Tag Archives: ილია ჭავჭავაძე

სწავლა-განათლების მიზანი ადამიანის ზნეობრივი გაუმჯობესებაა და არა თვით განათლება

რეზო შატაკიშვილი

ცოდნისა და ზნეობის ურთიერთმიმართება ყოველთვის იყო კაცობრიობის განსჯის საგანი. ყოველთვის ბჭობდნენ – რა სჯობდა განათლებული და უზნეო ადამიანი თუ განათლებას მოკლებული ზნეობრივი ადამიანი?!

 უმჯობეს არს მოკლებული სიბრძნითა (სწავლითა) შიშითა ღვთისა, ვიდრეღა  წარმატებული სიბრძნითა (სწავლითა) და გარდამხდომელი  სჯულისა (ზირაქ. 19.21.).

როგორც ვხედვთ, ისუ ზირაქი სჯულის გარდამხდომელ, უსჯულო ნასწავლს სწავლას მოკლებულ, მაგრამ ღვთისმოშიშ, კეთილისმოქმედ ადამიანს ამჯობინებს. როგორც გაბრიელ ეპისკოპოსი განმარტავს, ისუ ზირაქი, რომლიც თავის დროში არათუ განათლებულ კაცად ირიცხებოდა, არამედ ბრძნად იწოდებოდა, ამ სიტყვებში სწავლა-ცოდნას არც უსარგებლოდ მიიჩნევს და არც მავნედ. ის მხოლოდ იმ აზრს გამოსთქვამს, რომ ერთსა მარტო სწავლასა, თვინიერ  კეთილზნეობისა, არა აქვს დიდი ფასი. ჩვენ კიდევ  განვამტკიცებთ  აზრსა ზირაქისასა და ვიტყვით  რომ ერთი მხოლოდ ცოდნა  ანუ  განათლება თვინიერ შესაფერი კეთილი ზნეობისა, მოუტონს საზოგადოებას და თვით სწავლის შემძენსაც  უმეტესად ვნებას, ვინმე სარგებლობასა“ – განმარტავს გაბიელ  ეპისკოპოსი და იქვე განათლებისა და ზნეობის  იდეალურ შეხამების იდეალურ  ვარიანტს სასურველი ის არის, როდესაც კაცი მდიდარია ცოდნითა და მასთანვე  მტკიცე  ქრისტიანობრივითა ზნეობითა“.

ილია ჭავჭავაძე კი საერთოდ ჭეშმარიტად განათებულად არ მიიჩნევდა უზნეო ადამიანს. თავის „პედაგოგიის საფუძვლებში“  წერს:

ჭეშმარიტი  განათლება განვითარებული გონების და გაწურთვნილის ზნე-ხასიათის ერთმანეთთან შეუღლებაა განუყრელად. თუ კაცს ან ერთი აკლია, ან მეორე, იგი განათლებული არ არის და, ჩვენის ფიქრით, ისევ გონებაგანუვითარებელი და ზნე-ხასიათგაწურთვნილი კაცი სჯობია, ვიდრე გონებაგანვითარებული და ზნე-ხასიათგაუწრთვნელი“.

ილიას აზრით ზნე-ხასიათის წრთვნა დიდად იყო დამოკიდებული სწავლა-ცოდნაზე და ამიტომაც სკოლის დანიშნულებად მიიჩნევდა იმგვარი თვისებების გამომუშავებას, სწვავლა-ცოდნის იმგავრად მიცემას, რომელიც გონებასაც რგებს და ზნესაც. ზნე-ხასიათის წრთვნა ერთი უდიდესი საგანია სკოლისა, რადგანაც გაადამიანება კაცისა თავი და ბოლოა ყოველგვარი წრთვნისა და განათლებისა – ბრძანებს ილია.

გარბრიელ ეპიკსოპოსი სწავლა-განათლების საბოლოო მიზნად ადამიანის ზნეობრივ გაუმჯობესებას მიიჩნევს: სწავლა, განათლება თავის თავად კარგია და სასარგებლო, რადგან აღამაღლებს და გაამდიდრებს კაცის გონებას, მაგრამ მაინც არ  შეიძლება  ვთქვათ, რომ იგი  თვით იყოს მიზნად  თავისა თვისისა, არა! იმან  უნდა მიიყვანოს კაცი მეორე და უმაღლესი მიზნამდე და ეს  უმაღლესი მიზანი არა სხვა რაიმე არს, გარნა ზნეობით განვითრება და გაუმჯობესება კაცისა. თვითონ  სწავლა არის  ორპიროვანი იარაღი, შეიძლება კაცმა მოიხმაროს ის კეთილ  საქმეზეც და ბოროტზეც, სასარგებლოდ და საზარალოდ  თავისა თვისისა და სხვათა…

რა ხდება დღეს, რა ურთიერთმიმართებაა ცოდნასა და ზნეობას შორის, და როგორ აღვზარდოთ ყმაწვილები ისე რომ კეთილი ზნეც გააჩნდეთ და ცოდნაც?  „ქართული უნივერსიტეტი“ ფსიქოლოგ ლევან შატბერაშვილს ესაუბრება.

ევან შატბერაშვილი:

ზნეობა უფრო დროში მდგრადი კატეგორიაა ვიდრე ცოდნა და განათლება. ის ვინც ზნეობრივი იყო 2 ათასი წლის წინ, დღესაც შეიძლება ჩავთვალოთ ზნეობრივად. ის კი ვინც ილიას დროს განათლებულ კაცად ითვლებოდა, დღეს შეიძლება არ ჩაითვალოს. და პირიქით, ვისაც დღეს განათლებულად თვლიან, ილიას არ ჩაეთვალა განათლებულ კაცად.

რატომ, იულიუს კეისარი დღეს რომ იყოს არ ჩაითვლება განათლებულ კაცად?

გააჩნია რას მივიჩნევთ ცოდნად, თუ ვგულისხმობთ კონკრეტულ ცოდნას, მილიონი რამ არ ეცოდინებოდა, დავუშვათ ის რაც აღმოაჩინეს ფიზიკაში, ქიმიაში… არ ეცოდინებოდა ბიოლოგია, გენეტიკა, კვანტური ფიზიკა… მაგრამ თუ ვგულისხმობთ გლობალურ, სამყაროს შემეცნების პრინციპს, თუ ეს არის ცოდნა სამაყაროს შესახებ, გარკვეული ფილოსოფიური წარმოდგენა, ეს სხვა ცოდნაა. ასეთი ადამიანი სამყაროს მთლიანობაში მოიაზრებს, გარკვეულ კანონზომიერებებს ხედავს მის განვითარებაში და ასეთი ადამიანი დიდი ალბათობით ზნეობრივიცაა. რადგან ზნეობა გარკვეული ცხოვრების წესია, რომლითაც ადამიანი ეურთიერთება ადამიანებს და შესაბამისად – სამყაროს. ზნეობრივი ადამიანი ბუნებასაც არ დააზიანებს, ყოველშემთხვევაში იმის ალბათობა რომ ზნეობრივმა ადმიანმა ბუნება დააზიანოს, ნაკლებია, რადგან ის სამყაროს მთლიანობაში განიცდის და მოიაზრებს. ამ განათლებაზე თუ ვლაპარაკობთ, პლატონი დღესაც განათლებულია. თუ კონკრეტულ მეცნიერების დარგებში არსებულ ცოდნაზე ვლკაპარაკობთ, აქ სხვა განთლებასთან გვაქვს საქმე. ასე შეიძლება იყო გადასარევი ქიმიკოსი და მუშაობდე შხამებზე. ნებისმიერი ნარკოტიკის ახალი ფორმულა შექმნილია ნიჭიერი ქიმიკოსების მიერ. როდესაც შენი ცოდნა არაა გლობალური, ეს ცოდნა გქიმნის ილუზიას რომ შენ ზნეობაზე მაღლა დგახარ, რომ ზნეობის პრინციპი, რომელიც ყველასათვისაა, შენთვის არაა.

ანუ პატივმოყვარეობაში გაგდებს.

შეიძლება ასეც ითქვას. გარდა ამისა, ადამიანი მაძიებელია, მის შემეცნების ინტერესს ვერ აკავებს ვერც ზნეობრივი, ვერც ეკლესიური, ვერანაირი ტაბუ. იგივე გენური ინჟინერია, კლონირება აიღეთ, ბევრრმა რელიგიამ აკრძალა ასეთი ექპერიმენტები, მაგრამ მაინც ხდება..

ასეთ განათლებულს გაუნათლებელი არ ჯობს?

მიდი ვისაუბროთ იმაზე, საიდან მოდის ცოდნა, და საიდან ზნეობა. დღეს უკვე ცნობილია რომ გარკვეული მიმართულებით ნიჭიერება ადამიანის, იგივე ვთქვთ მათემატიკური ნიჭი, მეტწილად განპირობებულია გენეტიკურად, ანუ ადამიანი ამ მონაცემით იბადება და შემდეგ მას ეს სამყარო ან აძლევს საშაულებას ამ მიმართულებით განვითარების, ან არა. ზნეობა კი აღზრდიდან მოდის, იმ ოჯახიდან სადაც დაიბადე და გაიზარდე, სადაც გასწავლეს თამაშის წესები, რა არის კარგი და რა _ ცუდი. და ბოლოს, რატომ უყვარდი იმ ოჯახში, იმიტომ რომ იყავი პატიოსანი, წესიერი, თუ იყავი ისეთი, როგორც თვითონ უნდათ რომ ყოფილიყვნენ, თვითონ კი არ იყვნენ ზნეობრივი თვალსაზრისით მისაღებნი…

ანუ ილია, გაბრიელ ეპისკოსპოსი ცდილობდნენ  ამ  შეგონებებით ადამიანებისთვის შეეხსენებინათ  ის რომ მთავარია ზნეობა და არა  ის ლოკალური ცოდნა, რომელიც არანაირად არ გაყენებს  ზნეობრივ პრინციპებზე მაღლა.

დიახ, ეკლესიურად რომ ვთქვათ, ნუ ჩაგაგდებს ცოდნა პატივმოყვარეობაში. ამ ცოდვაში ჩავარდნას, ჯობია საერთოდ არ გქონდეს ეს ცოდნა. აქ ლაპარაკია იმ ხიფათზე, თუ რა შეიძლება მოუტანოს კაცობრიობას უზნეო ადამიანების ხელში არსებულმა ცოდნამ როგორც იარაღმა. მაგრამ თუ გადავხედავთ მსოფლიო მასშტაბის დიდ მეცნიერთა ბიოგრაფიებს, დიოდ მეცნიერებს, ვინც გლობალური აღმოჩენები შესძინა კაცობრიობას, ვნახავთ რომ ისინი როგოირც წესი, ზნეობრივი ადამიანები იყვნენ. იმიტომ რომ სამყაროს გლობალურად შემეცნების გარეშე შეუძლებელია გააკეთო ასეთი აღმოჩენა. ეს ხალხი მთლიანოაბში ხედავდა სამყაროს.

გენიოსებიდან თუ ჩამოვალთ ქვემოთ, ვისაც არაფერი არ აღმოუჩენია და თავი მოაქვს კიტრივით?

თქვენ პატივმოყვარეობაში ჩავარდნილ ხალხზე საუბრობთ. ეს ხალხი სახიფათოაცაა. სწორედ ამ ფსევდოინტელქტუალების ხელით კეთდებოდა ძალაინ ბევრი ცუდი საქმე ისტორიაში, ნებისმიერი დიქტატურა თუ რეჟიმი იშველიებდა და ეყრდნობოდა მათ. ამგვარი ფსევდომეცნიერები, რომლებსაც აქვთ რაღაც ცოდნა, მაგრამ არა აქვთ გლობალური ხედვა, სახელმწიფოსთან ურთიერთობის ხიბლში ვარდებიან და როგორც წესი დიდი ზნეობით არ გამოირჩევიან. ქართველმა ფსევდოინტელქტუალებმა შეიძლება ქართული მასშტაბის ფსევბდიოტრაგედიები მოაწყონ.  მსოფლიოს მასშტაბით ეს პრობლემა ყოველთვის იდგა და იდგება კიდეც. ადამიანმა რომ პირველად აანთო ცეცხლი, ზუსტად არ ჰქონდა ჩაფიქრებული რომ სხვისი სახლი გადაეწვა, მაგრამ ეს პრობლემა დადგა… ცოდნასა და ზნეობას შორის რაღაც ბალანსი ყოველთვის არსებობდა, ეს ბალანსი ძალიან მყიფეა, მაგრა როგორც ჩანს ზნეობრივი ადამიანები უფრო სჭარბობენ, რადგან კაცობრიობა დღემდე მოვიდა და არ დაუიღუპა თუნდაც ბირთვულ ცეცხლში.

როდესაც საუბარია მწიგნობარ, მაგრამ ზნეობას მოკლებულ ადამიანებზე, ქართული ლიტერატურიდან უპირველესად კონსტანტინე გამსახურდიას ფარსმან სპარსი გვახსენდება და მის მაგალითზეც  ვრწმუნდებით  დიდი ილიას  და  გარბიელ  ეპიკოსოსის  შეგონებათა ჭეშმარიტებაში.

ფარსმან სპარსის წინაშე საერთოდ არ დგას ზნეობის, კარგის და ცუდის, კეთილის და ბოროტის პრობლემა. ისაა ზნეობრივი ვინც ამაზე ფიქრობს, თორემ უზნეო შეიძლება არც იყოს ბოროტების საკეთებლად მომართული, უბრალოდ ის საერთოდ არ აზროვნებს ამ კატეგორიებით, მისთვის მნიშვნელოვანია სხვა რამ, ძალზე მარტივი, რა მინდა და რა არის ჩემთვის მომგებნიანი, მათთვის მნიშვნელოვანია ის, რაშიც ხედავენ საკუთარი სურვილების რეალიზაციას. ვიღაცისთვის ეს შეიძლება მორალური კომპენსაცია იყოს, ვიღაცისვის მატერიალური, ვირაცისთვის კარიერა და ა.შ. დანარჩენს ფასი არა აქვს, იმიტომ რომ რეალურად დანარჩენი არაა მნიშვნელოვანი, ზნეობრივი ადამიანისთვის კი სხვა ღირებულებები უფრო მნიშვნელოვანია, თუნდაც ადამიანი.

როგორ უნდა გავზარდოთ  ბავშვი, რომ ცოდნაც გააჩნდეს და ზნეობრივიც იყოს?

ბავშვი უნდა გაიზარდოს სიყვარულში. ესაა მთავარი. ოჯახში სადაც სიყვარულია, ურთიერთპატივისცემაა, როგორც წესი ზნეობრივი ადამიანები იზრდებიან. იმ ოჯახებში კი სადაც ძალადობა, ბევრი ტყუილი, ფარსია, იქ გამონაკლისების გარდა, ზნეობრივები არ იზრდებიან. მეორე მხარეა განათლების მიცემა, ამის საშუალება ვიღაცას აქვს, ვიღაცას არა, მაგრამ იმის საშუალება კი, რაზეც ვსაუბრობდით, ყველა ოჯახს აქვს, ამას არ ჭირდება ფული. თუ ბავშვს ზნეობრივ მაგალითსაც მისცემ, სიყვარულსაც და განათლებასაც, ის ამ ცოდნას არ მიმართავს ბოროტებისკენ და სიყვარულს მოახმარს, სიყვარულს არა კონკრეტულს, არამედ კაცობრიობის მიმართ. ამას ადამიანი ვერც აცნობიერებს ყოველწამიერად, მაგრამ განცდაში აქვს და ცდილობს აკეთოს სიკეთე, თესოს სიყვარული და არ დაუშვებს რომ შექმნას თუნდაც ახალი ნარკოტიკის ფორმულა.

განათლების მიცემა მართლაც მატერიალურ  შესაძლებლობასთანაა დაკავშირებული, მაგრამ უმთავრესი ალბათ  მაინც  სწავლისადმი  სწორი დამოკიდებულების გამომუშავებაა. არის ოჯახები, სადაც მშობლებს არა თუ ფული, განათლებაც არა აქვთ, მაგრამ ისეთი სწორი დამოკიდებულება  აქვთ სწავლისადმი და ისე ზრდიან შვილებს რომ ბავშვებს ამ  უცოდინარი მშობლებისგან  გადაეცემათ წავლის სიყვარული, ხშირ შემთხვევაში უფრო მეტადაც  კი  ვიდრე გადაეცემათ  აკადემისკოებისა და პროფესორებისგან თავის შვილებს. სწორ რელსზე დგებიან და თვითგანათლებით  გაცილებით მეტს აღწევენ, ვიდრე სხვა რეპეტიტორიდან  რეპეტიტორთან სირბილით.

მართალი ხართ, ოჯახში სადაც ცოდნა ღირებულია, თუნდაც მშობლებს ეს ცოდნა არ გააჩნდეთ, მაგრამ ცოდნას პატივს სცემდნენ, იქ ბავშვი გაიზრდება იმგვარად რომ მისთვის ცოდნა იქნება ღირებული, იქ სადაც ცოდნას არა აქვს ღირებულება… საერთოდ, ბავშვისთვის განათლების მიცემისას, პრობლემას ქმნის სიზარმაცე. როდესაც წიგნთან ურთიერთობა ბავშვისთვის დამღლელია, ძალადობის ტოლფასია, როცა ბავშვს ძალისხმევა უწევს წიგნი რომ გადაშალოს. საერთოდ ჯობს, ბავშვს არაფერი დააძალო, სჯობია ინტერესი გაუჩინო. საერთოდ ძალადობა არსადაა გამართლებული, განსაკუთრებით ბავშვებთან. ცდებიან, ვისაც ჰქონია რომ ბავშვის დასჯით შედეგს მიაღწევს, კი მონენტალურად მიიღებს, მაგრამ ხანგრძლივ პერსპექტივაში აუცილბლად იქნება პრობლემები.

დაიბეჭდა „ქართულ უნივერსიტეტში“

მას თვით ილია ჭავჭავაძე ეტრფოდა… (რეზო შატაკიშვილი ილია ჭავჭავაძისა და ნატო გაბუნიას რომანზე)

ის იყო მეცხრამეტე საუკუნის არტისტული ლეგენდა. მას თვით ილია ჭავაჭავაძე ეტრფოდა და ამბობენ რომ დიდ ილიას დიდი რომანიც ჰქონდა მასზე 22 წლით უმცროს ნატო გაბუნიასთან…
ახალგაზრდა გორელმა ქალმა, ნიჭის და ეშხის წყალობით უმალ გაიკაფა გზა მაღალი საზოგადოებისკენ.
დაიბადა გორში და გორშივე ავიდა პირველად სცენაზე – სცენისმოყვარეეების წარმოდგენაში. გორშივე იხილა იგი დავით ერისთავმა და თბილისში მოიწვია.
19 წლის ნატო თბილისში მოდის. ხდება არა მარტო ქართული თეატრის წამყვანი არტისტი, არამედ საერთოდ ელიტის მშვენება.
გორელი ქალი უცებ თბილისის სიმბოლოდ იქცა.
მალე კი მთლად საქართველოსი. იმხანად ქართველი ბანოვნები, მით უფრო არტისტები, ნამდვილად არ დაიარებოდნენ ქართულ ტანისამოსში _ ევროპულ მოდას იყვნენ აყოლილნი. აი, ნატო გაბუნია კი ქართულად ჩაცმულ-დახურული დადიოდა. მას მერე რაც გაბუნიამ პირველმა განასახიერა ქართვლის დედა ილია ჭავჭავაძის “ქართვლის დედაში”, შემდეგ კი მტერზე შურისმაძიებელი გლეხი ქალი “სამშობლოში”, თეატრის მესვეურებმა სთხოვეს რომ ცხოვრებაშიც ქართული კაბითა და ჩიხტიკოპით ევლო. სრულიად ახალგაზრდა, 23 წლის ნატო გაბუნიამ უარი თქვა იმდროინდელ მოდაზე და მთელი დარჩენილი ცხოვრება ქართვლის დედის კაბით, ჩიხტიკოპითა და ლეჩქა-ბაღდადით დამშვენებული გამოდიოდა შინიდან. აღმოსავლური ტიპის ქალი ყოფილა – ძალიან შავგრემანი, წაბლისფერთვალება, მრგვალი პირსახით, ოდნაც ნოღა ცხვირით და ვნებიანი ტუჩებით.
20 წლის ნატო გაბუნია იმ ოთხ არტისტში შედიოდა, რომელსაც დაეყრდნო ილიას აღდგენილი ქართული თეატრი. საბენეფისოდ მას თვით აკაკი წერეთელმა დაუწერა საგანგებოდ პიესა “კინტო”. აკაკი წერეთელს მიაჩნდა რომ “გაბუნიას და საფაროვას შესადარი არტისტული ქალები არ გვყოლია”.
გაბუნიას ბენეფისმა ზარზეიმით ჩაიარა. თბილისელი აშუღები ისე მოიხიბლნენ ნატოს თამაშით რომ სპექტაკლის ბოლოს სცენაზე აიჭრნენ და სახელგანთქმული ევანგულას ვერცხლით მოჭედილი დაირა აჩუქეს.

თეატრიდან არტისტი დიდის ამბით გამოუყვანიათ, შუშხუნები აუშვიათ, ეტლში ჩაუსვამთ და შინ მიუყვანიათ, თავის პატარა ბინაში. სწორედ ამ პატარა ბინაში ეწვია მას მეორე დღეს ოლღა გურამიშვილი, ივანე მაჩაბელთან ერთად და ახალგაზრდა მსახიობი ქალი სადილად წაიყვანა.
“არ გასულა ერთი კვირა, მოვიდა რეპეტიციებზე ვანო მაჩაბელი და მითხრა, კნეინას ძალიან ეწყინა პატარა ოტახი რომ გაქვსო, და თანაც რკინის ფეჩი გიდგას, შეიძლება ხმა წაგიხდეს, ნათბილარევი რომ გამოხვალ იმ პატარა ოთახიდანო. კნეინას სურს თავისთან ახლოს დაგაყენოს, ოთახი უკვე დაიქირავაო. მეორე დღეს გადამიყვანეს, კნ. ოლღას მახლობლად იმავე ეზოში. სადილი, ჩაი, მათთან მქონდა, რა თქმა უნდა უზრუნველად” – იგონებდა ნატო გაბუნია…
ახალგაზრდა არტისტი ქალი ილიას გარემოცვაში ტრიალებს, სადაც მას მიწიერ ღმერთად იხსენიებენ. სწორედ მასზე იტყვის ვანო მაჩაბელი “მაღლა ღმერთი ერთია, ღრმად მწამდა რომ ძირსაც არიან ღმერთები”. სწორედ ნატოთი შთაგონებულმა გადააკეთა ილია ჭავჭავაძემ “კაცი ადამიანი” პიესა “მაჭანკლად”. როგორც იოსებ გრიშაშვილი იტყვის, ილია გაურბოდა დრამატურგიას, მაგრამ ვერ გაქეცა ნატოს ნიჭს. “მაჭანკალმა” ვერ დაიქუხა ილიას რომ ეკადრებოდა ისე, მაგრამ ილია სულაც არ ფიქრობდა საკუთარ წარმატებაზე, წარმატებაც ნატოსთვის სურდა. “მაჭანკლის” შემდეგ საკუთარ გაზეთში დაწერა, გაბუნიამ ორი პესა ითამაშა და ორივე ისე რიგინად, თუ ვინმე უკმაყოფილოი დარჩა, მხოლოდ პიესებით და არა მისი თამაშითო.
ნატოს გულისთის თავის პიესაც გაწირა და აქვსენტი ცაგარელისაც. რომელიც თავის მხრივ უგონოდ იყო შეყვარებული ნატო გაბუნიაზე, მალე იქორწინეს კიდეც 23 წლის ნატომ და 25 წლის ცაგარელმა.
სწორედ ილიას “მაჭანკალმა” და ნატო გაბუნიამ მისცა იმპულსი ცაგარელს, რომ დაეწერა უკვდავი კომედია “ხანუმა”. ნატო გაბუნიამ პირველად 23 წლის ასაკში ითამაშა 50 წლის ხანუმა და სიკვდილამდე, სადღაც ხანუმას ასაკამდე, თითქმის 30 წელი თამაშობდა ამ როლს.

სწორედ ხანუმას თამაშით დაიმსახურა მან ილიას ყველაზე დიდი შეფასება – “უკეთესი თამაშობა აღარ შეიძლება, ამის ზევით ხელოვნება ვერ წავა”.
მისთვის წერდნენ პიესებს და თავადც ოსტატურად იყენებდა “მუზურ” მდგომარეობას. როცა ალექსანდრე სუბათაშვილ-იუჟინი აღტაცებული დარჩა მისი ხანუმას ხილვით და მიულოცა, გაბუნიამ პირობას გამოსტყუა – პიესის დაწერის. იუჟინი დაპირდა და დაწერა კიდეც – “ღალატი”.
ნატო გაბუნიამ ცაგარელზე იქორწინა. მაგრამ ამ ქორწინებას, როგორც ჩანს ხელი არ შეუშლია ილიას და ნატოს რომანისთვის. ფაქტია რომ არც ცაგარელს და გაბუნიას დაუნგრევიათ ოჯახი და არც ილიას ჩამოშორებია ნატო – ნატო გაბუნია ბოლომდე აქტიურად ტრაიალებდა ერის მამის გარემოცვაში.
მათი რომანი არ გაცილებია ვიწრო წრეებს, შესაძლოა პლატონური სიყვარულის ფარგლებასაც, თუმცა ვინ იცის, ილიას ხომ უყვარდა ქალები, ნატო კი მართლაც ულამაზეს ქალად ითვლებოდა… ყოველშემთხვევაში მათი თანამედროვე, ვალერიან გუნიას მეუღლე გაიხსენებს:  “ნატო ლამაზი და მომხიბლავი ქალი იყო და თავის უბრალოებით ყველას ატყვევებდა, გამიგია რომ ილია ჭავჭავაძეს დიდი რომანი ჰქონდა ნატო გაბუნიასთან…”
ილიას მეტად ჰყვარებია ნატო გაბუნიას სიმღერა დაირაზე. როგორც დავით კასრაძის მოგონებებში ვკითხულობთ, ელისაბედ ჩერქეზიშვილთან გამართულ წვეულებაზე, ილიას გამოუტანინებია დაირა მასპინძლისთვის და თავისი ხელით გადაუცია ნატო გაბუნიასთვის. ნატოსაც ფიფინურები შეუჟღრიალებია დაირისთვის და დაუმღერებია “ორთავ თვალის სინათლევ, რაზედ მოგიწყენია…”, ილიას თვალზე ცრემლი მოსდგომია, ასთმასაც თავი გაუხსენებია. “ბატონო ილია, ბატონო ილია! გაისმა ნატოს ხმა, დაირა იქით მიაგდო და პატარ ბავშვივით მიუალერსა, გულზე მიიხუტა” – ვკითხულობთ დავით კასრაძესთან.
1907-ში ილია მოკლეს. ერთი წლის შედეგ თეატრის დასში აღარ ჩარიცხეს ნატო გაბუნია. 49 წლის ნატო გაბუნიას თეატრიდან გაშვებას, იმდროინდელი თეატრალური გარდატეხებით კი ხსნიან, მაგრამ არავინ ფიქრობს იმაზე გაუბედავდნენ კი იგივეს მას ილია რომ ცოცხალი ყოფილუყო? თუმცა ვინ იცის, თავად ილიას შებედეს ტყვია… თეატრიდან გაშვების მიუხედავად ნატოს თავი არ მიუნებებია სცენისთვის, თამაშობდა ყველგან. ხან სად, ხან სად. მეტწილად საქველოქმედო მიზნებისთვის. ბოლოს, 1910 წელს, ქარელში კალოზე ითამაშა “ხანუმა” – გლეხებისთვის რომ აბანო მოწეყოთ. ითამაშა უმძიმეს პირობებში, სკამიც კი არ იყო და დაღლილი, სცენაზე გასვლამდე იატაკზე მუხლმოკეცილი ისვენებდა. სწორედ იმ სპექტაკლის შემდეგ გზაში გაცივდა, ფილტვების ანთება დაემართა და ერთთვიანი ვადმყოფობის შემდეფგ გარდაიცავალა…

დაიბეჭდა “პრაიმ თაიმში”


%d bloggers like this: