალიან დიდი მოლოდინები გააჩინა. ამომრჩევლისთვის გაუგებარია, რატომ უნდა მოგცეს შენ ხმა მეოთხედ, როცა შეუძლია მოსინჯოს რაღაც სხვაც, აგერ კაცი არის მოსული, მის უკან არის რამდენიმე მილიარდი, მას აქვს გაკეთებული ჭორვილა, ჭორვილა ჰგავს შვეიცარიას და ის ადამიანი მეუბნება, რომ მთელი საქართველო იქნება ჭორვილა. ანუ იქნება შვეიცარია. ჩვენი გეგმები კი უკავშირდებოდა გრძელვადიან ეკონომიკურ პროცესს. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ათჯერ გავზარდეთ ბიუჯეტი, სამჯერ გაიზარდა ეკონომიკის ხვედრითი წილი ერთ სულ მოსახლეზე, ჩვენ მაინც ვერ შევძელით ეკონომიკის იმ დონეზე აყვანა, რომ ამომრჩევლის სტანდარტი ყოფილიყო ოდნავ განსხვავებული. ბევრი მათგანი ძალიან დიდ ავანტიურას წამოეგო, მაგრამ ახლა ხალხს ექნება შედარების საშუალება, ნახავენ რა ვიყავით ჩვენ და რითია ჩვენზე უკეთესი ან უარესი ახალი ხელისუფება.

-რითი ხსნით, განსაკუთრებულად მწვავე მარცხს თბილისში?

– თბილისი განსაკუთრებით სპეციფიკური ქალაქია, ძალიან რთულია თბილისს რომ ასიამოვნო, ასი სიკეთიდან ერთი თუ არ გამოგივიდა, არ მოგიწონეს, ეს ერთი ასს გადაფარავს. ურთულესი სტანდარტების ქალაქია, პირად ურთიერთობებს ძალიან დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ და ეს პირადი ურთიერთობები სამწუხაროდ, საზოგადოებრივ აზროვნებაზე უფრო მაღლა დგას ხოლმე. დარწმუნებული ვარ, რომ მომავალ არჩევნებზე თბილისი იქნება ყველაზე ობიექტური და „ნაციონალური მოძრაობის“ მხარდამჭერი… ქვეყნისთვის ამოსავალი წერტილი უნდა იყოს განვითარება. განვითარების თვალსაზრისით კი ტრაგედია არ არის, თუ ერთი პოლიტიკურ ძალა შეიცვლება მეორე პოლიტიკური ძალით. რამდენად ხარისხიანია ეს პოლიტიკური ძალა და რამდენად პოლიტიკური ძალაა საერთოდ, ეს ცალკე საკითხია… თუ თვალს გადავავლებთ იმ კატაკლიზმებსა და ცვლილებებს, რომელიც საქართველოში მიმდინარეობდა 2004 წლიდან, ხელისუფლება არ იყო მარტივ მდგომარეობაში. ბოლო 20 წლის მანძილზე საქართველო გაღარიბდა 70%-ით, ასეთი რამ გერმანიას არ მოსვლია მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, მაშინ გერმანია 50%-ით გაღარიბდა მხოლოდ. ჩვენს წინაშე მდგარი გამოწვევა იყო ძალიან მტკივნეული და ბევრად რთულად გასაკეთებელი, ვიდრე რომელიმე ქვეყანას ჰქონია ოდესმე –  ჩვენ უნდა აგვეკრიფა აზიური განვითრების ტემპები, დასავლური დემოკრატიის სტანდარტებით. ჩვენ ყველაფერს ვაკეთებდით იმისთვის, რომ დავმსგავსებოდით, გვქონოდა ტაივანის, სინგაპურის მსგავსი ეკონომიკა, თუნდაც თურქეთის მოდელთან დაახლოებული, ათათურქის მოდელების გათვალისწინებით. ამისთვის ჩვენ გვიწევდა ძალიან სწრაფად, ზოგჯერ ქირურგიულადაც გარკვეული რეფორმების გატარება, რისთვისაც საზოგადოების ნაწილი მზად არ იყო და ეს ბუნებრივიცაა. ადამიანებს უჩნდებათ დისკომფორტი, პროტესტი. იოლი არაა განახორციელო კარდინალური რეფორმები, დაწყებული სამართალდამცავი, დამთავრებული ეკონომიკური მიმართულებებით და ადამიანები, რომლებიც შეჩვეულები იყვნენ სულ სხვანაირ ცხოვრებას, ერთბაშად გადაიყვანო რაღაც ლიბერალურ მოდელებზე. ამის გარდა, ქვეყნის ეკონომიკა, მოსახლეობის დიდი ნაწილი, ვერ დაეწია იმ ტემპებს, რომელიც ჩვენ გვქონდა აღებული. იყო ჩავარდნები საზოგადოებასთან კომუნიკაციის თვალსაზრისითაც, ალბათ, უფრო მეტად უნდა მოგვესმინა ხალხისთვის, მეტი კომუნიკაცია გვქონოდა. ჩვენ, 24  საათი ვიყავით შეკეტილები და ვაკეთებდით  იმ საქმეს, რომელშიც ჩვენ დარწუნებულები ვიყავით და ახლაც ეჭვი არ გვეპარება, რომ სწორი იყო და ეს ქვეყანა ნამდვილად წინ წავწიეთ, მაგრამ საზოგადოების რაღაც ნაწილისთვის ეს აღმოჩნდა მიუღებელი.

– თქვით,რომ იყო ბევრი წარმატება, რა მოხდა  რეალურად, ვერ დაინახა ხალხმა ეს სიკეთე?

არა, ხალხმა დაინახა ეს სიკეთე, ნახა, რომ სარგებლის მიღება რეალურია, ეს ადამიანი კი ჰპირდებოდა ბევრად მეტს და გადაწყვიტეს მოესინჯათ. ვხუმრობ კიდეც ხოლმე, ჩვენი სლოგანი „მეტი სარგებელი ხალხს“, ასე გადათარგმნეს მეთქი, შეეცადნენ რაც შეიძლება მეტი სარგებელი მიეღოთ. ეჭვი მეპარება, რომ ეს მეტი სარგებელი მიიღონ, ეს დაპირებები უბრალოდ არარეალურია და არარეალისტური.

– ახსენეთ, ხალხს ექნება შედარების საშუალება. აქ რაღაც ქვეტექსტი არის ის, რომ ხალხს გაუცრუვდება იმედები, ანუ „ნაცმოძრაობის“შემდგომი ნაბიჯები და წარმატება ბევრწილად დამოკიდებული იქნება „ოცნების“წარუმატებელ პოლიტიკაზე, მათი „ჩასვრის“ იმედი გაქვთ?

– არამხოლოდ. პირველ რიგში წარმატებები მინდა ვუსურვო, მე არ ვარ ჩემი ქვეყნის მტერი და მინდა, რომ ჩემზე უკეთესი ადამიანი მოვიდეს და ჩემზე უკეთ გააკეთოს საქმე. მე ვიქნები ბედნიერი და საერთოდ წავალ პოლიტიკიდან თუ ნამდვილად დავინახავ, რომ ვიღაცა ჩემზე წარმატებულად აკეთებს და მე ვყოფილვარ მცდარი ჩემს შეხედულებებში. მე სურვილი მაქვს ვიყო მიუკერძოებელი, ობიექტური კრიტიკაში, არ მინდა ვინმეს ლანძღვით ვიყო დაკავებული და ვიღაცის წარუმატებლობით მოვიპოვო პოლიტიკური ქულები. „ოცნების“ წინააღმდეგ ვინმე რომ წავა, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ის აუცილებლად „ნაციონალური მოძრაობის“ მხარეს შემოტრიალდება. ამისთვის საჭიროა აქტიურად მუშაობა, ხალხთან შეხვედრები, ჩვენ მალე კიდევ უფრო გავაქტიურდებით, უბრალოდ, რაღაც დრო დაგვჭირდა, რომ დაგვესვენა, მე პირადად ძალიან გადაღლილი ვიყავი, იოლი არაა აქტიურად იყო ჩართული საარჩევნო კამპანიაში და შემდეგ წარუმატებლობაც იწვნიო პირველად, მაგრამ  ვინც არ იცის დამარცხების გემო, იმან არ იცის გამარჯვების გემოც. ჩვენ ვიყავით გარკვეულ სფეროებში წარმატებული მენეჯერები, ნანახი გვაქვს წარმატებაც, წარუმატებლობაც, ვიცით რა არის საქმის ნულიდან დაწყება და წარმატების მიღწევა, საერთაშორისო აღიარების მოპოვება, თუმცა ახლა გვაბრალებენ, რომ ეს საერთაშორისო აღიარება და რეიტინგები ჩვენი მოგონილია… ჩვენ ენერგიაც გვაქვს, გამოცდილებაც, კონტაქტებიც და ვაგრძელებთ იგივე მიმართულებით მუშაობას. ჩემთვის პირადად, ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ „ნაციონალური მოძრაობა“ დარჩეს როგორც ქმედითი, ძალიან ეფექტური და გადაიარაღებული ახალი პარტია, რომელიც გააგრძელებს მუშაობას. დასამალი არაფერია, ძალიან ბიუროკრატიული ფორმა ჰქონდა მიღებული პარტიას, 9 წლის განმავლობაში კარდინალურად არაფერი შეგვიცვლია პარტიის სტრუქტურაში, დღეს „ნაციონალურ მოძრაობას სჭირდება გადაიარაღება და ჩვენ ვართ ამ რებრენდინგის და გადაიარაღების სერიოზულ პროცესში. აქამდე ყველა პარტია, რომელიც ჩამოშორდა მმართველობას, გაქრა ისტორიიდან, მე მახარებს ის ფაქტი, რომ „ნაციონალური მოძრაობა“ აგრძელებს თავის მოღვაწეობას, ამჯერად ოპოზიციაში და ამას არა აქვს მნიშვნელობა. თურქეთი აიღეთ მაგალითისთვის. ერდოღანის ერთ დროს უძლიერესი და გავლენიანი პარტია დღეს სადღაც 30%-ს ფლობს თურქეთის პარლამენტში.

– არჩევნების შემდგომ დღეებში, როდესაც დაიწყო ნაციონელბის გადინება „ოცნებაში“,  სოციალურ ქსელში გქონდათ სტატუსი,მიესალმებოდით ამ ფაქტს, რომ „ვირთხები“ მიდიოდნენ და პარტია იწმინდებოდა. ესეც ხომ არ იყო მარცხის ერთ-ერთი მიზეზი? ბევრი უმაქნისი, უმსგავსოიყო „ნაციონალურ მოძრაობაში“, მის ქვედა რგოლებში და ხალხს სწორედ მათთან ჰქონდა უშუალო ურთიერთობა, მათგან გამომდინარე ექმნებოდა წარმოდგენა ხელისუფლებაზე.

– მმართველი პარტიისა და ძლიერი ხელისუფლების ავადმყოფობა და დაავადება არის სწორედ ფილტრების შესუსტება, იმიტომ, რომ ძალიან ბევრი ადამიანი ეტმასნება, ძალიან ბევრ ადამიანს უნდა, რომ ამითი ერთგვარად თავისი სტატუსი, აქტუალურობა და მნიშვნელობა წამოსწიოს. წმენდის არაჩვეულებრივი საშუალება კი სწორედ ასეთი ექსტრემალური სიტუაციები, რყევები და პოლიტიკური კრიზისებია. მე ვთვლი, რომ ვინც ახლა ჩვენს გვერდით დარჩა, ისინი არიან ნამდვილად თავის ღირებულებების ერთგული ადამიანები, ვინც გასამდიდრებლად, სახელის და გავლენების მოსახვეჭად არ ყოფილა პარტიაში და გვამოძრავებდა ერთადერთი მიზანი – ამ ქვეყნის ფეხზე დაყენება და ჩვენ ვთვლით, რომ ეს წარმატებით შევძელით. ამის ერთ-ერთი მაგალითია ხელისუფლების მშვიდობიანი გადაბარება მეორე გაერთიანებაზე. მიუხედავად იმისა, რომ დიდი სიმპათიით ერთმანეთის მიმართ არ გამოვირჩევით და ამაში დასამალი არაფერია, ძალიან ნორმალურად გადავაბარეთ ხელისუფლება ამ ადამიანებს, ყოველგვარი ძიძგილაობის, სროლებისა და უბედურების გარეშე. ამ სასტუმროში („თბილისი მარიოტი“ – სადაც შედგა ინტერვიუ – რ.შ), სადაც ჩვენ ყავას და ჩაის მივირთმევთ, ტანკები იდგნენ და აქედან ესროდნენ პარლამენტის შენობას – ასეთი იყო ხელისუფლების გადაბარების ტრადიცია საქართველოში.

– განხორციელებული დაჭერები შეფასდა პოლიტიკურ დაჭერებად, როგორ ფიქრობთ, პროკურატურა, სასამართლო რომ ნამდვილად რეფორმირებული ყოფილიყო, ასე უცებ გადაეწყობოდა პოლიტიკური დაკვეთების შესრულებაზე? ეს ყველაფერი არასაკმარის რეფორმაზე არ მიუთითებს?

მე არ ვიცი, კონკრეტულად ვინ მუშაობდა ამ საქმეებზე, ვინ აკრიფა ბრალის დადგენილება კომპიუტერში, მაგრამ მე ვიცი, რომ პროკურატურაში მოხდა გარკვეული საკადრო ცვლილებები, ძირითადად დააბრუნეს ძველი, ბიზნესების ლობირების გამო, ჩვენს მიერ გაშვებული თანამშრომლები, ზოგი ძმაკაცობა-ნათესაობის პრინციპით არის მობრუნებული და დარწმუნებული ვარ, ძმაკაცობის პრინციპით მოხდა ამ საქმეებზე მუშაობა. რაც შეეხება პოლიტიზებას, თქვენ თუ მოგისმენიათ ბოლო წლების განმავლობაში ასე ღრმად პოლიტიზებული გამოსვლა ან მთავარი პროკურორის, ან მისი მოადგილის, ჩემი ჩათვლით? მაგალითად, როგორც ისმენთ ბოლო კვირეების განმავლობაში? რაღაც პოლიტიკურ შოუს დაემსგავსა, როდის გვეტყვით? ორშაბათს გეტყვით…

– შეიძლება თქვენ არ გამოსულხართ, მაგრამ იყო დრო, როდესაც ამ ქვეყანაში ჰყვაოდა სატელევიზიო დაჭერები…

– რომელი მაგალითად?

– ირაკლი ოქრუაშვილის განხორციელებული, აბსოლუტური ტელეშოუები.

– მე არ ვამბობ, რომ ყველაფერსვეთანხმები, რაც ადრე იყო, არც მაშინ მომწონდა ოქრუაშვილის მივარდნები საროსკიპოებში, არც ის, თავად რომ აკავებდა ხალხს გენერალური პროკურორი და ეს დღესაც მიუღებელია ჩემთვის. თუ ვინმემ რამე ჩაიდინა 2004 წელს, ეს იმას არ ნიშნავს, იგივე გავიმეორო დღეს, 2012 წელს. როცა წინასაარჩევნო კამპანიისას ქადაგებ, „პირველ რიგში მოვახდენ პროკურატურის დეპოლიტიზირებას“, იმარჯვებ და იგივეს იმორებ… თუ იმაზე გაქვს ამბიცია, რომ ჩვენზე უკეთესი იყო, არ უნდა გაიმეორო ოქრუაშვილის შეცდომები. მე პასუხისმგებელი ვარ ჩემს კარიერაზე, მსგავსი პოლიტიზირებული პროკურატურა, ჩემი მუშაობის პერიოდში, ბოლო ექვსი წლის განმავლობაში, მე არ მახსოვს. მე ბედნიერი, გაბრწყინებული სახით გამოვსულვარ და მითქვამს, რომ ადამიანი დავაკავე, რომ დაელოდეთ კიდევ ძალიან ბევრ ეპიზოდს დავუმატებთ?..

– რაც შეეხება სასამართლო? სასამართლოში ხომ არ მომხდარა საკადრო ცვლილებები.  

– სასამართლომ, ჩემი აზრით, მიიღო ძალიან სამართლიანი გადაწყვეტილება, გირაოთი გამოუშვა ადამიანი, რომელიც არ დაემალა რუსეთის აგრესიას და ავტომატგადაკიდებული, დაჭრილი შევარდა ომში….

ეს სასამართლომ გამოუშვა თუ მოხდა დასავლეთის საშინელი ზეწოლის შემდეგ?

– არა, სასამართლომ მიიღო ეს გადაწყვეტილება. ნებისმიერმა ელჩმა და საერთაშორისო ორგანიზაციამ რაც არ უნდა განაცხადოს, სასამართლო წყვეტს საბოლოო ჯამში ყველაფერს. თუ სასამართლო შეშინებულია, მაშინ სასამართლო არ გამოუშვებდა.

– სერთაშორისო ზეწოლას ვერ უძლებს ადგილობრივი,საქართველოს ხელისუფლება და საქართველოს ხელისუფლება უკვეთავს შემდეგ სასამართლოს.

– არა მგონია, სწორედ რასმუსენის განცხადებების შემდეგ წაუყენეს კალანდაძეს ახალი ბრალდება, შეეცადნენ დაემძიმებინათ მისი მდგომარეობა და მოეთხოვათ მისი წინასწარი პატიმრობა. სასამართლო ნამდვილად სწორ გზაზეა.

– ეს როგორ გავიგოთ, კალანდაძის შემთხვევაში სასამართლო რეფორმირებული გვაქვს და ბაჩო ახალაიას შემთხვევაში არარეფორმირებული?

–  მე პროფესიული ეთიკიდან გამომდინარე, თეა წულუკიანივით და კბილაშვილივით არ ვისაუბრებ, თავს შევიკავებ სასამართლოზე რაიმე კომენტარისგან. არ მაქვს უფლება მათი გადაწყვეტილებები შევაფასო პოლიტიკურად, ეს იქნება ზეწოლა, მნიშვნელობა არა აქვს პოლიტიკური ზეწოლა ხელისუფლებიდანაა თუ ოპოზიციიდან. საერთოდ, მოსამართლეების მიმართ ასეთი ანგაჟირებული იერიშების წინააღმდეგი ვარ. თეა წულუკიანი, რომელიც გვპირდება, რომ მე სასამართლოს გავათავისუფლებ პოლიტიკური წნეხისგან, შემდეგ ბედნიერი სახით გამოდის და ამბობს, მე დავაკავე გენშტაბის უფროსი საკუთარ კაბინეტში, მეორე დღეს კი საერთაშორისო ორგანიზაციებს იწვევს, იწვევს კოტე კუბლაშვილს და მისი თანდასწრებით საუბრობს იმაზე, რომ თურმე მოსამართლეების დასჯის და მათ მიმართ დისციპლინარული  დევნის პრაქტიკა არაფექტურია, არ აკმაყოფილებს და უნდა შეიცვალოს კანონმდებლობა, რომ უკეთესად დასაჯონ არსებული მოსამართლეები… რას ჰგავს ეს, გამაგებინეთ? არის თუ არა ეს პოლიტიკური ზეწოლა? ქართული მართლმსაჯულება და სასამართლო ნამდვილად შემდგარია და ქართული სასამართლო თავის სიტყვას აუცილებლად იტყვის ამ ქვეყანაში და ამაში დარწმუნდება ის პოლიტიკური გუნდი, რომელიც დღეს მოსულია. ვიღაცის ჯიბის სასამართლო ეს ნამდვილად არ იყო, მათ ექნებათ საშუალება იმუშაონ ამ სასამართლოსთან, თვითონაც დარწმუნდებიან. ახლა სამართალდამცავ სისტემაში რაც ხდება, ეს კატასტროფაა. რაღაც რევანშის სუნი უფრო უდის ამას, ძველი გათავისუფლებული პოლიციელები კორუფციისა და კიდევ სხვა მძიმე დანაშაულის ბრალდებით, ან ეჭვებით და ცუდი რეპუტაციით გაშვებული ადამიანები ბრუნდებიან და დგებიან ძირითადი ძალოვანი ორგანოების, მენეჯმენტის სათავეში. რა მოტივაცია უნდა ჰქონდეთ ამ ხალს? მათ ჰქონდათ თავის დროზე ყველანაირი ბერკეტი საიმისოდ, რომ დაედოთ შედეგი. რა შედეგიც გვქონდა ყველას კარგად გვახსოვს, ხომ? სიმართლე გითხრათ, ღარიბაშვილის მიმართ მე პიროვნულად არ ვარ ცუდად განწყობილი, იმიტომ, რომ ეს ადამიანი გამოვიდა და პირველი, რაც თქვა, იყო ის, რომ მე თქვენს პოლიტიკას, სისხლის სამართლისას, შევინარჩუნებ, ანუ ნულოვან ტოლერანტობას. ეს არის დიდი მონაპოვარი და ეს კაცი ხვდება და აანალიზებს და თქვა, რომ მე ამას გავაგრძელებო, რაც ძალიან კარგია, ტაბატაძე და ლაშა ნაცვლიშვილი ამას რამდენად შეძლებენ, ეს მეორე საკითხია. მე დარწმუნებული ვარ, რომ მალე მიხვდება, რომ ამ ადამიანების აშენებული შსს ამ პროდუქტს ნამდვილად ვერ დადებს და ვერ შეინარჩუნებს.

– ეს არ შეიცავს იმ საფრთხეს, რომ ჩამოიშალოს პატრულის სისტემა, რასაც მოჰყვება განუკითხაობა?

– ჯერჯერობით პატრული მუშაობს, პატრული არის ინსტიტუტი, რომლის ჩამოშლაც ადვილი არ არის. პატრულში არის ტრადიციები, პატრულში გაიზარდა პატრულ-ინსპექტორებისა და მათი ზემდგომების თაობა, რომლებსაც ასევე უშვებენ სამსახურებიდან. თუმცა ყველა რიგითმა იცის თავისი  უფლება-მოვალეობა, მაგრამ ამ რიგითს უნდა მუდმივი პატრონობა, მუდმივი განათლება, იქ უნდა იყოს დაწინაურების ობიექტური სისტემა, კარიერული წინსვლის კიბე, წახალისების სისტემა, სოციალური გარანტიები. საფრთხე არსებობს, მაგრამ პატრულის დაშლა, ეს შეიძლება იყოს ძალიან გრძელვადიანი პროცესი. ეს ერთ კვირაში და ორ კვირაში არ ჩამოიშლება.

– როგორ ფიქრობთ, გაგრძელდება დაჭერები? ფაქტია, რომ ეს ხელისუფლება ვერ სთავაზობს ხალხს პურს და იძულებულნი არიან გადავიდნენ სანახაობაზე – დაჭერებზე.

– არა მგონია, მათ ჰქონდეთ ამის სურვილი, მაგრამ სჭირდებათ, იმიტომ რომ ხალხს ჰპირდებოდნენ დავიჭერთ და ციხეში ჩავყრით ამათ დიდ ნაწილს, იმიტომ რომ ესენი არიან კაციჭამიები და ა.შ. დაჭერები მათ სჭირდებათ იმ წარუმატებლობის გადასაფარად, რაც მათ ელით. დღევანდელი კვერცხი, რომელსაც ვერ მიიღებს საზოგადოება, უნდა გადაიფაროს, ასე ვთქვათ, დაკავებული ჩინოვნიკებით, რომლებისგანაც შეეცდებიან, რომ შექმნან გარკვეული დემონები, რომლებიც ადამიანებს სჭამდნენ, ხარშავდნენ, ხოცავდნენ… მაგრამ რამდენ ხანს გასტანს ეს? რამდენიმე თვე შეიძლება ეს საკვები აჭამო ამომრჩეველს, მაგრამ მოვა გაზაფხული და ადამიანებს მოუნდებათ სამედიცინო დაწესებულებაში უფასოდ მისვლა გამოკვლევაზე, გლეხს მოუნდება უფასო ხვნა-თესვა, რამდენი ჩინოვნიკიც გინდა დაიჭირე, დაჭერილი ჩინოვნიკი პურს, ხორბალს და ყველს მისცემს გლეხს? კბილებს ჩაუსვამს დაზღვეულ ადამიანს, ოპერაციას გაუკეთებს? ამიტომ ეს არის ძალიან სუსტი ტალღა, რომელსაც ესენი ვერ აწევენ ჩემი აზრით. ადამიანის დაჭერა არ არის მარტივი. ამას სჭირდება ნებისყოფა, ძალიან დიდი შინაგანი ენერგია, დიდი ლეგიტიმაცია, საზოგადოებრივი აზრის მხარდაჭერა. მე ვგულისხმობ პოლიტიკურ დაჭერებს. ამ ტალღას ვერ აწევენ, იმიტომ რომ დაჭერას სხვა თვისებები სჭირდება, რომელიც მათ არ აქვთ ნამდვილად. მათ აქვთ ბოღმა, მათ აქვთ ყოჩობის სურვილი ამომრჩეველთან, რომ გამოჩნდნენ ძლევამოსილები. ესაა რევანშისტული მთავრობა. პარლამენტში საუბარი მიდის მუდმივმოქმედ საგამოძიებო კომისიაზე, რომლის თავმჯდომარეც მუდმივად იქნება თინა ხიდაშელი. თინა ხიდაშელი მუდმივად იქნება დასაქმებული და მას ექნება საშუალება, რომ მუდმივად, პოლიტიკური შოუები დადგას პარლამენტში. ეს მაშინ, როცა მათ განკარგულებაშია შსს, პროკურატურა, ფინანსური პოლიცია, ძალიან ბევრი მაკონტროლებელი ორგანო, რომელსაც შეუძლია აკადემიურად დაიწყოს საქმის გამოძიება და დაამთავროს, გადასცეს სასამართლოს. ესაა რიტორიკა – ჩვენ მოვედით იმიტომ, რომ თქვენ გაჩვენოთ სეირი. ეს ჩვენების სერია დიდი ხანი ვერ გაგრძელდება, ამ საკენკს საზოგადოება დიდი ხანი არ აკრეფავს.

გამორიცხავთ, რომ  ხიდაშელის კომისია დაერიოსთვითონ ოცნებისმიტრებსაც?

– არაა გამორიცხული, იმიტომ რომ „ოცნება“ ჭრელი წარმონაქმნია, „ქართული ოცნება“ არ არის პოლიტიკური პარტია. „ქართული ოცნება“ არის ერთადერთი იდეის გარშემო გაერთიანებული – ეს არის ზიზღი და შიში „ნაციონალური მოძრაობის“, იმიტომ რომ ყველა ვართ ცოცხლები და ყველას გვაქვს გონება გახსნილი, ყველას გვაქვს ენერგია და სურვილი ჯანსაღი ოპონირების. არა მგონია „ოცნებამ“ დიდხანს შეინარჩუნოს ერთიანობა, საკონსტიტუციო უმრავლესობა ვერ აიღეს, ვერც აიღებენ და დაკარგავენ „ნაციონალური მოძრაობის“ წინააღდეგ ბრძოლის მოტივაციას. ჩვენთან ძიძგილაობა მობეზრდებათ და დაერევიან ერთმანეთს. „ოცნება“ არაა იდეის გარეშემო შეკრებილი ხალხი, ესაა დაბოღმილი, გამდიდრების მოსურნე ხალხის ჯგუფი, ცხადია, იქ ბევრი ღირსეული ადამიანია, რომლის ინტელექტს, წარსულს, პატივს ვცემ, მაგრამ უმეტესობას მერკანტილური ინტერესები აქვს, ცოტა ხანში ღარიბაშვილს, ივანიშვილს, მინისტრებს დაუდგებათ მათი პარლამენტარების რიგები, რომლებიც მოითხოვენ ბიზნესებს, წილებს, მიადგებიან მათი აქტივისტები, „დამასაქმე“, „მე მინდა ბიზნესი“, ყველას ყველაფერს ვერ შეუსრულებენ და დაიწყება გაღიზიანება, რღვევა.

 

%d bloggers like this: