Tag Archives: მიხეილ სააკაშვილი

რატომ დაიჭირა ოქრუაშვილი და რატომ არ დაიჭირა მელია ივანიშვილმა?

collage

ეს ორი დღეა, რაც ოქრუაშვილს აღმკვეთ ღონისძიებად პატიმრობა შეუფარდეს, ვფიქრობ – რატომ დაიხია უკან ივანიშვილმა მელიას შემთხვევაში და არ დაიხია უკან ოქრუაშვილის შემთხვევაში? ან ცოტა სხვა გარნირით რომ ვთქვათ – რატომ დაინდო მელია (თუ ეს დანდობაა) და არ დაინდო ოქრუაშვილი?

მოკლედ, რატომ გამოკეტა მელია სახლში და ოქრუაშვილი ციხეში?

ჩემი აზრით, არაფერ შუაში არაა ივანიშვილის არც ნერვების ღალატი და არც ემოციების მიქცევა-მოქცევა. ივანიშვილი აბსოლუტურად ცივი გონებით ანეიტრალებს საფრთხეეებს. ასეა 2012 წლიდან – ანუ ხელისუფლებაში მოსვლის დღიდან და დღეს უკვე შეგვიძლია ვთქვათ, რომ პოლიტიკური ველის შეუდარებელი გამნაღმველია. ყველა პერსონა, რომელსაც კი შეეძლო მისთვის ამა თუ იმ სახის პრობლემები შეექმნა, ეგრევე გაანეიტრალა. ზოგი დაიჭირა, ზოგი გააქცია, მეტ სადამსჯელო ღონისძიებებზდე საუბრისგან თავს შევიკავებ… უდანაშაულობის პრეზუმფციის და არა ივანიშვილის ხათრით….

დაიჭირა ბაჩო ახალაია, ვანო მერაბიშვილი, შემდეგ გიგი უგულავა. ვიღაც ტვინყოჩაღი გამოხტება და მეტყვის, რომ ეს საზოგადოებრივი დაკვეთა იყო იმ დროს და ბიძინამ კოჭი გაუგორა იმ განწყობებს. და რამდენი წელი გავიდა მათი დაჭერიდან? არისღა სადმე ის განწყობები? ახლა ვის უგორებს და უკოტრიალებს კოჭს თუ გოდორს ივანიშვილი? რატომ არ უშვებს ციხიდან ან მერაბიშვილს, ან ახალაიას?

რატომღაც სულ არ მეჩვენება, რომ ივანიშვილისთვის პანაცეა ყველას ციხეში გამოკეტვაა. პირიქით, პრაქტიკამ ცხადყო რომ მას სულაც არ სურს იგივე სააკაშვილი ქართულ ციხეში. პირიქით, მას ამის პანიკურადაც კი ეშინია. ივანიშვილის ამოცანა, ყველას ციხეში შეყრა კი არა, სწორედ საფრთხეების განეიტრალებაა.

სწორედ ამიტომ, მისთვის სრულიად კომფორტულია და საკმარისია სააკაშვილი არ ჩამოუშვას ქვეყანაში. ქვეყანაში ჩამოუსვლელად, ცხადია შეუძლებელია რევოლუციური ტალღის აგორება. იცის ეს ჭორვილელმა დენდმა და როგორღაც იტანს სააკაშვილის ონლაინ თუ ტელეშტურმებს სხვა ქვეყნებიდან.

მოკლედ, ივანიშვილისთვის მთავარია არ მიუშვას ხალხთან სააკაშვილი.

სწორედ, მსგავსი შემთხვევაა ნიკა მელიას შემთხვევაც. პრაქტიკამ ცხადყო ისიც, რომ თუ ვინმეს ხელეწიფება ქუჩაში მანევრირება, სწორედ მელიაა. სწორედ მას შეუძლია იკისროს ლიდერის ფუქცია საპრორესტო ტალღის დროს და ამიტომ გახდა საჭირო, სასწრაფოდ მისი განეიტრალება – ხალხისგან დისტანცირება. საამისოდ, თავიდან მართლაც რომ მისი დაჭერა გადაწყვიტეს, კარგად გახსოვთ, 93 დეპუტატს კანონზე, ნამუსზე, ყველაფერზე ხელი ააღებინეს და მხარი დააჭერინეს სამარცხვინო გადაწყვეტილებისთვის, რომელიც გზას უხსნიდა მელიას ციხეში გამომწყვდევას. მაგრამ… შემდე განვითარებულმა მოვლენებმა, საერთაშორისო თუ აქაური საზოგადოების მძაფრმა რეაქციამ, მისი დაჭერა გაადააფიქრებინა და დასჯერდნენ შეზღუდვებს. კარგად გაიხსენეთ რა აეკრძალა მას – ხალხთან გასვლა მოწოდებებით. მისთვის არავის აუკრზალავს არც ტელევიზიით მიმართვა, არც ფეისბუკით… მას ხალხთან უშუალო კონტაქტი აუკრძალეს!  მომდევნო ინსტანციამ კი ამ ყველაფრის უზრუნველსაყოფად, მას სამაჯური დაადო და შინ გამოკეტა!

ივანიშვილმა, მელია ისევე ჩახსნა ხალხისგან, როგორც სააკაშვილი. სწორედ ივანიშვილმა გადასარევად იცის, რომ ფეისბუკით და ტელევიზიით, ვერც მიშამ დატოვა უსკამოდ და მელიაც დიდს ვერაფერს დააკლებს.

აბა, რატომ დაიჭირა ოქრუაშვილი?

ოქრუაშვილი მას სხვა ტიპის საფრთხეს უქმნიდა. მელიასგან განსხავევებით, ოქრუაშვილს შეუძლია გაიხსენოს ზოგი პიკანტური რამ უახლესი წარსულიდან და დაიწყო კიდეც გახსენება… გარდა ამისა, მას ხელთ აქვს დოკუმენტი, რომელიც მას, ივანიშვილს (და არა ხალვაშს) ხელიდან წაგლეჯს ძლივს დათრეულ „რუსთავი2“-ს. ამიტომ მისთვის სასწრაფოდ უნდა გადაეკეტა გზა როგორც ტელეეკრანებისკენ, ისე სასამართლოსკენ. სწორედ ამიტომ არ იყო საკმარისი მისთვის მელიას მსგავსად სამაჯურის დადება. ოქრუაშვილისთვის რომ სამაჯური დაედოთ და სახლში გამოეკეტათ, რა ის ვერ შეძლებდა რაღაცეების გახსენებას გინდ ტელევიზიის, გინდ სოცმედიის მეშვეობით?

საგულისხმო დეტალი: კარგად გაიხსენეთ, რა დროს დახურეს ცამოწმენდილზე ოქრუაშვილის პროცესი? სწორედ მაშინ, როცა ის სიტყვით უნდა გამოსულიყო…. რჩება შთაბეჭდილება რომ ოქრუაშვილს ჯერაც არ უთქვამს მთავარი და სწორედ ის მთავარი უფრთხობს ძილს პინგვინძაღლს. სწორედ მაგის შეეშინდათ რომ მაშინ, სწორედ სასამართლოში არ ეთქვა ის მთავარი ოქრუაშვილს…

მოკლედ, ივანიშვილს რომ ოქრუაშვილის ქუჩაში გამოვარდნის შეშინებოდა, მასაც მელიასავით სამაჯურს დაადებდა და ამით მოაკვარახჭინებდა საქმეს, მაგრამ მის შემთხვევაში საფრთხე სხვაა. კარგად გაიხსენეთ, ოქრუაშვილმა სააკაშვილის ხელისუფლებასაც სწორედ ტელეთერიდან შეუქმნა საფრთხე და არა ქუჩიდან.

მოკლედ, ვინც შეიძლება საფრთხე შეუქმნას ქუჩაში, მას ქუჩას, ხალხს აშორებს, ვინც ტელეეკრანიდან – მას ტელეეკრანს აშორებს. მთელ ტელემედიას რომ აკონტროლებდეს, ოქრუაშვილს უბრალოდ ტელე-პროდიუსერების მეშვეობით გაანეიტრალებდა, მაგრამ ჯერ ვერც მედიას ვერ აკონტროლებს ასე და რომც აკონტროლებდეს, ინტერნეტის ეპოქაში, დიდად მაგასაც არა აქვს აზრი.

მოკლედ, მელიას შემთხვევაში ამოცანა იყო ხალხისგან, საპროტესტო ტალღისგან ჩამოშორება. ოქრუაშვილის შემთხვევაში – ტელეეკრანებიდან და იმ საქმიდან დისტანცირება, რომელიც „რუსტავი2“-ს ეხება, ანუ იმას რომ დოკუმენტზე ხალვაშის ხელმოწერა ნამდვილია და „რუსთავი2“ სწორედ მისი, ირაკლი ოქრუაშვილისაა და არა ხალვაშის ან ლავაშის.

 

აქლემი და თეა

6

გამოქვეყნდა გაზეთ “ქრონიკა+”-ში, 2014 წლის 10 ივნისს, საავტორო რუბრიკაში “მეცამეტე გვერდი”. 

რეზო შატაკიშვილი

მადამ „რამეთუ“ ახალ რეჟიმში გადადის – ამჯერად „მიუხედავად ყველაფრისას“ იყენებს ფარად და მახვილად, ცხადია, ნაციონალების წინააღმდეგ ბრძოლაში.   გამობრძანდა და გვამცნო, – უპრეცედენტოდ მშვიდიაო წინასაარჩევნო გარემო, ისეთი კი არააო, ქარაფებიდან გადაეშვასო შორენა, არამედ ისეთიაო – ლაითიო – უპრეცედენტოდ მშვიდიო, ლამისაა ხიდან ხეზე გადმოფრინდეს ჩიორაო.

მიუხედავად ყველაფრისაო, – თქვა თეამან არაკი, – მე, როგორც უწყებათშორისი კომისიის თავმჯდომარე, ვაცხადებ, რომ საარჩევნო გარემო იყოო თავისუფალი, არ ხდებოდაო ძალადობა სახელმწიფოს მხრიდან, როგორც ეს ადრე ხდებოდაო. ჩვენ შევძელით – სახელმწიფო არ ძალადობსო საკუთარ მოქალაქეებსა და საკუთარ ოპოზიციაზეო. სხვა „ყველაფერი“ კი რაც ხდება – „რაიმე ტიპის იციდენტები“ – მიაწერა კერძო პირებს…

რაი არს საფუძველი სიამაყისა მისისაი?

რას ეძახის ნეტარ სიმშვიდეს, ხალხი რომ უცვივდება კანდიდატს ამომრჩეველთან შეხვედრაზე? კანდიდატი რომ ამ მივარდნილ ვითომ „ადგილობრივებში“ „ოცნების“ აქტივისტებს რომ ამოიცნობს? ეს სახელმწიფოს მხრიდან ძალადობა არაა, თუ მაინცდამაინც შესაბამისმა უწყებებმა უნდა დააწიოკონ ხათუნა ბერძენიშვილი ფონიჭალაში და მაშინ ჩაითვლება ძალადობად? თუნდაც უპარტიო ხალხი რომ ტეხდეს დებოშს და აყალ-მაყალს, როცა პოლიცია არ ანძრევს ხელს, რა ჰქვია ამას?

თურმე უპრეცედენტო სიმშვიდეა, როცა ზუგდიდში ნაციონალების ოფისს ქვებს უშენენ, ოფისში შეჭრას ცდილობენ და ნაციონალები ამ აქციის მეთაურებში „ქართული ოცნების“ ადგილობრივ აქტივისტებს და კონკრეტულ ლიდერებს, მეტიც, თვითმმართველობის სპეციალისტს ამოიცნობენ.

თურმე უპრეცედენტო სიმშვიდეა, როცა ბათუმში ამომრჩეველთან შეხვედრაზე მიუცვივდებიან გიგა ბოკერიას, გია ბარამიძეს და უგულავას. თურმე ეს სიმშვიდეა, თანაც უპრეცედენტო, აბა, რა, კერძო პირები მიუცვივდნენ, ვოლსკი და ღარიბაშვილი ხომ არა?

თურმე უპრეცედენტო სიმშვიდეა ის, რაც განვითარდა მარნეულში. გამგებლობის კანდიდატი იმამკულიევი არჩევნებიდან მოხსნეს. რეგისტრაცია საოლქო კომისიამ გააუქმა, თითქოსდა იმ მოტივით, რომ იმამკულიევს ბოლო 2 წელი საქართველოში არ უცხოვრია. ეს გააკეთეს მიუხედავად იმ დოკუმენტებისა, საიდანაც დასტურდება, რომ იგი ცხოვრობდა. ამ ყველაფრის შემდეგ ხათუნა გოგორიშვილმა ფარდა ახადა სკანდალურ კულისებს და განაცხდა, რომ 12 ივნისს შეხვედრა ჰქონდა უსუფაშვილთან, რომელმაც მას გადასცა მთავრობის გზავნილი, რომ მოეხსნათ იმამკულიევის კანდიდატურა. უსუფაშვილი ეკრანებზე არ გამოჩენილა, ხათუნა გოგორიშვილის სკანდალურ ბრალდებას ეპისტოლარულად გამოეხმაურა, გოგორიშვილთან შეხვედრის ფაქტი ვერ უარყო, მაგრამ თურმე იმ შეხვედრაზე გვარები და სახელები არ ყოფილა ნახსენები. თურმე, მათ „ქვეყნის ეროვნული ინტრერესების საზიანო შესაძლო საფრთხეების თავიდან აცილების მოდელებზე“ უსაუბრიათ. თუ გავითვალისწინებთ, რომ ხათუნა გოგორიშვილი წარმოადგენს ნაციონალური მოძრაობის საარჩევნო არტილერიას, ცოტა ძნელი დასაჯერებელია, მას ამ გაგანია წინასაარჩევნო პერიოდში მოდელებზე სასაუბროდ მოეცალა ვინმესთან, თუნდაც ეს პარლამენტის თავმჯდომარე ყოფილიყო. ხათუნა გოგორიშვილთან წინასაარჩევნოდ შეხვედრა იმთავითვე ნიშნავს იმას, რომ შეხვედრა არჩევნებს შეეხებოდა და არა გეოპოლიტიკურ პერიპეტიებს თუ მოდელებს. ფაქტია ისიც, რომ სწორედ ეს იმამკულიევი არჩევნებიდან მოხსნა ჯერ საოლქო კომისიამ, შემდეგ ამ გადაწყვეტილებაზე კვერი დაუკრა „ცესკომ“. ნიშნავს თუ არა ეს იმას, რომ ხელისუფლება სისხლხორცეულად იყო დაინტერესებული, არჩევნებიდან ჩამოეშორებინათ „ნაციონალური“ კანდიდატი იმამკულიევი, რომელსაც გამარჯვების დიდი შანსები ჰქონდა?

არის თუ არა ეს ძალადობა? რა მნიშვნელობა აქვს, საბოლოო რეზულტატს ვინ დადებს – პარლამენტის თავმჯდომარე კულუარული შეხვედრებით თუ საარჩევნო ადმინისტრაცია რომელიღაც არასამთავრობო ორგანიზაციის აწეული „ტოპკით“? ამ ყველაფერს კი ვერანაირად ვერ გაანიორწყლებს წულუკიანის განცხადება, რომ თურმე გოგორიშვილი „არ ისვენებს“.

იმამკულიევი გამოდგა კერკეტი კაკალი, თორემ ხათუნამდე, ცხადია, მას შესთავაზებდნენ კანდიდატურის მოხსნას, როგორც ეს არაერთ კანდიდატთან გააკეთეს, მეტიც – კანდიდატურების მოხსნის გზით, საერთოდ, სიების განულებაც დაამუღამეს. ამის შესახებ, თავის დროზე, გიგი უგულავაც წერდა, მაგრამ, როგორც ჩანს, ასეთი ილეთებით მარტო ნაციონალებს არ უსწორდებიან, როგორც გაირკვა, იგივეს აკეთებენ არასაპარლამენტო ოპოზიციის მიმართაც. როგორც ფიქრია ჩიხრაძემ მიამბო, მათი კანდიდატები თერჯოლაში, ხულოში, ქობულეთში, უბრალოდ, გაქრნენ – ვეღარც პოულობენ, სად წავიდნენ. ფიქრია ჩიხრაძე მისტიკაზე ან მკვლელობებზე კი არა, იმ ზეწოლაზე საუბრობს, რომელსაც ამ კანდიდატებმა ვერ გაუძლეს და არჩევნებს საერთოდ გაერიდნენ, ვერც ის გაიგეს, რა პირითღა ელაპარაკათ საკუთარ პარტიასთან და საერთოდ გავიდნენ მომსახურების ზონიდან, თორემ მართლაც რას ნიშნავს, როცა ადამიანები არჩევნებში მონაწილეობას აპირებენ, ავსებენ დოკუმენტაციას, იღებენ სურათებს, ირჩევენ ოლქებს, იწყებენ მუშაობას და ერთი კვირის მერე უსიტყვოდ ილალებიან? ეს ძალადობა არაა? დიდი მიხვედრა უნდა, ვის აქვს დაშინების ბერკეტები? რაკი ეს დაშინებულები არ გაჰკივიან, სიმშვიდეა?

რას ვიზამთ? ყველას ის მოხერხება არ ექნება, რაც ნაციონალების დმანისელ კანდიდატს, კურბან მამედოვს ჰქონია. ვერანაირად რომ ვერ ათქმევინეს უარი არჩევნებში მონაწილეობაზე, ღამით სახლში მიადგნენ, საკუთარი კანდიდატურა მოხსენიო. ისიც ამდგარა და განცხადებაზე ხელი უკუღმა მოუწერია – მემედ კურბანოვი და მეტიც, მეორე დღეს ამ უკუღმას წაღმა განცხადებაც დაადევნა – წინა წერილი სისულელეა, ძალით დამაწერინესო.

ესაა უპრეცედენტო სიმშვიდე?

ან სახელმწიფოსგან მეტი რა ძალადობა გინდა, როცა ქვეყნის პრემიერ-მინისტრი საჯაროდ აცხადებს, რომ „არ დაუშვებს“ სხვების გამარჯვებას? გამარჯვებისთვის ვიბრძოლებთო კი არ ამბობს, არ დავუშვებთ სხვების გამარჯვებასო. მადამ „რამეთუ“, როგორ ფიქრობთ, როგორ იქნება პრემიერის ეს განცხადება აღქმული დაბალ რგოლებში? როგორ უნდა უზრულველყონ, როგორ არ უნდა დაუშვან მათ სხვა პოლიტიკური ძალების გამარჯვება?

პრემიერის სტილში პლანტაციებში მუშაობით დაემუქრონ ყველას, ვინც კი არ „იოცნებებს“? პლანტაციებზე გამახსენდა, პრემიერი ბჭობდა და ღმერთი დასცინოდა – კაცს, რომელსაც პლანტაციებში გზავნიდა, ობამა მომდევნო დღეებში დიდის ამბით ხვდებოდა. ჯო ბაიდენზე და რასმუსენზე აღარ მაქვს ლაპარაკი. მიშას თქმისა არ იყოს, იქნებ, მართლა აღარაა ლანზღანდარობისა და „შპილკაობის“ დრო და იქნებ, მართლა დროა, დაღვინების, დასერიოზულების? ისევ თქვენთვის გეუბნებით, თორემ ისევ თქვენ იწვევთ ღიმილს ამ უკბილო ხუმრობებით.

და კიდევ, თქვენი ასტრონომიული ხელფას-პრემიებით ისე წყდებით რეალობას, ვერც ხვდებით! დიახ, ვერც ხვდებით და არანაირი მნიშვნელობა არ აქვს, ტანში გამაჟრჟოლებელ თანხებს პრემიას დაარქმევთ, ალასანიასავით სარგოს თუ მარგოს! ისევე წყდებით რეალობას, როგორც ნანული შევარდნაძე მოსწყდა რეალობას, როცა გამოაცხადა, რომ 14-ლარიანი პენსიით კარგი დიასახლისი ოჯახს დააპურებდა! აგერ, თქვენი პაატა ზაქარეიშვილი „ვერსიასთან“ ინტერვიუში ყინჩად აცხადებს, რომ თურმე როცა ხელფასამდე 800 ლარი რჩება, ოჯახის წევრებს ეუბნება, – გვეყო ფულის ხარჯვა, ხელფასს დაველოდოთო. იცით თუ არა, რომ ამ ქვეყანაში მაგ თანხაზე, რომელზეც თქვენ ხარჯვას „ასტოპებთ“, ოჯახები თვეობით ცხოვრობენ? ხელფასები კი, რომელიც თქვენ გაქვთ, მართლაც ღირს დალოდებად – თვის ბოლომდე კი არა, წლის ბოლომდეც სიამოვნებით დაელოდებოდა ამ ქვეყნის ყველა მოქალაქე! იქნებ, ერთხელ მაინც გადაგეკითხათ სულხან-საბას „სიბრძნე სიცრუისა“? იქნებ, იქ მაინც ამოგეკითხათ „თუცა შიმშილით არ მომყმარიყო, რამცა იცის გლახაკთა და უღონოთა შიან“. თუ „სიბრძნე სიცრუისას“ წაკითხვა გესქელტანიანებათ, მოკლედ გეტყვით ანდაზით: მაძღარს ყველა მაძღარი ეგონაო! ეგრეა თქვენი ამბავი. რატომ გგონიათ, რომ ეს ნაკლებ რისხვას იწვევს და ეს რისხვა არ დაგატყდებათ თავს ამ არჩევნებზე თუ არა, შემდეგ არჩევნებზე? თუმცა მანამ ალბათ იმდენს დააგროვებთ, კარგა ხანს მსუყედ იქნებით, მაგრამ ნურც ის დაგავიწყდებათ, მიხეილმა მობრუნებაც იცის და ხელის შემობრუნებაც – ბადალი არ ჰყავს ფულების დაყრევინებაში. „ასტაროჟნად“, ემანდ უკან არ დაგაყრევინოთ ეგ თქვენი ხელფას-პრემია-სარგო-მარგოები. იქნებ, სწორედ ამას გრძნობთ და იმიტომაც მიდის სმა-ჭამა დიდად შესარგი. მთელ ქვეყანას – თქვენ მომხრესაც და თქვენ მოწინააღმდეგესაც, შეგრძნება აქვს, რომ მოსწრებაზე ხართ. დამშვიდდით, გადმოდით ჩემოდნებიდან და მიხედეთ ქვეყანას, თორემ არც იმის ძახილი გარგებთ, რომ დანგრეული ქვეყანა ჩაიბარეთ, თან პირდაპირი მნიშვნელობით, რომ თურმე 9 წელი გვატყუებდნენ ჩვენც და მსოფლიოსაც, რომ თურმე რაღაც რამდენიმე ათი შენობა ააშენეს… მაინც, რა მოგატყუეს, თუ ქვეყანას ანგრევდნენ, როგორ გაუსწრო ქვეყნის წლიურმა ბიუჯეტმა იმის ქონებას, ვინც პირადად თქვენ დაგნიშნათ? თუ ქვეყანა დანგრეული დატოვეს, აბა, რას ჰპირდება თქვენი მინისტრი პეტრიაშვილი უკრაინელებს რეფორმების გამოცდილების გაზიარებას, უკაცრავად და რომელი რეფორმა გაატარეთ, რომ თქვენი გატარებული რეფორმა გაუზიაროთ? ვის გატარებულ წარმატებულ რეფორმებს უზიარებთ? ვისი აშენებული იუსტიციის სახლების გამოცდილებით მოაქვს თავი საზღვარგარეთ წულუკიანს? ვის განახლებულ რაბათს ათვალიერებინებს ფანჯიკიძე უცხოელ დიპლომატებს? ან რომელ წყალზე და შუქზე გაიძახით, – აბა, სადააო? მაინც რა გეგონათ, რომ მიშამ მარადიული ნათელი დაგიტოვათ და თქვენ ზრუნვა არ მოგიწევდათ?

თქვენი მინისტრი ხადური კი აპრილში დაფიქსირებულ დაბალ ეკონომიკურ მაჩვენებელს იმით ხსნის, რომ კაზინოებში ბრუნვა შემცირებულა. ჩვენ გვაპატიეთ, ჩვენ მოგვიტევეთ, რომ კაზინოში არ დავიარებით. ვალებს არ ვიღებთ და არ ვფლანგავთ კაზინოებში, რომ მაჩვენებელი მაღალი გქონდეთ და მერმე პაატას, ზაქარეიშვილს, 800-ის ნაცვლად 8000 გაჰყვეს ხელფასიდან ხელფასამდე.

ისევ ჩვენ გვაპატიეთ, რომ 9 წლის გაპარტახებულ ქვეყანაში გიწევთ მუხლჩაუხრელი შრომა,

ჩვენ გვაპატიეთ, რომ არ ვაფასებთ იმ სიმშვიდეს, რომელმაც თქვენი ხელმწიფებისას დაისადგურა ამ ქვეყანაში, სადაც მხოლოდ აქლემი ესხმის თავს მოქალაქეს და სხვა არავინ და ჩვენ კიდე ასე ინერციით რა აღარ გველანდება, – ხან გახშირებული კრიმინალი, ხან წინასაარჩევნო მიეთ-მოეთი. მოგვიტევეთ ეს ფობიები, ეჭვიანობები, მოჩვენებანი, ეს ყველაფერი სულ იმ ავბედითი ცხრა წლის ბრალია. დავბრმავდით, პოზიტივს ვერ ვხედავთ, თორემ განა ის პოზიტივი არაა, იპოდრომზე აქლემი რომ გამოგიდგება და არა ზებრა?

ზურაბ ჭიაბერაშვილი: „არც საპროტესტო აქციებზე დავიხევთ უკან!“

„ბეჟაშვილის საქმე აუცილებლად წავა სტრასბურგში!“

zurab

ინტერვიუ დაიბეჭდა გაზეთ “ქრონიკა+”-ში.

რეზო შატაკიშვილი

ნაციონალურ მოძრაობას ცემა, ძალადობა, მით უფრო, საარჩევნო პერიოდში – კარგად აქვს დაცდილი. როგორც წესი, ეს ხელისუფლებაში მისი მოსვლით მთავრდება. ასე იყო 2003 წელს, გავიხსენოთ ბოლნისი, ბათუმი… ის, რაც დღეს ხდება, შეიცავს თუ არა მოვლენების იმგვარად განვითარების საფრთხეს?

 „ქრონიკა+“ „ნაციონალური მოძრაობის“ ერთ-ერთ ლიდერს, ზურაბ ჭიაბერაშვილს ესაუბრება.

 ზურაბ ჭიაბერაშვილი: ამ ხელისუფლების ჩატარებულ ორ არჩევნებს, საპრეზიდენტოსა და ადგილობრივს თუ შევადარებთ, ეს მოგვცემს საშუალებას დავინახოთ, გვაქვს თუ არა ის ტენდენცია, რაც იყო 2003 წელს. უნდა ითქვას, რომ საპრეზიდენტო არჩევნების დროს დიდი დრო არ იყო გასული და მოლოდინი ჯერ კიდევ არსებობდა, რომ ბიძინა ივანიშვილი თავის ფულს დახარჯავდა. აშკარა იყო „ქართული ოცნების“ საარჩევნო უპირატესობა. მიუხედავად იმისა, რომ მაშინაც იყო ძალადობის ფაქტები წინასაარჩევნო პერიოდში, იგივე ზუგდიდში, ბათუმში, პრაიმერისის ჩატარების დროს, საპრეზიდენტო არჩევნებმა მაინც შედარებით ნორმალურად ჩაიარა, მაგრამ ხელისუფლების დემოკრატიულობა ფასდება იმის მიხედვით, რამდენად რჩება წესების ერთგული და რამდენად იცავს თამაშის წესებს კონკურენტულ გარემოში. აქედან გამომდინარე, ახლა, ადგილობრივ არჩევნებზე, როცა მაღალი იყო კონკურენცია, დავინახეთ, რაც მოხდა – მასობრივი ძალადობა, დაპატიმრებების ტალღა ადგილობრივ დონეზე, გამგებლობის სამი კანდიდატი წინასწარ პატიმრობაშია, იყო ფიზიკური ძალადობის, შანტაჟისა და ზეწოლის ტალღა. ამ არჩევნებზე უპრეცედენტოდ მაღალი იყო კანდიდატურების მოხსნა. ჩვენ არ ვამბობთ, რომ ყველა კანდიდატმა ზეწოლის გამო მოხსნა კანდიდატურა, იყვნენ კანდიდატები, რომლებმაც, უბრალოდ, საარჩევნო კანონმდებლობის ნორმები ვერ დაიცვეს, მაგრამ მინიმუმ 50-მა კანდიდატმა ზეწოლის გამო მოხსნა კანდიდატურა.

– სხვა ოპოზიციური პარტიებიც აცხადებდნენ, რომ მათ კანდიდატურებს აიძულებდნენ მოხსნას.

– რა თქმა უნდა. მაგალითად, დმანისში ცესკოს ჩარევა გახდა საჭირო, რომ მთლიანად ჩვენი სია არ მოხსნილიყო, ანალოგიურ მდგომარეობაში აღმოჩნდა ბურჯანაძის სია. ვანო მერაბიშვილის სოფელში მაჟორიტარად დარჩა ერთადერთი კანდიდატი „ქართული ოცნებიდან“, სხვა ყველა მოიხსნა. იცოდნენ, თუკი ვინმე იქნებოდა სხვა კანდიდატი, ის გაიმარჯვებდა და სოფელს თავზე მოახვიეს თავისი „ოცნების“ კანდიდატი. ღარიბაშვილისთვის იყო პრინციპული, რომ ვანო მერაბიშვილის სოფელშიც კი „ოცნებიდან“ გასული მაჟორიტარი ყოფილიყო. ეს რაც ხდებოდა წინასაარჩევნოდ. არჩევნების დღეს კი ჩვენ ვნახეთ იარაღით ხელში დარბეული უბნები, პოსტსაარჩევნო პერიოდშიც ვხედავთ, რაც ხდება. საბოლოო ჯამში, სურათი საკმაოდ მძიმეა. ხელისუფლებამ აჩვენა, რომ როდესაც ემუქრება ხელისუფლებიდან წასვლის საშიშროება, იქცევა ძალადობრივად და როცა უფრო დაემუქრება (ღრმად ვარ დარწმუნებული, 2016 წელს სწორედ ასე იქნება), ის კიდევ უფრო ძალადობრივად მოიქცევა. ობიექტური ვიქნები და ვიტყვი, რომ არჩევნების გაყალბების თვალსაზრისით, ამ არჩევნებზე არ ყოფილა იმდენად ტრაგიკული მდგომარეობა, როგორიც იყო 2003 წელს, მაგრამ ამ ხელისუფლებას ზედვე ეტყობა, რომ იქამდეც აუცილებლად მივა.

– საპრეზიდენტო არჩევნები იქნებ იმიტომაც ჩატარდა მეტ-ნაკლებად დემოკრატიულად, რომ მარგველაშვილი, ასე თუ ისე, მაინც აკმაყოფილებდა ხალხის მოთხოვნებს, რასაც ვერანაირად ვერ აკმაყოფილებს ნარმანია?

– ერთიც და მეორეც პირადად ივანიშვილის შერჩეულია და ორივეს მიმართ თვითონ ქართულ „ოცნებაშია“ უკმაყოფილება. მიაჩნიათ, რომ გაცილებით არჩევადი კანდიდატურის წამოყენება შეეძლო ბიძინა ივანიშვილს. მარგველაშვილი გადაარჩინა იმან, რომ მაშინ თვითონ „ოცნებას“ და ივანიშვილს ჰქონდათ უფრო მაღალი ნდობის მანდატი და მარგველაშვილმა აიღო ის ხმები, რასაც აიღებდა თვითონ კოალიცია. ნარმანიამაც ასევე, რაც აიღო კოალიციამ, ზუსტად ის აიღო და ერთი ზედმეტი ხმაც არ აუღია. სხვა კანდიდატი რომ შეერჩიათ, შეიძლება ცოტა უფრო არჩევადი ტიპი ყოფილიყო. მე მარგველაშვილის ადვოკატად ვერ გამოვდგები, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ ვერანაირ კრიტიკას ვერ უძლებს ვერც მისი პრეზიდენტობის სტილი, ვერც მოქმედება და ვერც მისი გაუბედაობა ივანიშვილის მიმართ, მას ის გონიერება მაინც ჰყოფნის, რომ რაღაც საზღვრებს არ გადავიდეს, ნარმანიასგან განსხვავებით. მას ძალიან გაუჭირდება მეორე ტურში. ჩვენ ვიბრძვით გამარჯვებისთვის! ისინიც კი, რომლებიც მას აძლევენ ხმას, არათუ გულში, ღიად აღიარებენ, რომ ეს არ არის ის ადამიანი, ვინც თბილისს გამოადგება მერად, მასში ვერ ხედავენ ვერც გამოცდილებას, ვერც კომპეტენციას, ვერც გაბედულებას, რაც ნამდვილად სჭირდება ამხელა ქალაქის მართვას.

– სწორედ სამსხვერპლოზე ხომ არ მიიტანეს ზვარაკად გიგი უგულავა, რომ დაეკმაყოფილებინათ შურისძიებას მოწყურებული ელექტორატის მუხტი? თორემ აუცილებლობას წარმოადგენდა მისი დაჭერა მაინცდამაინც ახლა? მით უმეტეს, იმავე ღამეს დაიჭირეს თბილისის მეორე ექსმერიც…

– მესამე ექსმერი კი ვარ გასამართლებული… გიგის დაჭერა ბიძინა ივანიშვილის დიდი ხნის ოცნება და გადაწყვეტილება იყო. ივანიშვილს არაერთხელ განუცხადებია, რომ ნაციონალური მოძრაობა უნდა განადგურდეს, მისი ლიდერები უნდა იყვნენ ციხეში, რომ ჩვენ არ გვაქვს პოლიტიკური მოღვაწეობის უფლება და ა. შ. ქართველი ხალხის არჩევანი სხვაგვარია. საზოგადოების უდიდესი ნაწილი მიიჩნევს, რომ ქვეყანაში აუცილებელია ძლიერი ოპოზიციის არსებობა და საზოგადოება ხედავს, რომ ჩვენ სწორედ ასეთი, ძლიერი ოპოზიცია ვართ. ვინც ჩვენ ხმას არ გვაძლევს, მიიჩნევენ, რომ ნაციონალური მოძრაობა არის ძირითადი ოპოზიციური პარტია და ეს კვლევებშიც ნათლად ჩანს. ამდენად, ბიძინა ივანიშვილის გეგმებში ცვლილება შეიტანა ჩვენმა სიძლიერემ და ქართველი ხალხის არჩევანმა. რაც შეეხება გიგის უშუალოდ ახლა, ამ ვითარებაში დაჭერას, აბსოლუტურად მართალია, ეს უკავშირდება მეორე ტურს: იმდენად რთულია ნარმანიას გაყვანა, რომ აუცილებლად სჭირდებათ აგრესიული ელექტორატის მობილიზება, ეს ელექტორატი შესაძლოა, დიდი არ არის, 8-10%-ია, მაგრამ მაინც ელექტორატია.

– ეს სწორედ ის ელექტორატი ხომ არაა, რომელიც სამართლიანობის არაღდგენის გამო “ოცნებას” ბურჯანაძესთან გაექცა? 

– რა თქმა უნდა, ვინც ხმა მისცა ბურჯანაძეს და პატრიოტთა ალიანსს, სწორედ იმ ელექტორატზე ვსაუბრობ. ეს არის რადიკალური, რუსეთზე ორიენტირებული და რევანშიზმით განმსჭვალული ელექტორატი, რომლის ხმებიც დასჭირდა „ოცნებას“, რომ ნარმანია რამენაირად გაიყვანონ მერად, რადგან საკუთარი ამომრჩევლის მობილიზების არანაირი რესურსი არ გააჩნიათ. ივანიშვილისა და ღარიბაშვილის ამოცანა იყო სწორედ ამ რადიკალურად განწყობილი ადამიანების გულის მოგება, მათი მობილიზაცია. გიგის დაჭერა, პრაქტიკულად, მათთვის გადახდილი ხარკი იყო. ამის გარდა, არავისთვის საიდუმლო არ არის, რომ ივანიშვილი ასოცირების ხელშეკრულების ხელმოწერას ელოდებოდა, მას მიაჩნია, რომ მთავარი ხელმოწერაა, ახლა უკვე გზა ხსნილია და შეუძლია აიხდინოს თავისი წელიწადნახევრის „ოცნება“ – ნაცმოძრაობის კიდევ რამდენიმე ლიდერი ჩასვას ციხეში. იგი ფუნდამენტურად ცდება ყველა იმ განცხადებაში, რაც კი საერთაშორისო არენაზე გაკეთდა, მკაფიოდ მიუთითებენ სწორედ ასოცირების ხელშეკრულებით აღებულ ვალდებულებებზე და კანონის უზენაესობაზე. გიგი უგულავამ განაცხადა კიდეც სასამართლოზე, რომ „სამართლიანობის აღდგენამ“ ჩაანაცვლა კანონის უზენაესობა, რაც სახელმწიფოს მოწყობისა და ჩვენი ევროპული განვითარების ფუნდამენტია. მინდა, დავეთანხმო ბაჩო ახალაიას, რომელმაც სასამართლოზე მოიყვანა პლატონის სიტყვები, რომ უსამართლობის ყველაზე დიდი გამოხატულება მისი სამართლიანობად წარმოჩინებაა. დიახ, „სამართლიანობის აღდგენის“ ფარდის უკან ხდება უზარმაზარი უსამართლობები და უკანონობა. მსოფლიოში არ არსებობს პრეცედენტი, რომ ადამიანს მეათეჯერ შეუფარდო აღკვეთის ღონისძიება, თან აბსოლუტურად მოგონილ და ხელოვნურ საქმეებზე, რომელზეც მოგვიანებით მართლდება. ან როდესაც სასამართლო არ უფარდებს უგულავას აღმკვეთ ღონისძიებას, არ უზღუდავს გადაადგილებას და, პრაქტიკულად, იმავე დღეს, გამთენიისას, მას მაინც აკავებენ, ეს იმას ნიშნავს, რომ ივანიშვილმა უთხრა სასამართლოს, – არ აინტერესებს მათი გადაწყვეტილება, ეს კაცი უნდა იჯდეს ციხეში! ეს, რა თქმა უნდა, კეთდება ნარმანიას გასაყვანად, მაგრამ შორსმიმავალი გეგმებიც აქვს – დარტყმა ოპოზიციაზე, პარტიის დაზიანება, რადგან უგულავა პარტიის გამოკვეთილი ლიდერია და მისი დაპატიმრება, გარკვეულწილად, პარტიაზე დარტყმაა. სასამართლოს მიმართ ასეთი დამოკიდებულებით ჩვენ ვკარგავთ სახელმწიფოებრიობის ერთ-ერთ მნიშვნელოვან ინსტიტუტს, სასამართლოს, იმიტომ რომ აქამდე ხელისუფლება, პროკურატურა, ასე თუ ისე, ცდილობდა სახის შენარჩუნებას, ამჯერად კი აბსოლუტურად ყველანაირი მოჩვენებითი სამართლისა და კანონის ფარდაც ჩამოიხსნეს. სრულიად გაშიშვლებულად ითქვა, რომ ეს კაცი უნდა იჯდეს ციხეში. ამ გზას ღრმა კონფრონტაციამდე მივყავართ, საიდანაც გამოსვლა ძალიან რთული იქნება.

– უგულავას ამ ფორმით დაპატიმრება ცხადია, მოეწონა აგრესიულ ელექტორატს, მაგრამ აღაშფოთა საზოგადოების ნეიტრალური ნაწილი. მე არ ვსაუბრობ თქვენს მხარდამჭერებზე, მათთვის უგულავას დაჭერა ყველანაირი ფორმით იქნებოდა მიუღებელი, მე ვსაუბრობ ნეიტრალურ ელექტორატზე, რომლისთვისაც მიუღებელია ძალადობა და რომელსაც სისხლი კი არა, მშვიდობა სწყურია. არაა გამორიცხული, რომ უგულავას დაჭერით, როგორც მოხდა აგრესიული ელექტორატის მობილიზება ნარმანიას სასარგებლოდ, ასევე მოხდეს ძალადობით აღშფოთებული ნეიტრალური ელექტორატის მობილიზაცია მელიას სასარგებლოდ.

– მეც ვფიქრობ, რომ ასეთი ნაბიჯები ამ ხელისუფლებას უფრო აკლებს მხარდამჭერებს, ვიდრე ჰმატებს. 2012 წლის არჩევნებზე, როცა ხალხმა არჩევანი გააკეთა „ქართული ოცნების“ სასარგებლოდ, ამას ჰქონდა საფუძველი. მე ვსაუბრობ არა იმ რადიკალურ ნაწილზე, რომელსაც, უბრალოდ, სისხლი სწყურია, არამედ საზოგადოების დიდ ნაწილზე, რომელსაც უნდა მშვიდობა, უკეთესი ცხოვრება. რა თქმა უნდა, ისინი ხედავდნენ პროგრესს, მაგრამ ჩათვალეს, რომ ეს არ იყო საკმარისი და თავისი იმედი დაუკავშირეს იმას, რომ აგერ მილიარდერი კაცია, თავის ფულს დახარჯავს და უფრო უკეთესად ვიცხოვრებთ. საზოგადოების ამ ნაწილს შურისძიება კი არა, უკეთესი ცხოვრება უნდოდა, მაგრამ ცხოვრება არ გაუმჯობესდა. ნაცვლად იმისა, რომ სამუშაო ადგილები შექმნილიყო, სამუშაო ადგილები იკარგება. აღმოჩნდა, რომ არც ბენზინი იაფდება, არც ელექტროენერგია, არც გაზი, არც პენსია მატულობს, ცხოვრება ძვირდება. ცხადია, ამომრჩეველი უკმაყოფილოა და ჩვეულებრივ ადამიანს რომ ჰკითხო, დაჭერების გარდა ეს ხელისუფლება არაფერს აკეთებს და ეს დაჭერები არავითარ კავშირში არ არის იმასთან, რასაც კეთილდღეობა მოაქვს თითოეული ადამიანისთვის. ეს რომ პოლიტიკური დევნაა, ამაში ეჭვი არავის ეპარება, რაც კარგად გამოჩნდა იმ რეაქციებშიც, რომელიც მოჰყვა გიგის აბსოლუტურად უკანონო დაპატიმრებას. ვგულისხმობ მანანა კობახიძის რეაქციას, რომელიც სიხარულით შეხვდა ამ ფაქტს, კულტურის მინისტრის მოადგილეს, რომელმაც დააანონსა რეპრესიების ახალი ტალღა. პოლიტიკური დევნაა, როდესაც ხელისუფლება წინასწარ აანონსებს, რომ ჩვენს პოლიტიკურ ოპონენტებს ამას და ამას ვუზამთ და შემდეგ პროკურატურა მიდის და იმ ადამიანებს იჭერს. სამწუხაროდ, სრულ არაკომპეტენტურობას ავლენენ მინისტრები და პარლამენტარები „ქართული ოცნებიდან“, როდესაც ამ სიტუაციას ადარებენ სარკოზის დაკითხვას. ღარიბაშვილმა მოიტყუა, რომ სარკოზი დააკავეს, ის უბრალოდ მიიყვანეს დაკითხვაზე და გაუშვეს, არავის სარკოზი არ დაუპატიმრებია. გარდა ამისა, ძალიან დიდი განსხვავებაა, როდესაც სარკოზი ან ბერლუსკონი მიჰყავთ სასამართლოში, იმასთან, რაც ჩვენს თავს ტრიალებს. კოლის წინააღმდეგაც იყო საქმე პარტიულ ფინანსებთან დაკავშირებით, მაგრამ არც სარკოზის, არც ბერლუსკონის და არც კოლის საქმეს წინ არ უძღოდა პოლიტიკური ოპონენტების, ხელისუფლებაში მყოფი პირების განცხადებები, რომ მათ აუცილებლად დაიჭერდნენ, წინ არ უძღოდა მათი თანაპარტიელების დაჭერები და დაკითხვებზე ტარება, წინ არ უძღოდა განცხადებები ოპონენტების რადარებიდან გაქრობაზე, განადგურებაზე. გარდა ამისა, იქ გამოძიება იწყებს კონკრეტული დანაშაულის ძიებას და შემდეგ ჩნდება, რომ რომელიღაც თანამდებობის პირი, შესაძლოა იყოს ამ საქმეში დამნაშავე. ჩვენთან კი ჯერ განისაზღვრება დამნაშავე და მერე ხდება საქმეების აწყობა. ამიტომაც არც საქართველოში და არც მის ფარგლებს გარეთ არავის ეჭვი არ ეპარება, რომ ეს პოლიტიკური დევნაა და სარკოზიზე და ევროპაზე აპელირება უადგილოა. გარდა ამისა, დღეს ვინც სარკოზიზე აპელირებს, სწორედ ისინი საქართველოს პროკურატურასა და სასამართლოს მუდმივად აძაგებდნენ და აგინებდნენ თუნდაც 1 წლის წინათ. ახლა კი, როდესაც მთლიანად დაიმორჩილეს ეს ორი სისტემა და იყენებენ პოლიტიკური დევნის იარაღად, მიაჩნიათ, რომ კანონის უზენაესობასთან დაკავშირებით ყველაფერი წესრიგშია და უბრალოდ ებრძვიან დამნაშავეობას, რასაც, ბუნებრივია, ვერავის დააჯერებენ.

– მეორე ტური ნაცმოძრაობისთვის ეს არის ბრძოლა ბრძოლისთვის, რეიტინგისთვის, ასე ვთქვათ, მზადება მომავალი საპარლამენტო არჩევნებისთვის, თუ რეალური ბრძოლა ნიკა მელიას მერად გასაყვანად? მეეჭვება, იმის იმედი გქონდეთ, რომ მას გასაქანი ექნება. პირიქით, ხელისუფლებას საბაბს მისცემს, კიდევ ილაპარაკოს ის, რასაც ლაპარაკობდა, რომ მერი ნაციონალია, რომ ადგილებზე ნაციონალები არიან და ა. შ.

– „ქართული ოცნების“ ხელისუფლებაში მოსვლიდან 3 თვეში ძალადობის ტალღამ გადაუარა მთელ ქვეყანას, ყველა საკრებულო ხელში ჩაიგდეს, ადგილი ჰქონდა საკრებულოებში შეჭრას, სკამების ფანჯრებიდან სროლას, დეპუტატების ფიზიკურ შეურაცხყოფას. ამოიღონ და ნახონ ის კადრები. ადგილობრივი არჩევნების გარეშეც მათი იყო უკვე ყველა გამგებელი. ერთადერთი თბილისის მერი იყო დარჩენილი და ისიც უკანონოდ გადააყენეს. ამიტომ ეს არგუმენტი, რომ ამის გამო ვერ აკეთებდნენ საქმეს, აბსოლუტურად უსუსურია. სადაც გამარჯვების შანსი გვაქვს, სადაც მეორე ტურია, თბილისი იქნება ეს, ხონი, თერჯოლა, ყვარელი, თუ სხვა, ჩვენ ვიბრძვით გამარჯვებისთვის, იმისთვის, რომ ხალხს რეალური საქმით ვაჩვენოთ ალტერნატივა. ვაჩვენოთ, რომ საქმის კეთება შეიძლება იმ პირობებშიც კი, როცა გებრძვიან. ყველამ დაინახა, რომ „ქართული ოცნება“ ცენტრალურ დონეზე არაკომპეტენტურია და ასეთივე არაკომპეტენტურები იქნებიან ისინი თბილისშიც. ნარმანია ინფრასტრუქტურის მინისტრი იყო და ჰქონდა შესაძლებლობა უამრავი საქმის კეთებისა. წელიწადნახევრის მანძილზე მას საქმე არ გაუკეთებია. ჩვენ ამ პირობებშიც შევძლებთ მუშაობას. ჩვენი ხელისუფლების დროს ადგილობრივმა თვითმმართველობამ შეიძინა საკმარისი ფინანსური დამოუკიდებლობა, ანუ განსაზღვრულია ფორმულა ადგილობრივი თვითმმართველობების ბიუჯეტის მოცულობისა და თუ ამ კანონსაც არ შეცვლიან, ნიკა მელიას, როგორც ქალაქის მერს, ექნება კარგი საფუძველი საიმისოდ, რომ მნიშვნელოვანი საქმეები გააკეთოს ქალაქში.

– დავუბრუნდეთ უგულავას სასამართლოს, გასაგებია, რომ მისი დაპატიმრება დიდი ხანია უნდოდათ და დააპატიმრეს კიდეც, მაგრამ რით ხსნით იმ ფაქტს, რაც მოხდა სასამართლოს შემდეგ, როდესაც დააპატიმრეს კოტე გაბაშვილი, ლევან ბეჟაშვილი, აქტივისტები?

– ივანიშვილმა და ღარიბაშვილმა დაინახეს, რომ დაჭერების, ზეწოლის მიუხედავად, არათუ ვერ გაგვაქრეს რადარებიდან, პირიქით – მატულობს ჩვენი მხარდაჭერა. თუ საპრეზიდენტო არჩევნებზე თბილისში, საშუალოდ, 19% გვქონდა, ახლა გვაქვს 26% და ეს ზრდა შემაშფოთებელი აღმოჩნდა მათთვის. მათ დაინახეს, რომ თუ ასე გაგრძელდა, პრაქტიკულად, აღარ ექნებათ წარმატება მომავალში და ამიტომაც ცდილობენ, კიდევ უფრო ძალადობრივ სიტუაციაში გადაიყვანონ მდგომარეობა.

– ანუ ის ყველაფერი, რაც სასამართლოს ეზოში მოხდა, ძალის დემონსტრირება იყო?

– დიახ, ძალის ჩვენება. პოლიციის ოპერმუშაკებს პირდაპირი დავალება ჰქონდათ, რომ გამოეწვიათ ქაოსი, არეულობა და მერე ამ მოტივით დაეპატიმრებინათ აქტივისტები, პარტიის წარმომადგენლები. ჩემი თვალით ვხედავდი, როგორ ქმნიდნენ ამ ქაოსს. სასამართლოს გადაწყვეტილება იყო უსამართლო, უკანონო, პირდაპირ ვიტყვი, მოსამართლე გოგინაშვილმა იმ დღეს არა გიგი უგულავას, არამედ საკუთარ განაჩენს მოაწერა ხელი, მიუხედავად ამისა, ჩვენ ამ გადაწყვეტილებას შევხვდით მშვიდობიანად. გიგა ბოკერიამ მიმართა იქ შეკრებილ საზოგადოებას, რომ ჩვენ ვაგრძელებთ ბრძოლას. ხალხმა ნელ-ნელა დაიწყო დაშლა, ქაოსი და არეულობა გამოიწვია თავად პოლიციის ქმედებამ, როდესაც მათ მოინდომეს თავისუფალი ზონის ერთ-ერთი ოპერატორისთვის კამერის წართმევა. უკვე კოტე გაბაშვილი ცდილობდა ამ ახალგაზრდების გამოხსნას ძალადობრივი კლანჭებიდან, ამაზე დააპატიმრეს, რაც შეეხება ლევან ბეჟაშვილს, აქ მოხდა უპრეცედენტო რამ საქართველოში: კონსტიტუცია დაირღვა, დააკავეს პარლამენტარი!

– თინა ხიდაშელმა განაცხადა, ლევან ბეჟაშვილი ჯორჯ ქლუნი არაა, რომ ყველა პოლიციელმა სახეზე იცნოსო.

– რა არსებითი მნიშვნელობა აქვს, რას ლაპარაკობს ხიდაშელი? კადრებში ისმის: „პარლამენტარია, რას აკეთებთ?!“ თვითონ ბეჟაშვილმაც განუცხადა პოლიციელებს, რომ პარლამენტარია. სასამართლომ ყველა დანარჩენი დაკავებულის მიმართ გამოიტანა გადაწყვეტილება, ლევან ბეჟაშვილზე მოსამართლემ გადაწყვეტილება ვერ გამოიტანა და გადადო. შევდივარ იმ მოსამართლის მდგომარეობაში, რა უნდა დაწეროს? დეპუტატი დააპატიმრეს ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის გამო, ჯერ ერთი, არც ჩაუდენია და რომც ჩაედინა, დეპუტატის ადმინისტრაციული სამართალდარღვევის გამო დაპატიმრება არ შეიძლება, კონსტიტუციის დარღვევაა. ეს რომ გონიერი ხელისუფლება იყოს, აღიარებდნენ, რომ პოლიციელის მხრიდან ჩადენილია უფლებამოსილების გადამეტება, დასჯიდნენ იმ პოლიციელს, თუნდაც საყვედურით და საერთოდ არ წაიღებდნენ საქმეს სასამართლოში. ახლა გამოვიდა, რომ სასამართლოს ხელში შეაჩეჩეს ცხელი კარტოფილი და სასამართლო ვერ იკავებს ხელში ამ ცხელ კარტოფილს, ფიქრობს, რა ვქნა, რა დავწეროო? რა გადაწყვეტილებაც არ უნდა იყოს, ამას მოჰყვება ყველა შემდგომი ინსტანცია და ბეჟაშვილის საქმე აუცილებლად წავა სტრასბურგში, იმიტომ რომ ეს არის ნაწილი იმ დიდი პოლიტიკური დევნისა, რაც ჩვენ მიმართ ხორციელდება.

– იყო საუბარი, რომ შემოდგომიდან დაიწყება საპროტესტო აქციები. ამ მიმართულებით რას აპირებს ნაციონალური მოძრაობა?

– ისეთი დესტრუქციული და რადიკალური ოპოზიცია, როგორიც ჩვენ გვყავდა, ნამდვილად არ ჰყავს დღევანდელ ხელისუფლებას, ჩვენ გვყავდა ოპოზიცია, რომელიც, პრაქტიკულად, ყოველ 6 თვეში ერთხელ ჩვენ ჩამოგდებას და დამხობას აანონსებდა და ყველაფერს აკეთებდა ამისთვის. მათგან განსხვავებით, ჩვენ არანაირად არ ვფიქრობთ მიზანმიმართულად საპროტესტო აქციებზე და დესტრუქციაზე. ჩვენ თუ საპროტესტო აქცია გაგვიმართავს, ყოველთვის იყო დაკავშირებული კონკრეტულ საკითხთან და ცხადად ვეუბნებოდით ხელისუფლებას, რა არ მოგვწონს. ამიტომ წინასწარ რამე ტიპის აქციებზე არ ვფიქრობთ, ჩვენ ნამდვილად გაგვიხარდებოდა, რომ ამ ხელისუფლებას წინ წაეწია საქმე, მაგრამ რასაც ვუყურებთ, ვხედავთ, ერთი მხრივ, იმას, რომ მათ საქმის კეთება არ შეუძლიათ და, მეორე მხრივ, ვხედავთ საშიშ ტენდენციას, რომ მათ კანონის ყველა ზღვარი გადალახეს და, პრაქტიკულად, კონფრონტაციაში შედიან საზოგადოების ძირითად სურვილთან და მოთხოვნასთან, რომ ქვეყანაში იყოს კანონის უზენაესობა და ჩვენ ვიაროთ ევროპისკენ. ჯერ არ ვიცით, რით უპასუხებს ამას საზოგადოება. ჩვენ ყურადღებით ვადევნებთ თვალს. ახლა კონკრეტულად კონცეტრირებული ვართ მეორე ტურზე, იმაზე, რომ გავიმარჯვოთ იმ ადგილებში, სადაც მეორე ტურში ვართ და ვაჩვენოთ კარგი შედეგი. ამის შემდეგაც ჩვენ ვაპირებთ ვიბრძოლოთ პარლამენტში, ველაპარაკოთ საზოგადოებას მედიის საშუალებით. რა თქმა უნდა, თუ ამის საჭიროება დადგება, არც საპროტესტო აქციებზე დავიხევთ უკან. თუმცა კიდევ ერთხელ ვიმეორებ: ჩვენ არ ვართ ჯიბრიანი, ვიღაცის დესტრუქციაზე მომართული ოპოზიცია.

 

თავწაგლეჯილი კატა და გაშვებული შანსები

1780654_726792067339425_2110701328_n

დაიბეჭდა გაზეთ “ქრონიკა+”-ში, საავტორო რუბრიკაში “მეცამეტე გვერდი”. 

 ბიძინამ დაიგვიანა

ბიძინას რიტორიკის თანახმად, ყველაფერი ანეკდოტიდან იწყება. მეც ანეკდოტით დავიწყებ: ქვრივი გათხოვდა. არ ეშინოდა მეორე ქმრის. არადა, ამ მეორე ქმარმა იცოდა, რომ ცოლს მაგრად ეშინოდა თავისი პირველი ქმრის და ერთხელაც იკითხა, –  რატომო? და მოუყვა ცოლიც: პირველ ღამეს აივანზე კატა კნაოდა, ტვინი წაიღო, ჩემი ქმარი წამოხტა, თავი წააგლიჯა, გადააგდო და იმის მერე შიში და რიდი მქონდა მისიო. ეს მეორე ქმარიც წამოხტა და წააგლიჯა თავი კატას, რომელიც თავისთვის იყო – არცა კნაოდა. ქმარი გაიჯგიმა და შეხედა ცოლს. ცოლმან მიუგო, – რას ერჩოდი მაგ საწყალ კატას? დაგაგვიანდა, ეგ პირველ ღამეს უნდა გექნაო.

ასევეა პოლიტიკაშიც. ყველაფერს თავისი დრო აქვს. არის რაღაც, რომლის გაკეთებას მერე აზრიც აღარ აქვს და მეტიც – რასაც შემდეგ აღარავინ დაგაცლის, აღარავინ დაგანებებს, რომ გააკეთო.

როდესაც ხელისუფლებაში მოდიხარ მაღალი მხარდაჭერით, როდესაც მაღალია ლეგიტიმაციის ხარისხი, ბევრი რამ გეპატიება, ბევრ რამეზე წამოგყვება ხალხი, ბევრ რამეზე დაგიხუჭავს თვალს, მერე კი, როცა ვნებები ჩაცხრება, მხარდაჭერის ხარისხი დაიწევს, იგივეს ვეღარანაირად გააკეთებ. მაგალითად, 2004 წელს, მაქსიმუმ, 2005 წელს, სააკაშვილს შეეძლო მიეხედა ეკლესიისთვის, მოეწყო ახალი „რუის-ურბნისი“, მაგრამ იგივეს ვერანაირად ვეღარ გააკეთებდა მომდევნო წლებში. არ მოაწყო ახალი „რუის-ურბნისი“, ელოლიავა საპატრიარქოს და რა მიიღო შედეგად? მაღალმა სასულიერო იერარქიამ დიიიდი ოქტომბრის არჩევნებზე კურთხევა 41-ის შემოხაზვაზე გასცა, მერმე კი მამა ბართლომემ წყევლა-კრულვა არ დაამადლა მიხეილს. თუმცა ეკლესიის მესვეურები წყევლას და კრულვას არც არჩევნებამდე აკლებდნენ სააკაშვილს. მოკლედ, მიხეილმა ნამდვილად გაუშვა ისტორიული შანსი ხელიდან. მან არა მარტო ეს შანსი გაუშვა ხელიდან, თუმცა ობიექტურად უნდა ითქვას ისიც, რომ მან სწორუპოვრად გამოიყენა არაერთი შანსი ქვეყნის სასიკეთოდაც და თავისი ხელისუფლების გასაძლიერებლადაც თავის დროზე. საერთოდ, მას აქვს ნიჭი – სასხვისო სიტუაცია ხელად სათავისოდ გადატალღოს – შემოაბრუნოს. მეტიც, შეიძლება ოპონენტმა პროცესი მის წინააღმდეგ ააგოროს, მან კი ეს აგორებული ისე დააბზრიალოს, რომ სარგებელი თვითონ ნახოს და ის ოპონენტი პირღია დატოვოს. ამაზე ქვემოთ. ახლა იმაზედ, საერთოდ, ვინ როგორ და რისთვის გამოიყენა მაღალი მხარდაჭერა?

გამსახურდია_6511

 

ზვიად გამსახურდიას ყველაზე მაღალი მხარდაჭერა ჰქონდა. ასეთი მხარდაჭერა არც ერთს არ მოელანდებოდა, ერთი მიხეილი თუ მივა იმ მხარდაჭერით, `ვარდების რევოლუციის~ შემდგომ ტალღაზე რომ ჰქონდა. თავად განსაჯეთ – 1991 წელს საპრეზიდენტო არჩევნებზე მივიდა 2 978 247 ამომრჩეველი და აქედან 2 565 362 კაცმა ზვიად გამსახურდიას მისცა ხმა. 1995 წელს 2 139 369 კაცი მივიდა და აქედან 1 589 909 კაცმა მისცა ხმა შევარდნაძეს, 2000 წელს – 2 343 176 მივიდა და 1 870 311-მა მისცა ხმა შევარდნაძეს. 2004 წელს არჩევნებზე 1 963 556 კაცი მივიდა და 1 890 256 კაცმა მისცა ხმა სააკაშვილს, ეს მხარდაჭერა საგრძნობლად დავარდა 2008 წელს, არჩევნებზე 1 982 318 კაცი მივიდა და მხოლოდ 1 059 647 კაცმაღა მისცა ხმა სააკაშვილს. და რა მოხდა მარგველაშვილის არჩევნებზე? არჩევნებზე მივიდა 1661 037 კაცი, ანუ ამომრჩეველთა საერთო რაოდენობის 46,95%! მისულებიდან კი მარგველაშვილს ხმა მისცა 1 012 597 კაცმა. რა გამოდის? ყველაზე დაბალი მხარდაჭერით მარგველაშვილი გამხდარა პრეზიდენტი. ფაქტია, ყველაზე ნაკლები ხმა მას აქვს მიღებული.

მოკლედ, ყველაზე მაღალი მხარდაჭერა ზვიად გამსახურდიას ჰქონდა და ეს ციფრებშიც გამოჩნდა. თუმცა მას ეს მხარდაჭერა ჯერ კიდევ საპრეზიდენტო არჩევნებამდეც ჰქონდა – საპარლამენტო არჩევნების შემდეგ, სადაც მრგვალები უმრავლესობაში მოვიდნენ, ზვიად გამსახურდიამ შეძლო უმთავრესი – გამოაცხადა ქვეყნის დამოუკიდებლობა. რა შანსი გაუშვა მან ხელიდან? არ გაანეიტრალა ოპონენტები დროულად. უფრო სწორად, ხერხემალში არ გადატეხა დანარჩენი ძალები, მაშინ რომ თავს ეროვნულობაზე დებდნენ და როგორც ისტორიამ ცხადყო, შესანიშნავად „იტანცავეს“ კრემლის ფერხულში. მას ამისთვის რამდენიმე გზა ჰქონდა: ერთი – ლუსტრაცია, რითაც ერთხელ და სამუდამოდ გაირკვეოდა ყველაფერი. ვეღარც მას ვერ მოუღებდნენ ასე იოლად ბოლოს, ვეღარ შედგებოდა ნომენკლატურული შურისძიების აქტი. თუმცა ეგეც საკითხავია, ზეპირად ნათქვამ „კრემლის აგენტსა“ და „წითელ ინტელიგენციას“ რა მოჰყვა და ლუსტრაციას რაღა მოჰყვებოდა? მეორე გზა იყო, – ხრიკებით, ინტრიგებით, პოლიტტექნოლოგიებით უნდა გაენიორწყლებინა კონკურენტები, როგორც ბებერი კომუნისტები, ისე ჯეელი „ეროვნულები“, მაგრამ ამისთვის მას არც გამოცდილება ჰქონდა და მორალურადაც მიუღებელი იყო მისთვის ეს გზა.

ერთი შეხედვით, პარადოქსული რამ მოხდა – ზვიად გამსახურდიას იმხელა მხარდაჭერა ჰქონდა და ერთი მიტინგის დაშლა არ ეპატია. არადა, გავიდა ხანი და შევარდნაძეს ეპატია არათუ მიტინგის დაშლა – დახვრეტილი მიტინგები! მაშინ, როცა შევარდნაძე ვერც იოცნებებდა ზვიადისნაირ მხარდაჭერა-ლეგიტიმაციაზე. ზვიადს არ აცალეს რამდენიმე თვე და მორჩილებით 10 წელზე მეტ ხანს ელოდნენ, როდის ააყვავებდა შევარდნაძე. არათუ ელოდნენ – საზოგადოების რაღაც ნაწილმა დაუჩოქა კიდეც შუა რუსთაველზე… მაგრამ ეს ყველაფერი მხოლოდ ერთი შეხედვითაა პარადოქსული. კარგად შეხედვით კი ყველაფერი ცხადზე ცხადია – მას შემდეგ, რაც გამსახურდიამ უარი თქვა ბაქო-ჯეიჰანზე და ავტომატურად ამოვარდა დასავლეთის ინტერესიდან, ის პირისპირ აღმოჩნდა რუსეთთან. დასავლეთმა უგანა და რუსეთმაც არ დაახანა, გაბოროტებულ პარტიულ ელიტაზე, საკუთარ აგენტურაზე დაყრდნობით აუმხედრა საზოგადოება და მოუწყო გადატრიალება. ამ პროცესში სარფიანად გამოიყენეს სხვა ეროვნული ძალები – გაბოროტებულნი იმით, რომ ხელისუფლებაში ზვიადი აღმოჩნდა და არა ისინი, ასევე თავად გამსახურდიას თანამებრძოლები, რომლებმაც წვრილ-წვრილ პირად წყენებს ქვეყანა გადააყოლეს. იქნებ, სჯობდა, ზვიად გამსახურდია წასულიყო ვა ბანკზე, განეხორციელებინა ლუსტრაცია? ამაზე უარესი რაღა მოხდებოდა? გვეცოდინებოდა მაინც, ვინ ვინ იყო! არა, ცოდნით ბარემ ახლაც კარგად ვიცით ბევრზე, ვინ ვინაა, მაგრამ იხტიბარს არავინ იტეხს და კუდს ყავარზე ათამაშებენ.

post-29-1327440657

 

აი, შევარდნაძესთან ყველაფერი პირუკუ მოხდა. ჰქონდა ფრიად საეჭვო ლეგიტიმაცია და გასდიოდა ყველაფერი – დახვრეტილი მიტინგების ჩათვლით. იგი ხელისუფლების დამხობის გზით მოვიდა ხელისუფლებაში, შემდეგ ჩატარებული არჩევნები ფრიად საეჭვო იყო და იმ არჩევნებშიც არ მიუღია გასაგიჟებელი შედეგები, მაგრამ რაღა არ ეპატია? აფხაზეთის დაკარგვაც, სამაჩაბლოს დაკარგვაც, ინფლაციაც, უპენსიობაც, უხელფასობაც, უდენობაც, უგაზობაც, უპერსპექტივობაც, თაობების დასახიჩრებაც, შიმშილიც, უფრო სწორად, როგორც ქართლში იტყვიან „ტყ… და შიმშილი“… არ ვიცი, ძალიან მაინტერესებს, ამდენი მურვან ყრუმ გაუკეთა ამ ქვეყანას? მაგრამ მას პატიობდნენ, უფრო სწორად, მას გასდიოდა. რადგან მის გვერდით იდგა წითელი ინტელიგენცია, აგენტურა, რადგან არ აკლდა „გამპრავებლები“. ასე მაგალითად, გამოვიდოდნენ და გეტყოდნენ, რომ არ უნდა იარო მიტინგებზე და არ დაგხვრეტენ! იგივე ხალხი მერე ძაღლის ყბას გამოიბამს და დაამუნათებს სააკაშვილს წყლით დაშლილ მიტინგებზე. შევარდნაძეს ეყოლება ქონიანი და „წონიანი“ ჟურნალისტები, რომლებიც „გაუპრავებენ“ ყველაფერს, მერე კი იგივე ჟურნალისტი ქალბატონები დედოზარებს დაარისხებენ ციხის კადრებზე. კი, საშინელება იყო, რაც მოხდა, ცემაც და წამებაც, მაგრამ მაშინ სად იყვნენ, შსს-ს მაღალი სართულებიდან რომ ბატი-ბუტივით ცვიოდა ხალხი? სად იყვნენ და კრწანისში – ჩაის ცეცხლავდნენ!

მოკლედ, შევარდნაძის შემთხვევაში ნამდვილად ვერ ვისაუბრებთ, რომ მან რამე შანსი გაუშვა ხელიდან. რამე გაუშვა კი არა, შანსი არ გამაზა. ყველაფერი გამოიყენა, ოღონდ საკუთარი ძალაუფლებისა და დღეგრძელობისთვის და არა ქვეყნის საკეთილდღეოდ.

Mikhail Saakashvili

 

რევოლუციურ ტალღაზე მოსულ სააკაშვილს იმხელა მხარდაჭერა ჰქონდა, წესით, კიდევ ბევრი რამ უნდა განეხორციელებინა, როგორც ქვეყნის, ისე საკუთარი ძალაუფლების საკეთილდღეოდ. მაგრამ მანაც თავი აარიდა კონფრონტაციას და არ მიმართა ლუსტრაციას. რატომ? იმიტომ, რომ არქივები გატანილი იყო და აგენტები და მათი შთამომავლები არათანაბარ, უსამართლო მდგომარეობაში აღმოჩნდებოდნენ? – ზოგს „გაუბაზრდებოდა“, ზოგს „ნამუსი“ შეენახებოდა (თუმცა ვიწრო წრის გარდა, არც არავინ იცის, რა გაიტანეს, რა დარჩა, რა დახვდათ…)? თუ იმიტომ, რომ თავად რევოლუციონერთა შორისაც იყვნენ ისეთები, რომლებსაც საბოლოოდ დაასამარებდა ლუსტრაცია? ალბათ, ეს მეორე. იქნებ, იფიქრა კიდეც სააკაშვილმა, რომ შემდეგ განახორციელებდა ამას, მაგრამ გადადებული საქმე ვისიცაა, კი იცით. ფაქტია, არც მის დაქცევაში შეიტანეს ნაკლები წვლილი მათ, ვისაც დედას მოუხნავდა ლუსტრაცია. სააკაშვილმა გაუშვა ეს შანსი ხელიდან. რომ არ გაეშვა, მერე ნამდვილად აღარ დასჭირდებოდა ჩარეცხილების ძახილი – ჩარეცხვის პროცედურა ძახილის გარეშე იქნებოდა აღსრულებული და ვეღარც ისინი დაატრიალებდნენ ენებს კაშნეებივით.

სააკაშვილმა არ მოაწყო ახალი „რუის-ურბნისი“ და აქაც ზღო. ზღო მანაც და ქვეყანამაც. თუმცა თუკი ლუსტრაციას განახორციელებდა, ეგ „რუის-ურბნისი“ აღარც დასჭირდებოდა… თუმცა ვერ ვიტყვით, რომ მიშამ ურიგოდ გამოიყენა მაღალი მხარდაჭერა და ლეგიტიმაცია. სწორედ ამის ხარჯზე მოახერხა მან უმწვავესი რეფორმების გატარება პოლიციაში, განათლებაში. რომ არა ეს მხარდაჭერა, რევოლუციური ტალღა, მას მართლაც გაუჭირდებოდა ერთი ხელის მოსმით პოლიციის გამოცვლა და პატრულის ჩამოყალიბება. ვერც საგამოცდო კორუფციას მოუღებდა ასე იოლად ბოლოს, მაგრამ მან ეს შეძლო, თუმცა, სამწუხაროდ, განათლების რეფორმა წარმატებულ გამოცდებზე გაიყინა და ვეღარ მოხერხდა რეფორმის ბოლომდე მიყვანა. იქნებ, იმიტომ, რომ უკვე გაიარა რევოლუციურმა ტალღამ? არც უამისობაა. იმიტომ, რომ თითქმის იგივე მოხდა „გარაჟების“ შემთხვევაზე. „გარაჟებს“ რომ 2004 წელს მისდგომოდნენ, დღეს თბილისში არც ერთი დამამახინჯებელი და, რაც მთავარია, უკანონო – შანსპეპლობით დათრეული „გარაჟი“ აღარ იდგებოდა, მაგრამ დააგვიანდათ, დაიწყეს და იძულებული გახდნენ, შეშვებოდნენ, რადგან აღმოჩნდა, რომ „ნაციონალების“ რეიტინგის დაგდებაში ლომის წილი „გარაჟების“ ნგრევას მიუძღოდა. ასეთია „გრუზინი“ – გაპატიებს აფხაზეთის წართმევას და არ გაპატიებს „გარაჟის“ წართმევას, მერე რა, რომ შავბნელ 90-იანებში დაითრია მამაძაღლობით და მერე რა, რომ მანქანაც აღარ ჰყავს, კამპოტი სად შეინახოს, სიმონ?

რევოლუციურ ტალღაზე განხორციელდა ბევრი დაჭერა, ბევრს დააყრევინეს ფული. პროცედურულად რა როგორ ხდებოდა, ვის კამერების თანხლებით არბენინებდნენ, ვის ისე, ეს ცალკე თემაა, მაგრამ ფაქტია, რომ მაშინ ფულებს აბრუნებდნენ – თან არცთუ ცოტას… რომ არ ჰქონოდათ, ვერც დააბრუნებდნენ და იმდენს აბრუნებდნენ, რომ თანხა ცხადყოფდა მათი დაჭერის საფუძვლიანობას – საიდან ჰქონდათ ამდენი, თუ არ მამაძაღლობდნენ?

როდესაც მხარდაჭერაზე ვსაუბრობთ, ერთია ხალხის მხარდაჭერა და მეორეა – დასავლეთის, საერთაშორისო საზოგადოების მხარდაჭერა. შევარდნაძეს, თავის დროზე, რუსეთთან ერთად დასავლეთიც უჭერდა მხარს, იმდენად რომ დასავლელი ლიდერები მასთან ერთად ქუჩაში მიდიოდნენ, მაშინ როცა იქვე მიტინგი ირბეოდა, იხვრიტებოდა და ვერ „ხედავდნენ“… სააკაშვილის შემთხვევაში ორივე სახეზე იყო და ეს აძლევდა მას მანევრირების საშუალებას.

4E7098B8-266C-4882-8CC5-AE0E4E657E57_mw1024_n_s

 

რა ხდება დღეს? უფრო სწორად, რა ხდებოდა დიდი ოქტომბრის არჩევნების შემდეგ და რა ხდება დღეს? იმიტომ, რომ სიტუაცია მაშინ და ახლა უკვე რადიკალურად სხვადასხვაა. შანსი უკვე გაშვებულია… ანუ კატის დახრჩობა უკვე დაგვიანებულია.

ფაქტია, რომ ბიძინა ივანიშვილს ჰქონდა დიდი მხარდაჭერა საზოგადოებაში, იმდენად, რომ ერთი წლის თავზეც კი ეს მხარდაჭერა „გენეტიკურად“ გადავიდა მის ხელდასხმულ მარგველაშვილზე – ანუ ბიძინას ხათრით აირჩიეს მარგველაშვილი. ასეთი რამ ქართულ პოლიტიკურ რეალობას არ ახსოვს. დაბალ რგოლებზე როგორ არა, რამდენიც გინდათ, იმდენი აურჩევიათ, გნებავთ, შევარდნაძის ხათრით, გნებავთ, – სააკაშვილის, მაგრამ საქართველოს პირველ კაცებზე ნამდვილად ვერ იტყოდით, რომ კაცის კაცი იყო. შევარდნაძე კრემლის კაცი იყო, მიშა – დასავლეთის, მაგრამ კაცის კაცი არც ერთი იყო, არც – მეორე. მარგველაშვილი ბიძინას კაცი იყო და არის. დავუბრუნდეთ ბიძინა ივანიშვილის მხარდაჭერის ხარისხს. მას ჰქონდა ხალხის მხარდაჭერა, არ ჰქონდა დასავლეთის მხარდაჭერა და ეს გამოჩნდა კიდეც თვალნათლივ. დასავლეთი მისი ძალოვნების მიერ განხორციელებულ პოლიტიკურ დაჭერებს კრიტიკის ქარცეცხლში ატარებდა და ატარებს. ისინი მაინც ჯიუტად ატარებენ იმ პოლიტიკას, რაც უნდათ, ისევ შიდამხარდაჭერის ხარჯზე. უფრო სწორედ იმაზე, რომ მათ ელექტორატს „სწყურია“ ნაცების სისხლი, მაგრამ ეს შიდა მხარდაჭერაც იოლად დნობად-ლღობადია. ეს მხარდაჭერა ეფუძნებოდა ამომრჩევლის ინფანტილურ ფინანსურ ოცნებებს, რომელიც, ცხადია, არ სრულდება და ელექტორატის დიდი ნაწილი მხარდაჭერიდან „რაზაჩეროვანიის“ სექტორში გადადის.

`ოცნებამ~ ბევრი შანსი გაუშვა ხელიდან – სათავისოდაც და ქვეყნის საკეთილდღეოდაც.

სათავისოდ ის, რომ მათ ვერ მოახერხეს „ნაციონალების“ განეიტრალება, მაგრამ მათაც უნდა გავუგოთ და მათ ინფანტილურ ბუნებასაც. მათ ეგონათ, რომ „ნაციონალები“ თავისით გადაშენდებოდნენ, როგორც გადაშენდა „მოქკავშირი“. მათ დაავიწყდათ, რომ საქმე ჰქონდათ არა ბარიერს მიღმა დარჩენილ „მოქკავშირთან“, არამედ პარტიასთან, რომელმაც იმ კოშმარ სიტუაციაში მაინც აიღო 40%-ზე მეტი. მათ დაავიწყდათ ისიც, რომ ამ პარტიას ჰყავდა სააკაშვილი, რომელსაც ჰქონდა და დღესაც აქვს მხარდაჭერა ქვეყნის გარეთ და ამის აღმოსაჩენად არ უნდა დასჭირვებოდათ წელიწადნახევარი. მხოლოდ წელიწადნახევრის შემდეგ მიხვდნენ. მიხვდნენ რა, ლევან ბერძენიშვილმა თქვა, რომ სააკაშვილს უფრო დიდი რეიტინგი აქვს დასავლეთში, ვიდრე ქვეყანას.

მათ ჰქონდათ შანსი, მოეპოვებინათ დასავლეთის მხარდაჭერა, უარი ეთქვათ „სამართლიანობის აღდგენაზე“, პოლიტიკურ დაჭერებზე, ნანა კაკაბაძის გულის გახარებაზე, თვითონაც სწორ გზაზე დამდგარიყვნენ და ქვეყანაც სწორი გზით წაეყვანათ. მაინც რა, – დაუბნრუნეს ვინმეს რამე? ან დაუმტკიცეს ვინმეს რამე? ცხადია, მხარდაჭერას დაკარგავდნენ დასავლური კურსის განმტკიცებით, ამ ყველაფერზე უარის თქმით, მაგრამ ქვეყანასაც წაადგებოდა და თვითონ მათაც. მხარდაჭერას რაც შეეხება, მაინც დაკარგეს და, ბარემ, სასიკეთოდ დაეკარგათ?

„ნაციონალების“ განეიტრალებასაც ამ გზით მოახერხებდნენ უმტკივნეულოდ, თუ „ნაციონალების“ ელექტორატი დაინახავდა, რომ ესენიც არიან პროდასავლელები, ესენიც ნულოვან ტოლერანტობას მისდევენ, ორიენტირებულნი არიან ქვეყნის შენებაზე, ინფრასტრუქტურის განვითარებაზე და ა. შ. ამომრჩევლის დიდი ნაწილი, როგორ ფიქრობთ, რას იზამდა?

მოკლედ, მათ გაუშვეს შანსი, მოეგოთ დასავლეთის გული, მოეგოთ `ნაციონალების~ ელექტორატის გული. მერე რა, რომ ამ პროცესში თავისი რადიკალური ელექტორატის განაწყენებას გამოიწვევდნენ? ისინი მაინც განაწყენებულნი არიან. კვლავაც სისხლი სწყურიათ და დაჭერილი ვანო და ბაჩო არ ჰყოფნით. რაც მთავარია, „ოცნებამ“ გაუშვა შანსი იმისა, რომ დარჩენილიყვნენ ასოცირებული მატერიალურ კეთილდღეობასთან. შეჰპირდნენ კაი ცხოვრებას და მიიღეს ნიფხავივით გარღვეული ბიუჯეტი, „ჭამე, ნოდარი“ მინისტრი და 2-ლარიანი კარტოფილი.

და საერთოდ, რა ქნეს ამათ? რაში გამოიყენეს მხარდაჭერა? მხარდაჭერა გამოიყენეს საიმისოდ, რომ ქუჩაში 17 ათასი პატიმარი გამოუშვეს, ელექტორატი, თავისიც და მიშასიც – აიძულეს, გაგებით მოკიდებოდნენ. შედეგი? ნანას გაუხარდა, კაკაბაძეს… თორემ რაღაც არ მგონია, ირაკლი ღარიბაშვილს გახარებოდა ეგ ამბავი.

მოკლედ, შანსები ხელიდან გაშვებულია. კატის დახრჩობა უკვე გვიანია.

მოკლედ: აწი, ტყუილა ნუ აწვალებთ კატებს…

P. S. მიხეილ ჯავახიშვილს აქვს ერთი შესანიშნავი მოთხრობა, „ყბაჩამ დაიგვიანა“. არ ვიცი, ყბაჩა რამ გამახსენა, მაგრამ ბიძინამ ნამდვილად დაიგვიანა…

ცოფიანი აბსურდი – ”ტაბურეტკიდან” სინჯარამდე

დაიბეჭდა გაზეთში ”ქრონიკა+”

jjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjjj

 

საზოგადოების ნაწილისთვის 2013 წელი ოცნებების მსხვრევის წელი იყო. ზოგს დაემსხვრა, ზოგს გაუბერწდა, ზოგს გაუხუნდა, მე? – ჩემს ოცნებებს არაფერი დამართია. ერთი წამითაც არ იფიქროთ, რომ ბიძინაზე დიდი მეოცნებე ვარ, სულაც არა. პირიქით – ჩემი ოცნებები სწორედაც რომ არანაირად არ უკავშირდებოდა ხელისუფლებაში მოსულ ახალ ძალას და აბა, რა დამემსხვრეოდა? ივანიშვილითა და მისი დასით მოხიბლული არც არასოდეს ვყოფილვარ და რანაირად განვიხიბლებოდი? მოკლედ, ხელისუფლებასთან მიმართებით: არც განვხიბლულვარ, არც მოვხიბლულვარ. მე სხვა რამემ დამცა თავზარი – ერმა და ბერმა. ქუჩაში ”ტაბურეტკებით” გამოვარდნილი მღვდლები და ათეულათასობით ”ღრმად” მორწმუნე – 40-იოდე ადამიანის ჩასაქოლად….

მართლა არ მეგონა და მართლა რა ძალა ჰქონია ფორმულას: ”რაც ერი, ის ბერი” და პირუკუც. უნდა გამოგიტყდეთ, ასეთი თავზარდაცემული იმ ცოცხების კადრების შემდეგ ნამდვილად არ ვყოფილვარ. ჯერ ერთი, კარგად ვხედავდი, რომ მთელ იმ უბედურებას წინასაარჩევნო სუნი უდიოდა და ეგეც რომ არა, გამოცვლი სასჯელაღსრულების სამინისტროს, თუნდაც მთელ ხელისუფლებას (როგორც მოხდა კიდეც შემდეგ) და ეშველება პატიმრებს (ცალკე თემაა, რომ არც ეშველათ და ძველი ჭირიც (ე. წ. ”მაყურებლებიც”) განახლდა), მაგრამ რას უშველი ერს და ბერს? დედის მაგინებელ, ”ტაბურეტკიან” მამაოებს, თავშლიან მრევლს და კუნთმაგარ მუტრუკებს, რომლებიც მზად არიან, ჩაქოლონ, გაანადგურონ ადამიანი? – მხოლოდ და მხოლოდ იმიტომ, რომ მათგან გასხვავებული სექსუალური ორიენტაცია აქვთ და თავის უფლებებზე მოინდომეს ხმის ამოღება. მაგრამ ჰქონდათ კი იმ 40-50 ადამიანს ყველა მდევნელისგან განსხვავებული სექსუალური ორიენტაცია? რაღაც ეჭვი მეპარება. ჯერ ერთი, ბევრმა ამ რაკურსით სახელგანთქმული მუტრუკებიც ამოიცნო გამოდევნებულთა შორის და ბევრი ლატენტურიც იქნებოდა (ქე რომ უნდა და არ შვება, ვერ ბედავს, ან ქე რომ უნდა და არც იცის, რომ უნდა…), თორემ ამიხსნას ვინმემ, ახალგაზრდა, ჯანმრთელ მამაკაცს რატომ უნდა აღელვებდეს, ვინ ვისთან წევს, თან იმ დონეზე, რომ გამოვარდეს და ვინმეს გამოუდგეს, ტანთ გაიხადოს და ავტობუსს შეაფრინდეს? მზად იყოს – მოკლას, დაასახიჩროს, დაკბინოს, დაფლითოს?

yyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy

zzzzzzzzzzzzzzzzzzz

ჩემთვის, ისევე როგორც ბევრისთვის, 17 მაისს დაიწყო პროცესი, რომელიც დაგვირგვინდა საშობაოდ – ეპისტოლეთი. ამ პროცესს პირობითად ვუწოდებ ”ტაბურეტკიდან სინჯარამდე”.

გაუგებრობების თავიდან ასცილებლად, თავიდანვე განვმარტავ, არ ვარ და არასოდეს ვყოფილვარ ურწმუნო, არც ღმერთზე მიქილიკია, არც ხატებზე და არც სხვა ადამიანების რწმენაზე. მოკლედ, არ განვეკუთვნები ”ღმერთზე ნაწყენების” კასტასა თუ კატეგორიას (როგორც რეჟისორი გია კიტია ენამოსწრებულად უწოდებს მათ). მინდა გითხრათ, პატრიარქსაც დიდ პატივს ვცემდი უწინ, თუმც კი უნდა ვაღიარო, რომ ღმერთზე წინ არასოდეს დამიყენებია იგი და არც ცოცხალი წმინდანის რანგში განვიხილავდი მას, რომლის კრიტიკაც დაუშვებელია. ამ დამოკიდებულების გამო არაერთხელ მიგრძნია არაერთისგან ზიზღნარევი მზერაც – თუ როგორ ვბედავდი პატრიარქზე რამის თქმას?

ქართული სინამდვილე ხომ გამაოგნებელია – პატრიარქის სჯერათ, სწამთ მათაც კი – ვისაც ღმერთი არ სწამს. და ვისაც ღმერთი სწამს, იმათთვისაც კი პატრიარქია უზენაესი.

”უწმინდესო და უნეტარესო, დღეს განა მონუმენტურ კერპად არ აღმართულხართ მთელი ქართველი ერის წინაშე? როგორც ღმერთს, ისე არ მოგმართავენ რიგითი მორწმუნენი? არ გიგალობენ? არ გხატავენ ხატებზე? ღმრთისთვის კუთვნილ ლოცვასა და ქება-დიდებას განა არ გიძღვნიან? კარგად დააკვირდით, რა ხდება თქვენი თაყვანისმცემლების დიდ არმიაში? განა, თქვენმა დიდებამ არ დაჩრდილა ღმრთის დიდება?” – წერდა იმ 17 მაისის შემდეგ ბექა მინდიაშვილი.

მოკლედ, იმ 17 მაისს დაიწყო და საშობაოდ დასრულდა პროცესი, ჩემთვის მეტად მტკივნეული. მე დავკარგე რწმენა… ღვთის არა, პატრიარქის. საბოლოოდ. ღვთის არა, ალბათ, იმიტომ, რომ არასოდეს გამიიგივებია მაწყევარი, დედის მაგინებელი, ”ტაბურეტკით” მორბენალი სასულიერო პირები სიყვარულის ღმერთთან.

მაინც, რა მოხდა რეალურად იმ 17 მაისს, მართლა ეგ აღელვებდა ვინმეს? ვინ მართავდა აქციას ტრასფობიასთან და ჰომოფობიასთან ბრძოლის დღესთან დაკავშირებით, საკუთარ მრევლს რომ გეიპარადად მიასაღეს? ვინმეს ეგ სჯერა, რომ 50, როგორც ხშირად უწოდებდნენ იმ დღეებში, გზააბნეული ადამიანის გავლა-გამოვლით გაირყვნებოდა ვინმე? ან ვინმემ რომ საკუთარ უფლებებზე ხმა ამოიღოს, ეს ნიშნავს მათი ცხოვრების წესის პროპაგანდას? ეს აღელვებდათ იმ ”ტაბურეტკიან” მამაოებს, თუ საკუთარი ძალების დემონსტრირება სურდა ეკლესიას? დიახ, ეკლესიას და არა რამდენიმე მამაოს, იმიტომ რომ ამ კონტრაქციის მონაწილეებს მადლობა სამების საკათედრო ტაძრიდან გადაუხადა პატრიარქოს ქორეპისკოპოსმა. ასე რომ, სულ ტყუილად ცდილობდა იმ დღეებში მამაო ბიჩინაშვილი, – ორგანიზატორი არც მე ვყოფილვარ, არც პატრიარქი (იმ დღეს თურქეთში ბრძანდებოდაო), ორგანიზატორი, ალბათ, ისეო ქრისტე იყოო. ქრისტე კი ზიდავს თქვენს ცოდვებსაც, მაგრამ დაგიჯერებთ მაგას ვინმე? ეჰ, სწორედაც პრობლემა ეგ არის, რომ დაიჯერებენ…

ასე დაუჯერა მათ ძალიან ბევრმა და სწორედ მამაოების კურთხევით შემოხაზეს  41. არავისთვის უცხო აღარაა ის, რომ სწორედ სასულიერო პირების დიდი ნაწილის, ეკლესიის მხარდაჭერამ განაპირობა ”ნაციონალური მოძრაობის” მარცხი და ”ოცნების” გამარჯვება. და სწორედ ამ გაწეულ ”ღვაწლთანაა” პირდაპირ კავშირში ის, რაც 17 მაისს მოხდა. ეკლესიამ კუნთები უჩვენა სწორედ ახალ ხელისუფლებას, ბიძინა ივანიშვილს, გაისმა კიდეც იმ კონტრაქციაზე კომენტარებში პირდაპირი სიგნალები, – თუ ახალი ხელისუფლება სწორად არ შეაფასებდა მოვლენებს – როგორც მოიყვანეს, ისე წაიყვანდნენ. მთელი ამ ისტერიის შემდეგ კულუარებში უკვე ამ აქციის რეალურ მიზეზებზე ალაპარაკდნენ, რომ ივანიშვილმა უარი უთხრა ეკლესიას დაფინანსების ერთბაშად მიცემაზე და შესთვაზა თანხის ეტაპობრივი ჩარიცხვა, ხარჯვის დამადასტურებელი დოკუმენტაციის წარდგენის შემდეგ და ა. შ. მოკლედ, ეკლესიამ ქიში გამოუცხადა ახალ ხელისუფლებას  – ანახვა ძალა! მერე რა, რომ გული ისევ წინა ხელისუფლების წყევლით და ლანძღვით მოიოხეს? რაღა არ ბრძანა მეუფე იაკობმა იმ დღესაც და შემდეგ დღეებშიც – 17-ში რომ სამღვდელოება იყო გამოსული, ეს თქვენი სირცხვილია, სამღვდელოების სირცხვილი კი არაო. თქვენ ხომ მარტო 17 მაისების მოწყობა შეგიძლიათო, ბედმა გაგიღიმათ, რომ მართლმადიდებლები შემწყნარებლები ვართო და რაღა აღარ თქვა – თმები ყალყზე დაგადგებოდა. აქეთ წუხდა, –  ნაცვლად იმისა, რომ გვერდში დაგვიდგეთ, გვირტყამთო.

უფლებადამცველებსაც მიმართავდა, – უფლებადამცველობა უფრო დიდია თუ წესიერად ცხოვრებაო, რას ვიცავთ, ხომ უნდა ვიცოდეთ, ვის წინააღდეგ მივდივართო? ვის წინააღმდეგ და თქვენ წინააღმდეგ და არა ღმერთის წინააღმდეგ! ვის იცავენ და ცოდვილებს და არა ცოდვას. თქვენ ვის ებრძვით? ცოდვას თუ ცოდვილებს? ცოდვას გამოუდექით ქუჩაში თუ ცოდვილებს? ძალიან მარტივი კითხვა მაქვს, – ეკლესიაში ვინც დადის, ყველა უცოდველია? ფრთიანი ანგელოზია? მათ რატომ არ დასდევთ ”ტაბურეტკებით”? და საერთოდ, რა ხელი გაქვთ მათთან, მათ ცხოვრებასთან, ვინც თქვენი მრევლი არ არის? რატომ ახვევთ ყველას თავზე თქვენს ძალაუფლებას?

მთელ ამ ისტერია-ისტორიაში ორი რამაა საშიში – ერთი ის, რომ სამღვდელოებამ მოითხოვა დივიდენდი _ ძალაუფლება და დაიწყო სახელმწიფოს საქმეებში უხეში ჩარევა. მეორე ის, რომ გამოჩნდა თავზადამცემი ტენდენცია – საკმარისია ერთი დაძახება და ეს მასა გადათელავს ნებისმიერს, ვისზეც თითს მიუშვერს სამღვდელოება. სწორედ ეს ქმნის ჰომეინიზაციის საფრთხეს. სწორედ ეს ლავასავით წამოსული ძალაა, თავზარს რომ დაგცემს და გულს აგიცრუებს ყველაზე და ყველაფერზე. რა ნატო, რა ევროკავშირი, შეხედე – როგორ მორბიან, როგორი ჟინით, გახელებით, შუა საუკუნეების სიბნელით ”გასხივოსნებულნი”, სადაა ან ქრისტეს სიყვარული, ან ლიბერალიზმი? ”დაგხოცავთ, თქვენი დედა მოვტ…ან მ”, – მამაოს ამ გინებაშია ქრისტეს სიყვარული? ვის აგინებს დედას, – იმათ, შეშინებული რომ გარბიან? თუ ქრისტეს? გინება, უპირველესად, ღვთისმშობლის შეურაცხყოფაა. სწორედ ეს გინებაა ქართველი მამაოების სამარკო ნიშანი. გინება, წყევლა და მუქარა. აგერ, ბათუმში ბერმონაზონმა ლუკა კოკრაშვილმა და ქალმა ერთმანეთს აფურთხეს, ბერმონაზონმა უსინდისო ეძახა ქალს, მეზობელს ეწექიო, ისიც კი წააძახა, დაწყევლა. ეს ვიდეო ფეისბუკით თეა თუთბერიძემ გამოაქვეყნა და რა მიიღო პასუხად? მუქარა და ლანძღვა – რა თქმა უნდა: თუთბერიძე, შე ნაძირალაო, შენი რისხვა ვარო, პასუხს აგებ, გპირდებიო. მოკლედ, გაისარჯა მამაო, მაგრამ ობიექტურობისთვის უნდა ვთქვათ, მისმა წყევლამ იმ მხატვრულ მასშტაბებს ვერ მიაღწია, რასაც მამაო ბართლომეს წყევლამ. შეიძლება იმიტომ, რომ მამაო ბართლომეს მუზა მიხეილი იყო, სააკაშვილი. ეს ის მამაოა, რომელიც ”ოცნებას” ღიად უჭერდა მხარს,  წინასაარჩევნო შეხვედრებსაც არ ტოვებდა, ბიძინა ივანიშვილს იდეალურ ადამიანად აცხადებდა, დაბადებაც განსაკუთრებული იყოო – ამბობდა, იწყევლებოდა კიდეც: ”ვინც ბიძინა ივანიშვილს შავ პიარს აუგორებს, იმას გაუშავდა სახე და ცხოვრება, ამინ!” 2013 წლის 1-ლ სექტემბერს ”ნაციონალები” დაწყევლა: ”წყეული ”ნაცები”, მაგათ სხეულზე ხორცები უნდა შემოალპეთ ცოცხლად!”  საპრეზიდენტო არჩევნებისას წერდა: ”ნაც-ფაშისტების პანაშვიდისთვის ვემზადებიიიიიიიი”. ნოემბერში კი მიშა დაწყევლა: ”წყეული იყოს მიშა სააკაშვილი და მისი ხროვა! მისთვის მზე დაბნელდეს, მთვარემ ნათელი არ მისცეს, მიწის ნაყოფი შხამად შეერგოს, წყალი გამწარდეს, მარილი განქარდეს და ჰაერი მავნებელ იქმნას! ამინ!”

და რა ქნა საპატრიარქომ? არქიმანდრიტ ბართლომეს ეპიტემია დაადეს. გგონიათ, მიშას დაწყევლის გამო? არც იოცნებოთ. პირიქით, ხაზი გაუსვეს – მას ეკლესიისა და ქვეყნის დაცვის სურვილი ამოძრავებდაო, უბრალოდ, მღვდლობის ხარისხის მქონეს, თვითნებურად არ უნდა დაეწყევლაო.  განა, რატომ დაწყევლეო, ჩვენთან შეუთანხმებლად რატომ დაწყევლეო?!

დიახ, მათ გარეშე არც წყევლა შეიძლება, არც ქველმოქმედება. აგერ, ”იდენტობამ” მოინდომა თავშესაფრის გახსნა უსახლკაროებისთვის, ფართიც იყო გამონახული და ატყდა ისტერია, რომ არ მისცემდნენ ამის საშუალებას, რომ ამ უზნეო ხალხს არ ჰქონდათ უპატრონო ბავშვების მოვლა-პატრონობის უფლება. თუ 17 მაისს ჰომოფობიის წინააღმდეგ აქცია გეიპარადად გაასაღეს, ახლა უსახლკაროები უპატრონო ბავშვებად ”ჩააკონკრეტეს”, გაიტანეს კიდეც თავისი. მათ აქვთ მონოპოლია ქველმოქმედებაზეც, სიკეთეზეც. სახელმწიფომ რა ჰქმნა? – ყლაპა.

ჰოდა, რაღა გვიკვირს, რომ კუნთები შეათამაშეს და ცალკე ფრაქციაზეც ალაპარაკდნენ – პარლამენტში ცალკე ფრაქცია უნდა გვქონდესო. ამ ტენდენციის გაგრძელება იყო ის, რომ პატრიარქმა თვითმმართველობის კანონის წინააღდეგ გაილაშქრა, რასაც პარლამენტარ კორძაიას პროტესტი მოჰყვა: ”ხომ არ სჯობდა, ერთი საპარლამენტო მანდატი გადაგვეცა პატრიარქისთვის?! კორძაია აცხადებდა, რომ პატრიარქი ამ განცხადებით ზედმეტად ერეოდა სახელისუფლებო ფუნქციებში. ახლა კორძაიაზე გაილაშქრეს, შუა საუკუნეები რომ ყოფილიყო, ვინ აკმარებდა კორძაიას იმას, რაც აკმარეს? კოცონი გარანტირებული ექნებოდა!

ასე გაილია 2013 წელი წყევლასა და მუქარაში და საახალწლოდ, მე თუ მკითხავ, უკვე კომიკურად შეიფერა – 1-ლ და 2 იანვარს თევზის ჭამაზე გაიცა კურთხევა, იმ ლოგიკით, რომ მაინც ჭამენ… მაგ ლოგიკით, ყველაფერზე უნდა გაიცეს კურთხევა… მაგრამ ეს მაინც ჟურნალი იყო იმ კინოსი, რომელიც ნაახალწლევს დაიწყო. დედა პარასკევამ ერთი თქვა და ქვეყანამ კიდევ ერთხელ დაიხია 5 საუკუნით უკან. გავრცელდა ინფორმაცია, რომ დედა პარასკევას ჰქონდა ბერი გაბრიელის გამოცხადება, რომელმაც უთხრა, რომ ყველას შეუსრულებდა 2 სურვილს, ვინც კი შობამდე მის საფლავზე ან ციხისჯვარში მისი სახელობის მონასტერში მივიდოდა. ჰოდა, დაიძრა მთელი საქართველო, მიაწყდა მცხეთას, გვერდს უვლიდნენ სვეტიცხოველს – ქრისტეს კვართს და მიიწევდნენ სამთავროსაკენ. დედა პარასკევა კმაყოფილებას ვერ მალავდა და იმეორებდა, რომ მინიშნება მიეცა საფლავიდან. მას მერე კი, რაც საპატრიარქომ ხილვაც უარყო და გამოცხადებაც, დედა პარასკევამაც უკან წაიღო ხილვაც, გამოცხადებაც, საფლავიდან მიღებული მინიშნებაც და დარჩა რა? რომ დედა პარასკევას უთხოვია მამა გაბრიელისთვის მლოცველთათვის სურვილების შესრულება. მხოლოდ ეს დინამიკაც ცხადყოფს მრველის გაბითურებას. რას ემსახურებოდა წმინდანის საფლავის სანტაკლაუსად ქცევა საშობაოდ? – ქრისტიანობას? მრევლს? სანთლების გასაღებას? რა არის ამ ისტერია-ისტორიაში უმთავრესი? გაწამებული ხალხი რომ სასწაულს, ხსნას ელის? მათზე რომ მანიპულირებენ, თუ ის, რომ საკმარისია ერთი დაძახება და ლავა დაიძრება? ესეც და, ალბათ, კიდევ უფრო მეტად ის, რომ 21-ე საუკუნეში ადამიანი მზადაა, ასე გულუბრყვილოდ დაიჯეროს ვინმეს ხილვა, ოღონდ კი სურვილები შეუსრულდეს. მცხეთაში გათამაშდა აბსურდი, უფრო სწორად, ბავშობაში წაკითხული ის ზღაპრები, სადაც ოქროს თევზი და სამი სურვილი ფიგურირებს (ერთი სურვილი, როგორც ჩანს, დედა პარასკევამ ”მოგვიტეხა”) და ის ანეკდოტები, რომელიც შემდეგ გვსმენია ოქროს თევზსა და სურვილებზე.

გონების სიბნელეა იმის რწმენა, რომ ვინმეს აქციით, თუნდაც გეიპარადით გაირყვნები და ”გაპიდარასტდები”; გონების სიბნელეა, როცა გჯერა, რომ 2 ნებისმიერი სურვილი აგისრულდება სადმე მისვლით. მოიცა, თუ საფლავზე არ მიხვედი, ისე წმინდანი არ შეგეწევა? გაგებუტება? ანდა იმიტომ გწამს, რომ სურვილები აგისრულდეს, თან მერკანტილური? თან წყვილად? რა არის ეს, მართლაც ”სიცოფე ქართულად, ანუ ქრისტიანობა ქართულად”? როგორც დეკანოზმა ლევან მათეშვილმა დაწერა? თუ წარმართობასთან წილნაყარი აბსურდი? ვაი, რომ ეს სოცოფე თუ ცოფიანი აბსურდია იმ ფასადური რწმენის რეალური სახე, რაც დღეს საქართველოში ბატონობს. ამ ცოფიანი აბსურდის გამოვლინება იყო ახალ წლამდეც, როცა ხანუკას მოზეიმე ებრაელებს მიუცვივდნენ თავისუფლების მოედანზე. მიუცვივდა ზუსტად ის ხალხი, რომელიც დიდი სიამოვნებით დაიარება იერუსალიმში შობისა თუ აღდგომის დღესასწაულებზე.

და ბოლოს იყო ეპისტოლე. აღმოჩენა იმისა, რომ, თურმე, ქრისტიანობის მთავარი გამოწვევა პოსტმოდერნიზმი ყოფილა. თურმე, ნუ იტყვი და საძრახისი, ცუდი აზროვნება ყოფილა ის, რომ მე შენ უფლებებს არ შევლახავ და შენ ჩემი უფლებები არ შელახო. არჩევანის თავისუფლება, რომელზეც დღეს მთელი ცივილიზებული კაცობრიობა დგას, ფსევდოლიბერალური ყოფილა. ჯანდაბას, პოსტმოდერნიზმი, როგორმე, აიტანს ამ შტურმს, მაგრამ რა ვუყოთ იმ ოჯახებს, რომელსაც უთხრეს: ”ბედნიერებას ვერ ეღირსებით”!

”განა შეიძლება ბედნიერი იყოს ის ოჯახი, სადაც აბორტი კეთდება და უსუსური პატარა არსებების უღვთოდ დაჩეხილი სხეულების აჩრდილები დადიან?”

აბორტი მართლაც საშინელებაა, მაგრამ რა ქნას ოჯახმა, თუ აბორტი სამედიცინო ჩვენებითაა აუცილებელი? მოკვდეს ქალი? ან არასასურველი ორსულობა როგორ აიცილონ, როცა მამაოები კონტრაცეფციასაც უკრძალავენ, პრეზერვატივსაც, ან მილიონი აბორტი რანაირად კეთდება საქართველოში ყოველწლიურად? ვინ მიაწოდა პატრიარქს ეს მონაცემი? სპეციალისტთა მტკიცებით, ეს მონაცემი, მინიმუმ, გაათმაგებულია. ან სად იპოვეს ”ჰუმანისტი”, რომელიც მხარს უჭერს თვითმკვლელობას?

და ყველაზე მტკივნეული დარტყმა ისედაც გოლგოთაგამოვლილ ოჯახებს, სინჯარაში ჩასახულ ბავშვებს: ”შეიძლება ოჯახი იყოს ბედნიერი, სადაც სუროგატი დედის მიერ დაბადებული ბავშვი იზრდება? ეს პატარა ხომ თავიდანვე გაწირეს უსიყვარულობისთვის, მიუსაფრობისა და მარტოობისთვის. იგი კეთილდღეობაშიც რომ გაიზარდოს, მუცლადყოფნის პერიოდის ამ სიმძიმეს ვერაფერი შეცვლის და ეს აუცილებლად იჩენს თავს ზრდასრულ ასაკში”.

მოვეშვათ ეკლესიის დამოკიდებულებას სუროგაციასთან, დავუშვათ, და ეს მართლაც ასეა, მაგრამ შეიძლება ეს უთხრა განაწამებ ოჯახს, რომელსაც სურდა შვილი ჰყოლოდა, ჯანმრთელობა საშუალებას არ აძლევდა და ეს გზა გამოიარა? დათანხმდა ხელოვნურ განაყოფიერებაზე, სინჯარაზე, სუროგატი დედის აყვანაზე? ”თავიდანვე გაწირეს” – რა, დედას შეეძლო თვითონ გაეჩინა, დაეზარა და სხვას აჩენინებს?

”პრობლემატურნი იქნებიან ის ბავშვებიც, რომლებიც ხელოვნური განაყოფიერებით დაიბადნენ და მათი სიცოცხლე მრავალი ემბრიონის განადგურების შედეგად განვითარდა”, _ რას ნიშნავს, პრობლემატურნი იქნებიან? ფინთი ხასიათი ექნებათ? ხელოვნურ განაყოფიერებამდე ყველა ბავშვი უპრობლემო იყო დედამიწის ზურგზე? ჰიტლერიც, ლენინიც და ყველა ძაღლი და მამაძაღლი? ან ვინ მიაწოდა ინფორმაცია პატრიარქს, რომ ებრიონები ნადგურდება? რა ქნას ქალმა, რომელსაც ელემენტარულად პრობლემები აქვს საშვილოსნოს მილებზე და სხვანაირად დედა ვერ გახდება? ან მამაკაცმა, რომელსაც დარღვეული აქვს სპერმატოგენეზი და მამად გახდომის ერთადერთი გზა ხელოვნური განაყოფიერებაა? უარი თქვან? არ გახდნენ მშობლები?

”ეკლესიაში იარონ, ილოცონ და ბავშვი დაიბადებაო?! მუსკომედიის თეატრის დონეზე ჩამოვედით?” – იკითხა გიორგი შენგელაიამ, რომელმაც ისიც დასძინა, რომ ეს ეპისტოლე პატრიარქის დაწერილი არაა. საერთოდ, საზოგადოებაში გაჩნდა საფუძვლიანი ეჭვი, რომ ეს ეპისტოლე არცაა პატრიარქის დაწერილი. მედიაში დასახელდა კიდეც ავტორი – პატრიარქის მითიური მდივან-რეფერატი შორენა.

მაგრამ აქვს კი მნიშვნელობა, ვინ დაწერა? ხელი ხომ პატრიარქმა მოაწერა? და თუ მისი გარემოცვა ისე თავნებობს, რომ აღარც უთახმდება და ისე გვამცნობს პატრიარქის ეპისტოლეს, მაშინ კიდევ უფრო დიდ აბსურდთან და უბედურებასთან გვქონია საქმე.

ჯამში რა შედეგს გვაძლევს ეს ყველაფერი? ნაწილში აღვივებს ფანატიზმს, ნაწილში ბადებს გულგატეხილობას, ურყევს ღვთისადმი რწმენასაც კი. ხელს უწყობს საზოგადოების დისტანცირებას ეკლესიისგან. საზოგადოების პოლარიზაციას, სახელმწიფოს საფუძვლების რყევას. არ შემიძლია არ დავეთანხმო ზაზა ბიბილაშვილს, რომ ”დღევანდელი გადმოსახედიდან, სააკაშვილის მთავარი შეცდომა იყო ის, რომ მან არ ჩაატარა ”რუის-ურბნისის” კრება პრეზიდენტობის პირველივე წელს”.

 P. s. იმედია, დაინდობთ და სინჯარის ბავშვებს არ დაერევით… ”ტაბურეტკებით”, თორემ ”უტაბურეტკოდ” – ეს უკვე მოხდა.

რეზო შატაკიშვილი

 

 

ჩემი ოცნებების ოკუპაცია

რეზო შატაკიშვილი

(დაიბეჭდა 8 ოქტომბერს, 2012 წელს).

გერბი

ბიძინა ივანიშვილი ოცნებას იწყებს… ჩვენი ოცნების ოკუპაციით! დიახ, ჩვენი ოცნების, ვყოფილიყავით გეოპოლიტიკური მოთამაშე.

„მე ვფიქრობ, რომ საქართველომ ძალიან კარგად უნდა გააცნობიეროს და გაიგოს თავისი ადგილი. საქართველო ვერ იქნება დიდი გეოპოლიტიკური მოთამაშე, რასაც ცდილობდა სააკაშვილი, ჩვენ უნდა დავრჩეთ რეგიონულ მოთამაშედ“…

ნახვამდის ნატო, ნახვამდის ევროპა. არადა, როგორ ვოცნებობდი, (ისევე როგორც მილიონობით ქართველი), რომ მეცხოვრა ევროპაში – საქართველოდან გაუსვლელად. რას ვიზამთ, ზოგს ჰყოფნის ევროპაში განავარდება, მე გაუმაძღარი ვარ – სულ ევროპაში მინდა ყოფნა. როგორ ვოცნებობდი, რომ ნატოს ისე ეზრუნა ჩემი ქვეყნის უსაფრთხოებაზე, როგორც ვანო ზრუნავდა ჩვენს უსაფრთხო სიარულზე ღამის თბილისში. აღარც ნატო, აღარც ვანო. ფაფუ…

არადა, თურმე ნუ იტყვით და ქვეყნის სტრატეგია არ იცვლება და ჩვენ ისევ ვისწრაფვით ნატოსკენ. „ჩვენი სწრაფვა იქნება ევროპა და უსაფრთხოების მიზნით ნატო. ეს არის ჩვენი სტრატეგია და ჩვენ სტრატეგიას არ შევიცვლით. ეს არის ქართველი ხალხის გადაწყვეტილებაც, ამაზე რეფერენდუმიც ჩატარდა… გარდა ამისა, ჩვენი სტრატეგიაა, რომ გვაქვს ვალდებულება და დიდი სურვილი, რომ ჩვენს მეზობელ დიდ ქვეყანასთან დავალაგოთ ურთიერთობა“ – ბრძანა ივანიშვილმა, მას შემდეგ, რაც შეახსენეს, რომ ის იმ რუსეთთან აპირებს ურთიერთობის დალაგებას, რომელიც საქართველოს ნატოში ინტეგრაციის კატეგორიული წინააღმდეგია.

რუსეთი კატეგორიული წინააღმდეგია, მაგრამ ბიძინა მაინც აპირებს. იცის, რომ არაა მარტივი, მაგრამ აპირებს. რის ხარჯზე? თურმე რუსეთი უნდა დაარწმუნოს, რომ რუსეთს ჩვენი ნატოში შესვლა არანაირ საფრთხეს არ უქმნის და არ უნდა იყოს ეს მათთვის პრინციპული. შეიგნეთ? რუსეთის საწინააღმდეგოდ შექმნილი ჩრდილოატლანტიკური ალიანსი, თურმე, არანაირ საფრთხეს არ უქმნის რუსეთს, არანაირს! დიახაც, სულაც არ აკარგვინებს რუსეთს იმ რეგიონს, რომელიც მისი წევრი ხდება! შეიგნეთ, რომ ნატო ისე, საღლაბუცოდ შექმნილი რამაა, ვერავის ვერ უქმნის საფრთხეს. და თუ ეს ასეა, მაშინ რა ჯანდაბა გვინდა ნატოში? თუ რუსული საფრთხისგან არ დაგვიცავს, რად გვინდა?

ივანიშვილი არა მგონია იმდენად არ ერკვეოდეს ქიმიაში, რომ წყლის და ზეთის ერთ სითხედ ქცევა უნდოდეს და ეიმედებოდეს და იმდენად პოლიტ-მათემატიკაში რომ შეუთავსებელის – ნატოს და რუსეთის გაერთმნიშვნელიანება ეიმედებოდეს. აბა, რას ნიშნავს მისი განცხადება? ერთადერთს – პროდასავლურად განწყობილ მეოცნებეებს ის ეჭვის ჭია უნდა მიუძინოს, რომელიც სუსტად, მაგრამ მაინც უღრღნით გულს – ევროპიდან ისევ რუსულ ორბიტაზე არ გადაგვიყვანოს ბატონმა ბიძინამო…

ბიძინას თუ დავუჯერებთ, სააკაშვილი ტორეადორი ყოფილა, რომელიც რუსეთს ისე უფრიალებდა ნატოს, როგორც ხარს წითელ ნაჭერს და აღიზიანებდა. თურმე პუტინი, ისეთი ჩლუნგი ყოფილა, თუ მიშა ხშირ-ხშირად არ გაუმეორებდა ნატოში შევალო, ვერც მიხვდებოდა ჩვენს ზრახვას და თურმე სულაც არ გაბრაზდებოდა.

და კიდევ, ჩვენ რომ გვეგონა, დასავლურ მედიას რომ ეგონა და თვითონ კრემლი რომ აცხადებდა, 2008 წლის ომის მიზეზი სულაც არ ყოფილა ნატოსკენ რომ ვიქაჩებოდით. ივანიშვილი ისევ ძველ ჩვენებას „აწვება“ – სააკაშვილის პროვოკაცია იყო მიზეზიო. იმასაც დასძენს, რუსეთს ამის სურვილი უფრო ადრეც ჰქონდა, ჩემი ოპონენტები ამბობენ, სამი წელი ემზადებოდა ამისთვისო – „მე დავამატებ, რომ რუსეთი საუკუნეები ემზადებოდა, რომ კავკასიონს აქეთ გადმოსულიყო, მაგრამ აქ მთავარი იყო პროვოკაცია ჩვენი ხელისუფლების მხრიდან და გაუაზრებელი ქმედება, წინააღდეგ შემთხვევაში რუსეთი ვერ მოახერხებდა იმას, რაც მოხდა“. 

სთქვა რუქამან არაკი რაა… 🙂 საწყალი რუსეთი, მრავალსაუკუნოვანი ოცნება ჰქონია კავკასიონს აქეთ გადმოსულიყო. მრავალსაუკუნოვანი! ოცნება მიშამ აუხდინა თურმე. მანამდე რუსული ჩექმა არ უნახავს ქართულ მიწას, არცა შიოლა ყოფილა და არცა 1921 წელს დაპყრობა, არც 1801 წელი და ქართლ-კახეთის სამეფოს გაუქმება, არც დიდი აჯანყებები მე-19 საუკუნის დასაწყისში, არც 1832 წლის შეთქმულება. ეს ისტორიკოსები გვატყუებდნენ, თორემ 1832 წელს შეთქმულები რუსი ოფიცრობის ამოხოცვას კი არ აპირებდნენ მანანა ორბელიანის სახლში, არამედ ერთმანეთი უნდა დაეკბინათ. ჰო, ეს სულ ისტორიკოსებმა აქციეს ბუზი აქლემად. დიახ, დიახ, არც 9 აპრილს არ გაუთელიათ გოგო-ბიჭები რუსთაველზე. აბა, როგორ ჩაგვცხებდნენ ორლესულ ნიჩბებს, როცა მხოლოდ ოცნებობდნენ კავკასიონს აქეთ გადმოსვლაზე? მთავრობის სახლი კი რამდენადაც მახსოვს კავკასიონს აქეთაა, თან ლიხს აქეთაც. ეს სააკაშვილმა მოიწადინა პარლამენტის ლიხს იქით გადატანა. გადაიტანა კიდეც ქუთაისში, მაგრამ რა გინდა? როგორც ბატონმა ბიძინამ ბრძანა, მალე ისევ ლიხს აქეთ გადმოვა. პირველ ეტაპზე ვისარგებლებთ, რადგან თბილისში პარლამენტი დაანგრიეს და ნაჯახით დაჩეხესო. პირველ ეტაპზეო, ასე რომ, მალე თბილისში გადმოვა პარლამენტი. არ უნდოდათ ქუთაისელებს ეცხოვრათ საპარლამენტო დედაქალაქში, ვერ შეიმშნოვეს. რა უნდა ქნა, როცა ადამიანს არ უნდა საპარლამენტო დედაქალაქში ცხოვრება და კოპიტნარი ურჩევნია საერთაშორისო აეროპორტს?

ივანიშვილმა განგვიმარტა, „თბილისიდან სულ გარბის სააკაშვილი, იმიტომ, რომ თბილისელებმა ადრე შეიცნეს ის“. 

რას ვიზამთ, ზოგს ქუთაისისკენ მიუწევს გული, ზოგს მოსკოვისკენ. ურთიერთობები უნდა დავალაგოთ რუსეთთანო. როგორ უნდა მორიგდე დამპყრობელთან? ნუ, თუ დანებდებები, ურთიერთობებიც დალაგდება, ლეიბიც და ეგება სიამოვნებასაც გამოჰკრა ხელი… მაგალითიც დაგვისახელა – ბალტიისპირეთის ქვეყნები. კი დაგვისახელა, მაგრამ რაღაც არ მახსოვს იქ კრემლს თავისი გაეტანოს…

ხალხი ოცნებობდა, ამ დღეს ელოდა, და რა მიიღო? რა მოისმინა ნაოცნებარი ლიდერისგან? ჰკითხეს, რა იქნება თქვენი პირველი ნაბიჯი, რის გაკეთებას აპირებთო და რა უპასუხა? „რთული სათქმელია რა იქნება პირველი ნაბიჯი“.

ერიჰაა… აქამდე მეგონა, მე ვერ ვიგებდი რა იყო „ქართული ოცნება“, რაზე ოცნებობდნენ, რაგვარ, როგორ საქართველოზე, მაგრამ ახლა ირკვევა, რომ… ახლა იწყებენ ოცნებას. ივანიშვილს თავისუფლად შეუძლია სლოგანი დაესესხოს შალვა ნათელაშვილს „ვიწყებთ!!! ოცნებას…“.

ხალხი ოცნებობდა, ამ დღეს ელოდა, და რა მიიღო? თამაზ თამაზაშვილი. „შევახსენებ პირველ პატიმარს, რომელიც პოლიტპატიმრად მოიხსენიება. ჩემი ახლო ადამიანის სიმამრი თამაზ თამაზაშვილი. ერთადერთი პრეცედენტი დაუშვეს და მასთან საპროცესო შერიგება, გარიგებაც არ ისურვეს გასაგები მიზეზების გამო, თუმცა ეს შესაძლებელია და დაუშვას, კარგი იქნება რაიმე გზებით მოახერხონ ეს ადამიანი გაათავისუფლონ“ – ამ თხოვნით მიმართა ივანიშვილმა ჯერ კიდევ მოქმედ ხელისუფლებას, ანუ ძალიან ეჩქარება, იმდენად, რომ ხელისუფლებაში მოსვლამდეც ვერ იცდის.

არადა, ხალხი რას ოცნებობდა? მილიარდს სოფლის მეურნეობაში, თითქმის უფასო ჯანდაცვას და მეტიც – მოვა ბიძინა და ფულს დაგვირიგებს.

ბიძინამ კი ძალიან კულტურულად განაცხადა, რომ მას არასოდეს უკადრია რომ ამას საკუთარი კაპიტალით გააკეთებს. არადა, სწორედ ამ კაპიტალმა არ დაახვია თავბრუ ამდენ მეოცნებეს? ბიძინამ კიდე არ მიკადრიაო… ასე რომ, ვინც ამაზე ოცნებობდა, ახლა დადგეს და ტიგრან გულოიანივით სთხოვოს ბიძინას – იკადრეთ, ბატონო ბიძინა, იკადრეთ!!!

ერთხელ ნანუკა ხუსკივაძემ მითხრა, შენ არ იცი, როგორ დამღალა სამშობლომო – ზარმაცობსო. მე კიდევ ამ ხალხმა დამღალა თავისი ინფანტილური ოცნებებით, იმედებით და მოლოდინებით. შევარდნაძე ჩამოვიდა და იყო ყიჟინა, იმედი, ოცნება – „შევარდნაძე აგვაყვავებს“. არადა არ გამოისხა კვირტები ქვეყანამ. თუ იკითხავდი – „როდისღა?“, გაჩუმებდნენ – აცალე, ბატონო, დრო უნდა… 11 წელი ელოდნენ აყვავებას. ქვეყნის შენებას დრო უნდა და ამით გაიყვანეს დრო.  მაგრამ ფულის დარიგებასაც დრო უნდა? მე შენ გეტყვი და ვინმე დაიჯერებს თუ ბიძინა იტყვის – „არ მაქვს“.

არავინ უწყის რაი არს ივანიშვილის „ქართული ოცნება“. მაგრამ ვიცი, რაც იყო ბევრის ოცნება, როდესაც ხმას აძლევდნენ „ოცნებას“. მოვა ბიძინა და ფულებს დაარიგებს. ამ ოცნების ახდენის იმედს ის აძლევდა, რომ აქამდე ბევრს აძლევდა, თანაც წლობით.

სხვათა შორის, ფულიან ადამიანთან დაკავშირებით ამგვარი მოლოდინები, ოცნებანი საერთოდ სჩვევია ხალხს და სულაც არაა საჭირო საგანგებოდ დაპირდეს ვინმე. თვითმოტყუებაც კაი ხილია. ამ „ტრიუკით“ წინა არჩევნებზე „ნაციონალებმაც“ იხეირეს – ისანში რუსუდან კერვალიშვილმა იყარა კენჭი. გაქანდნენ და ხმა მისცეს – ფულიანი ქალბატონია და იქნებ რამე ხეირი იყოსო. ხმა მისცეს, ხეირი ვერ ნახეს – სულ მალე კერვალიშვილმა წუწუნს მიჰყო ხელი – ხაჭოს ვერ ვყიდულობო. არ ვიცი, მიირთმევს თუ არა ივანიშვილი ხაჭოს საუზმეზე, მაგრამ მეეჭვება აწუწუნდეს – ფული არ მაქვსო, მაგრამ ზუსტად ვიცი – ფულს არავის დაურიგებს და მათ ოცნებასაც ფრთები დაეგლიჯება. რომც მოიწადინოს და ბერა რომ სულ უკაპიკოდ დატოვოს და თავისი ხუთი მილიარდი ყველა მოქალაქეს, მეოცნებეს და არამეოცნებეს ჩამოურიგოს, თითოს რა შეხვდება? ასე რომ ფრთებდაგლეჯილი, იკარუსივით ფრთებშეტრუსული ოცნებანი ჩაეშვება უფსკრულებში. ასე რომ, იკაროსის ხვედრი არ აცდება თქვენს ოცნებებს. კრუსუნი არ მიიღება.

კრუსუნი და კრუასანი არ ვიცი, მაგრამ ბევრს, შუქზე მართლაც ფინთად მიბმული ნაგვის გადასახადით გაღიზიანებულს, ისიც ეგონა, რომ ნაგავში აქეთ ფულს მისცემდა ახალი მთავრობა, მაგრამ როგორც მიხეილი იტყოდა, სააკაშვილი – „ნურას უკაცრავად“. ცხადია, ახლა ამას ბიძინა იტყვის, ცხადია სხვა აქცენტით.

აკი, მოიბოდიშა, რუსულში აქცენტი მაქვსო. როგორ შევკადრო, მაგრამ აქცენტი ქართულშიც რომ აქვს? ამ ლოგიკით ქართულადაც არ უნდა გველაპარაკოს?  😦

დალაპარაკებას რაც შეეხება, ამერიკელებს ურჩევიათ, იქნებ დაელაპარაკო სააკაშვილსო, დაურეკოო. „მე ლამაზად უარი არ მითქვმს, პაუზა ავიღე“ – ამბობს ივანიშვილი. თან ამას ამბობს და თან იმას – მე ურთიერთობის პრობლემა არ მაქვს, მაგრამ მას გაუჭირდება, დიდი ხანია ოპონენტებთან არ უმუშავია და განსხვავებულ აზრს ეს კაცი ვერ ეგუებოდაო. ბრძანა ეს და უცხოელ ჟურნალისტს რაღაც „კინო“ მოუყვა – თუ როგორ გააღიზიანა მიშა ერთი ოპოზიციონერის შეკითხვამ, როგორ შეაყარა ქაღალდები სახეში, როგორ გაიქცა პარლამენტიდან, მერე ვიღაცამ შემოაბრუნა და შემობრუნებული როგორ ვერ მალავდა აღელვებას, როგორ იმუქრებოდა, რომ მისი დაცვა გაუსწორდებოდა და გვერდებს დაუზელდა.

აბა რა, ჯონდის კითხვამ რომ გააღიზიანა, მიშას ქაღალდები შეუყრია, მერე, სხდომათა დარბაზიდან კი არ გასულა, პარლამენტიდან გაქცეულა, და დაუზუსტებელია სად დაეწივნენ ლაღიძის წყლებთან თუ თავისუფლების მეტროსთან და შემოაბრუნეს 🙂 არადა, ხომ ყველას კარგად გვახსოვს, მიხეილის გროტესკული ხუმრობა, როგორ დაპატიჟა ჯონდი მამამისის ბალნეოლოგიურ კურორტში – ტალახის აბაზანების მისაღებად და დასაზელად? და ისიც ხომ კარგად გვახსოვს, რომ სააკაშვილს ოპოზიციაშიც აქვს ნამუშევარი და ხელისუფლებაშიც? თავად ივანიშვილს კი სულ ერთწლიანი სტაჟი აქვს პოლიტიკაში…

ივანიშვილი იმასაც ამბობს, რომ თურმე მისი დამსახურება ყოფილა, ის დახმარებია სააკაშვილს მარცხის აღიარებასა და იმ განცხადების გაკეთებაში, რომელმაც მთელი საერთაშორისო საზოგადოება აღაფრთოვანა. ყველაფერი მისი დამსახურებაა – ბათუმში დუმბაძის გამარჯვებაც, მიშას ეს განცხადებაც….

„შეიძლება ცოტა ტრაბახად გამომივიდეს, მაგრამ მე მაინც ისე ვიტყვი, როგორც ვხედავ, რომ ჩვენ ისე კარგად ვიმუშავეთ, მე ყველაფერი გავაკეთე იმისთვის, რომ ხელისუფლებას, პირადად სააკაშვილს სხვა გზა არ დავუტოვეთ, გარდა მსგავსი განცხადებისა… რაც შეეხება სააკაშვილის გადაწყვეტილებას, ვფიქრობ, რომ ყველაზე მეტად ამაში მას დავეხმარეთ მე და ჩემი გუნდი, რადგან ძალიან ფაქიზად ვაწარმოეთ პროცესები“ (ბიძინა ივანიშვილი).

უფაქიზესად ნაწარმოები პროცესები ყოფილა ის წინასაარჩევნო ბატალიები, რომელიც ქვეყანამ გამოიარა… რას გადავრჩით? ეს თუ ფაქიზი იყო, სად წავიდოდით „ოცნებას“ რომ უხეში კამპანია ეწარმოებინა?

და კიდევ: თუ ამ ივანიშვილს ეს ჯადო–თილისმა ჰქონდა, რას ახოცინა ხალხი ლიბიაში, ჩასულიყო კადაფთან, დალაპარაკებოდა… ნეტა, თავად თუ სჯერა რასაც ბრძანებს? ადამიანს მარცხის აღიარება არ შეეძლოს და რა ძალა აღიარებინებს? მით უმეტეს ის ძალა, რომელსაც თავად რამდენიმე ოლქში მარცხი ვერ უღიარებია?

ან დაამარცხებდნენ კი, რომ არა ის თავზარდამცემი კადრები?

„კადრები წყვეტენ ყველაფერს“ – სთქვა სტალინმა… რა იცოდა დიდმა გორელმა, რომ მისი ნათქვამი ახლებურად გაჯაზდებოდა და ამჯერად უკვე ვიდეო კადრები გადაწყვეტდა ყველაფერს პოლიტიკაში. თავზარდამცემმა კადრებმა გადაწყვიტა სააკაშვილის ხელისუფლების ბედი და კადრები გადაწყვეტს ბიძინას მთავრობის ბედს. ამჯერად უკვე კადრები, კადრები, რომელიც მარტო ივანიშვილმა იცის… მთელი კვირაა ელოდებიან. ელოდება ხალხი – ვინ იბარებს მათ ბედს. ელოდებიან ისინი, ვინც ელოდება, რომ იყოს ამ კადრებში. ივანიშვილი ამბობს, რომ მარტო მან იცის, რას უმზადებს გუნდის წევრებს… ხომ ვამბობდი, ახლა იწყებს ოცნებას ბატონი ბიძინა…

თორემ თუ მმართველობას აპირებდა, აქამდეც ექნებოდა ნაფიქრი მინისტრთა კაბინეტზე და ამდენ ხანს ლოდინი არ მოგვიწევდა. აბა, რისთვის იყო „ოცნება“ მზად? ორში ერთია, ან თავად არ სჯეროდათ საკუთარი გამარჯვების, ან გაყალბებას ელოდნენ და შესაბამისად მზად იყვნენ გამოსულიყვნენ ქუჩაში, აეგორებინათ საპროტესტო ტალღა, მოეწყოთ ცოცხების რევოლუცია, დაემხოთ სააკაშვილი – ხელისუფლების ყველა შტოიანად. ალბათ ამიტომაც ეუცხოებათ ქვეყნის მართვა სააკაშვილის  პრეზიდენტობის სინქრონში. ამიტომაც ითხოვს პრეზიდენტის გადადგომას. არ ელოდა, რომ ქვეყნის მართვა სააკაშვილთან ერთად მოუწევდა. კი, მაგრამ რევოლუციაც რომ მოეწყოთ, მაინც ხომ უნდა ემართათ ქვეყანა, მაინც ხომ დასჭირდებოდათ მინისტრთა კაბინეტი? იმის ცოდნა, რა უნდა გაეკეთებინათ პირველ რიგში? თუ იმ ცოცხების რევოლუციის შემდეგ სხვა ძალა უნდა მოსულიყო ხელისუფლებაში? ანუ სხვა ძალისთვის უნდა გაეხსნა გზა „ოცნებას“? თუ პირდაპირ უნდა ჩავბარებოდით იმ რუსეთს, რომლის ჯარებიც საზღვრებს იყო მომწყდარი?

ნუთუ მიხეილმა, თავისი მოულოდნელი გადაწყვეტილებით – დემოკრატიული არჩევნებით (როგორც ივანიშვილი აზუსტებს „დემოკრატიულის მსგავსი არჩევნებით“) და შემდეგ მარცხის ღირსეული აღიარებით ჯამანაკები აურია ყველას და ყველაფერს?

სააკაშვილმა მართლაც გააოგნა (ქართლში ამგვარ გაოგნებას გამოთაყვანებას ეძახიან) ყოველი ჭეშმარიტი მეოცნებე – შოკისმომგვრელი აღმოჩნდა მათთვის პრეზიდენტის განცხადება ოპოზიციაში გადასვლასთან დაკავშირებით.

ბიძინაც დაიბნა და მისი მეკონსტიტუციე ვახტანგ ხმალაძეც. როგორ უნდა მართონ ქვეყანა, როცა ოპოზიციაში ქვეყნის პრეზიდენტია? ბიძინამ „იოლ“ გამოსავალს მიაგნო – გადადგომა მოსთხოვა პრეზიდენტ სააკაშვილს. მოგვიანებით ეს მოთხოვნა რჩევად გაასაღა.

ვითარება მართლაც უჩვეულოა, მაგრამ საქართველოს ისტორიას ახსოვს ბევრად უფრო უჩვეულო სიტუაციებიც – ერეკლე მეორის ოპოზიციის ლიდერი იყო… დარეჯან დედოფალი. კი, პარალელი მეტისმეტად ცერაა, ოპოზიციის ლიდერი მიხეილ სააკაშვილია და არა ეკატერინე ხვედელიძე, საერთო მხოლოდ ერთია – მაშინაც რუსეთთან დამოკიდებულების გამო იყო უჩვეულო „რასკლადი“ – ერეკლე რუსეთისკენ იწევდა, დედოფალი კი დაუძინებელი მტერი იყო რუსეთის.

მოვეშვათ ისტორიაში ნავარდს, რა დროს ესაა, აგერ ჩვენს ცხვირწინ იწერება ისტორია. „ოცნება“ რომ ქვეყნის სამართავად ყოფილიყო მზად, ბატონი ივანიშვილი ხომ უფრო გულდასმით გადაიკითხავდა კონსტიტუციას?! გადაიკითხავდა და აღმოაჩენდა, რომ პრეზიდენტმა უნდა წარადგინოს და პარლამენტმა დაამტკიცოს პრემიერ-მინისტრი, რომ პრემიერ-მინისტრმა პრეზიდენტთან შეთანხმებით უნდა დააკომპლექტოს მინისტრთა კაბინეტი. აღმოაჩენდა და არაფრის დიდებით არ ეტყოდა უცხოელ ჟურნალისტს: „არავითარი პრეზიდენტი. არა, როგორ გეკადრება, არა, არა, არა…ეს იურიდიული პროცედურებია და ალბათ მეც და თქვენც პასუხის გაცემა გაგვიჭირდება, ამიტომ დროებით გადავდოთ“. 

აღმოაჩენდა, რომ ეს სააკაშვილმა გააიოლა საქმე, როცა განაცხადა, რომ წარადგენს „ოცნების“ დაკომპლექტებულ მთავრობას და არ შექმნის ქვეყანაში კრიზისს.

აღმოაჩენდა და კითხვაზე, „თუ თქვენ შემოგთავაზებთ პრემიერ-მინისტრის პოსტს“ – არ უპასუხებდა: „სააკაშვილი მე ვერაფერს შემომთავაზებს, მე შემიძლია შევთავაზო მას“. 

არადა, 1 იანვრამდე სწორედ სააკაშვილმა უნდა შესთავაზოს. ის მაინც გაიძახის: „ჩვენ უნდა ვმართოთ სიტუაცია, ამიტომაც მინდა მოვუწოდო მას, თავი არ გაიწვალოს… ის უნდა გადადგეს და დანიშნოს არჩევნები“.

არ იტყოდა, რომ თუ სააკაშვილი ვერ მოახერხებს ამას და არ გადადგება, „ჩვენ გვექნება შემდგომი შემხვედრი ნაბიჯები“. მას ეიმედება, რომ იქ – კონსტიტუციაში არის მუხლები, რომლითაც აიძულებენ გადადგომას. არადა, პრეზიდენტის იმპიჩმენტის პროცედურა ურთულესია და ხანგრძლივი, ჯერ ერთი, პრეზიდენტს დარღვეული უნდა ჰქონდეს კონსტიტუცია, ან დანაშაული ჩადენილი, კონსტიტუციის დარღვევის შემთხვევაში უნდა მიმართონ საკონსტიტუციო სასამართლოს, დანაშაულის შემთხვევაში – უზენაეს სასამართლოს, ორივეს შემთხვევაში – ორივეს და ამ სასამართლოებმა უნდა დაასკვნან, რომ პრეზიდენტმა მართლაც დაარღვია კონსტიტუცია, რომ პრეზიდენტის ქმედებაში მართლაცაა დანაშაულის ნიშნები. თუ ეს დაასკვნეს, მხოლოდ იმ შემთხვევაში უნდა დაისვას კენჭისყრაზე საკითხი იმაზე, რომ კენჭი ეყაროს პრეზიდენტის იმპიჩმენტს და თუ უმრავლესობა ხმას მისცემს, მხოლოდ ამის შემდეგ დადგება ეს კენჭისყრაზე და პრეზიდენტის იმპიჩმენტი შედგება თუ მას მხარს დაუჭერს საკონსტიტუციო უმრავლესობა, რომელიც მათ არ გააჩნიათ. რომც გააჩნდეთ ამ მიეთ-მოეთში კი ისედაც გაუვა სააკაშვილს საპრეზიდენტო ვადა. 🙂

აი, კონსტიტუციის დარღვევას რაც შეეხება, კონსტიტუციის დარღვევა თავად ივანიშვილს მოუწევს, თუკი არ ააშენებს ლაზიკას. დიახ, დიახ, ლაზიკის შესახებ სწორედ კონსტიტუციაშია გაკეთებული ჩანაწერი. ააშენებს თავის სიტყვას დაარღვევს (არ აშენდებაო), არ ააშენებს და კონსტიტუციას. ვნახოთ, რომელს უფრო უფრთხილდება ივანიშვილი, თავის კომენტარს თუ კონსტიტუციას.

კიდევ ბევრ კითხვას აარიდა ბატონმა ბიძინამ თავი. აზერბაიჯანელმა ჟურნალისტმა ჰკითხა, რას ფიქრობთ ყარაბახის კონფლიქტზეო და რა უპასუხა? „მე არ ვიცი, რომელი უფრო მძიმეა, თქვენი თუ ჩვენი. ორივე საკითხი ძალიან რთულია და გამიჭირდებოდა ამაზე ანალიზის გაკეთება და თავს შევიკავებდი“.

ამ პასუხს რომ მოისმენ, იფიქრებ ყარაბახში გუშინწინ იფეთქა კონფლიქტმა, ბატონი ბიძინა საარჩევნო კამპანიით იყო დაკავებული და დეტალებს ვერ ჩაუღრმავდა… ყარაბახის კონფლიქტი იმდენი წლისაა, მაგდენი წლის კონიაკიც აღარაა სომხეთში და რა ვერ გაანალიზა?

ბევრ კითხვას თავი აარიდა. ერთმა კითხვამ კი, როგორც ბურჯანაძე იტყოდა – „აღაშფოთა“. კითხვა კანონიერი ქურდების დაბრუნებას ეხებოდა. ჟურნალისტი ხელისუფლებასთან თანამშრომლობაში დაადანაშაულა. დებატებშიც შევიდა ჟურნალისტთან. თურმე, ნუ იტყვით, ამ კითხვას სერიოზულად აღარავინ არ სვამს.

„სააკაშვილმა გთხოვათ თუ ბოკერიამ გთხოვათ? ხალხში ასეთი კითხვები არაა…ამ კითხვას არ აქვს არანაირი საფუძველი, როდესაც ჩემი ბიოგრაფია, ჩემი ხელწერა, ჩვენი გუნდი, ერთ ადამიანზე ვერ იტყვით და უეცრად ასეთ შეკითხვას სვამთ კანონიერ ქურდებთან ვითანამშრომლებთ თუ არა…“ – ამბობს ივანიშვილი და იმასაც ამატებს, „რას ნიშნავს დაბრუნება, მერცხალი ხომ არაა გადმოფრინდეს“.

ამის მოსმენის შემდეგ რა უნდა თქვა? მხოლოდ ის, რომ კაი ხანია მერცხლების გარდა, ცაში ავიაციაც დაფრინავს და იმ თვითფრინავით ქურდსაც შეუძლია გადმოფრენა და რომის პაპსაც. და ხალხსაც, თუნდაც ბოკერია-სააკაშვილისგან დაბოლებულს, აქვს ეს კითხვა და უფლებაც იკითხოს, აბრუნებენ თუ არა ქურდებს. ისე, ხელისუფლებას რომ ვანო ჩამოშორდება, რა დაუპატიჟებლად არ დაბრუნდებიან, თუ? შეთანხმებაც რომ არ ყოფილიყო?

ისე, საინტერესოა, რა ხასიათზე დადგებოდნენ ქურდები, როცა მოისმენდნენ, როგორ ადარებდა ივანიშვილი მათ კუდმაკრატელა მერცხლებს.

კოალიციის ლიდერი და დღე-დღეზე პრემიერ-მინისტრი გვარწმუნებს, რომ არ იქნება პოლიტიკური ნიშნით დევნა, არ იქნება შურისძიება, რევანში. იგი გვარწმუნებს, მაგრამ სოციალური ქსელი რომ გაჟღენთილია შურისძიებით? სწორედ რევანშის წყურვილით? არა მარტო სააკაშვილის მთავრობის, არამედ რიგითი მხარდამჭერების მიმართაც?  ნუთუ ივანიშვილი მათ ამ ოცნებასაც ოცნებად დაუტოვებს? მერედა, რას იტყვიან რევანშის წყურვილით ანთებულები? არ დაკარგავენ საოცნებო ლიდერის პატივისცემას? შეძლებს კი ივანიშვილი შურისძიების წყურვილით სავსე საზოგადოების გაკონტროლებას?

ივანიშვილმა ქუჩის აქციებთან დაკავშირებითაც მიმართა საკუთარ აქტივისტებს, მოეშვით ქუჩის აქციებსო, მაგრამ მოეშვნენ? ვერ ლეწავენ საოლქო კომისიების ფანჯრებს? ვერ უვარდებიან კაბინეტებში? არ ახდენენ ზეწოლას?

ფიცი მწამს, მაგრამ ბოლო რომ გვაკვირვებს? მთლად ლიდერი ერთს ამბობს, სხვა ლიდერები კი, სუბარი მაგალითად, პირადად მეთაურობს ამგვარ აქციებს. რა ვიფიქროთ, ან რაღაზე ვიოცნებოთ?

ბიძოკრატიის საერთაშორისო ფიასკო

(შენიშვნა: ეს სტატია ნოემბრის ბოლოს დავწერე, გაეროში პალესტინის ამბებამდე რამდენიმე დღით ადრე. სტატია არ დაბეჭდილა…)

ALX_4075

რეზო შატაკიშვილი

ერთწლიანი სტაჟის მქონე პარტია ხელისუფლებად იქცა, ასევე ერთწლიანი სტაჟის მქონე პოლიტიკოსი ივანიშვილი – ქვეყნის პრემიერ-მინისტრად, პრემიერ-მინისტრად, რომელიც გვპირდებოდა, რომ ხელისუფლებიდან წელიწად-ნახევარში წავიდოდა, მაგრამ ისეთი სიჩქარეებია აკრეფილი, ემენდ ბევრად ადრეც არ აუხდინოს ეს ოცნება – ამჯერად ოპონენტებს. თავის მომხრეებს ვერ შეუსრულა, რასაც დაჰპირდა და იქნებ ოპონენტებს მაინც შეუსრულოს დანაპირები. აკრეფილი სიჩქარეები მართლაც განუმეორებელია, როგორც ქვეყნის შიგნით – ელექტორატის „რაზაჩეროვანიეს“ ამბავში და გაგებაში, ისე ქვეყნის გარეთ  – საერთაშორისო კრიტიკის მხრივ. ამ თვალსაზრისით, ივანიშვილმა უკვე გადაასწრო არათუ სააკაშვილსა და შევარდნაძეს, თვით ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლებასაც კი. ზვიად გამსახურდიას ხელისუფლებაზე  ხალხის ნაწილის გულაცრუება და დასავლური კრიტიკა რამდენიმე თვის შემდეგ დაიწყო, ივანიშვილი კი ჯერ ერთი თვის პრემიერი არცაა და ხალხს უკვე უთავდება „გაგების“ მარაგი. დასავლურმა პრესამ კი უკვე კრიტიკის სასტიკ ალყაში მოიმწყვდია. საერთაშორისო ფიასკო – ის კი არაა, რაც საფრთხედ ელის მის ხელისუფლებასა და კარიერას, ეს უკვე დიაგნოზია. ცხადია, ის ამ დიაგნოზს მტარვალ სააკაშვილს აბრალებს და სწორედ ამ ნაბიჯით დინების წინააღმდეგ კი არ მიდის ზვიად გამსახურდიასავით, არამედ იმ ჩიხსა და ცარიელ აკვარიუმში შედის, სადაც  თევზები აღარც აღმა ცურავენ და არც დაღმა.

Le Figaroმ სკანდალი აუგორა ივანიშვილის ვიცე-სპიკერს, მანანა კობახიძემ სექსუალური უმცირესობების აუტანლობით ფრანგული პრესა აღაგზნო, თავად ივანიშვილს კი Le Figaroღიად იხსენიებს პრორუსული ორიენტაციის მილიარდერად, რომელიც პოლიტიკური ოპონენტების დაკავებით „კუდიანებზე ნადირობს“. რატომ მიმართავს დასავლური მედია ამ ეპითეტს – „კუდიანებზე ნადირობას“? სწორედ იმიტომ, რომ ივანიშვილის მართლმსაჯულების ქვაკუთხედი მოწმეთა ჩვენებებია. ცოტაც და, ქვეყანაში გაჩაღებული სასამართლო პროცესები სეილემის პროცესს დაემსგავსება – სეილემის კუდიანთა სამსჯავროს. მე-17 საუკუნის ამერიკაში, მასაჩუსეტსის შტატში, სეილემში, კუდიანობის ბრალდებით 20 ადამიანი ჩამოახრჩვეს, 200-მდე დაიჭირეს და ციხეში ჩასვეს. სწორედ ეს ამბავი დაუდო საფუძვლად ლეგენდარულმა არტურ მილერმა თავის პიესას, რომელსაც ჩვენ „სეილემის პროცესის“ სახელით ვიცნობთ. არტურ მილერი ამ პიესით გამოეხმაურა სენატორ ჯოზეფ მაკარტის საგამოძიებო კომისიას, რომელიც საბჭოეთის აგენტებზე ნადირობდა და ბოლოს კრახით დაასრულა კარიერა. „კუდიანებზე ნადირობა“ პირველი წკიპურტია. დაჭერების გაგრძელების შემთხვევაში, გამორიცხული არაა, ამერიკულ საზოგადოებას ივანიშვილმა მაკარტიზმიც გაახსენოს.

მასობრივი დაჭერებისა და სხვა დაშვებული შეცდომების გამო ივანიშვილს აკრიტიკებს Liberationიც. პირდაპირ წერენ, „თბილისში კანონი ივანიშვილიაო“, „Economist“-იც არანაკლებ მწვავე სათაურს „აძლევს“: „მართლმსაჯულება თუ შურისძიება?“. მოკლედ, არ ეკიდება, რა, ეს დასავლეთი გაგებით იმას, რაც ფეხს იკიდებს საქართველოში – ბიძოკრატიას. დასავლეთი მოიკოჭლებს „გაგებაში“ 🙂 ამ ყველაფრის კულმინაცია კი მაინც “The Washington Post”-ის სარედაქციო წერილი გახდა. ერთმა ჟურნალისტმა კი არა, მთელმა სარედაქციო საბჭომ დააფიქსირა თავისი პოზიცია ივანიშვილის მიერ განხორციელებულ არასწორ  ნაბიჯებზე, დადებითად შეაფასეს მისი ამერიკაში ვიზიტის გადადება და ისიც დასძინეს, სანამ ოპოზიციონერ ლიდერებს იჭერს და ძალაუფლების მონოპოლიზაციას ცდილობს, ვაშინგტონში მისასალმებელი ფიგურა არ უნდა იყოსო. სწორედ აქ უმტყუნა ნერვებმა ივანიშვილს და ისეთი განცხადებები აკეთა სახელგანთქმულ „ვაშინგტონ პოსტთან“ დაკავშირებით, ლამის რეიგანისა და ძირმომპალი კაპიტალიზმის მარადიულ განმაქიქებელ აბონ ციციაშვილად იქცა. დაჭერებზე სკანდალურია, რაც მან განცხადა – თურმე „ვაშინგტონ პოსტს“ სარედაქციო წერილებს მიშა „აწერინებს“. მე მგონი, ბატონი პრემიერი დილა-საღამოს უსმენს გოგა ხაჩიძის „მიშა მაგარიას“ და თავს ვერ აღწევს ამ გავლენას. კიდევ უფრო სკანდალურია „ვაშინგტონ პოსტს“ პასუხს მოვთხოვთ“. მაინც რანაირად? ხადურ-წულუკიანის იურისდიქციას გაავრცელებს მთელ დუნიაზე? ამ „პასუხის მოთხოვნით“ ის დასავლური მედიის უარეს სამიზნედ იქცა, უკვე მოჰყვა თვითონ „ვაშინგტონ პოსტისა“ და საერთოდ, დასავლური პრესის საკადრისი პასუხები და დასავლეთმა კიდევ ერთხელ დაინახა, როგორ უყურებს მილიარდერი ივანიშვილი მედიასაშუალებებს. მათთვის ეს საგანგაშო სიმპტომია, ქართული მედიისთვის – არანაკლებ. როცა „ვაშინგტონ პოსტს“ ასე ხელაღებით „სთხოვენ პასუხს“, როგორი იქნება ქართული გაზეთების ხვედრი?

როგორი იქნება თავად ბიძინა ივანიშვილის ხვედრი საერთაშორისო ასპარეზზე, თუ ასე გააგრძელებს? გამორიცხული არაა, მეტეორივით ჩაუქროლოს მსოფლიოს წამყვანი მედიასაშუალებების „ქავერებს“. „ვაშინგტონ პოსტის“ სარედაქციო წერილი არა მარტო გაზეთის რედაქციის აზრსა და პოზიციას გამოხატავს, ამ გაზეთის სტრიქონებს შორის სახელმწიფოს პოზიციები იკითხება. ასე რომ, მართლაც საკითხავია, პრემიერმა გადადო ვიზიტი, როგორც თავად ამბობს, თუ ვაშინგტონში მიიჩნევენ არასასურველ სტუმრად და სწორედ ამიტომაც ინაცვლებს ევროპისკენ? თუმცა ამგვარი შემტევი რიხით, გამორიცხული არც ისაა, ევროპისთვისაც არასასურველი სტუმარი გახდეს. დასავლეთს კიდევ მრავალი ბერკეტი აქვს, შეუძლია ანგარიშები გაუყინოს. ეს დასავლეთს არაერთხელ გამოუყენებია სადამსჯელოდ. რას მოიმოქმედებს ივანიშვილი? ალბათ, ქალბატონი მაია „ვაშინგტონ პოსტს“ კიდევ ერთხელ ეწვევა. 🙂

ელენე თევდორაძის სკანდალური განცხადება, შესაძლოა, ადეიშვილის დაჭერის მიზეზი გახდეს

DSC_0187

„ჩვენი სიები, პრეზიდენტამდე, ხვდებოდა პროკურატურაში, იცხრილებოდა იქ, სვამდნენ სხვა პატიმრებს, ვისაც თვითონ მიიჩნევდნენ საჭიროდ. მერე ეს იფუთებოდა, როგორც ჩვენი კომისიის დასკვნა…“

„უკვე მეხუთე წელია, მე არ მინახია პრეზიდენტი. რამდენჯერაც ვეცადე შეხვედრა, მაგრამ მბლოკავდნენ“

„დაჭერები გაგრძელდება. თვითონ აძლევენ ამის საბაბას. სად გარბიან? თუ მართლები არიან?“

რეზო შატაკიშვილი

ინტერვიუ დაიბეჭდა ”პრაიმტაიმში”

23 ნოემბერს პრეზიდენტი პატიმრებს შეიწყალებს, შეწყალების კომსია ერთი კვირით ადრე შეიკრიბება. მაგრამ შეწყალების კომისიის თავჯდომარე, ელენე თევდორაძე, „პრაიმტაიმთან“ ისეთ სკანდალურ განცხადებებს აკეთებს სწორედ შეწყალების პროცესთან დაკავშირებით, რომ შესაძლოა, ამ განცხადებებზე დაყრდნობით პროკურატურამ ზურაბ ადეიშვილი და პროკურატურის მაღალჩინოსნები დაიჭიროს.

ელენე თევდორაძე: – ჩვენი კომისია წელიწადში 4-ჯერ იკრიბებოდა და ჩვენი რეკომენდაციის საფუძველზე, პრეზიდენტი იწყალებდა პატიმრებს, იყენებდა მინიჭებულ კონსტიტუციურ უფლებას. უბრალოდ, შეგახსენებთ, გირგვლიანის საქმეში დაკავებული ბიჭების შეწყალებას… აი, ასეთი შეწყალებები, რომელიც ჩვენ კომისიას არ განუხილია, ძალიან ხშირად ხდებოდა.

რანაირად?

– მე, სამწუხაროდ, არ ვიღებდი ამაზე ხმას, მაგრამ ახლა შემიძლია თავისუფლად  ვილაპარაკო… ბოლო სხდომაზე ჩვენ განვიხილეთ 236 საქმე, რეკომენდაცია მივეცით 131-ს, ამ 131-დან, 40 პატიმარზე რეკომენდაცია მივეცით არა შეწყალებაზე, არამედ დარჩენილი ვადის განახევრებაზე. საერთოდ, როდესაც მოდიოდა საშინლად მძიმე სამედიცინო დასკვნა, მაგრამ პატიმარს ჩადენილი ჰქონდა მძიმე დანაშაული და არსებობდა დაზარალებული მხარე, ძალიან ვფრთხილობდით, არ მივდიოდით მთლიანად შეწყალებაზე და მხოლოდ დარჩენილი ვადის განახევრებაზე ვიძლეოდით რეკომენდაციას. მინდა გითხრათ, სოზარ სუბარიც ძალიან მკაცრი იყო ამ მხრივ. ჩვენ ყოველთვის ვითვალისწინებდით დაზარალებულის ინტერესებსაც. რაღაცნაირად ვაბალანსებდით. გადავაგზავნეთ ეს 131 საქმე პრეზიდენტთან, მაგრამ ჩვენი სიები, პრეზიდენტამდე, ხვდებოდა პროკურატურაში, იცხრილებოდა იქ ეს სია, თვითონ პროკურატურა სვამდა ამ სიაში სხვა პატიმრებს, ვისაც თვითონ მიიჩნევდნენ საჭიროდ. მერე ეს იფუთებოდა, როგორც ჩვენი კომისიის დასკვნა, მიდიოდა პრეზიდენტთან, პრეზიდენტი პრაქტიკულად ფორმალურად აწერდა ხელს. ასეთი პრაქტიკა დაინერგა ბოლო 2 წლის განმავლობაში, მანამდე ასე არ იყო, არ ვიცი, ვისი იდეა იყო, მაგრამ ასე ხდებოდა, პროკურატურაში მიდიოდა და იცხრილებოდა. იმ ჩვენი სიიდან რამდენი გამოვიდა იმ 131-დან? 12. აქედან 6 მთლიანად განთავისუფლდა, 6-ს გაუნახევრდა. არადა, იმ შეწყალებაზე საერთო ჯამში შეწყალებული იყო 204 ადამიანი. აქედან გათავისუფლდა 168, დანარჩენს გაუნახევრდა დარჩენილი ვადა. გავიდა ის, ვინც პროკურატურამ ჩასვა სიაში. ჩვენ მკაცრად ვიცავდით დაზალალებულის ინტერესებს, პატიმრის ჯანმრთელობის მდგომარეობას, საბოლოო ჯამში კი გამოდიოდნენ ისეთები, ვისაც, როგორც პატიმრები მეუბნებიან, დარჩენილი ჰქონდათ მრავალი წელი, არ ვიცი, რა პრინციპით ხელმძღვანელობდა ამ დროს პროკურატურა, შეიძლება იმიტომ, რომ თვლიდნენ, რომ თავიდან არასწორად მიუყენეს მუხლი და მოითხოვეს ეს სასჯელი, ანდა რაღაცა სხვა ინტერესი იყო ამაში ჩადებული.

ამის შესახებ პრეზიდენტთან არ გისაუბრიათ?

– მინდა გითხრათ, რაც პარლემენტიდან წამოვედი, ე.ი. უკვე მეხუთე წელია, მე არ მინახია პრეზიდენტი. რამდენჯერაც ვეცადე შეხვედრა, მაგრამ მბლოკავდნენ. ეს იყო გაუგებარი.

ვინ გბლოკავდათ?

– არც ვიცი, ვინ აკეთებდა ამას. მე შეხვედრას ვითხოვდი პრეზიდენტის აპარატში…  რადგანაც ვიცოდი, რომ ჩვენი სიები პროკურატურაში იცხრილებოდა, ზურაბ ადეიშვილთან მქონდა შეხვედრა და ავუხსენი, რომ ასე არ შეიძლებოდა, იმიტომ, რომ ჩვენ ვაგზავნიდით სიას, სადაც ძალიან მძიმე ავადმყოფები იყვნენ, მათ ტოვებდნენ შიგნით და ისინი იღუპებოდნენ. დავუსახელე კიდეც რამდენიმე ფაქტი, ჩვენ გავუწიეთ რეკომენდაცია შეწყალებაზე, ამოიღეს სიიდან და გარდაიცვალა, მალავე. ზურაბ ადეიშვილმა შემომთავაზა, ეს რომ არ განმეორებულიყო, თუ მექნებოდა ასეთი ფაქტები, დამერეკა და ინფორმაცია მიმიწვდია მისი მოადგილისთვის, დავით საყვარელიძისთვის. რაღაცა პერიოდის განმავლობაში ეს „სამკუთხედი“ მუშაობდა, მაგრამ მერე შეწყდა, დავით საყვარელიძე საერთოდ აღარ პასუხობდა ჩემს ზარებს. ბოლო შეწყალებაზე იყო 12 და მიხაროდა, რომ 12 დატოვეს სიაში, იმიტომ რომ იმის წინ გავაგზავნე 101 პატიმარზე და დაგვიტოვეს 5. სულ ვფიქრობდი, რატომღაა ეს კომისია?! თუ არ გვენდობიან, მაშინ რატომ ვართ? ძალიან განვიცდიდი. რა მაჩერებდა, რატომ არ ვტოვებდი ამ კომსიას? ამ ხუთი ადამიანის ინტერესი ხომ დავიცავი, ისინი ხომ არ გამოუშვებდნენ ამ ხუთ ადამიანს, ან იმ 12-ს?  პროკურატურა იძიებდა საქმეს, გამოჰქონდა სასამართლოზე, ვიცით, რომ  სასამართლო ყველა მათ მოთხოვნას უპრობლემოდ აკმაყოფილებდა, პრაქტიკულად პროკურატურამ სასამართლო ფუნქციებიც კი აიღო; პროკურატურა უთითებდა ვინ რომელ კამერაში უნდა მჯდარიყო, ვინ დაეტოვებინათ გლდანში და ვინ გადაეყვანათ და ბოლოს ისევ პროკურატურა იწყალებდა მათ!  ძალიან მიხარია, რომ ეს პრაქტიკა დამთავრდა. პროკურატურა ახლა, რა თქმა უნდა, არ ჩაერევა ამაში. შეწყალების პარალელურად მუშაობდა ვადაზე ადრე გათავისუფლების, ე.წ. უდოს კომისია, მაგრამ აქვე, სამწუხაროდ, მინდა გითხრათ, მას შემდეგ, რაც სასჯელაღსრულებაში მივიდა ბაჩო ახალაია, ამ კომისიის მუშაობამ მიიღო ძალზე უცნაურო ფორმა. მე როცა ვიყავი კომიტეტის თავმჯდომარე, ეს საკითხი ცხადია, მაღელვებდა და ბაჩო ახალაიასთან არაერთხელ მქონდა ამაზე საუბარი.

უცნაურ ფორმაში რას გულისხმობთ?

– კანონში გაწერილია, ვის ეკუთვნის ვადაზე ადრე გათავისუფლება. არის მუხლები, როდესაც ეს პატიმარს ეხება სასჯელის ნახევრის მოხდის შემდეგ, რიგ მუხლებზე ეს ეხებათ ორი მესამედის მოხდის შემდეგ, რიგ შემთხვევაში, სამი მეოთხედის მოხდის შემდეგ. მაგრამ ეს ხდებოდა მხოლოდ ერთ შემთხვევაში, როდესაც პატიმარს 6 თვეღა ჰქონდა დარჩენილი. მანამდე არაფერი არც გაჰქონდათ კომისიაზე განსახილველად. ვერასოდეს ვღებულობდი პასუხს კითხვაზე, რატომ? პრაქტიკულად ორგანო, რომელიც იცავდა კანონს, თავადვე არღვევდა კანონს პატიმრების მიმართ. გარდა ამისა, მაშინაც კი, როცა ეს 3, 4, 5, 6 თვეღა იყო დარჩენილი სასჯელის ამოწურვამდე, პროკურატურასთან შეუთანხმებლად, არც ერთი საკითხი არ გადიოდა კომისიაზე განსახილველად. პროკურატურაში იგზავნებოდა იმ პატიმრების სიები, ვისაც ჰქონდა დარჩენილი ეს 3, 4, 5 თვე, პროკურატურა ცხრილავდა ამ სიებს და უკან უბრუნებდა მათ.

ანუ,თუ პატიმარს, 6 თვეზე მეტი ჰქონდა დარჩენილი და კანონით ეკუთვნოდა გათავისუფლება, არ ათავისუფლებდნენ?

– არა, არც კი გამოჰქონდათ კომისიაზე განსახილველად, ყველას ეუბნებოდნენ უარს და ვისაც 6 თვეზე ნაკლები ჰქონდა დარჩენილი, იმათი სიებიც იცხრილებოდა. ეს პრაქტიკა იყო ძალიან მახინჯი, უკანონო და სრულიად გაუგებარი პატიმრებისთვის, მათი მშობლებისთვის. პატიმრებს უკვირდათ და მეუბნებოდნენ, რომ ციხეში რჩებოდნენ ნაკლებად მძიმე დანაშაულის ჩამდენები, რეჟიმის მორჩილები და რატომღაც გარეთ გამოდიოდნენ ისინი, ვისაც უფრო მძიმე დანაშაული ჰქონდათ ჩადენილი და არც რეჟიმის მორჩილები იყვნენ.

რის საფუძველზე?

– ეს იყო პროკურატურის გადაწყვეტილებები. დღეს, როცა ბაჩო ახალაია დაკავებულია, მინდა გითხრათ, როცა ბაჩო იყო სოზარ სუბარის მოადგილე, რამდენჯერმე ერთად მოგვიწია გასვლა შეხვედრებზე და მაშინ ჩემს გვერდით იჯდა ძალიან ნორმალური უფლებათადამცველი. როცა სასჯელაღსრულებაში დაინიშნა, ძალიან მძიმე დავალება ჰქონდა მიცემული, რა თქმა უნდა, ძალიან საჭირო იყო ამ მაყურებლების, „ობშიაგის“, ყველაფრის დანგრევა, აუცილებელი, მაგრამ მეთოდი არ იყო სწორი. მე მაშინ შეიძლება არსად არ ვყვიროდი, მაგრამ ბაჩოსთან დავდიოდი ძალიან ხშირად და ბაჩოს ვესაუბრებოდი, ვაფრთხილებდი, ბაჩო, ახალგაზრდა ბიჭი ხარ, სულ არ იქნები ამ სისტემაში, ცხოვრება წინ გაქვს-მეთქი, საშინელი მაგალითებიც კი მოვუყვანე მაშინ, მეხუთე იზოლატორის უფროსი, როგორც კი განთავისუფლდა თანამდებობიდან „დაბრიდეს“, მოკლეს, იგივე მოხდა ქუთაისში. ქუთაისის ციხის დირექტორი, როგორც კი ის განთავისფულდა, მეორე კვირასვე მოკლეს. ეს მაგალითიც კი მოვუყვანე, რომ შურს იძიებენ.

– რატომ, რა გაძლევდათ ამის თქმის საფუძველს, წამება იყო ციხეში?

– იყო ის, რაც ყველამ ვიცით. იქ იყო ცემა. იყო ტყეპა,  როცა ახლა ლაპარაკობენ, რომ პირდაპირ ბაჩო ახალაია ამას აკეთებდა, ამას ვერც დავადასტურებ და ვერც უარვყოფ. მაგრამ მე ვიცი მისი დავალებით ვინც აკეთებდნენ. გვარებით ვიცი, ძალიან მიკვირს დღეს, რომ რატომღაც ჭაკუა არ არის დაკავებული, მისი მოადგილე იყო. მანამდე ონიანი იყო, აღარ მახსოვს მისი სახელი. მანამდე იყო მეგის ქარდავა. მისი  დაწყება სამსახურში და აბსოლუტურად გარდაიქმნა ბიჭი ასეთ მონსტრად?! მაშინ, როდესაც ველაპარაკებოდი, ვუთხარი, მოდი რაღაცნაირად მეც დაგეხმარები, ყველანი დაგეხმარებით, რაღაცა სხვა ფორმით გავაკეთოთ. მე მრჩებოდა შთაბეჭდილება, რომ ეს არ იყო მისი ინიციატივა, მას ავალებდნენ, მაგრამ ვინ ავალებდა არ ვიცი და ის იყო შემსრულებელი. არ დაგიმალავთ და განვიცდი, ადამიანურად განვიცდი ბაჩოს დაჭერას, ციხისთვის არავინ არ მემეტება, მაგრამ როდესაც რაღაცას აკეთებ და დავალებას ასრულებ, ცოტა უნდა იფიქრო. იცით რა კარგად მახსოვს, შაშკინი რომ დაინიშნა, იმ დღეს გეგუთის კოლონიის გახსნა იყო და ჩავედი, იქ დამხვდა ბაჩოს მოადგილე ჭაკუა. ჭაკუას ვითხარი, ახალ მინისტრს საქმის კურსში ჩავაყენებ შენზე მეთქი. იცი, როგორ შეეშინდა? გათეთრდა, მთხოვა, ქალბატონო ელენე იქნებ დღეს არ უთხრათო. იმიტომ რომ ინიშნებოდა მოადგილედ. შაშკინი რომ ჩამოვიდა, ველაპარაკე, ვუთხარი, ეცადეთ, რომ იყოთ პროკურატურისგან დამოუკიდებელი, თქვენ ხართ მინისტრი და იმოქმედეთ თქვენს „ეპარქიაში“, იმუშავეთ ისე, როგორც გაწერილია კანონში. კი ველაპარაკე, მაგრამ ჩემი ხმა დარჩა უდაბნოში მღაღადებელ ხმად.

– ჭაკუაზე უთხარით?

– არ მითქვამს არაფერი, იმიტომ რომ მერე მითხრეს, შეიძლება არ დაინიშნოსო. მერე, როდესაც დაინიშნა, მე უკვე აღარ ვიყავი პარლამენტში…

– ქალბატონო ელენე, თუ ბაჩო ახალაია იყო ასეთი სადისტი, თუ მან შექმნა სადამსჯელო მანქანა, რამდენად ლოგიკურად მიგაჩნიათ მისი იმ ბრალდებით დაკავება, რომლითაც დააკავეს? თანამშრომლების შეურაცხყოფა, ვაშლის თლა…

– ამაზე კომენტარს არ გავაკეთებ, დარწმუნებული ვარ, რომ ამას დაემატება და დაემატება ძალიან ბევრი რამ. ძალიან ბევრი ფაქტი რომ დაემატება, ამაში დარწმუნებული ვარ, ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, იყო ციხის ბუნტი. იმ ბუნტის დროს, პირველი ვინც მივიდა, მე ვიყავი, ჩემს შემდეგ მოვიდა სუბარი, მერე ბოკერია მოვიდა, და დილით მობრძანდა იუსტიციის მინისტრი. ანეკდოტი იყო ეს. ვკითხე, სად ხართ? შვიდი გვამია, ყველაფერი დამთავრებულია-მეთქი. მე არავინ არ გამაღვიძაო. ეს იყო მისი პასუხი!

– როგორ ფიქრობთ, გაგრძელდება დაჭერები?

– გაგრძელდება. თვითონ აძლევენ ამის საბაბს. სად გარბიან? თუ მართლები არიან? ხარ იუსტიციის მინისტრი, გაბარია ამხელა პოსტი, სად მიდიხარ? გადააბარე და მერე წადი. იგივე შაშკინი, გვითხრეს, რომ ამერიკაშია მივლინებაში, წავიდა და აღარ დაბრუნდა. იქედან ამბობს, რომ თუ საჭირო გახდება, ჩამოვალო. გადააბარე და ისე წადი. სად არის მეგის ქარდავა? ვიცი, რომ წასულია. ვფიქრობ, რომ ჭაკუაც არ არის საქართველოში. რა გამოდის? ვიცი, რომ მე მაქვს საქმე ცუდად და მივდივარ? თვითონ აწერენ ხელს, რომ არის რაღაცა ისეთი, რაც მაიძულებს გავიქცე.

– მამალაძის, აბაშიძის დაბრუნებაზეა საუბარი, ამ ფაქტს როგორ შეაფასებთ, მოგწონთ, ყველა გაქცეულმა ერთად რომ წამოჰყო თავი?

– ვთვლი, რომ ეს ძალიან ცუდია. მამალაძემ არ უნდა ამოიღოს ხმა. არც აბაშიძემ სხვათა შორის. მამალაძეს, რომ ვუსმენ თურმე ანგელოზია. მე ვიცი რა ხდებოდა მასთან დაკავშრებით. სხვებს უფრო მეტი ეცოდინება. დარწმუნებული ვარ, რომ ესენი არც ჩამოვლენ. ისინი ყველანი არიან გასამართლებულები და როგორც კი ჩამოვლენ, აეროპორტიდან მივლენ ციხეში. მერე იქნება მათი საქმის გადახედვა.

– როგორ ფიქრობთ, მამალაძეს, აბაშიძეს ბიძინა ივანიშვილის ხელისუფლება დააკავებს?

– ადამიანები, რომლებიც არიან გასამართლებულნი, მათი გვარები არის კომპიუტერში. როგორც კი ჩამოვლენ, აეროპორტში დააკავებენ და წაიყვანენ ციხეში.

– და მეორე დღეს გამოუშვებენ?  ჩვენ ვნახეთ, როგორ გამოუშვეს თამაზაშვილი, სუბარის ძმა…

– სუბარის ძმა გამოუშვა მე მგონი პრეზიდენტმა, მაგრამ მამალაძე არ მჯდარა ციხეში.

– ეს ელიტური ციხიდან გამოშვებები როგორ მოგწონთ? რომელიც ახალი ხელისუფლების მოსვლისთანავე დაიწყო? გამოუშვეს სუბარის ძმა, თამაზაშვილი და ციხეში დარჩნენ სხვა პატიმრები, თუნდაც 26 მაისის მომიტინგეები.

– ისინი გამოვიდნენ პრეზიდენტის გადაწყვეტილებით.

– ბიძინა ივანიშვილის  კატეგორიული მოთხოვნით.

– მერე რა. იმიტომ რომ იცოდნენ, რომ არ უნდა ყოფილიყვნენ ციხეში. უსამართლოდ იყვნენ დაკავებულნი.

– ამ თვეშია შეწყალების კომისია და პარალელურად ხორციელდება ამინისტია, შეწყალება , ამინისტია… ციხიდან ამდენი პატიმრის გამოშვება არ გაამწვავებს კრიმინოგენურ სიტუაციას? ეს პროცესი აქამდე გარკვეულ ფარგლებში იჯდა, გარდა ამისა, გამართულად მუშაობდა პოლიცია და თუ ციხიდან გამოსული კვლავ ჩაიდენდა დანაშაულს, კვლავაც დაისჯებოდა, რაც საზოგადოებას არ აგდებდა შიშში, რა გველის?

– მე, ნაწილობრივ ვიზიარებ მაგ შეშფოთებას. როდესაც ჩვენ ვლაპარაკობთ შეწყალებაზე, ან ვადაზე ადრე განთავისუფლებაზე, საქმეები ინდივიდუალურად იხილება, მაგრამ ამინისტიის დროს საქმე გვაქვს მუხლთან. ამნისტირებული არა პიროვნებაა, არამედ მუხლი, რის საფუძველზეც პატიმარი იხდის სასჯელს. ვიღაც მართლა უკანონოდ იყო გასამართლებული და არაა დამნაშავე, მაგრამ ვიღაცამ ხომ მართლაც ჩაიდინა ეს დანაშაული? პერსონალურად საკითხი არ იხილება, ვერ აწონ-დაწონი და ყველა გარეთ გავა, ვინც ამ მუხლით გათვალისინებული დანაშაული ჩაიდინა და ვინც არ ჩაიდინა და ეს მუხლი მიუყენეს. გარდა ამისა, გარეთ გასული პატიმარი სამუშაოს ვერ შოულობს, პატიმრობის დროს მისმა ოჯახმა კრედიტი აიღო, იპოთეკით დატვირთეს ბინა, დაკარგეს ბინა, გაყიდეს ყველაფერი, რომ თავი ერჩინათ. იყო შემთხვევა, რომ ციხიდან გამოსულ პატიმარს, გზის ფული არ ჰქონდა, სახლში რომ წასულიყო, სადგურში ფული მოიპარა, დააკავეს და უკან შეაბრუნეს. ეს შემთხვევა არ იყო ერთადერთი. აქ რას აკეთებს, რას აპირებს საზოგადოება?

– საზოგადოება კი არა, ახალი მთავრობა რას აკეთებს და რას აპირებს, რომელიც დიდი იმედით აირჩია მოსახლეობამ, რომელიც მიმართავს ასეთ ამნისტიას?

– გასაგებია,  მაგრამ ყველაფერს ნუ მოვითხოვთ ხელისუფლებისგან. საზოგადოებას როდესაც ვამბობ – არიან ბიზნესმენები, არიან მეწარმეები, არიან კიდევ ვიღაცები… საზღვარგარეთ არასამთავრობოები, რომლებიც პატიმრების უფლებებზე მუშაობდნენ, მათ უფლებებს მხოლოდ ციხეში კი არ იცავდნენ, მათზე ზრუნვას მერეც აგრძელებდნენ, როდესაც ისინი გარეთ გამოდიოდნენ. ვიღაცა პატარა ქარხანას აკეთებდა და იქ ამუშავებდა, ვიღაცა კიდევ რაღაცას აკეთებდა. ე.ი. აძლევდნენ საშუალებას, რომ პირველ ეტაპზე მაინც რაღაცა შეეტანათ ოჯახში. ეგრძნო, რომ ის არ არის მოკვეთილი საზოგადოებისგან.

– ქალბატონო ელენე, პოლიტიკურმა ძალამ, რომელიც პატიმართა უფლებებზე აპელირებით მოვიდა ხელისუფლებაში, და რომელიც ახლა მიმართავს ფართომასშტაბიან ამნისტიას, თვითონვე უნდა იზრუნოს ამნისტირებული პატიმრების ბედზე.

– ჩვენ არ ვიცით რამდენად ფართომასშტაბიანი იქნება. მე არ ვერევი ამ საკითხებში, მაგრამ თუ მომისმენენ და დამიჯერებენ, ამნისტია უნდა შეეხოს ეკონომიკურ დანაშაულს, ისინი საზოგადოებისთვის ნამდვილად არ არიან საშიშები და არ იყო მათი ციხეში ყოფნა საჭირო. შესაძლებელი იყო მათ პირობითი ჰქონოდათ. ამ კატეგორიის პატიმარი ძალიან ბევრია ციხეში.

– ქალბატონო ელენე, თქვენ ბრძანეთ, მაშინ არ ვსაუბრობდი და ახლა შემიძლია ვისაუბროო, ხომ არ ჯობდა, თუ პრეზიდენტს არ გახვედრებდნენ, გამოსულიყავით და საჯაროდ, ღიად გეთქვათ? ეს პრეზიდენტისთვისაც უკეთესი იქნებოდა, თქვენი გუნდისთვისაც და საზოგადოებისთვისაც?

– აბსოლუტურად უშედეგო იქნებოდა ეს. რატომ გადავწყვიტე პოლიტიკიდან წასვლა? ჯერ კიდევ 2 წელი მქონდა დარჩენილი დეპუტატობის, როდესაც მე ინგა გრიგოლიასთან, პირდაპირ ეთერში განვაცხადე, რომ მივდივარ პოლიტიკიდან. მე, როგორც კომიტეტის თავმჯდომარე, უკვე ვერ ვგრძნობდი, რომ შემეძლო იმის კეთება, რის კეთებაც საჭირო იყო. მე აღმოვჩნიდი უმრავლესობის უმცირესობაში. განსაკუთრებით ზურაბ ჟვანიას გარდაცვალების შემდეგ… ზურა იყო  სერიოზული საყრდენი ჩემთვის, ადამიანი, ვისთანაც შემეძლო დაჯდომა, საუბარი, გულისტკივილის გაზიარება, შემეძლო მომესმინა მისი აზრები და მითითებები. რომელსაც ზოგჯერ მივყვებოდი და ზოგჯერ არა…  მე მარწმუნებდნენ, რომ დავრჩი სადღაც, რომ ფეხი ვერ ავუწყვე ცვლილებებს, რევოლუციის შემდეგ, რომ ახალგაზრდები წავიდნენ წინ… რა ვიცი, ჩავთვალე, რომ არ ვარ მართალი, მაგრამ საბოლოოდ, პირველ ოქტომბერს გამოჩნდა, რომ მე ვიყავი მართალი…

– შეცდომების არსებობას სააკაშვილიც აღიარებს და სხვა ლიდერებიც, როგორ მიგაჩნიათ, რამ განაპირობა საზოგადოების ასეთი არჩევანი?

– „ნაციონალური მოძრაობის“ საარჩევნო კამპანიაში ერთხელ მაინც თუ მოგისმენია რამე ადამიანის უფლებებზე? არც პრეზიდენტისგან, არც სხვა ლიდერებისგან მე ეს არ გამიგია, პრეზიდენტი „აწვებოდა“ სოციალურ საკითხებს, „მეტი სარგებელი ხალხს“, მაგრამ მე ასე მგონია, ხალხი ითხოვდა არა სარგებელს, არამედ სამართლიანობას. ეს ოპოზიციის  ყველაზე ძლიერი იარაღი იყო. მოითხოვდა სამართლიანობას.

– კი, მაგრამ „ოცნებას“ ხომ სწორედ სოციალური დაპირებების გამო მისცა ხალხმა ხმა?

– არ გეთანხმები. „ოცნებას“ მისცეს ხმა იმიტომ, რომ… მე ძალიან მომეწონა როგორ ჩაატარეს საარჩევნო კამპანია.

– ციხის კადრების გამოყენებიანად?

– ციხის კადრები ბოლოს იყო, მე ვამბობ მთლიანად კამპანიაზე, სულ ვუსმენდი ბიძინა ივანიშვილის გამოსვლას. ის ლაპარაკობდა უსამართლობაზე. ძალიან სერიოზულ აქცენტს აკეთებდა ამაზე. „ოცნებაც“ და „ნაციონალური მოძრაობაც“, ორივე საუბრობდა სოციალურ საკითხებზე, სოფლის მეურნეობის აღორძინებაზე, ჯანდაცვაზე და ა.შ. მაგრამ „ოცნება“ ამის გარდა აქცენტს აკეთებდა სამართლიანობაზე, დეცენტრალიზაციაზე. დეცენტრალიზაცია არ ნიშნავს, პარლამენტი სად იქნება. დეცენტრალიზაცია ნიშნავს, რომ ადგილობრივი ხელისუფლება უნდა იყოს ნამდვილად ადგილობრივი ხელისუფლება და არ უნდა შესცქეროდეს ცენტრალურ ხელისუფლებას, რამდენს გადაუგდებს. ესეც  დასამალი არ არის, შიგნით ვიყავი და ვიცი, ვინც ჩვენიანი იყო, უფრო მეტ ტრანშს ვაძლევდით, რომელი მაჟორიტარიც ოპოზიციიდან იყო, დაჩაგრული იყო.

– ქალბატონო ელენე, თუ ყოფილა შემოთავაზება ბიძინა ივანიშვილის ან ახალი ხელისუფლების სხვა ლიდერების მხრიდან თქვენთან თანამშრომლობაზე?

– არ ყოფილა. მინდა გითხრათ, რომ, ალბათ, არც იყო საჭირო. მათ თავისი გუნდი ჰყავდათ და ამ გუნდით მოდიოდნენ. ძალიან გული მტკივა, მომსწრე ვარ, როგორ უყვარდა ხალხს მიშა სააკაშვილი და გული მტკივა, რომ დღეს ასეთი დამოკიდებულება არის მის მიმართ. მიშაა მხოლოდ დამნაშავე? არ ვიცი, მაგრამ ვფიქრობ, რომ შესაძლოა გარემოცვა არც ეუბნებოდა რამეს ნაკლოვანებებზე და პირიქით, ასე ვთქვათ,  „პადხალიმობდნენ“ და ყველაფერში თავს უქნევდნენ. ვფქრობ, რომ არც ესენი არიან სუფთები.

– ამბობთ, რომ მომსწრე ხართ როგორ უყვარდა ხალხს სააკაშვილი და ხედავთ რა დამოკიდებულებაცაა დღეს, თუმცა მინდა შეგახსენოთ, რომ არჩევნებზე მისული ამომრჩევლის 40 %-მა მხარი მის პარტიას დაუჭირა, იმ 40%-ის უფლებებს დაიცავით ქალბატონო ელენე, იმ 40%-ის აზრიც გასათვალისწინებელია…. და იმ მილიონი მოქალაქისაც, რომელიც საერთოდ არ მივიდა არჩევნებზე და კაცმა არ იცის, ვის უჭერენ მხარს…

– რა თქმა უნდა… მომეწონა ბიძინას განცხადება, რომ ის არის პრემიერ-მინისტრი ქვეყნისა და არა ერთი ნაწილისა. რომ ის თანაბრად იზრუნებს მხარდამჭერებზეც და მათზეც, ვინც არ მისცა ხმა. მთავარია, ეს განცხადება განცხადებად არ დარჩეს.

– როგორ შეაფასებთ ამ ხელისუფლების პირველ ნაბიჯებს, რა კომენტარს გააკეთებთ?

– არ გავაკეთებ. მე სამი თვის შემდეგ ვიტყვი, მომწონს თუ არ მომწონს.

დავით საყვარელიძე: „მომავალ არჩევნებზე თბილისი იქნება ყველაზე ობიექტური და „ნაციონალური მოძრაობის“ მხარდამჭერი“

davit sayvarelidze

„ქართული სასამართლო თავის სიტყვას აუცილებლად იტყვის ამ ქვეყანაში და ამაში დარწმუნდება ის პოლიტიკური გუნდი, რომელიც დღეს მოსულია ხელისუფლებაში“

 „პატრულის ჩამოშლა ადვილი არ არის, ეს შეიძლება იყოს ძალიან გრძელვადიანი პროცესი. ეს ერთ-ორ კვირაში არ ჩამოიშლება“

რეზო შატაკიშვილი

(ინტერვიუ დაიბეჭდა ”პრაიმტაიმში”).

რატომ ვერ გაგრძელდება დიდხანს დაჭერები და რა  სიურპრიზები ელის ივანიშვილის ხელისუფლებას სააკაშვილის მიერ რეფორმირებული სასამართლოსგან? რა ავანტიურას წამოეგო ამომრჩეველი და რისი იმედი აქვთ ნაციონალებს მომავალ არჩევნებში?

„პრაიმტაიმი“ პარლამენტარ დავით საყვარელიძეს ესაუბრება.

– უკვე ამ გადასახედიდან, როგორ ფიქრობთ,რა იყო არჩევნების წაგების მიზეზები? მე მგონი, ცოტა ზედაპირულია, მარცხი დაბრალდეს მხოლოდ ბოლოს გავრცელებულ ციხის კადრებს…

– რაც ხდება, ჯანსაღი პროცესია და ბევრისგან განსხვავებით ტრაგედიად არ მივიჩნევ. ჩვენ საზოგადოება გადავტვირთეთ იმ წარმატებებით და სიახლეებით, რომელიც ამ ქვეყანაში ხდებოდა, ბუნებრივია, შეცდომებთან ერთად – ვინც არ მუშაობს, ის შეცდომებს არ უშვებს. თუმცა იმ შეცდომების მასშტაბი რომ შეადარო იმ წარმატებებს, რაც მართლა იყო, ძლიან უმნიშვნელო იქნება. მე მიმაჩნია, რომ ჩვენ რაიმე დიამეტრული შეცდომა არ დაგვიშვია. აქ მოხდა ერთგვარი კონკურენცია რეალურ საარჩევნო პროექტებსა და ზერეალურ დაპირებებს შორის, ერთგვარ აუქციონს დაემსგავსა არჩევნები, ჩვენს პოლიტიკას (მეტი მუშაობა, მეტი საქმის კეთება, მეტი შედეგი,  ტექნოლოგიური განვითარება, ბიუროკრატიული ბარიერებისგან, კორუფციისგან, კრიმინალისგან გათავისუფლება…) დაუპირისპირდა ამომრჩევლისთვის ბევრად კომფორტული იდეა – ყველაფერი უფასოდ, უმოკლეს ვადებში, უფასო ხვნა-თესვა, უფასო განათლება, მილიარდიანი ფონდი, რამდენიმე ასეული მილიონი იქით, რამდენიმე აქეთ და ა.შ. ბიძინა ივანიშვილის გამოჩენამ ხალხში ძალიან დიდი მოლოდინები გააჩინა. ამომრჩევლისთვის გაუგებარია, რატომ უნდა მოგცეს შენ ხმა მეოთხედ, როცა შეუძლია მოსინჯოს რაღაც სხვაც, აგერ კაცი არის მოსული, მის უკან არის რამდენიმე მილიარდი, მას აქვს გაკეთებული ჭორვილა, ჭორვილა ჰგავს შვეიცარიას და ის ადამიანი მეუბნება, რომ მთელი საქართველო იქნება ჭორვილა. ანუ იქნება შვეიცარია. ჩვენი გეგმები კი უკავშირდებოდა გრძელვადიან ეკონომიკურ პროცესს. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ათჯერ გავზარდეთ ბიუჯეტი, სამჯერ გაიზარდა ეკონომიკის ხვედრითი წილი ერთ სულ მოსახლეზე, ჩვენ მაინც ვერ შევძელით ეკონომიკის იმ დონეზე აყვანა, რომ ამომრჩევლის სტანდარტი ყოფილიყო ოდნავ განსხვავებული. ბევრი მათგანი ძალიან დიდ ავანტიურას წამოეგო, მაგრამ ახლა ხალხს ექნება შედარების საშუალება, ნახავენ რა ვიყავით ჩვენ და რითია ჩვენზე უკეთესი ან უარესი ახალი ხელისუფება.

-რითი ხსნით, განსაკუთრებულად მწვავე მარცხს თბილისში?

– თბილისი განსაკუთრებით სპეციფიკური ქალაქია, ძალიან რთულია თბილისს რომ ასიამოვნო, ასი სიკეთიდან ერთი თუ არ გამოგივიდა, არ მოგიწონეს, ეს ერთი ასს გადაფარავს. ურთულესი სტანდარტების ქალაქია, პირად ურთიერთობებს ძალიან დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ და ეს პირადი ურთიერთობები სამწუხაროდ, საზოგადოებრივ აზროვნებაზე უფრო მაღლა დგას ხოლმე. დარწმუნებული ვარ, რომ მომავალ არჩევნებზე თბილისი იქნება ყველაზე ობიექტური და „ნაციონალური მოძრაობის“ მხარდამჭერი… ქვეყნისთვის ამოსავალი წერტილი უნდა იყოს განვითარება. განვითარების თვალსაზრისით კი ტრაგედია არ არის, თუ ერთი პოლიტიკურ ძალა შეიცვლება მეორე პოლიტიკური ძალით. რამდენად ხარისხიანია ეს პოლიტიკური ძალა და რამდენად პოლიტიკური ძალაა საერთოდ, ეს ცალკე საკითხია… თუ თვალს გადავავლებთ იმ კატაკლიზმებსა და ცვლილებებს, რომელიც საქართველოში მიმდინარეობდა 2004 წლიდან, ხელისუფლება არ იყო მარტივ მდგომარეობაში. ბოლო 20 წლის მანძილზე საქართველო გაღარიბდა 70%-ით, ასეთი რამ გერმანიას არ მოსვლია მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, მაშინ გერმანია 50%-ით გაღარიბდა მხოლოდ. ჩვენს წინაშე მდგარი გამოწვევა იყო ძალიან მტკივნეული და ბევრად რთულად გასაკეთებელი, ვიდრე რომელიმე ქვეყანას ჰქონია ოდესმე –  ჩვენ უნდა აგვეკრიფა აზიური განვითრების ტემპები, დასავლური დემოკრატიის სტანდარტებით. ჩვენ ყველაფერს ვაკეთებდით იმისთვის, რომ დავმსგავსებოდით, გვქონოდა ტაივანის, სინგაპურის მსგავსი ეკონომიკა, თუნდაც თურქეთის მოდელთან დაახლოებული, ათათურქის მოდელების გათვალისწინებით. ამისთვის ჩვენ გვიწევდა ძალიან სწრაფად, ზოგჯერ ქირურგიულადაც გარკვეული რეფორმების გატარება, რისთვისაც საზოგადოების ნაწილი მზად არ იყო და ეს ბუნებრივიცაა. ადამიანებს უჩნდებათ დისკომფორტი, პროტესტი. იოლი არაა განახორციელო კარდინალური რეფორმები, დაწყებული სამართალდამცავი, დამთავრებული ეკონომიკური მიმართულებებით და ადამიანები, რომლებიც შეჩვეულები იყვნენ სულ სხვანაირ ცხოვრებას, ერთბაშად გადაიყვანო რაღაც ლიბერალურ მოდელებზე. ამის გარდა, ქვეყნის ეკონომიკა, მოსახლეობის დიდი ნაწილი, ვერ დაეწია იმ ტემპებს, რომელიც ჩვენ გვქონდა აღებული. იყო ჩავარდნები საზოგადოებასთან კომუნიკაციის თვალსაზრისითაც, ალბათ, უფრო მეტად უნდა მოგვესმინა ხალხისთვის, მეტი კომუნიკაცია გვქონოდა. ჩვენ, 24  საათი ვიყავით შეკეტილები და ვაკეთებდით  იმ საქმეს, რომელშიც ჩვენ დარწუნებულები ვიყავით და ახლაც ეჭვი არ გვეპარება, რომ სწორი იყო და ეს ქვეყანა ნამდვილად წინ წავწიეთ, მაგრამ საზოგადოების რაღაც ნაწილისთვის ეს აღმოჩნდა მიუღებელი.

– თქვით,რომ იყო ბევრი წარმატება, რა მოხდა  რეალურად, ვერ დაინახა ხალხმა ეს სიკეთე?

არა, ხალხმა დაინახა ეს სიკეთე, ნახა, რომ სარგებლის მიღება რეალურია, ეს ადამიანი კი ჰპირდებოდა ბევრად მეტს და გადაწყვიტეს მოესინჯათ. ვხუმრობ კიდეც ხოლმე, ჩვენი სლოგანი „მეტი სარგებელი ხალხს“, ასე გადათარგმნეს მეთქი, შეეცადნენ რაც შეიძლება მეტი სარგებელი მიეღოთ. ეჭვი მეპარება, რომ ეს მეტი სარგებელი მიიღონ, ეს დაპირებები უბრალოდ არარეალურია და არარეალისტური.

– ახსენეთ, ხალხს ექნება შედარების საშუალება. აქ რაღაც ქვეტექსტი არის ის, რომ ხალხს გაუცრუვდება იმედები, ანუ „ნაცმოძრაობის“შემდგომი ნაბიჯები და წარმატება ბევრწილად დამოკიდებული იქნება „ოცნების“წარუმატებელ პოლიტიკაზე, მათი „ჩასვრის“ იმედი გაქვთ?

– არამხოლოდ. პირველ რიგში წარმატებები მინდა ვუსურვო, მე არ ვარ ჩემი ქვეყნის მტერი და მინდა, რომ ჩემზე უკეთესი ადამიანი მოვიდეს და ჩემზე უკეთ გააკეთოს საქმე. მე ვიქნები ბედნიერი და საერთოდ წავალ პოლიტიკიდან თუ ნამდვილად დავინახავ, რომ ვიღაცა ჩემზე წარმატებულად აკეთებს და მე ვყოფილვარ მცდარი ჩემს შეხედულებებში. მე სურვილი მაქვს ვიყო მიუკერძოებელი, ობიექტური კრიტიკაში, არ მინდა ვინმეს ლანძღვით ვიყო დაკავებული და ვიღაცის წარუმატებლობით მოვიპოვო პოლიტიკური ქულები. „ოცნების“ წინააღმდეგ ვინმე რომ წავა, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ის აუცილებლად „ნაციონალური მოძრაობის“ მხარეს შემოტრიალდება. ამისთვის საჭიროა აქტიურად მუშაობა, ხალხთან შეხვედრები, ჩვენ მალე კიდევ უფრო გავაქტიურდებით, უბრალოდ, რაღაც დრო დაგვჭირდა, რომ დაგვესვენა, მე პირადად ძალიან გადაღლილი ვიყავი, იოლი არაა აქტიურად იყო ჩართული საარჩევნო კამპანიაში და შემდეგ წარუმატებლობაც იწვნიო პირველად, მაგრამ  ვინც არ იცის დამარცხების გემო, იმან არ იცის გამარჯვების გემოც. ჩვენ ვიყავით გარკვეულ სფეროებში წარმატებული მენეჯერები, ნანახი გვაქვს წარმატებაც, წარუმატებლობაც, ვიცით რა არის საქმის ნულიდან დაწყება და წარმატების მიღწევა, საერთაშორისო აღიარების მოპოვება, თუმცა ახლა გვაბრალებენ, რომ ეს საერთაშორისო აღიარება და რეიტინგები ჩვენი მოგონილია… ჩვენ ენერგიაც გვაქვს, გამოცდილებაც, კონტაქტებიც და ვაგრძელებთ იგივე მიმართულებით მუშაობას. ჩემთვის პირადად, ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ „ნაციონალური მოძრაობა“ დარჩეს როგორც ქმედითი, ძალიან ეფექტური და გადაიარაღებული ახალი პარტია, რომელიც გააგრძელებს მუშაობას. დასამალი არაფერია, ძალიან ბიუროკრატიული ფორმა ჰქონდა მიღებული პარტიას, 9 წლის განმავლობაში კარდინალურად არაფერი შეგვიცვლია პარტიის სტრუქტურაში, დღეს „ნაციონალურ მოძრაობას სჭირდება გადაიარაღება და ჩვენ ვართ ამ რებრენდინგის და გადაიარაღების სერიოზულ პროცესში. აქამდე ყველა პარტია, რომელიც ჩამოშორდა მმართველობას, გაქრა ისტორიიდან, მე მახარებს ის ფაქტი, რომ „ნაციონალური მოძრაობა“ აგრძელებს თავის მოღვაწეობას, ამჯერად ოპოზიციაში და ამას არა აქვს მნიშვნელობა. თურქეთი აიღეთ მაგალითისთვის. ერდოღანის ერთ დროს უძლიერესი და გავლენიანი პარტია დღეს სადღაც 30%-ს ფლობს თურქეთის პარლამენტში.

– არჩევნების შემდგომ დღეებში, როდესაც დაიწყო ნაციონელბის გადინება „ოცნებაში“,  სოციალურ ქსელში გქონდათ სტატუსი,მიესალმებოდით ამ ფაქტს, რომ „ვირთხები“ მიდიოდნენ და პარტია იწმინდებოდა. ესეც ხომ არ იყო მარცხის ერთ-ერთი მიზეზი? ბევრი უმაქნისი, უმსგავსოიყო „ნაციონალურ მოძრაობაში“, მის ქვედა რგოლებში და ხალხს სწორედ მათთან ჰქონდა უშუალო ურთიერთობა, მათგან გამომდინარე ექმნებოდა წარმოდგენა ხელისუფლებაზე.

– მმართველი პარტიისა და ძლიერი ხელისუფლების ავადმყოფობა და დაავადება არის სწორედ ფილტრების შესუსტება, იმიტომ, რომ ძალიან ბევრი ადამიანი ეტმასნება, ძალიან ბევრ ადამიანს უნდა, რომ ამითი ერთგვარად თავისი სტატუსი, აქტუალურობა და მნიშვნელობა წამოსწიოს. წმენდის არაჩვეულებრივი საშუალება კი სწორედ ასეთი ექსტრემალური სიტუაციები, რყევები და პოლიტიკური კრიზისებია. მე ვთვლი, რომ ვინც ახლა ჩვენს გვერდით დარჩა, ისინი არიან ნამდვილად თავის ღირებულებების ერთგული ადამიანები, ვინც გასამდიდრებლად, სახელის და გავლენების მოსახვეჭად არ ყოფილა პარტიაში და გვამოძრავებდა ერთადერთი მიზანი – ამ ქვეყნის ფეხზე დაყენება და ჩვენ ვთვლით, რომ ეს წარმატებით შევძელით. ამის ერთ-ერთი მაგალითია ხელისუფლების მშვიდობიანი გადაბარება მეორე გაერთიანებაზე. მიუხედავად იმისა, რომ დიდი სიმპათიით ერთმანეთის მიმართ არ გამოვირჩევით და ამაში დასამალი არაფერია, ძალიან ნორმალურად გადავაბარეთ ხელისუფლება ამ ადამიანებს, ყოველგვარი ძიძგილაობის, სროლებისა და უბედურების გარეშე. ამ სასტუმროში („თბილისი მარიოტი“ – სადაც შედგა ინტერვიუ – რ.შ), სადაც ჩვენ ყავას და ჩაის მივირთმევთ, ტანკები იდგნენ და აქედან ესროდნენ პარლამენტის შენობას – ასეთი იყო ხელისუფლების გადაბარების ტრადიცია საქართველოში.

– განხორციელებული დაჭერები შეფასდა პოლიტიკურ დაჭერებად, როგორ ფიქრობთ, პროკურატურა, სასამართლო რომ ნამდვილად რეფორმირებული ყოფილიყო, ასე უცებ გადაეწყობოდა პოლიტიკური დაკვეთების შესრულებაზე? ეს ყველაფერი არასაკმარის რეფორმაზე არ მიუთითებს?

მე არ ვიცი, კონკრეტულად ვინ მუშაობდა ამ საქმეებზე, ვინ აკრიფა ბრალის დადგენილება კომპიუტერში, მაგრამ მე ვიცი, რომ პროკურატურაში მოხდა გარკვეული საკადრო ცვლილებები, ძირითადად დააბრუნეს ძველი, ბიზნესების ლობირების გამო, ჩვენს მიერ გაშვებული თანამშრომლები, ზოგი ძმაკაცობა-ნათესაობის პრინციპით არის მობრუნებული და დარწმუნებული ვარ, ძმაკაცობის პრინციპით მოხდა ამ საქმეებზე მუშაობა. რაც შეეხება პოლიტიზებას, თქვენ თუ მოგისმენიათ ბოლო წლების განმავლობაში ასე ღრმად პოლიტიზებული გამოსვლა ან მთავარი პროკურორის, ან მისი მოადგილის, ჩემი ჩათვლით? მაგალითად, როგორც ისმენთ ბოლო კვირეების განმავლობაში? რაღაც პოლიტიკურ შოუს დაემსგავსა, როდის გვეტყვით? ორშაბათს გეტყვით…

– შეიძლება თქვენ არ გამოსულხართ, მაგრამ იყო დრო, როდესაც ამ ქვეყანაში ჰყვაოდა სატელევიზიო დაჭერები…

– რომელი მაგალითად?

– ირაკლი ოქრუაშვილის განხორციელებული, აბსოლუტური ტელეშოუები.

– მე არ ვამბობ, რომ ყველაფერსვეთანხმები, რაც ადრე იყო, არც მაშინ მომწონდა ოქრუაშვილის მივარდნები საროსკიპოებში, არც ის, თავად რომ აკავებდა ხალხს გენერალური პროკურორი და ეს დღესაც მიუღებელია ჩემთვის. თუ ვინმემ რამე ჩაიდინა 2004 წელს, ეს იმას არ ნიშნავს, იგივე გავიმეორო დღეს, 2012 წელს. როცა წინასაარჩევნო კამპანიისას ქადაგებ, „პირველ რიგში მოვახდენ პროკურატურის დეპოლიტიზირებას“, იმარჯვებ და იგივეს იმორებ… თუ იმაზე გაქვს ამბიცია, რომ ჩვენზე უკეთესი იყო, არ უნდა გაიმეორო ოქრუაშვილის შეცდომები. მე პასუხისმგებელი ვარ ჩემს კარიერაზე, მსგავსი პოლიტიზირებული პროკურატურა, ჩემი მუშაობის პერიოდში, ბოლო ექვსი წლის განმავლობაში, მე არ მახსოვს. მე ბედნიერი, გაბრწყინებული სახით გამოვსულვარ და მითქვამს, რომ ადამიანი დავაკავე, რომ დაელოდეთ კიდევ ძალიან ბევრ ეპიზოდს დავუმატებთ?..

– რაც შეეხება სასამართლო? სასამართლოში ხომ არ მომხდარა საკადრო ცვლილებები.  

– სასამართლომ, ჩემი აზრით, მიიღო ძალიან სამართლიანი გადაწყვეტილება, გირაოთი გამოუშვა ადამიანი, რომელიც არ დაემალა რუსეთის აგრესიას და ავტომატგადაკიდებული, დაჭრილი შევარდა ომში….

ეს სასამართლომ გამოუშვა თუ მოხდა დასავლეთის საშინელი ზეწოლის შემდეგ?

– არა, სასამართლომ მიიღო ეს გადაწყვეტილება. ნებისმიერმა ელჩმა და საერთაშორისო ორგანიზაციამ რაც არ უნდა განაცხადოს, სასამართლო წყვეტს საბოლოო ჯამში ყველაფერს. თუ სასამართლო შეშინებულია, მაშინ სასამართლო არ გამოუშვებდა.

– სერთაშორისო ზეწოლას ვერ უძლებს ადგილობრივი,საქართველოს ხელისუფლება და საქართველოს ხელისუფლება უკვეთავს შემდეგ სასამართლოს.

– არა მგონია, სწორედ რასმუსენის განცხადებების შემდეგ წაუყენეს კალანდაძეს ახალი ბრალდება, შეეცადნენ დაემძიმებინათ მისი მდგომარეობა და მოეთხოვათ მისი წინასწარი პატიმრობა. სასამართლო ნამდვილად სწორ გზაზეა.

– ეს როგორ გავიგოთ, კალანდაძის შემთხვევაში სასამართლო რეფორმირებული გვაქვს და ბაჩო ახალაიას შემთხვევაში არარეფორმირებული?

–  მე პროფესიული ეთიკიდან გამომდინარე, თეა წულუკიანივით და კბილაშვილივით არ ვისაუბრებ, თავს შევიკავებ სასამართლოზე რაიმე კომენტარისგან. არ მაქვს უფლება მათი გადაწყვეტილებები შევაფასო პოლიტიკურად, ეს იქნება ზეწოლა, მნიშვნელობა არა აქვს პოლიტიკური ზეწოლა ხელისუფლებიდანაა თუ ოპოზიციიდან. საერთოდ, მოსამართლეების მიმართ ასეთი ანგაჟირებული იერიშების წინააღმდეგი ვარ. თეა წულუკიანი, რომელიც გვპირდება, რომ მე სასამართლოს გავათავისუფლებ პოლიტიკური წნეხისგან, შემდეგ ბედნიერი სახით გამოდის და ამბობს, მე დავაკავე გენშტაბის უფროსი საკუთარ კაბინეტში, მეორე დღეს კი საერთაშორისო ორგანიზაციებს იწვევს, იწვევს კოტე კუბლაშვილს და მისი თანდასწრებით საუბრობს იმაზე, რომ თურმე მოსამართლეების დასჯის და მათ მიმართ დისციპლინარული  დევნის პრაქტიკა არაფექტურია, არ აკმაყოფილებს და უნდა შეიცვალოს კანონმდებლობა, რომ უკეთესად დასაჯონ არსებული მოსამართლეები… რას ჰგავს ეს, გამაგებინეთ? არის თუ არა ეს პოლიტიკური ზეწოლა? ქართული მართლმსაჯულება და სასამართლო ნამდვილად შემდგარია და ქართული სასამართლო თავის სიტყვას აუცილებლად იტყვის ამ ქვეყანაში და ამაში დარწმუნდება ის პოლიტიკური გუნდი, რომელიც დღეს მოსულია. ვიღაცის ჯიბის სასამართლო ეს ნამდვილად არ იყო, მათ ექნებათ საშუალება იმუშაონ ამ სასამართლოსთან, თვითონაც დარწმუნდებიან. ახლა სამართალდამცავ სისტემაში რაც ხდება, ეს კატასტროფაა. რაღაც რევანშის სუნი უფრო უდის ამას, ძველი გათავისუფლებული პოლიციელები კორუფციისა და კიდევ სხვა მძიმე დანაშაულის ბრალდებით, ან ეჭვებით და ცუდი რეპუტაციით გაშვებული ადამიანები ბრუნდებიან და დგებიან ძირითადი ძალოვანი ორგანოების, მენეჯმენტის სათავეში. რა მოტივაცია უნდა ჰქონდეთ ამ ხალს? მათ ჰქონდათ თავის დროზე ყველანაირი ბერკეტი საიმისოდ, რომ დაედოთ შედეგი. რა შედეგიც გვქონდა ყველას კარგად გვახსოვს, ხომ? სიმართლე გითხრათ, ღარიბაშვილის მიმართ მე პიროვნულად არ ვარ ცუდად განწყობილი, იმიტომ, რომ ეს ადამიანი გამოვიდა და პირველი, რაც თქვა, იყო ის, რომ მე თქვენს პოლიტიკას, სისხლის სამართლისას, შევინარჩუნებ, ანუ ნულოვან ტოლერანტობას. ეს არის დიდი მონაპოვარი და ეს კაცი ხვდება და აანალიზებს და თქვა, რომ მე ამას გავაგრძელებო, რაც ძალიან კარგია, ტაბატაძე და ლაშა ნაცვლიშვილი ამას რამდენად შეძლებენ, ეს მეორე საკითხია. მე დარწმუნებული ვარ, რომ მალე მიხვდება, რომ ამ ადამიანების აშენებული შსს ამ პროდუქტს ნამდვილად ვერ დადებს და ვერ შეინარჩუნებს.

– ეს არ შეიცავს იმ საფრთხეს, რომ ჩამოიშალოს პატრულის სისტემა, რასაც მოჰყვება განუკითხაობა?

– ჯერჯერობით პატრული მუშაობს, პატრული არის ინსტიტუტი, რომლის ჩამოშლაც ადვილი არ არის. პატრულში არის ტრადიციები, პატრულში გაიზარდა პატრულ-ინსპექტორებისა და მათი ზემდგომების თაობა, რომლებსაც ასევე უშვებენ სამსახურებიდან. თუმცა ყველა რიგითმა იცის თავისი  უფლება-მოვალეობა, მაგრამ ამ რიგითს უნდა მუდმივი პატრონობა, მუდმივი განათლება, იქ უნდა იყოს დაწინაურების ობიექტური სისტემა, კარიერული წინსვლის კიბე, წახალისების სისტემა, სოციალური გარანტიები. საფრთხე არსებობს, მაგრამ პატრულის დაშლა, ეს შეიძლება იყოს ძალიან გრძელვადიანი პროცესი. ეს ერთ კვირაში და ორ კვირაში არ ჩამოიშლება.

– როგორ ფიქრობთ, გაგრძელდება დაჭერები? ფაქტია, რომ ეს ხელისუფლება ვერ სთავაზობს ხალხს პურს და იძულებულნი არიან გადავიდნენ სანახაობაზე – დაჭერებზე.

– არა მგონია, მათ ჰქონდეთ ამის სურვილი, მაგრამ სჭირდებათ, იმიტომ რომ ხალხს ჰპირდებოდნენ დავიჭერთ და ციხეში ჩავყრით ამათ დიდ ნაწილს, იმიტომ რომ ესენი არიან კაციჭამიები და ა.შ. დაჭერები მათ სჭირდებათ იმ წარუმატებლობის გადასაფარად, რაც მათ ელით. დღევანდელი კვერცხი, რომელსაც ვერ მიიღებს საზოგადოება, უნდა გადაიფაროს, ასე ვთქვათ, დაკავებული ჩინოვნიკებით, რომლებისგანაც შეეცდებიან, რომ შექმნან გარკვეული დემონები, რომლებიც ადამიანებს სჭამდნენ, ხარშავდნენ, ხოცავდნენ… მაგრამ რამდენ ხანს გასტანს ეს? რამდენიმე თვე შეიძლება ეს საკვები აჭამო ამომრჩეველს, მაგრამ მოვა გაზაფხული და ადამიანებს მოუნდებათ სამედიცინო დაწესებულებაში უფასოდ მისვლა გამოკვლევაზე, გლეხს მოუნდება უფასო ხვნა-თესვა, რამდენი ჩინოვნიკიც გინდა დაიჭირე, დაჭერილი ჩინოვნიკი პურს, ხორბალს და ყველს მისცემს გლეხს? კბილებს ჩაუსვამს დაზღვეულ ადამიანს, ოპერაციას გაუკეთებს? ამიტომ ეს არის ძალიან სუსტი ტალღა, რომელსაც ესენი ვერ აწევენ ჩემი აზრით. ადამიანის დაჭერა არ არის მარტივი. ამას სჭირდება ნებისყოფა, ძალიან დიდი შინაგანი ენერგია, დიდი ლეგიტიმაცია, საზოგადოებრივი აზრის მხარდაჭერა. მე ვგულისხმობ პოლიტიკურ დაჭერებს. ამ ტალღას ვერ აწევენ, იმიტომ რომ დაჭერას სხვა თვისებები სჭირდება, რომელიც მათ არ აქვთ ნამდვილად. მათ აქვთ ბოღმა, მათ აქვთ ყოჩობის სურვილი ამომრჩეველთან, რომ გამოჩნდნენ ძლევამოსილები. ესაა რევანშისტული მთავრობა. პარლამენტში საუბარი მიდის მუდმივმოქმედ საგამოძიებო კომისიაზე, რომლის თავმჯდომარეც მუდმივად იქნება თინა ხიდაშელი. თინა ხიდაშელი მუდმივად იქნება დასაქმებული და მას ექნება საშუალება, რომ მუდმივად, პოლიტიკური შოუები დადგას პარლამენტში. ეს მაშინ, როცა მათ განკარგულებაშია შსს, პროკურატურა, ფინანსური პოლიცია, ძალიან ბევრი მაკონტროლებელი ორგანო, რომელსაც შეუძლია აკადემიურად დაიწყოს საქმის გამოძიება და დაამთავროს, გადასცეს სასამართლოს. ესაა რიტორიკა – ჩვენ მოვედით იმიტომ, რომ თქვენ გაჩვენოთ სეირი. ეს ჩვენების სერია დიდი ხანი ვერ გაგრძელდება, ამ საკენკს საზოგადოება დიდი ხანი არ აკრეფავს.

გამორიცხავთ, რომ  ხიდაშელის კომისია დაერიოსთვითონ ოცნებისმიტრებსაც?

– არაა გამორიცხული, იმიტომ რომ „ოცნება“ ჭრელი წარმონაქმნია, „ქართული ოცნება“ არ არის პოლიტიკური პარტია. „ქართული ოცნება“ არის ერთადერთი იდეის გარშემო გაერთიანებული – ეს არის ზიზღი და შიში „ნაციონალური მოძრაობის“, იმიტომ რომ ყველა ვართ ცოცხლები და ყველას გვაქვს გონება გახსნილი, ყველას გვაქვს ენერგია და სურვილი ჯანსაღი ოპონირების. არა მგონია „ოცნებამ“ დიდხანს შეინარჩუნოს ერთიანობა, საკონსტიტუციო უმრავლესობა ვერ აიღეს, ვერც აიღებენ და დაკარგავენ „ნაციონალური მოძრაობის“ წინააღდეგ ბრძოლის მოტივაციას. ჩვენთან ძიძგილაობა მობეზრდებათ და დაერევიან ერთმანეთს. „ოცნება“ არაა იდეის გარეშემო შეკრებილი ხალხი, ესაა დაბოღმილი, გამდიდრების მოსურნე ხალხის ჯგუფი, ცხადია, იქ ბევრი ღირსეული ადამიანია, რომლის ინტელექტს, წარსულს, პატივს ვცემ, მაგრამ უმეტესობას მერკანტილური ინტერესები აქვს, ცოტა ხანში ღარიბაშვილს, ივანიშვილს, მინისტრებს დაუდგებათ მათი პარლამენტარების რიგები, რომლებიც მოითხოვენ ბიზნესებს, წილებს, მიადგებიან მათი აქტივისტები, „დამასაქმე“, „მე მინდა ბიზნესი“, ყველას ყველაფერს ვერ შეუსრულებენ და დაიწყება გაღიზიანება, რღვევა.

 

„რუსუდან კარავში შედი“ -დან – „შედი ქალო, „ბუტკაში“-მდე

ტრაგედიიდან კიჩამდე – სააკაძის კარავიდან ივანიშვილის „ბუტკა“-მდე

კადრი ფილმიდან "გიორგი სააკაძე"

კადრი ფილმიდან “გიორგი სააკაძე”

(5 ნოემბერი, 2012 წელი, გაზეთი “პრაიმტაიმი”).

რეზო შატაკიშვილი

„რუსუდან, შედი კარავში!“ – არავინ იცის, მართლაც ასე მიმართა თუ არა, სააკაძემ თავის თანამეცხედრეს, ეს ფილმის რეალობაა – ასე ხორავას გიორგი სააკაძე მიმართავს ვერიკო ანჯაფარიძის რუსუდანს.
„შედი, ქალო „ბუტკაში“ – კი ნამდვილად ბრძანა ივანიშვილმა მაღალი ტრიბუნიდან. სააკაძის ტრაგედია და ივანიშვილის ჩამოფასებული იუმორი.
ტრაგედიიდან კიჩამდე – სააკაძის კარავიდან ივანიშვილის „ბუტკა“-მდე.

 

ესეც ჩვენი აღმაფრენის დაღმართი და ამ ორ წერტილს შორის გამომწყვდეული ისტორია. კარავი არაერთგან ფიგურირებს საქართველოს ძველ და ახალ, უახლეს ისტორიაში. ხან კარვის სახით, ხანაც საკნის და ხანაც აგერ უკვე „ბუტკის“ სახით. თუ ისტორიას „კარვულ-ბუტკური“ გადასახედიდან გადავხედავთ, საინტერესო სურათს მივიღებთ.
მართლაც არავინ იცის, მართლაც კარავში იხილა თუ არა სააკაძის მეუღლემ პაატას მოკვეთილი თავი, მაგრამ კარავი ნამდვილად ფიგურირებს სააკაძის ბიოგრაფიაში – სხვა ეპიზოდში – კერძოდ, წავკისის ტრაგედიაში. ფარსადან ციციშვილისა და შადიმან ბარათაშვილის გეგმით, სააკაძე წავკისს მიიწვიეს, მეფესთან სანადიროდ, რომ იმ ღამეს თავს დასხმოდნენ და მოეკლათ. სააკაძე ერთი მხლებლის ამარა ეწვია სიძეს, „ღვინო დალია, თავის კარავში შევიდა, რათა დაისვენოს და დილით ნადირობას შეუდგეს“. არადა, მასზე იწყებოდა ნადირობა, მაგრამ ვერ დაიწყო – ბააკა ხერხეულიძემ მოახერხა და გააფრთხილა – მოურავი ახალუხის ამარა გავარდა კარავიდან, მხოლოდ ხმლის აღება მოასწრო. ბააკა ხერხეულიძეს ძვირი დაუჯდა სააკაძის გადარჩენა – „დააჭრეს ცხვირ-პირი“.
კარავში უპირებდნენ მოკვლას ქეთევან დედოფლის მეთაურობით აჯანყებული კახელები მოღალატე კოსტანტინე-მირზას. ეს მაშინ, როცა კონსტანტინემ კახელების და ყიზილბაშების ჯარით შირვანზე გაილაშქრა, ოსმალთაგან შაქი გაანთავისუფლა, მაგრამ შემახს რომ მიადგა, ვეღარ სძლია ოსმალებს, ქართველებმა დრო იხელთეს. კონსტანტინეს კარავს ქართველთა რაზმი დარაჯობდა, სწორედ ეს რაზმი შეიჭრა ყიჟინით კარავში მის მოსაკლავად, მაგრამ კონსტანტინემ თავს უშველა – ხმლით კარვის უკანა კალთა გააპო და გავარდა. ძმისა და მამის მკვლელი, სამშობლოს მოღალატე მაინც ჩააძაღლეს ბელაქნის წყალზე გამართულ ბრძოლაში.

მოკლედ, კარავი იყო ადგილი – პოლიტიკური ანგარისსწორების… ისე, ქართულ პოლიტიკაში, ყველაზე შთამბეჭდავი შინაარსი, „კარავმა“ სააკაძემდე ბევრად ადრე შეიძინა – ეს თამარის დროს იყო, როცა აბუნტებულმა დიდგვაროვნებმა თამარს თანამდებობებიდან გადააყენებინეს უგვარონი – აფრიდონი და ყუბასარი, და როცა დიდებულები ერთმანეთს დაერივნენ გამოთავისუფლებული თანამდებობებისთვის, ასპარეზზე მაშინ გამოვიდა „კარავი“ – მეჭურჭლეთუხუცესმა ყუთლუ ასლანმა (რომელიც ამირსპასალარობისკენ იწევდა) და მისმა დასმა, როგორც თამარის ისტორიკოსი გვამცნობს „უცხოდ მოსაგონებელი“ რამ განიზარახა და მოიმოქმედა – მოითხოვა ისანში, თამარის სასახლესთან დაარსებულიყო „კარავი“ – მუდმივმოქმედი საკანონმდებლო ორგანო. კარავს უნდა ჰქონოდა უმაღლესი მართლმსაჯულების ფუნქცია, უფლება უმაღლესი მოხელეების დანიშვნა-გადაყენების, თამარი მხოლოდ აღმასრულებელ ხელისუფლად რჩებოდა. მონარქია იზღუდებოდა, რაც შემდგომი ეპოქების გადასახედიდან პროგრესულადაც შეფასდა, როგორც მცდელობა კონსტიტუციურ მონარქიაზე გადასვლის, პარლამენტარიზმის ჩასახვის. მაგრამ მაშინ, თამარმა, იგრძნო რა, რომ ამით მისი მეფობის დასასრული იწყებოდა, დიპლომატიური სვლით, ხვაშაქ ცოქილისა და კრავაი ჯაყელის მეოხებით, გაანეიტრალა პარლამენტარიზმის სიო. ამბოხებულებმა ისევ თამარს შეჰფიცეს ერთგულება და არ „გაიშალა“. თამარის ისტორიკოსის მეოხებით კი ყუთლუ-არსლანი ისტორიაში დარჩა როგორც „ბიჭი, რომელმაც ჯორის ორბუნებოვნება გამოიჩინა“…

 

კარავი ისტორიაში ჩაიკარგება, გავა მრავალი საუკუნე და „კარვის“ ფენომენი ამოყვინთავს. და სად? ზედ პარლამენტის წინ. როგორც ედუარდ შევარდნაძე იტყოდა, ყუთლუ-არსლანი რომ ცოცხალი ყოფილიყო საფლავში გადატრიალდებოდა 🙂 – ეს ღიმილი, როგორც აკაკი იტყოდა, ცრემლზე უფრო მწარეა – კარვებით დაიწყო უახლესი ისტორიის ტრაგიკული ხანა. ეს კარვები ზვიად გამსახურდიას მომხრეებმა გაშალეს რუსთაველზე, პარლამენტის შენობის წინ (მაშინ მთავრობის სახლად იწოდებოდა). ამ კარვებმა ახალი ფენომენი შვა „კარვის ქალები“… კარავი –  ავადმოსაგონრად იქცა. საზოგადოების ნაწილში ეს კარვები აგრესიას იწვევდა და იწვევს იმ ადამიანების გამო, ვინც მაშინ კარვებში იყვნენ და გამსახურდიას იცავდნენ, მაგრამ საზოგადოების დიდი ნაწილისთვის, კარავი განზოგადდა და არეულობის, ქაოსის ატრუბუტად იქცა. არცაა გასაკვირი ხალხში რომ ამ ემოციას იწვევს. ამ ემოციას რომ იწვევს, ეს სამიოდე წლის წინაც გამოჩნდა, როდესაც ბურჯანაძის მეთაურობით ოპოზიციამ თბილისში კარვების დადგმა განიზრახა და დაიწყო. ხალხს ამ კარვებმა ის კარვები გაახსენა და კარვებს მალე საკნები ჩაანაცვლეს, სიმბოლურადაც „დატუმბეს“ – რომ სააკაშვილმა ქვეყანა საკნად გადააქცია. თუმცა,  ტელევიზიასთან, რუსთაველზე და მრავალ სხვაგან გამოფენილი საკნები, მაინცდამაინც არ ჰგავდა საკნებს, გალიებს უფრო ჰგავდა. მაშინდელი ხელისუფლება აპელირებდა კიდეც ამაზე და გალიებად იხსენიებდა. მაშინ ოპოზიციამ დიდად ვერ ილომ-გალია. საკნები აიღეს.

 

ბოლო წლების თბილისში ისევ გამოჩნდა კარვები – ამჯერად უკვე სხვაგვარი დანიშნულებით, კვირაობით კარავს დასცემდნენ ხოლმე მარჯანიშვილის მოედანზე, თავისუფლებაზე, სხვა საკვანძო ადგილებში და იყო ერთი „იარმურკა“ – ვაჭრობა. ეს კარვები, თავისი ფორმით იმდენად ჰგავდა სააკაძის კარავს, გადასაღები მოედნიდან მოპარული გეგონებოდა, და ცოტაც და პირზე მოგადგებოდა – „შედი რუსუდან კარავში“.
კარავმა ბოლოს წინასაარჩევნო პერიოდშიც გაიელვა – ალაგ-ალაგ „ოცნებამ“ კარავი დასცა – აქაოდა, ოფისები ვერ გვიქირავია – მესაკუთრეები არ გვაქირავებენ ხელისუფლების შიშითო.
ეს „კარავიადა“ საბოლოოდ დაგვირგვინდა ივანიშვილის ანეკდოტით – „შედი ქალო ბუტკაში“. ამ უკბილო ანეკდოტმა, არა დადგმულმა „ბუტკამ“ ან იქ შეყვანილმა ქალმა, უბრალოდ ნათქვამმა „ბუტკამ“ წრედი შეკრა. კარავი-საკანი-„ბუტკა“… ოპოზიციის ჯამბაზის, ვანო ჯავახიშვილის არ იყოს, მართლაც და რამ გაახსენა, საიდან გაახსენდა ივანიშვილს „ბუტკა“?
„ბუტკა“ – ეს 90-იანი და შემდგომი (განსაკუთრებით 90-იანი) წლების ფინთადმოსაგონარი ატრიბუტი. როცა თბილისი და არა მარტო თბილისი იყო ნაქცევი ერთ დიდ „ბუტკნარად“. ქართველი ქალები სერიულად იქცნენ „ბუტკის ქალებად“ – „ბუტკა“ კარგა ხანს რჩებოდა თავის გატანის, შიმშილისგან თავის დაღწევის ერთადერთ თუ არა, ერთ-ერთ წამყვან საშუალებად, როგორც მათთვის, ვისაც სადმე „ბუტკა“ ედგა, ისე მათთვის ვინც იქ იყო დასაქმებული (მერე რა რომ მიზერულ ხელფასად მუშაობდნენ – ათას ინფლაციაზე გადამხტარ კუპონებსა, რუსულ მანეთებსა თუ ოდნავ მოგვიანებით შემოსულ თითოოროლა ლარზე). ეს „ბუტკები“ გადარჩენის საშუალება იყო სხვათათვის – ბიჭებისთვის ვინც მაყუთს აწერდა, ასევე მათთვისაც ვისაც შეეძლო ნისიად – ჩაწერით გამოეტანა ლუკმა-პური და შიმშილი მოეკლა. „ბუტკებს“ მიჰქონდა თბილისის ქუჩები, წლები დასჭირდა „ბუტკნარის“ „გაჩეხვას“. ახლა თბილისში ალაგ-ალაგ თუ ნახავ „ნუგეშის“, ან სხვა რომელიმე კომპანიის „ბუტკას“ „სანუგეშოდ“.
გამოვიარეთ კარვების ხანა.
გამოვიარეთ „ბუტკნარის“ ხანა.
გამოვიარეთ საკნების ხანა.
და ბიძინამ „ბუტკაო“… რა არის ეს, ვადაგასული, ჩამოფასებული ანეკდოტი თუ მინიშნება კარვების, საკნების, „ბუტკების“ ხანის კვლავაც აღირძინებაზე? მე მგონი, მაინც ვადაგასული იუმორია, უტყუარი საბუთი – დღევანდელი პოლიტიკური კიჩისა.

 

%d bloggers like this: