Tag Archives: ირაკლი ალასანია

განცხრომა ოცნებებში!!! – „ეგონა“, „გეგონა“, „მეგონა“…

 

15 ოქტომბერი, 2012 წელი, გაზეთი “პრაიმტაიმი”

რეზო შატაკიშვილი

„ეგონა“, „გეგონა“, „მეგონა“… ამ ზმნის უღლება სწორედაც რომ უპრიანია ბოლო ხანს განვითარებული მოვლენების გადამკიდე.

ყველას რაღაც ეგონა. მაგალითად, ბიძინა ივანიშვილს ეგონა, რომ პარლამენტი აირჩევდა პრემიერ-მინისტრად და არ დასჭირდებოდა სააკაშვილის წარდგინება. აღარაფერს ვამბობ იმაზე, რომ ეგონა, სააკაშვილი არ აღიარებდა მარცხს, მეტიც, არ გააყალბებდა არჩევნებს… მას საერთოდ სხვაგვარი ეგონა იმ ქვეყნის კონსტიტუცია, რომელიც უნდა მართოს. ეს უკვე აღმოაჩინა და ახლა უკვე სხვა რამ ჰგონია – „ჭკუაზეა მოსაყვანი კონსტიტუციაო“. ქვეყნის უმთავრეს კანონს რომ ახალი მმართველი ასე უყურებს, ხომ წარმოგიდგენიათ რას უპირებს სხვა, რიგით კანონებს. და კიდევ: მას ჰგონია, რომ ჭკუაზე მოიყვანს კონსტიტუციას. მაგრამ როგორ ახლებს ხელს კონსტიტუციას, როდესაც საკონსტიტუციო უმრავლესობა არა ჰყავს? მას ისევ ჰგონია, რომ უმრავლესობას შექმნის. უმრავლესობას იმ ნაციონალი დეპუტატების ხარჯზე, რომელიც განუდგება სააკაშვილს. ვნახოთ, აოცნებდებიან თუ არა ნაციონალი დეპუტატები და აუნთებენ თუ არა მწვანეს ბიძინას კონსტიტუციის „მოსაჭკვიანებლად“. ცალკე თემაა, რისთვის სურს ბიძინას.

მე რატომღაც მართლა კვალიფიციური იურისტი მეგონა თეა წულუკიანი, მაგრამ  ისეთი რამ თქვა „იმედის“ ეთერში – გამაოგნა. არ ვიცი, რა ეგონა და რა ფუნქციების ჰგონია იუსტიციის სახლები. ჰკითხეს, იუსტიციის სახლის სერვისით თუ გისარგებლიათო და რა უპასუხა? „მე არ მისარგებლია, იმიტომ, რომ მიხეილ სააკაშვილმა ჩემთვის საქართველოში დაბრუნებისას ვერ მოასწრო მოქალაქეობის ჩამორთმევა…“

რა ჰგონია, იუსტიციის სახლებში მხოლოდ მოქალაქეობაჩამორთმეულნი დაიარებიან?

ირაკლი ალასანიასაც ბევრი რამ ეგონა. ეგონა, საპრეზიდენტო კანდიდატი იყო, მივიდა ბრიფინგზე და აღმოაჩინა, რომ არ იყო –  ივანიშვილმა ვახტანგ ხმალაძე მოიხსენია ამ კონტექსტში, ისიც სამარქაფოდ, უფრო იმისთვის, რომ გაენელებინა ის ტკივილი, რომელიც ხმალაძეს მიადგა – მას უკვე თავი მთელი პარლამენტის თავმჯდომარე ეგონა და გაიგო, რომ მარტო იურიდიული კომიტეტი შერჩა ხელში.

ალასანია პრეზიდენტობის კანდიდატი ვერ იქნება – ეს პირველი შოკი იყო მისთვის იმ დღეს, მეორე შოკმაც არ დაახანა – გაიგო, რომ შს მინისტრი ვერ იქნება, მესამე შოკი – გენშტაბს პრეზიდენტი ნიშნავს… არადა, რამდენი რამ ეგონა? ერთ დღეში სამი შოკი მართლაც მეტისმეტია. ბატონ ბიძინას იქნებ დაენდო ეს მუდამ ღიმილიანი ალასანია.

მხოლოდ ალასანია იდგა ბადრი მთვარესავით სააკაშვილი-ივანიშვილის შეხვედრის შემდეგ რომ გამოეფინენ პრეზიდენტის რეზიდენციის წინ. ალასანია რომის პაპზე მეტი კათოლიკე გამოდგა – ბიძინას არ ეწერა სახეზე კმაყოფილება, ალასანია კმაყოფილი იყო. იხუმრეს კიდეც, ალასანია იმდენად ნაწყენია და იმდენად შოკშია – გაბმულად იღიმის წყენის დასამალადო.

მას ბევრი რამ ეგონა. არ ეგონა ის, თუ მისი საუბრები იწერებოდა და ეს საუბრები თუ ამდენს დააკარგვინებდა, თორემ ასე უხამსად არ მოიხსენიებდა ბიძინას, თავს აარიდებდა იმ მეტაფორებს, რომელიც სტყორცნა ლიდერს „აუ ეს რა ყ…“. ძვირი დაუჯდა ეს ყ..-ური მეტაფორა.

არც გუბაზს დაუჯდა იაფი, რომ გაიძახოდა მილიონები უნდა ვიშოვოო. ბიძინა ივანიშვილის ოჯახზე საუბარი, ემანდ ისე არ დაუჯდეს, საოცნებო არ გაუხდეს კარაქიანი პური. თუმცა, თუ ივანიშვილის მიერ წამოწეულ კადრებს გადავხედავთ, გამორიცხული არაა, კვლავ ის არნახული ინფლაცია დაიწყოს და გუბაზი უბიძინოდაც გახდეს მილიონერი. ემანდ ყველა არ გაგვითანაბროს ბატონმა ბიძინამ, ემანდ ყველას არ გვქონდეს 5 მილიარდი…

ჯერჯერობით, მხოლოდ ღარიბაშვილს შერჩა გინება. პირიქით, ლიდერმა მოუწონა კიდეც – „ეს რა გინება სცოდნიაო“. გინება მოუწონა? ეს თქვენ გეგონათ, თორემ მან ის მოუწონა – ღარიბაშვილმა ის რომ იცის, ვის აგინოს…

ივანიშვილმა იმდენი ვინმე წამოაყენა პოლიტიკური სასაფლაოდან, გეგონება მაიკლ ჯექსონის „triller“ უყურებ – ჯექსონი რომ მიდის და გვამები რომ საფლავებიდან დგებიან. მიდის „ბიძო“ და დგებიან ყორღანებიდან, ცოტაც და გოგლას წაგვიკითხავენ – „ისევ აღვსდექი, მუხრანის ბოლოს, ჩასაფრებული ვსინჯავ იარაღს…“.

„იარაღს სინჯავენ“, შურისძიების, ანგარიშსწორების ჟამი დგას. ასლანი მოდისო, ლევან მამალაძეო, კახა თარგამაძე, თენგიზ კიტოვანი… კინაღამ უნებურად ჯაბა იოსელიანიც დავწერე, მაგრამ ბატონი ჯაბაც რომ გამოგვეცხადოს, ლამის ეგეც აღარ გამიკვირდება.

ის გვპირდებოდა მთავრობას „ჯერარნახულს“ და გვიბოძა მთავრობა – ასჯერ ნანახი – ამირან გამყრელიძე ადრეც იყო მინისტრი, მინისტრი იყო დათო კირვალიძეც, მთავრობაში მუშაობა არც სოზარ სუბარისთვის არის უცხო, არც ირაკლი ალასანიასთვის… რევაზ შავიშვილი,  ნოდარ ჯავახიშვილი…

ვინც უკვე წარადგინა, ხომ წარადგინა და დარჩენილ პოსტებზე ისეთი კანდიდატურები გაჯაზდა, (ალეკო კარტოზია, მირცხულავა, ჩხობაძე), რომ ხალხს შიში გაუჩნდა პრეზიდენტის კანდიდატურად ალასანია-ხმალაძე კი არა, ემანდ ედუარდი არ წამოაყენოსო.

არადა, ხალხს ვინ ეგონა?

წინასაარჩევნო პერიოდში ერთმა მეოცნებემ „გამანდო“ – ვანო მერაბიშვილი ჩვენიანია, არჩევნების მერე გაიგებო. მაშინ მეგონა, რომ ეს მათი მორიგი ცალფეხა ოცნება იყო. თურმე მეგონა. მეგონა, იმიტომ, რომ ეს უბრალოდ ცალფეხა ოცნება კი არა, კარგად შორს გამიზნული მანევრი ყოფილა. ბევრმა, ვინც ხმა მისცა „ოცნებას“, არჩევნების შემდეგ, მას მერე, რაც ბიძინა ივანიშვილის კომენტარი მოისმინა, რომ ვანო მერაბიშვილიც გამოეთხოვებოდა პოსტს, გაიკვირვა, როგორ, ვანო აღარ იქნებაო? როგორც გაირკვა, მათთვის „მეოცნებეებს“ სწორედ ისევე გაუნდვიათ „ვანო ჩვენიაო“, როგორც მე გამანდეს. თუ კარგად გადავხედავთ მოვლენებს, გაირკვევა, რომ ამ მიმართულებით მუშაობა კარგა ხნის წინ დაიწყო. დაიწყო თავად ბიძინა ივანიშვილმა – საქართველოში დაბრუნებულმა „ჩაუფინა“ ერთი ორი კეთილი სიტყვა ვანო მერაბიშვილზე. უკვე ციხის კადრების შემდეგ, ვანო ახსენა ბედუკაძემ, ახსენა ირმა ინაშვილმა… ეს ყველაფერი დამაჯერებლობას მატებდა „მეოცნებე“ აქტივისტების რიგით ამომრჩეველთან მუშაობას ამ მიმართულებით. რატომ ვანო? მიზეზი მარტივია, თუკი რამ ეძვირფასება მოსახლეობას, ეს სწორედ ის უსაფრთხოებაა, რომელიც სწორედ ვანო მერაბიშვილის დამსახურებაა. გასათვალისწინებელია ის მზარდი რეიტინგი, რაც ვანო მერაბიშვილს არჩევნებამდე ჰქონდა. როგორც ჩანს, ეს კარგად გათვალეს „ოცნებაში“ და რიგ შემთხვევებში იხეირეს კიდეც ვანოს ფაქტორით.

ეს, რაც აქ გვეგონა… მაგრამ რა ეგონა პუტინს? ის, რომ აქ პოსტსაარჩევნო არეულობა დაიწყებოდა, კარს მომდგარ ჯარს შემოიყვანდა და საბოლოოდ მოუღებდა ბოლოს ნატოზე ოცნებას. მაგრამ მგონი პირიქით ხდება, ყოველ შემთხვევაში ამას მოწმობს პრეზიდენტ სააკაშვილისა და რასმუსენის სატელეფონო საუბარი. მე მგონი, ნატოს ეშინია, ქვეყნის ახალმა მეოცნებე ლიდერმა არ უგანოს და პირიქით აჩქარებენ კიდეც საქართველოს ნატოში მიღებას, რომ ეს 2014 წელს კი არ მოხდეს, როგორც აქამდე ამბობდნენ, არამედ 2013 წელს, სანამ აქ პრეზიდენტად სააკაშვილია. წინააღმდეგ შემთხვევაში, აშშ უბრალოდ უმცროს სტრატეგიულ პარტნიორს კი არა, რეგიონს კარგავს.

ეს რომ ვთქვი, ჩემმა ერთ-ერთმა კოლეგამ დაუვიწყარი რეპლიკით მიპასუხა: ისინი რეგიონს კარგავენ, ჩვენ მომავალს.

ბიზნესმენებსაც ბევრი რამ ეგონათ, ასე მაგალითად, ბიზნესმენებს ეგონათ, რომ მოგების გადასახადისგან განთავისუფლდებოდნენ – როგორც ჰპირდებოდნენ. როცა ეს შეახსენეს, უპასუხა, გასარკვევია, რამდენი შედის მოგების გადასახადიდან ბიუჯეტში, მე მგონი 30 მილიონი და შეიძლება ამაზე ვიფიქროთო. როცა უთხრეს, რომ 600 მილიონამდე შედისო, დაფიქრდა, უი, არაო და ოცნებაც „კაპუტ“.

ბიზნესმენებს ბევრი რამ ეგონათ, ახლა ინაღვლონ, როცა ფასების დაწევა მოსთხოვეს. აბა, რაიმე ხომ უნდა მოიმოქმედოს „ოცნებამ“ ოცნებების ინფლაციის შესაჩერებლად? ამას ემსახურება მგონი ის განცხადებაც – უმუშევრებისთვის შემწეობების დანიშვნას რომ აპირებენ, მაგრამ არ ასახელებენ რამდენი იქნება ეს შემწეობა. ჯერ ერთი, ხალხს დასაქმებას ჰპირდებოდნენ. ხალხს ეგონა დაასაქმებდნენ – ახლა გაარკვიეს, რომ ამას დიდი დრო და დიდი ფული უნდა (!), ჰოდა, ახლა შემწეობებს ჰპირდებიან – გაურკვეველი ოდენობით. ბევრს ჰგონია, ნაოცნებარი ხანა დაუდგა – არ იმუშავებს, მხართეძოზე წამოწვება და იცხოვრებს. მხართეძოზე წამოწოლას ვინმე ვინმეს უშლის? ცხოვრების და განცხრომის რა მოგახსენოთ. განცხრომა? კვლავ ოცნებებში. სხვა რას ითხოვთ პარტიისგან, რომელმაც სათაურად ეგზომ არაპრაგმატული რამ დაირქვა?

ესეც ჩვენი სულელური, ინფანტილური „მეგონა“, „ეგონა“ „გეგონა“

აინშტაინი ბრძანებდა: „ორი რამ არის უსასრულო, სამყარო და ადამიანის სისულელე, თანაც სამყაროსთან დაკავშირებით დარწმუნებული არ ვარ“.

რა ,,უზაარ-მაზააარი“ შედეგი მოაქვს ხელისუფლებიდან ოპოზიციაში გადაბარგებას

რეზო შატაკიშვილი

(დაიბეჭდა გაზეთ “დრონი.გე–ში”)

არჩევნები გადაგორდა და ოპოზიციასაც გადაუგორდა იმედები იმის თაობაზე, რომ წინასაარჩევნო სოციოლოგიური კვლევის შედეგები საარჩევნო ყუთთან თავდაყირა დადგებოდა. საარჩევნო ყუთი არ აღმოჩნდა არც ჯადოსნური, არც ”ფოკუზნიკი”.

შედეგმა კიდევ ერთხელ ცხადყო ერთი რამ – ხელისუფლებიდან ოპოზიციაში გადაბარგება რა შედეგითაც სრულდება. ირაკლი ალასანიამ მერის არჩევნებში 19%-ი მოაგროვა, მასზე ადრე ოპოზიციაში გაქცეულმა ძიძიგურმა კი ამის ნახევარიც ვერა.  რა “უზააარ-მაზაარი” შედეგიც მოაქვს ოპოზიციაში გადაბარგებას, ყველამ ერთად ვიხილეთ. თუმცა აქვე ისიც უნდა ვთქვათ, რომ ამ შედეგებს, იგივე ხელისუფლებიდან ოპოზიციაში გადაბარგების უნაყოფობის თვალსაზრისით, თვისობრივად ახალი არც არაფერი უთქვამს. უბრალოდ, კიდევ ერთხელ გამოჩნდა ის, რაც უამისოდაც ჩანდა. დღევანდელი ოპოზიცია ლამის მთლიანად “ნაცმოძრაობიდან” დევნილებით თუ გაქცეულებითაა დაკომპლექტებული. მათი სახელი ლეგიონია.  თავიდან მათ ოპოზიციაში გადაბარგებას, მოდი ვაღიაროთ, რომ მართლაც ჰქონდა ერთგვარი რეზონანსი და მართლაც შეიცავდა საფრთხეს “ნაცმოძრაობისთვის”. ასე იყო სალომე ზურაბიშვილის ოპოზიციაში გადასვლისას, ასე იყო მანამდე “რესპუბლიკელების”, ძიძიგურ-დავითაშვილის წასვლისას, აღარაფერს ვამბობთ ირაკლი ოქრუაშვილის სკანდალურ გაოპოზიციონერობაზე. რა მივიღეთ შედეგად? ავბედითი 7 ნოემბერი. ხელისუფლება, მართლაც, დადგა დიდი გამოწვევის წინაშე. მაგრამ საფრთხის გადავლის შემდეგ, მას მერე, რაც ოპოზიციის სამსხვერპლოს მხოლოდ თამარ კინწურაშვილი შესწირა ხელისუფლებამ და ოპოზიციაც მშვიდად გაემართა სხვადასხვა კუნძულებზე გასარუჯად… მას მერე, ხელისუფლებიდან ვინმეს ოპოზიციაში გაქცევამ ყოველგვარი აზრი თუ არ დაკარგა, ყოველ შემთხვევაში, საშიში ნამდვილად აღარაა ხელისუფლებისთვის.  საშიში ამ ხელისუფლებისთვის, ალბათ, მარტო იმ შემთხვევაში თუღა იქნება, თავად მიხეილ სააკაშვილი თუ გაექცათ ოპოზიციაში.
ელემენტარულად წარმოიდგინეთ სიტუაცია, რომელიმე დღევანდელმა ხელისუფლების გავლენიანმა ფიგურამ რომ დაიმუქროს, ოპოზიციაში გადავალო, გამოუვა კი ეს მუქარა? რომ წავიდეს, ვის რა კაკაოს გაუცივებს? ბურჯანაძემ რომ ჰყარა ქოში და წავიდა ოპოზიციაში, რა დააკლო მიხეილს? ან ნოღაიდელმა რა დააკლო ამ ხელისუფლებას, ან ოპოზიციაში გაქცევით, ან კრემლში ძუნძულით?

ან რიღათი უნდა დააშინონ დღევანდელი ხელისუფლება? ცოდვების წამოძახებით? რაიმეს დაბრალებით იმ მოტივით, რომ მათ, როგორც ძველ თანამებრძოლს, საზოგადოება დაუჯერებს?

ოპოზიციაში აქამდე გაქცეულებმა, ამ ყველაფერზე უკვე იმუნიტეტი გამოუმუშავეს ამ ხელისუფლებას. თავად განსაჯეთ, რა უნდა დააბრალოს, ან რაში უნდა ამხილოს ვინმემ ეს ხელისუფლება, რომ ოქრუაშვილის განცხადებების მერე ვინმე გააკვირვოს, ან ხალხი, ან ხელისუფლება? ან ვინმემ რა უნდა იკისროს იმაზე მეტი, რაც უკვე იკისრა ამ ოპოზიციამ?  მოკლედ, ხელისუფლებიდან გამოქცეულებმა, თავისი გამოქცევით, არათუ დაასუსტეს ეს ხელისუფლება, პირიქით – გამობრძმედეს კიდეც.

ობიექტურად, ამ პროცესს თავისი ნაკლიც აქვს და ღირსებაც, ნეგატიურიცაა და პოზიტიურიც.

ნეგატიურია თუნდაც მარტო იმიტომ, რომ ეს ისევ და ისევ დააკნინებს სახელისუფლო გუნდის შიგნით პროცესების მიმდინარეობას, გაძლიერებული ფრთა აღარ გაუწევს ანგარიშს დანარჩენების თუნდაც საღ აზრს და პოზიციას მხოლოდ იმიტომ, რომ უკვე აღარავის აღარსად გაქცევის არ შეეშინდება. ეს ყველაფერი მთლიანად ხელისუფლებაზეც იმოქმედებს, მეტ სითამამეს მისცემს მას.

მეორე მხრივ კი, ამ ყველაფერში პოზიტიური ისაა, რომ ბოლო მოეღება ოპოზიციაში გაქცევის მუქარით პოლიტიკურ ვაჭრობას, რაც აქამდე არაერთხელ მომხდარა, თუნდაც იგივე ბურჯანაძის შემთხვევაში. როდესაც მან სწორედ ოპოზიციაში გადაბარგების მუქარით, ხან სიები გაისუქა, ხანაც აგარაკი მიიღო მანეთად.  მარტო პოლიტიკურ ვაჭრობას კი არ გამოაცლის ეს საფუძველს, უნდა ვიმედოვნოთ, რომ ზოგადად ოპოზიციურ სპექტრსაც გააჯანსაღებს იმ თვალსაზრისით, რომ ოპოზიცია მარტო ხელისუფლებიდან დევნილებით აღარ დაკომპლექტდება.

კიდევ ერთხელ გადავხედოთ დღევანდელ ოპოზიციას. ოპოზიციის უდიდესი ნაწილი გუშინ ხელისუფლებაში იყო, დღეს ოპოზიციაში არიან. მოკლედ, ხან შავებით უბერავენ პოლიტჭადრაკს, ხან თეთრებით, რაც იმას იწვევს, რომ დაფა დაკავებულია სხვათათვის, რაც არცთუ ისე მომგებიანია ქვეყნისთვის. მაგათგან ხეირი კი ჩვენ ვერც ხელისუფლებაში ყოფნისას ვნახეთ და არც ახლა გვადგას კაი დღე.

მითხარით, რა სარგებლობა მოიტანა “უზაარმაზარშედეგიანმა” ზვიად ძიძიგურმა, როცა ის ხელისუფლებაში იყო, ან რა მოიტანა მერე, როცა ოპოზიციაში გადავიდა? ეროვნული კაცი რომაა და კრემლში ყოველ ჩასვლაზე თითო აგურს რომ აცლის კრემლის კედლებს? რა ხეირი მოგვიტანა ნოღაიდელმა, როცა პრემიერ-მინისტრი იყო? ან ახლა? და რატომ უნდა ველოდოთ მისგან სიკეთეს, თუნდაც ხელისუფლებაში ხელახლა – უკვე მერამდენედ მოსვლის შემთხვევაში?

ერთ მდინარეში ორჯერ არ შედიანო და მგონი, თავადაც აღარ ახსოვს, რამდენჯერ შეტოპა და გამოტოპა. ჩვენ კი ვდგავართ და მაგის ტოპაობას ვუყურებთ. სადამდის კი არა, როდემდის, “შვილო ზურაბ”? იგივე შეიძლება ითქვას ქალბატონ ბურჯანაძეზეც.

რა შედეგი მოგცა ხელისუფლებაში მისმა ხანგრძლივად ყოფნამ ვარდების რევოლუციის შემდეგ? რევოლუციამდე დაგროვილი თავისი პოლიტიკური კაპიტალი მან იმისთვისაც კი არ გამოიყენა, რომ ხელისუფლების შიგნით სიტუაცია გაეჯანსაღებინა. პირიქით, მხოლოდ მაშინ იღებდა ხმას, როცა საფრთხე პირადად მას ეხებოდა. ასე მოხდა მაშინ, როცა არჩევნებზე სიები შეუმცირეს, ამოიღო ხმა და თანაც სულ სხვას დაარტყა – ზურაბ ჟვანიას. ამ  პოლიტიკით დიდად ვერ დააფრთხო სააკაშვილი. ვითომ თავის პოლიტიკურ კაპიტალს უფრთხილდებოდა, მიხეილს ნოტარიუსად დაუდგა, მაგრამ სწორედ ამ პროცესში შემოეფლანგა ხელში ის თავისი პოლიტიკური კაპიტალიც, იკლო მისმა პოლიტიკურმა წონამაც და დარჩა მხოლოდ ფინანსური კაპიტალის ამარა – აღშფოთებული.

ეს აღშფოთება კი ძალზე ხშირად ამომრჩეველზეც ვრცელდება ხოლმე. რამდენიმე ხნის წინ ბრძანა, აქციებზე მილიონი კაცი რომ გამოსულიყო, სააკაშვილს დავამთავრებდითო, ანუ მილიონებს დაუცაცხანა “წიოწ ნინამ” – რად არ გამოხვედით, რატომ არ დაგვამთავრებინეთ სააკაშვილის ხელისუფლებაო. იმას არ კითხულობს, ამ მილიონებს უნდათ კი სააკაშვილის დამთავრება და ბურჯანაძის “დაწყება” – თან უკვე მერამდენედ?
ამ ხალხს, მე მგონი, თავი სტურუას “კავკასიური ცარცის წრე” ჰგონია, რამდენჯერაც არ უნდა უყურო, რომ არ მოგბეზრდება. და რატომ უნდა ვიაროთ ჩვენ, საზოგადოებამ, მაგათგან მოჯადოებულ წრეზე, რატომ უნდა ვუყუროთ ერთსა და იმავე სახეებს – ხან პოზიციაში, ხან ოპოზიციაში, ხან აქეთ და ხან იქით, ხან ალთას და ხან ბალთას, ეს არავის აინტერესებს.

თუმცა “წიოწ ნინა” ერთ რამეში ნამდვილად არ ტყუოდა, ადგილობრივი არჩევნებით ჩვენ მიხეილს ვერ შევცვლითო, ამ არჩევნებში მონაწილეობას აზრი არა აქვსო. მიხეილი კი არა, მაგათ გიგიც ვერ შეცვალეს. იმდენი თხარეს, იმდენი იძახეს არჩევითი მერი, არჩევითი მერიო, რომ გამოთხარეს კიდეც – აქამდე თუ გიგი დანიშნული იყო, ახლა პირდაპირი გზით არჩეულია. მთელი მაგათი თუხთუხი და წყევლა ლოცვად შეერგო უგულავას ლეგიტიმაციის კვადრატში აყვანას.

მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ, შექმნილი სიტუაცია ნამდვილად ქმნის ნოყიერ ნიადაგს საიმისოდ, რომ ოპოზიცია კვლავ ხელისუფლებიდან დევნილებით თუ გამოქცეულებით კი აღარ შეივსოს, გამოჩნდნენ სხვა ძალები, ვინც ამ ხელისუფლებას ოპონირებას უფრო საღად გაუწევს და მათი ოპონირება არ იქნება ნაკარნახევი ხელისუფლებიდან გამოყოლილი წყენებიდან, ბოღმებიდან და ჯანდაბიდან. გადახალისდება თუ არა ოპოზიციური სპექტრი, ამას მომავალი გვიჩვენებს, დღევანდელობა კი – ამის აუცილებლობას…

რომელი უკეთესად მკითხაობს ყავაზე – კლიმიაშვილი თუ სარიშვილი?

თბილისს უკვე ახალი საკრებულო ჰყავს. მერი იგივეა, მაგრამ უკვე არჩეული – პირდაპირი წესით. ოპოზიციის „თეთრი ოლარები“ ვერ აელვარდა.

ეჰ, აღარ გვექნება გაზი ათ თეთრად, შუქი – 5 თეთრად, არცა წყალს მოგვაწვდის ვინმე მუქთად პირის გასასვლებლად. სამაგიეროდ, სამივე გვექნება – ნამდვილად, ცოტა ძვირად, მაგრამ ნამდვილად. ნაგვის „ბუნკერები“ ისევ სახლის წინ იდგება და არა ისე როგორც ქრისტიან-დემოკრატები გვპირდებოდნენ ისევ სადარბაზოებში შემოგიტანოთო. ამ ხალხმა ერთი რამ ვერ გაიგეს, რომ „პადიეზდში“ ბუნკერები უხაროდათ მარტო ვირთხებს და ზარმაცებს. ვირთხები ხმას არ იძლევიან. ზარმაცი კაცი კიდე, ვისაც ნაგვის ეზოში ჩატანა და ჩაგდება ეზარება, საარჩევნო უბნამდე მოვა და ბიულეტენს ჩაგიგდებს?

ეჰ, აღარ გვექნება გაზი ათ თეთრად, შუქი – 5 თეთრად, არცა წყალს მოგვაწვდის ვინმე მუქთად პირის გასასვლებლად. სამაგიეროდ, სამივე გვექნება – ნამდვილად, ცოტა ძვირად, მაგრამ ნამდვილად. ნაგვის „ბუნკერები“ ისევ სახლის წინ იდგება და არა ისე როგორც ქრისტიან-დემოკრატები გვპირდებოდნენ ისევ სადარბაზოებში შემოგიტანოთო. ამ ხალხმა ერთი რამ ვერ გაიგეს, რომ „პადიეზდში“ ბუნკერები უხაროდათ მარტო ვირთხებს და ზარმაცებს. ვირთხები ხმას არ იძლევიან. ზარმაცი კაცი კიდე, ვისაც ნაგვის ეზოში ჩატანა და ჩაგდება ეზარება, საარჩევნო უბნამდე მოვა და ბიულეტენს ჩაგიგდებს?

დგანან და უკვირთ რატომაა ალასანია კმაყოფილი. კმაყოფილია იმიტომ რომ თავის ძალებს რეალურად აცნობიერებს, ამ ეტაპისთვის 5 კაცის გაყვანასაც გამარჯვებად მიიჩნევს და როგორც ჩანს, ასევე რეალურად ფიქრობდა მაშინ, როცა დღეს უკვე „ალიანსიდან“ გამოქცეული სუბარი აგრესიული და რადიკალური კამპანიის ჩასატარებლად აქეზებდა.

ჰოდა მანაც დატოვა. არჩევნებმადე არ დავტოვე არ მინდოდა, „ალიანსი“ დამესუსტებინაო. არადა, ყველამ კარგად იცოდა რომ ჩემოდანი კაი ხნის ჩალაგებული ჰქონდა და ნეტა ვის უმალავდა? ალასანიას?

სუბარი ღიად ადანაშაულებს ალასანიას, გამარჯვება შეეძლო და გამარჯვებისთვის არ იბრძოლაო. ჩემი გამარჯვების ფორმულა არავინ ინდომაო. ამ გამოსვლებმა ლევან ბერძენიშვილი გააღიზიანა, ნეტა, რა იყო მაგის გამარჯვების ფორმულა, უნდა მივსულიყავით, გრეჩიხასთვის ხვეწნა დაგვეწყო, გვეთქვა, ალასანიას კი აქვს რეიტინგი, მაგრამ მოდი ლიდერი შენ იყავიო?

„ალიანსიდან“ კოკა გუნცაძეც გამოიქცა, ეტყობა მასაც დიდი გამარჯვება ეწადა. ამბობენ ეგეც და სუბარიც ნინო ბურჯანაძესთან გადავლენო. „ალასანიას“ ბურჯანაძეც უტევსო, რომ იძახდი, შევცვლით შევცვლით, მიდი და შეცვალე, ჩემები დაჭერილები არიან და გამოუშვითო.

ბურჯანაძე დიდ ამბებშია, ოქრუაშვილთან და ლევან გაჩეჩილაძესთან აბამს კავშირს, თუ მათი გაერთიანება მოხერხდა, მათი საპრეზიდენტო კანდიდატი ნინო ბურჯანაძე იქნება.

მოკლედ, ოპოზიცია ორ ფლანგად ლაგდება – სულწასულები და ისინი ვინც არ ჩქარობენ. ბურჯანაძე სულწასულია და სულწასულებს შემოიკრეფს გვერდით. უნდა რაც შეიძლება მალე დაამთავროს მიხეილი. უფრო სწორად, თვითონ უნდა რომ მალე ავიდეს ტახტზე, და მიხეილის ჩამოცილებაც ამიტომ უნდა, თორემ…

აი, ალასანიას კი არსად ეჩქარება. ნაბიჯ-ნაბიჯ აპირებს ბრძოლას და არანაირად არ ხიბლავს ხელისუფლების ძალოადობით შეცვლა. დამხობა-ჩამოგდებებზე ფიქრით არც ტვინის დაბინძურებას აპირებს და არც ამერიკული მხარდაჭერის დაკარგვას.

სიტუაცია, ცოტა არ იყოს და მართლა კომიკურია. თვითონ ალასანია კმაყოფილია და მეორე ადგილზე გასვლასა და საკრებულოში 5 კაცის გაყვანას გამარჯვებად აფასებს და სხვები კიდე ამ კმაყოფილებისთვის ამუნათებენ. რომის პაპზე მეტ კათოლიკეობაზე დებენ თავს, დავიჯერო მაგათ უფრო უნდოდათ ალასანიას გამარჯვება, ვიდრე თვითონ ალასანიას?

ალასანია კიდე, მზადაა ეროვნულ ფორუმთან ითანამშრომლოს საარჩევნო გარემოს გაუმჯობესების საკითხებზე. ეროვნული ფორუმი თავის მხრივ ყველასთან აპირებს კონსულტაციების გამართვას, გარდა – ნოღაიდელისა.

მამრაძე ნაწყენია „ყველა მინუს ნოღაიდელი“ რა პონტია, ესაო, დესტრუქციული არისო. ყველამ ჩვენი ამბიციები გვერდზე უნდა გადავდოთო. კაი, კაცო და ყველამ კრემლში ვიტუსტუსოთ?

ზურიკელა ნოღაიდელს რომ თავი საქართველო ჰგონია, თუ იცოდით? მე არ ვიცოდი. მაგრამ ახლა უკვე „ვიცი“ და შეგვიძლია ვიკაიფოთ. არჩევნების მერე გამოხტა, და დაიძახა, „სამწუხაროდ გუშინდელი დღე საქართველოს დამარცხების დღე იყო“-ო. ცამპა-ცუმპა ლამპარიო, გზაზე ვნახე ლამპარიო, დავდგამ სოროს ბოლოსაო და გავინათებ კრემლისკენ სავალ გზებსაო. თურმე ნუ იტყვით და ეროვნულმა საბჭომ ხელისუფლების შესაცვლელად ახალი გეგმა უნდა შეიმუშაოს.

წუხს, „ნაციონალურმა მოძრაობამ გვაჯობა მხოლოდ ერთ რამეში – ხალხის დაშინებასა და მოსყიდვაში“-ო.

ელემენტარულია, ვერავინ გაჯობებს იმაში, რაშიც არ ეჯიბრები. თუ ამ მარტივ  ლოგიკას მივყვებით, თურმე ნოღაიდელს ჩვენი მოსყიდვა და დაშინება სდომია. და ვერ დავუშინებივართ, ვერ მოვუსყიდივართ. ნაციონალებს უჯობნიათ მისთვის. ეხლა მე თქვენ გეკითხებით, ვინც შენს დაშინებასა და მოსყიდვას ლამობს, ხმა უნდა მისცე თუ ყბაში მუშტი?

ეს ყბა-დასამტვრევი ნოღაიდელი კი კაი ხანია, იქით უპირებს ხელების დამტვრებას მიხეილ სააკაშვილს. არჩევნების მერე, პრესაში ჰკითხეს კიდეც, როდის დაამტვრევთ ხელებს სააკაშვილსაო.

„ეს აუცილებლად მოხდება, დიახ ეს აუცილებლად მოხდება… ჩვენ ვაპირებთ სხვა რეაგირებას, ჩვენ ვაპირებთ ამ ხელისუფლების შეცვლას!“

მაინც როდისა, როდისაო? „კიდევ ერთხელ გეუბნებით, ინსტიქტი მეუბნება რომ დღესვე დავიწყო მოქმედება, მაგრამ მაპატიეთ და ჩემი ხასიათის „გასასწორებლად“, მოუმზადებელი ხალხის ქუჩაში გამოყვანა არაფრით არ იქნებოდა შედეგზე ორიენტირებული“.

სტილი დაცულია, არ იფიქროთ მე რამე ამერიოს, არც ჟურნალისტზე მაქვს ეჭვი – რას ვიზამთ საკუთარ ინსტიქტებთან მოკამათე ნოღაიდელს ქართული დავიწყნია… ან რა ჯანდაბად სჭირდება ქართული, მე შენ გეტყვი და პუტინი და მედვედევი შაჰ-აბასი არ მყავდეს – უნიკალურად მოქართულე. ნოღაიდელი არც ქართულის არცოდნას ნანობს და არც ამ არჩევნებში მონაწილეობას. ამ არჩევნებშიდაო, ჩვენი ძალებიც შევამოწმე და ხელისუფლების უსინდისობის ხარისხიცაო.

ეს ძალები კი არ იტყვით რაში სჭირდება? „მოკლედ გეტყვით, ჩვენ სააკაშვილს გავაგდებთ!“. მაინც როგორო, ჰკითხეს. „აი, ასე გავაგდებთ!“. ეს კაცი თავისი პირით ამბობს, რომ ბრძოლის არც ერთ ხერხზე არ დაიხევს უკან, ის კი არა, თურმე ვალდებულიც ყოფილა ეს ქნას. და ისევ ინსტიქტებზე ლაპარაკობს, ინსტიქტი მეუბნება ეს სწრაფად, დაუყოვნებლივ უნდა ვქნაო, მაგრამ გონება მკარნახობს, უკეთ მოვემზადოთ და დამატებითი შეცდომები არ დავუშვათო.

შე კაი კაცო, ჯერ შენი ინსტიქტები მოგეთოკა, კარგად მომზადებულიყავი და ისე გამოსულიყავით არჩევნებზე და ბრტყელ-ბრტყელი მერე გელაპარაკა. ახლა დამდგარა და იმაზე ბოდავს რომ ნაციონალებმა ხალხის დაშინება შეძლეს, იქვე კი თავის ნათქვამს უთხრის ძირს, ზოგ უბანზე ჩვენ 30 პროცენტი ავიღეთ, ნაციონალებმა 10-იო. ნეტა რათა, იქ მიშას ძალა არ სჭრიდა თუ გიგის ჯადო?

სააკაშვილს არც ქვეყნის გაერთიანება შეუძლია, არც ეკონომიკის წინ წამოწევა და არც სამუშაო ადგილების შექმნაო. ამ ინსტიქტებთან მოდუდღუნე ნოღაიდელს მგონი ისიც დაავიწყდა რომ ერთ დროს ჩვენდა საუბედუროდ თავად ბრძანდებოდა ამ ქვეყნის პრემიერ მინისტრი და იქნებ ან ტვინმა უკარნახოს, ან ინსტიქტმა და გვითხრას, რა გააკეთა ქვეყნის ეკონომიკის წამოსაწევად? თუ ეს წამალი აქვს, მაშინ რა კატასავით ზედ აჯდა და მალავდა?

არჩევნებით უკმაყოფილო კიდე იცით ვინაა? ქართული პოლიტიკის ცრუ-კასანდრა – რამაზ კლიმიაშვილი. დამდგარა და გოდებს რუსები მალე ყაზბეგის რაიონსა და გუდაურსაც აგვახევენო. თურმე ნუ იტყვით და მიშა გვატყუებს, როცა ევროპასთან სავიზო რეჟიმის გამარტივებაზე გველაპარაკებიან. და იცით რატომ? თურმე საფრანგეთიდან ერთი არალეგალი ბიჭი ძალით გამოუგდიათ, ისაო, კიოდაო, არ მინდა საქართველოში და მაინც გამოუშვესო.

მამაძაღლი, თვითონ ამბობს, არალეგალი იყოო და რა უნდა ექნათ? დეკემბრამდე შეენახათ და მარწყვი ეჭმიათ? თვითონ ამბობს, არალეგალები კრიმინალური დაჯგუფებების წევრები არიანო. თუ კრიმინალები არიან, აბა რანაირად უნდა მოიქცნენ, ძალიან მაინტერესებს, მარაოთი დაუნიავონ? და ამასთან სავიზო რეჟიმის გამარტივებას რა ხელი აქვს? ვინმემ უთხრა კილმიაშვილს რომ სავიზო რეჟიმის გამარტივება იმას გულისხმობს, მიდი მისდექ ევროპას და ძარცვე და ღლიტეო? ცრუ-კასანდრა კი დამდგარა და გოდებს, ამ არჩევნების შედეგები ვანოს კაბინეტში დაიწერაო. ამ ხელისუფლებას არჩევნების გზით ვერავინ შეცვლის, მკაცრი ზომებია მისაღებიო.

სისხლი მოენატრა კასანდრას. მე კიდე, ირინა სარიშვილი. დედას ვფიცავარ, ირინა სარიშვილი ამ ექსპერტებზე უკეთესად თუ არ მკითხაობდეს ყავაზე…
დაიბეჭდა გაზეთში “დრონე.გე”



%d bloggers like this: