Tag Archives: ოპოზიცია

დავით საყვარელიძე: „მომავალ არჩევნებზე თბილისი იქნება ყველაზე ობიექტური და „ნაციონალური მოძრაობის“ მხარდამჭერი“

davit sayvarelidze

„ქართული სასამართლო თავის სიტყვას აუცილებლად იტყვის ამ ქვეყანაში და ამაში დარწმუნდება ის პოლიტიკური გუნდი, რომელიც დღეს მოსულია ხელისუფლებაში“

 „პატრულის ჩამოშლა ადვილი არ არის, ეს შეიძლება იყოს ძალიან გრძელვადიანი პროცესი. ეს ერთ-ორ კვირაში არ ჩამოიშლება“

რეზო შატაკიშვილი

(ინტერვიუ დაიბეჭდა ”პრაიმტაიმში”).

რატომ ვერ გაგრძელდება დიდხანს დაჭერები და რა  სიურპრიზები ელის ივანიშვილის ხელისუფლებას სააკაშვილის მიერ რეფორმირებული სასამართლოსგან? რა ავანტიურას წამოეგო ამომრჩეველი და რისი იმედი აქვთ ნაციონალებს მომავალ არჩევნებში?

„პრაიმტაიმი“ პარლამენტარ დავით საყვარელიძეს ესაუბრება.

– უკვე ამ გადასახედიდან, როგორ ფიქრობთ,რა იყო არჩევნების წაგების მიზეზები? მე მგონი, ცოტა ზედაპირულია, მარცხი დაბრალდეს მხოლოდ ბოლოს გავრცელებულ ციხის კადრებს…

– რაც ხდება, ჯანსაღი პროცესია და ბევრისგან განსხვავებით ტრაგედიად არ მივიჩნევ. ჩვენ საზოგადოება გადავტვირთეთ იმ წარმატებებით და სიახლეებით, რომელიც ამ ქვეყანაში ხდებოდა, ბუნებრივია, შეცდომებთან ერთად – ვინც არ მუშაობს, ის შეცდომებს არ უშვებს. თუმცა იმ შეცდომების მასშტაბი რომ შეადარო იმ წარმატებებს, რაც მართლა იყო, ძლიან უმნიშვნელო იქნება. მე მიმაჩნია, რომ ჩვენ რაიმე დიამეტრული შეცდომა არ დაგვიშვია. აქ მოხდა ერთგვარი კონკურენცია რეალურ საარჩევნო პროექტებსა და ზერეალურ დაპირებებს შორის, ერთგვარ აუქციონს დაემსგავსა არჩევნები, ჩვენს პოლიტიკას (მეტი მუშაობა, მეტი საქმის კეთება, მეტი შედეგი,  ტექნოლოგიური განვითარება, ბიუროკრატიული ბარიერებისგან, კორუფციისგან, კრიმინალისგან გათავისუფლება…) დაუპირისპირდა ამომრჩევლისთვის ბევრად კომფორტული იდეა – ყველაფერი უფასოდ, უმოკლეს ვადებში, უფასო ხვნა-თესვა, უფასო განათლება, მილიარდიანი ფონდი, რამდენიმე ასეული მილიონი იქით, რამდენიმე აქეთ და ა.შ. ბიძინა ივანიშვილის გამოჩენამ ხალხში ძალიან დიდი მოლოდინები გააჩინა. ამომრჩევლისთვის გაუგებარია, რატომ უნდა მოგცეს შენ ხმა მეოთხედ, როცა შეუძლია მოსინჯოს რაღაც სხვაც, აგერ კაცი არის მოსული, მის უკან არის რამდენიმე მილიარდი, მას აქვს გაკეთებული ჭორვილა, ჭორვილა ჰგავს შვეიცარიას და ის ადამიანი მეუბნება, რომ მთელი საქართველო იქნება ჭორვილა. ანუ იქნება შვეიცარია. ჩვენი გეგმები კი უკავშირდებოდა გრძელვადიან ეკონომიკურ პროცესს. მიუხედავად იმისა, რომ ჩვენ ათჯერ გავზარდეთ ბიუჯეტი, სამჯერ გაიზარდა ეკონომიკის ხვედრითი წილი ერთ სულ მოსახლეზე, ჩვენ მაინც ვერ შევძელით ეკონომიკის იმ დონეზე აყვანა, რომ ამომრჩევლის სტანდარტი ყოფილიყო ოდნავ განსხვავებული. ბევრი მათგანი ძალიან დიდ ავანტიურას წამოეგო, მაგრამ ახლა ხალხს ექნება შედარების საშუალება, ნახავენ რა ვიყავით ჩვენ და რითია ჩვენზე უკეთესი ან უარესი ახალი ხელისუფება.

-რითი ხსნით, განსაკუთრებულად მწვავე მარცხს თბილისში?

– თბილისი განსაკუთრებით სპეციფიკური ქალაქია, ძალიან რთულია თბილისს რომ ასიამოვნო, ასი სიკეთიდან ერთი თუ არ გამოგივიდა, არ მოგიწონეს, ეს ერთი ასს გადაფარავს. ურთულესი სტანდარტების ქალაქია, პირად ურთიერთობებს ძალიან დიდ მნიშვნელობას ანიჭებენ და ეს პირადი ურთიერთობები სამწუხაროდ, საზოგადოებრივ აზროვნებაზე უფრო მაღლა დგას ხოლმე. დარწმუნებული ვარ, რომ მომავალ არჩევნებზე თბილისი იქნება ყველაზე ობიექტური და „ნაციონალური მოძრაობის“ მხარდამჭერი… ქვეყნისთვის ამოსავალი წერტილი უნდა იყოს განვითარება. განვითარების თვალსაზრისით კი ტრაგედია არ არის, თუ ერთი პოლიტიკურ ძალა შეიცვლება მეორე პოლიტიკური ძალით. რამდენად ხარისხიანია ეს პოლიტიკური ძალა და რამდენად პოლიტიკური ძალაა საერთოდ, ეს ცალკე საკითხია… თუ თვალს გადავავლებთ იმ კატაკლიზმებსა და ცვლილებებს, რომელიც საქართველოში მიმდინარეობდა 2004 წლიდან, ხელისუფლება არ იყო მარტივ მდგომარეობაში. ბოლო 20 წლის მანძილზე საქართველო გაღარიბდა 70%-ით, ასეთი რამ გერმანიას არ მოსვლია მეორე მსოფლიო ომის შემდეგ, მაშინ გერმანია 50%-ით გაღარიბდა მხოლოდ. ჩვენს წინაშე მდგარი გამოწვევა იყო ძალიან მტკივნეული და ბევრად რთულად გასაკეთებელი, ვიდრე რომელიმე ქვეყანას ჰქონია ოდესმე –  ჩვენ უნდა აგვეკრიფა აზიური განვითრების ტემპები, დასავლური დემოკრატიის სტანდარტებით. ჩვენ ყველაფერს ვაკეთებდით იმისთვის, რომ დავმსგავსებოდით, გვქონოდა ტაივანის, სინგაპურის მსგავსი ეკონომიკა, თუნდაც თურქეთის მოდელთან დაახლოებული, ათათურქის მოდელების გათვალისწინებით. ამისთვის ჩვენ გვიწევდა ძალიან სწრაფად, ზოგჯერ ქირურგიულადაც გარკვეული რეფორმების გატარება, რისთვისაც საზოგადოების ნაწილი მზად არ იყო და ეს ბუნებრივიცაა. ადამიანებს უჩნდებათ დისკომფორტი, პროტესტი. იოლი არაა განახორციელო კარდინალური რეფორმები, დაწყებული სამართალდამცავი, დამთავრებული ეკონომიკური მიმართულებებით და ადამიანები, რომლებიც შეჩვეულები იყვნენ სულ სხვანაირ ცხოვრებას, ერთბაშად გადაიყვანო რაღაც ლიბერალურ მოდელებზე. ამის გარდა, ქვეყნის ეკონომიკა, მოსახლეობის დიდი ნაწილი, ვერ დაეწია იმ ტემპებს, რომელიც ჩვენ გვქონდა აღებული. იყო ჩავარდნები საზოგადოებასთან კომუნიკაციის თვალსაზრისითაც, ალბათ, უფრო მეტად უნდა მოგვესმინა ხალხისთვის, მეტი კომუნიკაცია გვქონოდა. ჩვენ, 24  საათი ვიყავით შეკეტილები და ვაკეთებდით  იმ საქმეს, რომელშიც ჩვენ დარწუნებულები ვიყავით და ახლაც ეჭვი არ გვეპარება, რომ სწორი იყო და ეს ქვეყანა ნამდვილად წინ წავწიეთ, მაგრამ საზოგადოების რაღაც ნაწილისთვის ეს აღმოჩნდა მიუღებელი.

– თქვით,რომ იყო ბევრი წარმატება, რა მოხდა  რეალურად, ვერ დაინახა ხალხმა ეს სიკეთე?

არა, ხალხმა დაინახა ეს სიკეთე, ნახა, რომ სარგებლის მიღება რეალურია, ეს ადამიანი კი ჰპირდებოდა ბევრად მეტს და გადაწყვიტეს მოესინჯათ. ვხუმრობ კიდეც ხოლმე, ჩვენი სლოგანი „მეტი სარგებელი ხალხს“, ასე გადათარგმნეს მეთქი, შეეცადნენ რაც შეიძლება მეტი სარგებელი მიეღოთ. ეჭვი მეპარება, რომ ეს მეტი სარგებელი მიიღონ, ეს დაპირებები უბრალოდ არარეალურია და არარეალისტური.

– ახსენეთ, ხალხს ექნება შედარების საშუალება. აქ რაღაც ქვეტექსტი არის ის, რომ ხალხს გაუცრუვდება იმედები, ანუ „ნაცმოძრაობის“შემდგომი ნაბიჯები და წარმატება ბევრწილად დამოკიდებული იქნება „ოცნების“წარუმატებელ პოლიტიკაზე, მათი „ჩასვრის“ იმედი გაქვთ?

– არამხოლოდ. პირველ რიგში წარმატებები მინდა ვუსურვო, მე არ ვარ ჩემი ქვეყნის მტერი და მინდა, რომ ჩემზე უკეთესი ადამიანი მოვიდეს და ჩემზე უკეთ გააკეთოს საქმე. მე ვიქნები ბედნიერი და საერთოდ წავალ პოლიტიკიდან თუ ნამდვილად დავინახავ, რომ ვიღაცა ჩემზე წარმატებულად აკეთებს და მე ვყოფილვარ მცდარი ჩემს შეხედულებებში. მე სურვილი მაქვს ვიყო მიუკერძოებელი, ობიექტური კრიტიკაში, არ მინდა ვინმეს ლანძღვით ვიყო დაკავებული და ვიღაცის წარუმატებლობით მოვიპოვო პოლიტიკური ქულები. „ოცნების“ წინააღმდეგ ვინმე რომ წავა, ეს იმას არ ნიშნავს, რომ ის აუცილებლად „ნაციონალური მოძრაობის“ მხარეს შემოტრიალდება. ამისთვის საჭიროა აქტიურად მუშაობა, ხალხთან შეხვედრები, ჩვენ მალე კიდევ უფრო გავაქტიურდებით, უბრალოდ, რაღაც დრო დაგვჭირდა, რომ დაგვესვენა, მე პირადად ძალიან გადაღლილი ვიყავი, იოლი არაა აქტიურად იყო ჩართული საარჩევნო კამპანიაში და შემდეგ წარუმატებლობაც იწვნიო პირველად, მაგრამ  ვინც არ იცის დამარცხების გემო, იმან არ იცის გამარჯვების გემოც. ჩვენ ვიყავით გარკვეულ სფეროებში წარმატებული მენეჯერები, ნანახი გვაქვს წარმატებაც, წარუმატებლობაც, ვიცით რა არის საქმის ნულიდან დაწყება და წარმატების მიღწევა, საერთაშორისო აღიარების მოპოვება, თუმცა ახლა გვაბრალებენ, რომ ეს საერთაშორისო აღიარება და რეიტინგები ჩვენი მოგონილია… ჩვენ ენერგიაც გვაქვს, გამოცდილებაც, კონტაქტებიც და ვაგრძელებთ იგივე მიმართულებით მუშაობას. ჩემთვის პირადად, ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ „ნაციონალური მოძრაობა“ დარჩეს როგორც ქმედითი, ძალიან ეფექტური და გადაიარაღებული ახალი პარტია, რომელიც გააგრძელებს მუშაობას. დასამალი არაფერია, ძალიან ბიუროკრატიული ფორმა ჰქონდა მიღებული პარტიას, 9 წლის განმავლობაში კარდინალურად არაფერი შეგვიცვლია პარტიის სტრუქტურაში, დღეს „ნაციონალურ მოძრაობას სჭირდება გადაიარაღება და ჩვენ ვართ ამ რებრენდინგის და გადაიარაღების სერიოზულ პროცესში. აქამდე ყველა პარტია, რომელიც ჩამოშორდა მმართველობას, გაქრა ისტორიიდან, მე მახარებს ის ფაქტი, რომ „ნაციონალური მოძრაობა“ აგრძელებს თავის მოღვაწეობას, ამჯერად ოპოზიციაში და ამას არა აქვს მნიშვნელობა. თურქეთი აიღეთ მაგალითისთვის. ერდოღანის ერთ დროს უძლიერესი და გავლენიანი პარტია დღეს სადღაც 30%-ს ფლობს თურქეთის პარლამენტში.

– არჩევნების შემდგომ დღეებში, როდესაც დაიწყო ნაციონელბის გადინება „ოცნებაში“,  სოციალურ ქსელში გქონდათ სტატუსი,მიესალმებოდით ამ ფაქტს, რომ „ვირთხები“ მიდიოდნენ და პარტია იწმინდებოდა. ესეც ხომ არ იყო მარცხის ერთ-ერთი მიზეზი? ბევრი უმაქნისი, უმსგავსოიყო „ნაციონალურ მოძრაობაში“, მის ქვედა რგოლებში და ხალხს სწორედ მათთან ჰქონდა უშუალო ურთიერთობა, მათგან გამომდინარე ექმნებოდა წარმოდგენა ხელისუფლებაზე.

– მმართველი პარტიისა და ძლიერი ხელისუფლების ავადმყოფობა და დაავადება არის სწორედ ფილტრების შესუსტება, იმიტომ, რომ ძალიან ბევრი ადამიანი ეტმასნება, ძალიან ბევრ ადამიანს უნდა, რომ ამითი ერთგვარად თავისი სტატუსი, აქტუალურობა და მნიშვნელობა წამოსწიოს. წმენდის არაჩვეულებრივი საშუალება კი სწორედ ასეთი ექსტრემალური სიტუაციები, რყევები და პოლიტიკური კრიზისებია. მე ვთვლი, რომ ვინც ახლა ჩვენს გვერდით დარჩა, ისინი არიან ნამდვილად თავის ღირებულებების ერთგული ადამიანები, ვინც გასამდიდრებლად, სახელის და გავლენების მოსახვეჭად არ ყოფილა პარტიაში და გვამოძრავებდა ერთადერთი მიზანი – ამ ქვეყნის ფეხზე დაყენება და ჩვენ ვთვლით, რომ ეს წარმატებით შევძელით. ამის ერთ-ერთი მაგალითია ხელისუფლების მშვიდობიანი გადაბარება მეორე გაერთიანებაზე. მიუხედავად იმისა, რომ დიდი სიმპათიით ერთმანეთის მიმართ არ გამოვირჩევით და ამაში დასამალი არაფერია, ძალიან ნორმალურად გადავაბარეთ ხელისუფლება ამ ადამიანებს, ყოველგვარი ძიძგილაობის, სროლებისა და უბედურების გარეშე. ამ სასტუმროში („თბილისი მარიოტი“ – სადაც შედგა ინტერვიუ – რ.შ), სადაც ჩვენ ყავას და ჩაის მივირთმევთ, ტანკები იდგნენ და აქედან ესროდნენ პარლამენტის შენობას – ასეთი იყო ხელისუფლების გადაბარების ტრადიცია საქართველოში.

– განხორციელებული დაჭერები შეფასდა პოლიტიკურ დაჭერებად, როგორ ფიქრობთ, პროკურატურა, სასამართლო რომ ნამდვილად რეფორმირებული ყოფილიყო, ასე უცებ გადაეწყობოდა პოლიტიკური დაკვეთების შესრულებაზე? ეს ყველაფერი არასაკმარის რეფორმაზე არ მიუთითებს?

მე არ ვიცი, კონკრეტულად ვინ მუშაობდა ამ საქმეებზე, ვინ აკრიფა ბრალის დადგენილება კომპიუტერში, მაგრამ მე ვიცი, რომ პროკურატურაში მოხდა გარკვეული საკადრო ცვლილებები, ძირითადად დააბრუნეს ძველი, ბიზნესების ლობირების გამო, ჩვენს მიერ გაშვებული თანამშრომლები, ზოგი ძმაკაცობა-ნათესაობის პრინციპით არის მობრუნებული და დარწმუნებული ვარ, ძმაკაცობის პრინციპით მოხდა ამ საქმეებზე მუშაობა. რაც შეეხება პოლიტიზებას, თქვენ თუ მოგისმენიათ ბოლო წლების განმავლობაში ასე ღრმად პოლიტიზებული გამოსვლა ან მთავარი პროკურორის, ან მისი მოადგილის, ჩემი ჩათვლით? მაგალითად, როგორც ისმენთ ბოლო კვირეების განმავლობაში? რაღაც პოლიტიკურ შოუს დაემსგავსა, როდის გვეტყვით? ორშაბათს გეტყვით…

– შეიძლება თქვენ არ გამოსულხართ, მაგრამ იყო დრო, როდესაც ამ ქვეყანაში ჰყვაოდა სატელევიზიო დაჭერები…

– რომელი მაგალითად?

– ირაკლი ოქრუაშვილის განხორციელებული, აბსოლუტური ტელეშოუები.

– მე არ ვამბობ, რომ ყველაფერსვეთანხმები, რაც ადრე იყო, არც მაშინ მომწონდა ოქრუაშვილის მივარდნები საროსკიპოებში, არც ის, თავად რომ აკავებდა ხალხს გენერალური პროკურორი და ეს დღესაც მიუღებელია ჩემთვის. თუ ვინმემ რამე ჩაიდინა 2004 წელს, ეს იმას არ ნიშნავს, იგივე გავიმეორო დღეს, 2012 წელს. როცა წინასაარჩევნო კამპანიისას ქადაგებ, „პირველ რიგში მოვახდენ პროკურატურის დეპოლიტიზირებას“, იმარჯვებ და იგივეს იმორებ… თუ იმაზე გაქვს ამბიცია, რომ ჩვენზე უკეთესი იყო, არ უნდა გაიმეორო ოქრუაშვილის შეცდომები. მე პასუხისმგებელი ვარ ჩემს კარიერაზე, მსგავსი პოლიტიზირებული პროკურატურა, ჩემი მუშაობის პერიოდში, ბოლო ექვსი წლის განმავლობაში, მე არ მახსოვს. მე ბედნიერი, გაბრწყინებული სახით გამოვსულვარ და მითქვამს, რომ ადამიანი დავაკავე, რომ დაელოდეთ კიდევ ძალიან ბევრ ეპიზოდს დავუმატებთ?..

– რაც შეეხება სასამართლო? სასამართლოში ხომ არ მომხდარა საკადრო ცვლილებები.  

– სასამართლომ, ჩემი აზრით, მიიღო ძალიან სამართლიანი გადაწყვეტილება, გირაოთი გამოუშვა ადამიანი, რომელიც არ დაემალა რუსეთის აგრესიას და ავტომატგადაკიდებული, დაჭრილი შევარდა ომში….

ეს სასამართლომ გამოუშვა თუ მოხდა დასავლეთის საშინელი ზეწოლის შემდეგ?

– არა, სასამართლომ მიიღო ეს გადაწყვეტილება. ნებისმიერმა ელჩმა და საერთაშორისო ორგანიზაციამ რაც არ უნდა განაცხადოს, სასამართლო წყვეტს საბოლოო ჯამში ყველაფერს. თუ სასამართლო შეშინებულია, მაშინ სასამართლო არ გამოუშვებდა.

– სერთაშორისო ზეწოლას ვერ უძლებს ადგილობრივი,საქართველოს ხელისუფლება და საქართველოს ხელისუფლება უკვეთავს შემდეგ სასამართლოს.

– არა მგონია, სწორედ რასმუსენის განცხადებების შემდეგ წაუყენეს კალანდაძეს ახალი ბრალდება, შეეცადნენ დაემძიმებინათ მისი მდგომარეობა და მოეთხოვათ მისი წინასწარი პატიმრობა. სასამართლო ნამდვილად სწორ გზაზეა.

– ეს როგორ გავიგოთ, კალანდაძის შემთხვევაში სასამართლო რეფორმირებული გვაქვს და ბაჩო ახალაიას შემთხვევაში არარეფორმირებული?

–  მე პროფესიული ეთიკიდან გამომდინარე, თეა წულუკიანივით და კბილაშვილივით არ ვისაუბრებ, თავს შევიკავებ სასამართლოზე რაიმე კომენტარისგან. არ მაქვს უფლება მათი გადაწყვეტილებები შევაფასო პოლიტიკურად, ეს იქნება ზეწოლა, მნიშვნელობა არა აქვს პოლიტიკური ზეწოლა ხელისუფლებიდანაა თუ ოპოზიციიდან. საერთოდ, მოსამართლეების მიმართ ასეთი ანგაჟირებული იერიშების წინააღმდეგი ვარ. თეა წულუკიანი, რომელიც გვპირდება, რომ მე სასამართლოს გავათავისუფლებ პოლიტიკური წნეხისგან, შემდეგ ბედნიერი სახით გამოდის და ამბობს, მე დავაკავე გენშტაბის უფროსი საკუთარ კაბინეტში, მეორე დღეს კი საერთაშორისო ორგანიზაციებს იწვევს, იწვევს კოტე კუბლაშვილს და მისი თანდასწრებით საუბრობს იმაზე, რომ თურმე მოსამართლეების დასჯის და მათ მიმართ დისციპლინარული  დევნის პრაქტიკა არაფექტურია, არ აკმაყოფილებს და უნდა შეიცვალოს კანონმდებლობა, რომ უკეთესად დასაჯონ არსებული მოსამართლეები… რას ჰგავს ეს, გამაგებინეთ? არის თუ არა ეს პოლიტიკური ზეწოლა? ქართული მართლმსაჯულება და სასამართლო ნამდვილად შემდგარია და ქართული სასამართლო თავის სიტყვას აუცილებლად იტყვის ამ ქვეყანაში და ამაში დარწმუნდება ის პოლიტიკური გუნდი, რომელიც დღეს მოსულია. ვიღაცის ჯიბის სასამართლო ეს ნამდვილად არ იყო, მათ ექნებათ საშუალება იმუშაონ ამ სასამართლოსთან, თვითონაც დარწმუნდებიან. ახლა სამართალდამცავ სისტემაში რაც ხდება, ეს კატასტროფაა. რაღაც რევანშის სუნი უფრო უდის ამას, ძველი გათავისუფლებული პოლიციელები კორუფციისა და კიდევ სხვა მძიმე დანაშაულის ბრალდებით, ან ეჭვებით და ცუდი რეპუტაციით გაშვებული ადამიანები ბრუნდებიან და დგებიან ძირითადი ძალოვანი ორგანოების, მენეჯმენტის სათავეში. რა მოტივაცია უნდა ჰქონდეთ ამ ხალს? მათ ჰქონდათ თავის დროზე ყველანაირი ბერკეტი საიმისოდ, რომ დაედოთ შედეგი. რა შედეგიც გვქონდა ყველას კარგად გვახსოვს, ხომ? სიმართლე გითხრათ, ღარიბაშვილის მიმართ მე პიროვნულად არ ვარ ცუდად განწყობილი, იმიტომ, რომ ეს ადამიანი გამოვიდა და პირველი, რაც თქვა, იყო ის, რომ მე თქვენს პოლიტიკას, სისხლის სამართლისას, შევინარჩუნებ, ანუ ნულოვან ტოლერანტობას. ეს არის დიდი მონაპოვარი და ეს კაცი ხვდება და აანალიზებს და თქვა, რომ მე ამას გავაგრძელებო, რაც ძალიან კარგია, ტაბატაძე და ლაშა ნაცვლიშვილი ამას რამდენად შეძლებენ, ეს მეორე საკითხია. მე დარწმუნებული ვარ, რომ მალე მიხვდება, რომ ამ ადამიანების აშენებული შსს ამ პროდუქტს ნამდვილად ვერ დადებს და ვერ შეინარჩუნებს.

– ეს არ შეიცავს იმ საფრთხეს, რომ ჩამოიშალოს პატრულის სისტემა, რასაც მოჰყვება განუკითხაობა?

– ჯერჯერობით პატრული მუშაობს, პატრული არის ინსტიტუტი, რომლის ჩამოშლაც ადვილი არ არის. პატრულში არის ტრადიციები, პატრულში გაიზარდა პატრულ-ინსპექტორებისა და მათი ზემდგომების თაობა, რომლებსაც ასევე უშვებენ სამსახურებიდან. თუმცა ყველა რიგითმა იცის თავისი  უფლება-მოვალეობა, მაგრამ ამ რიგითს უნდა მუდმივი პატრონობა, მუდმივი განათლება, იქ უნდა იყოს დაწინაურების ობიექტური სისტემა, კარიერული წინსვლის კიბე, წახალისების სისტემა, სოციალური გარანტიები. საფრთხე არსებობს, მაგრამ პატრულის დაშლა, ეს შეიძლება იყოს ძალიან გრძელვადიანი პროცესი. ეს ერთ კვირაში და ორ კვირაში არ ჩამოიშლება.

– როგორ ფიქრობთ, გაგრძელდება დაჭერები? ფაქტია, რომ ეს ხელისუფლება ვერ სთავაზობს ხალხს პურს და იძულებულნი არიან გადავიდნენ სანახაობაზე – დაჭერებზე.

– არა მგონია, მათ ჰქონდეთ ამის სურვილი, მაგრამ სჭირდებათ, იმიტომ რომ ხალხს ჰპირდებოდნენ დავიჭერთ და ციხეში ჩავყრით ამათ დიდ ნაწილს, იმიტომ რომ ესენი არიან კაციჭამიები და ა.შ. დაჭერები მათ სჭირდებათ იმ წარუმატებლობის გადასაფარად, რაც მათ ელით. დღევანდელი კვერცხი, რომელსაც ვერ მიიღებს საზოგადოება, უნდა გადაიფაროს, ასე ვთქვათ, დაკავებული ჩინოვნიკებით, რომლებისგანაც შეეცდებიან, რომ შექმნან გარკვეული დემონები, რომლებიც ადამიანებს სჭამდნენ, ხარშავდნენ, ხოცავდნენ… მაგრამ რამდენ ხანს გასტანს ეს? რამდენიმე თვე შეიძლება ეს საკვები აჭამო ამომრჩეველს, მაგრამ მოვა გაზაფხული და ადამიანებს მოუნდებათ სამედიცინო დაწესებულებაში უფასოდ მისვლა გამოკვლევაზე, გლეხს მოუნდება უფასო ხვნა-თესვა, რამდენი ჩინოვნიკიც გინდა დაიჭირე, დაჭერილი ჩინოვნიკი პურს, ხორბალს და ყველს მისცემს გლეხს? კბილებს ჩაუსვამს დაზღვეულ ადამიანს, ოპერაციას გაუკეთებს? ამიტომ ეს არის ძალიან სუსტი ტალღა, რომელსაც ესენი ვერ აწევენ ჩემი აზრით. ადამიანის დაჭერა არ არის მარტივი. ამას სჭირდება ნებისყოფა, ძალიან დიდი შინაგანი ენერგია, დიდი ლეგიტიმაცია, საზოგადოებრივი აზრის მხარდაჭერა. მე ვგულისხმობ პოლიტიკურ დაჭერებს. ამ ტალღას ვერ აწევენ, იმიტომ რომ დაჭერას სხვა თვისებები სჭირდება, რომელიც მათ არ აქვთ ნამდვილად. მათ აქვთ ბოღმა, მათ აქვთ ყოჩობის სურვილი ამომრჩეველთან, რომ გამოჩნდნენ ძლევამოსილები. ესაა რევანშისტული მთავრობა. პარლამენტში საუბარი მიდის მუდმივმოქმედ საგამოძიებო კომისიაზე, რომლის თავმჯდომარეც მუდმივად იქნება თინა ხიდაშელი. თინა ხიდაშელი მუდმივად იქნება დასაქმებული და მას ექნება საშუალება, რომ მუდმივად, პოლიტიკური შოუები დადგას პარლამენტში. ეს მაშინ, როცა მათ განკარგულებაშია შსს, პროკურატურა, ფინანსური პოლიცია, ძალიან ბევრი მაკონტროლებელი ორგანო, რომელსაც შეუძლია აკადემიურად დაიწყოს საქმის გამოძიება და დაამთავროს, გადასცეს სასამართლოს. ესაა რიტორიკა – ჩვენ მოვედით იმიტომ, რომ თქვენ გაჩვენოთ სეირი. ეს ჩვენების სერია დიდი ხანი ვერ გაგრძელდება, ამ საკენკს საზოგადოება დიდი ხანი არ აკრეფავს.

გამორიცხავთ, რომ  ხიდაშელის კომისია დაერიოსთვითონ ოცნებისმიტრებსაც?

– არაა გამორიცხული, იმიტომ რომ „ოცნება“ ჭრელი წარმონაქმნია, „ქართული ოცნება“ არ არის პოლიტიკური პარტია. „ქართული ოცნება“ არის ერთადერთი იდეის გარშემო გაერთიანებული – ეს არის ზიზღი და შიში „ნაციონალური მოძრაობის“, იმიტომ რომ ყველა ვართ ცოცხლები და ყველას გვაქვს გონება გახსნილი, ყველას გვაქვს ენერგია და სურვილი ჯანსაღი ოპონირების. არა მგონია „ოცნებამ“ დიდხანს შეინარჩუნოს ერთიანობა, საკონსტიტუციო უმრავლესობა ვერ აიღეს, ვერც აიღებენ და დაკარგავენ „ნაციონალური მოძრაობის“ წინააღდეგ ბრძოლის მოტივაციას. ჩვენთან ძიძგილაობა მობეზრდებათ და დაერევიან ერთმანეთს. „ოცნება“ არაა იდეის გარეშემო შეკრებილი ხალხი, ესაა დაბოღმილი, გამდიდრების მოსურნე ხალხის ჯგუფი, ცხადია, იქ ბევრი ღირსეული ადამიანია, რომლის ინტელექტს, წარსულს, პატივს ვცემ, მაგრამ უმეტესობას მერკანტილური ინტერესები აქვს, ცოტა ხანში ღარიბაშვილს, ივანიშვილს, მინისტრებს დაუდგებათ მათი პარლამენტარების რიგები, რომლებიც მოითხოვენ ბიზნესებს, წილებს, მიადგებიან მათი აქტივისტები, „დამასაქმე“, „მე მინდა ბიზნესი“, ყველას ყველაფერს ვერ შეუსრულებენ და დაიწყება გაღიზიანება, რღვევა.

 

ნოღაიდელი საიქიოში ფანდურზე დაუკრავს და ოსურად იმღერებს

რეზო შატაკიშვილი

(დაიბეჭდა გაზეთ „დრონი.გე–ში“, ოპუსი მიმდინარე პოლიტიკურ ამბებს ეხებოდა, მაგრამ იმედი მაქვს ახლაც იხალისებთ).

ნოღაიდელმა იმდენი ირბინა მოსკოვში, მგონი, ლენინიც შეაწუხა და წამოაყენა მავზოლეუმიდან. ჰოდა, ილიჩმა ზურიკელას გაუმეორა – სწავლა, სწავლა და სწავლა-ო. და ზურაბმაც გადაწყვიტა სწავლა, ამჯერად აფხაზური და ოსური ენებისა. აფხაზურის რეპეტიტორი უკვე დაუჭერია, ოსურისას ეძებს. თვითონ მოსცლია და ჩვენც მოცლილები ვგონივართ – აკი გვმოძღვრავს – აუცილებელია ქართველი ადამიანი, მეტარე პოლიტიკოსი, რომელიც ეთნიკურად მრავალფეროვან ქვეყანაში მოღვაწეობს, იმ ენებსაც ფლობდეს, რომელიც საქართველოს მოქალაქეებთან კომუნიკაციისთვის აუცილებელიაო. ჯერ ერთი, საქართველოს მოქალაქეებთან საკომუნიკაციოდ სახელმწიფო ენა არსებობს, ასეთი სახელმწიფო ენა, მადლობა ღმერთს, ქართულია. ჰო, ის ქართული, რომლისაც ნოღაიდელს არაფერი გაეგება, თორემ თავის „სიბრძნეს“ ერთსა და იმავე სიტყვით – „აუცილებელიათი“ არ დაიწყებდა და არ დაამთავრებდა.  და კიდევ, საქართველოში მოღვაწეობა მაგას რუსეთში წარა-მარა სირბილი ხომ არ ჰგონია? ან ადგილზე საქართველოში ყიალი? მოღვაწეობით ილია ჭავჭავაძე, ნიკო ნიკოლაძე, ექვთიმე თაყაიშვილი, ივანე ჯავახიშვილი მოღვაწეობდნენ, ჩვენა, გენა, ვცხოვრობთ, უფრო სწორად, ზურაბასნაირი გაზულუქებულები ცხოვრობენ, ჩვენ კიდე ვარსებობთ.

ასე რომ, ნოღაიდელს ურჩევნია ქართული ენის პედაგოგი დაიქირაოს და სანამ ოსური უსწავლია, ქართულს მიხედოს. ან რაღა დროს მაგის ენების სწავლაა. კაცი რომ სიბერეში ფანდურზე დაკვრის სწავლას დაიწყებს, იმაზე იტყვიან საიქიოში დაუკრავსო.

ნოღაიდელი ისე იქაჩება, მალე ხაბიზგინების ცხობასაც ისწავლის. მოკლედ, დიდ პატივში არიან ოსები. აქ ზურაბამ დაიწყო ოსურის სწავლა – კოსტა ხეთაგუროვი უნდა წაიკითხოს ორიგინალში. იქით კიდე რუსები უვიზოდ ეპატიჟებიან რუსეთში.

მაშ ასე, აწი რუსეთში უვიზოდ ივლიან ოსები. ჩმორი ქართველები კი, როგორც პრეზიდენტმა სააკაშვილმა ისინი მონათლა, სულაც რომ რკინის ტანგა ჩააცვა, მაინც ირბენენ რუსეთში. მოსალაპარაკებლად დავდივართო – ამბობენ ისინი და პრეზიდენტის იარლიყსაც ირტყამენ – „ჩმორები“ – და არც თუ უსაფუძვლოდ.

აბა, მართლა და მიშას თქმისა არ იყოს, რომელი ბისმარკები ეგენი მყვანან. პუტინი თებერვალში ქართულ ოპოზიციასთან შეხვედრას გეგმავს. ნოღაიდელი, ცხადია, იქ იქნება.

ბურჯანაძემაც ბრძანა – საჭიროების შემთხვევაში წავალ მოსკოვშიც, ვაშინგტონშიც და ბრიუსელშიცო, თუ ჩემი ქვეყნის ინტერესებს დასჭირდებაო, და აქციებშიც მივიღებ მონაწილეობასო. ბურჯანაძის განცხადებებმა იპოლიტე ხვიჩიას განცხადებები გამახსენა „მხიარული რომანიდან“ – მოვწევ კიდეც და ვინერვიულებ კიდეცო.

ჩვენს ოპოზიციას რომანი აქვს პუტინთან. მაგრამ ეს რომანი კი არაა მხიარული, ოპოზიცია გვყავს ჭკუამხიარული. ბურჯანაძე კი „მითამ“ ნერვიულობს, დავოსში ვიყავი და პრეზიდენტ სააკაშვილის დამსახურებით საქართველო საერთაშორისო იზოლაციაშიაო. სააკაშვილმა თითქმის ყველა პარტნიორი მოიმდურა და გაანაწყენაო. ჩვენი პარტნიორები აღშფოთებულნი არიან საქართველოში შექმნილი ვითარებითო.

მე თუ მკითხავთ, ნინომაც უნდა აიყვანოს ქართულის რეპეტიტორი. აბა, რა უბედურებაა მრავლობითი რიცხვის ხმარება, როცა საქმე ერთ კაცს ეხება – ვლადიმერ პუტინს? რაც არ უნდა დამდურებული, განაწყენებული და აღშფოთებული იყოს ის? და კიდევ, თუ თავად პოლიტსკლეროზი შეეყარა, ეს სრულებითაც არ ნიშნავს იმას, რომ ხალხსაც იგივე სენი სჭირს. არადა, ასე რომ არ ეგონოს, წესით არ იტყოდა, „მთავარია ქვეყანა არ იჭყლიტებოდეს უგუნური და განდიდების მანიით შეპყრობილი პრეზიდენტის ხელშიო“.  არ იტყოდა, რომ სწორედ ამ პრეზიდენტს ედგა თავად გვერდში, მასთან ერთად შერონინდა პარლამენტში ვარდებით და მას უკან კაი ხანი მისი ნოტარიუსი იყო. მაშინ სოლომონ ბრძენი იყო მიშა და მაგას რომ სიაში ხალხი არ ჩაუსვა ბლომად, მერე დაკარგა გონი და გახდა უგუნური? თურმე ნუ იტყვით და, ნინოს გული დასწყვეტია, მის გვერდით მჯდომ ფრანგს უკითხავს, თქვენს პრეზიდენტს აღარ ეძახიან ხომ დავოსშიო. იქ თურმე ბიზნესმენებთანაც ულაპარაკია ნინოსა, იმათა კიდენა უთქვამთ, თქვენთან ფულის ჩადებას ვაპირებდით და გადავიფიქრეთო.  მოკლედ, ვერ გაიგებ ეს ბურჯანაძე დავოსში იყო თუ სოფლის კლუბში. ერთი რამ ფაქტია, იქიდან დაბრუნებულს, ლოგიკა მას ისევე ღალატობს, როგორც ღალატობდა წასვლამდე. ჯერ ამბობს, ამ ქვეყანაში სააკაშვილის წასვლამდე არჩევნებში მონაწილეობა წაგებულ თამაშზე წასვლააო, სანამ ეგ აქაა, საარჩევნო გარემო არ შეიცვლებაო, არჩევნები მაშინაა სასურველი, როცა იქ დემოკრატიააო. საცხა იქვე კი გაიძახის ვადამდელი საპრეზიდენტო და საპარლამენტო არჩევნები უნდა დაინიშნოსო. რავა, საპრეზიდენტო არჩევნებს რომ დანიშნავ, მიშა მოწეწავს თუ იმ წამს დემოკრატი აღაღანდება?  ნუ გერცხვინება, თქვი, ქალბატონო ნინო, რომ პრეზიდენტობა გწადიან და თვითმმართველობის, მერის არჩევნები არ გეპიტნავება…

დგას და ისევ მიშას დასცინის, გონებასუსტი ბავშვივით მოსწონს სხვადასხვაფრად აჩახჩახებული თბილისიო. ნუ, რას ვიზამთ, `გასპაჟა~ ნინო, ზოგს აჩახჩახებული თბილისი მოგვწონს, ზოგს კიდე თქვენი ოჯახის მეგობარ შევარდნაძის დროინდელი ჩაბნელებულ-ჩამყაყებული თბილისი მოგწონთ – იმიტომ, რომ ამ დროს მხოლოდ თქვენი ჭაღები ბდღვრიალებდა და შეგახსენებდათ, რომ თქვენ პრივილეგირებულნი იყავით…

ბურჯანაძე კი ხალხზეა გაწიწმატებული. 200 ათასის ნაცვლად რომ მილიონი გამოვსულიყავით ქუჩაში, სააკაშვილი კაი ხნის წასული ინქებოდაო. აგანგალა-განგალაო. ეო და მეო. კი მაგრამ, თუ იმ მილიონს არ უნდა სააკაშვილის წასვლა და თქვენი მოსვლა, ქუჩაში მაინც უნდა გამოვიდეს?

უნდა გამოვიდეს და დაგიდგეთ თქვენ, ვინც ღიად აცხადებთ, რომ პუტინს უნდა დაელაპარაკოთ? თანაც თურმე იმიტომ, რომ სანამ რუსეთს არ დაველაპარაკებით, ტერიტორიები ოკუპირებული იქნება. მოდი და ამის მთქმელის დაძახებაზე ქუჩაში კი არა, თუნდაც „ბალკონზე“ გადი რა…

ხალხის გასვლის რა მოგახსენოთ და, აი, პარტაქტივისტები კი უკვე გარბიან ნოღაიდელისკენ. აგერ ბატონო, ვიღაც კობა მოდებაძე ლამის შორენა ბეგაშვილივით პოპულარული გახდა უცებ. „მემარჯვენეებიდან“ ნოღაიდელთან ისკუპა და საჩხერიდან მთელ საქართველოს გააცნო თავი. „მემარჯვენეები“ ამბობენ, ნოღაიდელმა ფულით გადაიბირაო.

თვითონ მოდებაძე გაიძახის, მე ნოღაიდელისთვის არც ფული მითხოვია, არც თანამდებობაო. მაგის პოლიტიკა მხიბლავს რუსეთთან დაკავშირებითო, „მემარჯვენეების“ კურსს კიდე არ ვიზიარებო. გამყრელიძეს ყველაფერი რომ დააბრალო, საგარეო კურსის ცამპა-ცუმპით ცვლას მაინც ვერ დააბრალებ და ამ მოდებაძემ აქამდე ვერ გაიგო, გამყრელიძე რომ დასავლეთისკენ იწევს და ისე შევიდა მის პარტიაში ახლა რომ პრორუსი ნოღაიდელი შეუყვარდა?

ეს „მემარჯვენეები“ ისე ღელავენ ამ ვიღაც მოდებაძის აცქა-ცუცქათი, გეგონება მართლა ბისმარკი დაკარგეს. ნუ ღელავ, დავით! გული გაიმაგრე, დავით! მაგრამ თუ ყველა რაიონში მოდებაძისნაირი თანამოაზრეები გყავს, ეგება თავადაც გეფიქრა ნოღაიდელთან გადაბარგებაზე? გამოდი და თქვი, არ ვეთანხმები გამყრელიძის კურსსო და გადადი. „კრამერ პროტივ კრამერა“ და რამე-რუმე.

გასულ კვირას, მნიშვნელოვანი ისიც იყო, რაც კოკო გამსახურდიამ ჩამოიტანა მოსკოვიდან. იქ იგორ გიორგაძე და თენგიზა კიტოვანი დაჰკითხა. მათი თქმით, გამსახურდიას ხელისუფლება დევნიდა, გამსახურდიას მოცილებაში კი ყველაზე მეტად დაინტერესებულ პირად ედუარდ შევარდნაძე დაასახელეს. რადგან ცოცხალი ზვიად გამსახურდიას ფაქტორი ლეგიტიმაციაში უშლიდა ხელსო.

იგორამ და თენგიზამ დაასახელეს ორი ჯგუფი, რომელიც გამსახურდიას უშუალოდ დევნიდა – ერთი გულუას ჯგუფი – კვირაიას ექვემდებარებოდა, მეორე ავთო იოსელიანს, რომელიც პირდაპირ შევარდნაძეზე იყო გასულიო. გიორგაძეს ისიც გაუხსენებია, გამსახურდიას დაკავების გეგმა რომ შევთავაზე შევარდნაძეს, პასუხად ეს მივიღე – ზვიად გამსახურდია ცოცხალი არავის სჭირდებაო…

თენგიზამ კი თანხის ოდენობაც დაასახელა, რაც ზვიადის მკვლელობაშია გადახდილი და ისიც, ვინც გადაიხადა. მათ ვინაობას კოკო ჯერ არ ამბობს. კოკო შევარდნაძის დაკითხვასაც აპირებს. შევარდნაძე კი კრწანისიდან უკვე აფრიალებს ყაყაჩოებს – ზვიადის მოკვლა მე არავისთვის დამივალებიაო. ამას კი გაიძახის, მაგრამ ზვიადის დევნას რომ გულუას და ავთო იოსელიანის ჯგუფები ახორციელებდნენ, თავადაც ადასტურებს. და რა, გულუას და იოსელიანის ჯგუფები ჩემს მეზობელ ქსენიას ექვემდებარებოდნენ თუ ჩინეთის იმპერატორს?…

გასულ კვირას, პრესაში აქცენტი იმაზეც გაკეთდა, პრეზიდენტი სააკაშვილი თავისმა ამერიკელმა მრჩეველმა, დანილ კუნინმა მიატოვაო. მედიას თურმე ამ ეჭვს ისიც უმძაფრებს, რომ პრეზიდენტის ადმინისტრაციაში კომენტარი არ გაუკეთებიათ, პრეზიდენტის პრესსპიკერს კი უთქვამს, არ ვიცი და ამ თემაზე ლაპარაკი არ შემიძლიაო. ჰოდა, მედიამაც დაასკვნა – ესე იგი კუნინმა სააკაშვილი ნამდვილად მიატოვაო. ლოგიკაა „მიდი მოვდივარ“.

ეგ კიდე რა არის იმასთან შედარებით, რაც რამაზ კლიმიაშვილმა დააბრაგუნა. პრეზიდენტის პრესსპიკერი სანდო არაა, რასაც მიშა ეტყვის, იმას ამბობსო. ძალიან მაინტერესებს, პრეზიდენტის პრესსპიკერმა, აბა, რა უნდა ილაპარაკოს, რასაც კლიმიაშვილი დაარაკრაკებს თავის ინტერვიუებში?

კლიმიაშვილს და ბევრ სხვას სახალხო კრების იდეაც მოსწონთ. კლიმიაშვილს თუ ჰკითხე, საქართველოში ოპოზიციური მარტო სამი პარტია ყოფილა – „ლეიბორისტები“, ნინოს პარტია და „ფორუმი“, რაკიღა ისინი არჩევნებზე არ მიდიან. „თუ არჩევნებზე მიდიხარ, რომ სააკაშვილს ხელისუფლებაში ყოფნა გაუხანგრძლივო, რა ოპოზიცია ხარ?“ – ღაღადებს კლიმიაშვილი. კლიმიაშვილს ისიც უხარია, ნინო რომ პუტინთან შეხვედრას აპირებს – მიშა უფრო გაგიჟდება და კარგია, რაც უფრო მეტად გაგიჟდება, უფრო მეტ სისულელეს ჩაიდენსო და სახალხო კრება უფრო იოლად მოაშორებს მაგას საქართველოდანო.  ამ ლოგიკის პატრონებს უნდა დაუჯეროს ვინმემ რამე? მიშას მოშორების ჟინით რომ არიან შეპყრობილნი და ერთი სული აქვთ, მიშამ ქვეყანა გადაბუგოს, რომ მერე თუნდაც ამ გადაბუგულ ქვეყანაში თავიანთი სკამები დადგან და ზედ შეალაგონ ის გავები, დღეს რომ რუსეთს უქანავებენ? ემანდ თქვენ თვითონ არ გაგიჟდებოდეთ ამ მიშას გაგიჟების მოლოდინში…

იარეთ ვისთანაც გინდათ, თუ გინდა თემურ ლენგის საფლავს ახალეთ ეგ თქვენი ამბიციური გოგრები…

რეზო შატაკიშვილი

(დაიბეჭდა გაზეთ „დრონი.გე–ში“)

ძნელია იყო ეთიკური, როცა შენი ქვეყნის ოპოზიცია ბილიკს ქმნის მოსკოვში სირბილით. გარბიან პუტინის კარზე, თანაც ისე რომ წარბი არ უტოკდებათ.

ამ ნოღაიდელების, ბურჯანაძეების და პუტინის მისაღებში ჩაწერილ სხვათა და სხვათა ყურებისას სულ მიკვირს, ანკი როგორ დგას ეს სახელმიწფო საერთოდ ფეხზე?  როცა წარსულში ქვეყნის მეორე პირი ღიად ხვდება ოკუპანტი ქვეყნის პრემიერ-მინისტრს, როცა ყოფილმა პრემიერ-მინისტრმა უკვე მაზოლი ამოუყვანა მოსკოვს თავლებში…  ომი წავაგეთ კი არა, ასეთი “პატრიოტების” ხელში, საქართველოდან რომ არ აგვყარეს და ტრამალებში, ტუნდრებში, ტაიგებში და ჯანდაბაში რომ არ მიგვაფერეიდანეს, არ გიკვირთ?  არა, როგორც ჩანს, ჩვენ კიდევ არ ვაფასებთ ფაქტებს და მოვლენებს ადექვატურად, თორემ ბევრად მწვავე იქნებოდა შეფასებები ბურჯანაძეების, ნოღაიდელების მისამართით.  მოვთხოვდით პასუხს ამ ხალხს და კიდევ მათ, ვინც ცუგასავით მზადაა მოსკოვს გასავარდნად. მირბიან პუტინთან, რომელმაც წელიწადნახევრის წინ გვბომბა, ტერიტორიები გვგლიჯა, ბიჭები გვიხოცა.
ბურჯანაძე-ნოღაიდელები მირბიან მასთან და ცდილობენ ეს თავისი ღალატი აქეთ პატრიოტიზმად მოგვასაღონ.  მათ პოლიტიკურ უტიფრობას ბოლო არა აქვს. ბურჯანაძემ დააბრაკუნა, პუტინს ვხვდები, აბა პუტინი და მედევედევი აქეთ არ ჩამოვლენ, საქართველოს ტერიტორიული მთლიანობის აღდგენაში დავეხმაროთო. ამ ქალბატონს, მართლა საინტერესოა ვინ ვგონივართ ჩვენ? ადამიანები, რომლებსაც აზროვნების უნარი გვაქვს, თუ მამამისის ფქვილის მეშოკებიდან ამომძვრალი ვირთხები?
ვინ უნდა დაგეხმაროს, ვინც წაგგლიჯა ეს ტერიტორიები? ვინც გბომბა ღიად და დაუფარავად? ჩავიდა, გვერდი დაუმშვენა პუტინის. პრესა სულ ხუთი წუთით დაასწრეს იმ შეხვედრას და არ უხსენებიათ არც ცხინვალი, არც სოხუმი, არც ოკუპაცია. არ აღელვებს ეს თემები ნინიკოს და მოკალი თუ გინდა. ის სხვა საქმეზე იყო ჩასული პუტინთან. აკი დაიქადნა დიდ პოლიტიკას ვაკეთებო.
და რას ეძახიან ეს მართლა პოლიტიკანები დიდ პოლიტიკას? რა მოლაპარაკებების წარმოების თავი აქვს ერთი ქვეყნის ოპოზიციას მეორე ქვეყნის ხელისუფლებასთან? ეს ხომ ორჯერ ორი ოთხისავითაა, რომ ის მიხეილ სააკაშვილის მაგიერ ვერც ვერანაირ გარიგებაზე წავა და მიშას სახელით ვერც ვერაფერს დაპირდება.  ის ჰპირდება სხვა რამეს, მე რომ მოვალ ხელისუფლებაში ამას და ამას ვიზამ, ასე და ასე მოვიქცევიო. და ახლა, ცარიელ ენთუზიაზმზე რომ არ იძლევიან ამ დაპირებებს ესენი იქ, “მასკვაში”, არც ამას უნდა დიდი მიხვედრა. ისინი მოსკოვს სთავაზობენ თავს. მე არც არქიმედე ვარ და არც ახალი არაფერი აღმომიჩენია, და არც ევრიკას დაძახების უფლება მაქვს…
პირიქით, ეს ყველამ გადასარევად ვიცით რაც ხდება და რატომაც ხდება, მაგრამ მაინც ვდგავართ და მშვიდად ვისმენთ მათ უტიფარ განცხადებებს ვითომცდა და საქართველოს საშველად წავიდნენ იქ, ვითომ ტერიტორიული მთლიანობის აღსადგენად, ვითომ და ურთიერთობების გამოსასწორებლად.   და რატომ ვისმენთ ასე მშვიდად მათ უტიფარ, სამარცხვინო განცხადებებს? ხომ ვიცით რომ ისინი იქ ამ ხელისუფლების დასამხობად დარბიან და ხან ერთი სთავაზობს თავს საყრდენად და ხან მეორე?

რატომ ხარხარი არ გვიტყდება როცა პუტინი ბურჯანაძეს ეუბნება – “ეს იყო პეტერბურგში”… რომელი ბათუ კრავეიშვილი ეგა მყავს და რომელი მედეა ჯაფარიძე ნინო ბურჯანაძეა, ქეთოს და კოტეს ნავის სცენას რომ თამაშობენ უნავოდ?

იყო დრო ქალბატონი ბურჯანაძე, სწორედ მოსკოვის მიმართ გაკეთებული მკვეთრი განცხადებებით იხვეჭდა სახელს საქართველოში. ყველას ხიბლავდა მისი რადიკალური, შემტევი განცახდებები და თურმე რა ტყუილი ყოფილა ეს ყველაფერი. თურმე, ქეთოს მამა მაკარივით არ მოუტყუებია სააკაშვილი? აკი იდგა მიხეილი და ამაყობდა:  “ნინო ბურჯანაძეს უკიდია კაბინეტში მარგარეტ ტეტჩერის სურათები, რკინის ლეიდის. ჩვენ დავრწმუნდით, თუკი რაიმე ფოლადი არსებობს მსოფლიოში, ყველაზე მაღალი ყალიბის ფოლადისგან არის დამზადებული ნინო ბურჯანაძის ნერვები და პოლიტიკური მრწამსი”.

ნამეტანი ფოლადის მრწამსი ჰქონია ბურჯანაძეს. ფოლადის კი არა, მისი საგარეო ორიენტაციის ვექტორი ალუმინის კოვზივით უცებ გადაიღუნა დასავლეთიდან ჩრდილოეთისაკენ.

ეს ყველაფერი უცებ არ მომხდარა, ჯერ კიდევ შარშან ზაფხულში, ქალბატონი ბურჯანაძე კუჩმას სიძეს, ბიზნესმენ პიმჩუკს ეახლა კიევში, მაშინ დაადგა პუტინისკენ სავალ გზებს. პუტინი ხომ ამ პიმჩუკის შვილის ნათლიაა და მათ დიდი მეგობრობა აკავშირებთ. ახლაც ჰკითხეს ქალბატონ ბურჯანაძეს, ვინ იყო ამ შეხვედრის ინიციატორიო და ესაო ორმხრივი სურვილი იყოოო. აგანგალა-განგალა… ორმხრივი? უეცარი? ორ `სპალნაში~ სინქრონში შობილი და რამე?  ბატონ პუტინს ქალბატონ ბურჯანაძისთვის კიდევ უფრო მჭიდრო ურთიერთობების დამყარება შეუთავაზებია, უთქვამს, მთელ ქართულ სპექტრთან ვითანამშრომლებ, მოქმედი ხელისუფლების გარდაო. ნინა ბიცოლამ სულ თავი უქნია, გეთანხმებით, სამწუხაროდ ბოლო წლებში, ქართულ-რუსული ურთიერთობები ტრაგიკულ ჩიხამდე მივიდაო. ბოლო წლებზე რომ ბრაკი-ბრუკობს, ნეტა ვინ იყო ამ ბოლო წლებში პარლამენტის თავჯდომარე? თუმცა, სულ დამავიწყდა, რა პარლამენტის თავჯდომარე, ეგ ხომ მიშას ნოტარიუსი იყო და აბა მეც რას ვთხოვ, რას… ნინა ბიცოლას მოსკოვური ექსკურსია ძაან მოეწონათ კობა დავითაშვილს და ზვიად ძიძიგურს, თვითონაც უნდათ. ეგეც თქვენი ოპოზიცია. ეგეც თქვენი პატრიოტები. რა უეცრად გაპუტინკდნენ ვითომ პატრიოტები…
მიდიან, პუტინს ელაქუცებიან, ემუდარებიან მიშა დაგვამხობინე, ჩვენ დაგვსვი ტახტზეო და აქ კი რიხით აბრახუნებენ, მივდივარ, იმისთვის რომ დავიცვა ჩემი ქვეყნის და ხალხის ინტერესებიო.
იარეთ ვისთანაც გინდათ, თუ გინდა თემურ ლენგის საფლავს ახალეთ ეგ თქვენი ამბიციური გოგრები, მაგრამ “პარდონ” და ჩვენი სახელით, ხალხის სახელით მაინც ნუ იტლიკინებთ, ქვეყნის სახელით ნუ იტლიკინებთ.
ჩვენ ნუ გაგვრევთ თქვენ კოლაბორაციონისტულ პოლიტ-პროსტიტუციაში, თქვენ ჩვენს, ან ქვეყნის ინტერესებს კი არა, საკუთარ მუცელს და საკუთარ ამბიციებს ემსახურებით. ემსახურეთ, სულ კეფა გიხლიათ კრემლის კედლებისთვის, მაგრამ მაგ უტიფრობა მოსკოვში ჩასვლამდე, ჩადით და რიონში გარეცხეთ.

ქალბატონმა ბურჯანაძემ ბრძანა, მეო, ამ შეხვედრაში იმიტომ კი არ მივიღე მონაწილეობაო, რომაო წარსულზე მესაუბრაო, არამედ მეცადა სამომავლო მოგვარების გზები მომენახაო. წარსულზე ისტორიკოსებმა უნდა ილაპარაკონო.
ისტორიკოსებმაო, რომ ბრძანებს, არ აინტერესებს რას დაწერენ იმ მომავალში მასზე ისტორიკოსები? რაც დაწერილა შაჰის და ხონთქარის კარებზე მორბენალ არაერთ თავადზე…

რა ,,უზაარ-მაზააარი“ შედეგი მოაქვს ხელისუფლებიდან ოპოზიციაში გადაბარგებას

რეზო შატაკიშვილი

(დაიბეჭდა გაზეთ “დრონი.გე–ში”)

არჩევნები გადაგორდა და ოპოზიციასაც გადაუგორდა იმედები იმის თაობაზე, რომ წინასაარჩევნო სოციოლოგიური კვლევის შედეგები საარჩევნო ყუთთან თავდაყირა დადგებოდა. საარჩევნო ყუთი არ აღმოჩნდა არც ჯადოსნური, არც ”ფოკუზნიკი”.

შედეგმა კიდევ ერთხელ ცხადყო ერთი რამ – ხელისუფლებიდან ოპოზიციაში გადაბარგება რა შედეგითაც სრულდება. ირაკლი ალასანიამ მერის არჩევნებში 19%-ი მოაგროვა, მასზე ადრე ოპოზიციაში გაქცეულმა ძიძიგურმა კი ამის ნახევარიც ვერა.  რა “უზააარ-მაზაარი” შედეგიც მოაქვს ოპოზიციაში გადაბარგებას, ყველამ ერთად ვიხილეთ. თუმცა აქვე ისიც უნდა ვთქვათ, რომ ამ შედეგებს, იგივე ხელისუფლებიდან ოპოზიციაში გადაბარგების უნაყოფობის თვალსაზრისით, თვისობრივად ახალი არც არაფერი უთქვამს. უბრალოდ, კიდევ ერთხელ გამოჩნდა ის, რაც უამისოდაც ჩანდა. დღევანდელი ოპოზიცია ლამის მთლიანად “ნაცმოძრაობიდან” დევნილებით თუ გაქცეულებითაა დაკომპლექტებული. მათი სახელი ლეგიონია.  თავიდან მათ ოპოზიციაში გადაბარგებას, მოდი ვაღიაროთ, რომ მართლაც ჰქონდა ერთგვარი რეზონანსი და მართლაც შეიცავდა საფრთხეს “ნაცმოძრაობისთვის”. ასე იყო სალომე ზურაბიშვილის ოპოზიციაში გადასვლისას, ასე იყო მანამდე “რესპუბლიკელების”, ძიძიგურ-დავითაშვილის წასვლისას, აღარაფერს ვამბობთ ირაკლი ოქრუაშვილის სკანდალურ გაოპოზიციონერობაზე. რა მივიღეთ შედეგად? ავბედითი 7 ნოემბერი. ხელისუფლება, მართლაც, დადგა დიდი გამოწვევის წინაშე. მაგრამ საფრთხის გადავლის შემდეგ, მას მერე, რაც ოპოზიციის სამსხვერპლოს მხოლოდ თამარ კინწურაშვილი შესწირა ხელისუფლებამ და ოპოზიციაც მშვიდად გაემართა სხვადასხვა კუნძულებზე გასარუჯად… მას მერე, ხელისუფლებიდან ვინმეს ოპოზიციაში გაქცევამ ყოველგვარი აზრი თუ არ დაკარგა, ყოველ შემთხვევაში, საშიში ნამდვილად აღარაა ხელისუფლებისთვის.  საშიში ამ ხელისუფლებისთვის, ალბათ, მარტო იმ შემთხვევაში თუღა იქნება, თავად მიხეილ სააკაშვილი თუ გაექცათ ოპოზიციაში.
ელემენტარულად წარმოიდგინეთ სიტუაცია, რომელიმე დღევანდელმა ხელისუფლების გავლენიანმა ფიგურამ რომ დაიმუქროს, ოპოზიციაში გადავალო, გამოუვა კი ეს მუქარა? რომ წავიდეს, ვის რა კაკაოს გაუცივებს? ბურჯანაძემ რომ ჰყარა ქოში და წავიდა ოპოზიციაში, რა დააკლო მიხეილს? ან ნოღაიდელმა რა დააკლო ამ ხელისუფლებას, ან ოპოზიციაში გაქცევით, ან კრემლში ძუნძულით?

ან რიღათი უნდა დააშინონ დღევანდელი ხელისუფლება? ცოდვების წამოძახებით? რაიმეს დაბრალებით იმ მოტივით, რომ მათ, როგორც ძველ თანამებრძოლს, საზოგადოება დაუჯერებს?

ოპოზიციაში აქამდე გაქცეულებმა, ამ ყველაფერზე უკვე იმუნიტეტი გამოუმუშავეს ამ ხელისუფლებას. თავად განსაჯეთ, რა უნდა დააბრალოს, ან რაში უნდა ამხილოს ვინმემ ეს ხელისუფლება, რომ ოქრუაშვილის განცხადებების მერე ვინმე გააკვირვოს, ან ხალხი, ან ხელისუფლება? ან ვინმემ რა უნდა იკისროს იმაზე მეტი, რაც უკვე იკისრა ამ ოპოზიციამ?  მოკლედ, ხელისუფლებიდან გამოქცეულებმა, თავისი გამოქცევით, არათუ დაასუსტეს ეს ხელისუფლება, პირიქით – გამობრძმედეს კიდეც.

ობიექტურად, ამ პროცესს თავისი ნაკლიც აქვს და ღირსებაც, ნეგატიურიცაა და პოზიტიურიც.

ნეგატიურია თუნდაც მარტო იმიტომ, რომ ეს ისევ და ისევ დააკნინებს სახელისუფლო გუნდის შიგნით პროცესების მიმდინარეობას, გაძლიერებული ფრთა აღარ გაუწევს ანგარიშს დანარჩენების თუნდაც საღ აზრს და პოზიციას მხოლოდ იმიტომ, რომ უკვე აღარავის აღარსად გაქცევის არ შეეშინდება. ეს ყველაფერი მთლიანად ხელისუფლებაზეც იმოქმედებს, მეტ სითამამეს მისცემს მას.

მეორე მხრივ კი, ამ ყველაფერში პოზიტიური ისაა, რომ ბოლო მოეღება ოპოზიციაში გაქცევის მუქარით პოლიტიკურ ვაჭრობას, რაც აქამდე არაერთხელ მომხდარა, თუნდაც იგივე ბურჯანაძის შემთხვევაში. როდესაც მან სწორედ ოპოზიციაში გადაბარგების მუქარით, ხან სიები გაისუქა, ხანაც აგარაკი მიიღო მანეთად.  მარტო პოლიტიკურ ვაჭრობას კი არ გამოაცლის ეს საფუძველს, უნდა ვიმედოვნოთ, რომ ზოგადად ოპოზიციურ სპექტრსაც გააჯანსაღებს იმ თვალსაზრისით, რომ ოპოზიცია მარტო ხელისუფლებიდან დევნილებით აღარ დაკომპლექტდება.

კიდევ ერთხელ გადავხედოთ დღევანდელ ოპოზიციას. ოპოზიციის უდიდესი ნაწილი გუშინ ხელისუფლებაში იყო, დღეს ოპოზიციაში არიან. მოკლედ, ხან შავებით უბერავენ პოლიტჭადრაკს, ხან თეთრებით, რაც იმას იწვევს, რომ დაფა დაკავებულია სხვათათვის, რაც არცთუ ისე მომგებიანია ქვეყნისთვის. მაგათგან ხეირი კი ჩვენ ვერც ხელისუფლებაში ყოფნისას ვნახეთ და არც ახლა გვადგას კაი დღე.

მითხარით, რა სარგებლობა მოიტანა “უზაარმაზარშედეგიანმა” ზვიად ძიძიგურმა, როცა ის ხელისუფლებაში იყო, ან რა მოიტანა მერე, როცა ოპოზიციაში გადავიდა? ეროვნული კაცი რომაა და კრემლში ყოველ ჩასვლაზე თითო აგურს რომ აცლის კრემლის კედლებს? რა ხეირი მოგვიტანა ნოღაიდელმა, როცა პრემიერ-მინისტრი იყო? ან ახლა? და რატომ უნდა ველოდოთ მისგან სიკეთეს, თუნდაც ხელისუფლებაში ხელახლა – უკვე მერამდენედ მოსვლის შემთხვევაში?

ერთ მდინარეში ორჯერ არ შედიანო და მგონი, თავადაც აღარ ახსოვს, რამდენჯერ შეტოპა და გამოტოპა. ჩვენ კი ვდგავართ და მაგის ტოპაობას ვუყურებთ. სადამდის კი არა, როდემდის, “შვილო ზურაბ”? იგივე შეიძლება ითქვას ქალბატონ ბურჯანაძეზეც.

რა შედეგი მოგცა ხელისუფლებაში მისმა ხანგრძლივად ყოფნამ ვარდების რევოლუციის შემდეგ? რევოლუციამდე დაგროვილი თავისი პოლიტიკური კაპიტალი მან იმისთვისაც კი არ გამოიყენა, რომ ხელისუფლების შიგნით სიტუაცია გაეჯანსაღებინა. პირიქით, მხოლოდ მაშინ იღებდა ხმას, როცა საფრთხე პირადად მას ეხებოდა. ასე მოხდა მაშინ, როცა არჩევნებზე სიები შეუმცირეს, ამოიღო ხმა და თანაც სულ სხვას დაარტყა – ზურაბ ჟვანიას. ამ  პოლიტიკით დიდად ვერ დააფრთხო სააკაშვილი. ვითომ თავის პოლიტიკურ კაპიტალს უფრთხილდებოდა, მიხეილს ნოტარიუსად დაუდგა, მაგრამ სწორედ ამ პროცესში შემოეფლანგა ხელში ის თავისი პოლიტიკური კაპიტალიც, იკლო მისმა პოლიტიკურმა წონამაც და დარჩა მხოლოდ ფინანსური კაპიტალის ამარა – აღშფოთებული.

ეს აღშფოთება კი ძალზე ხშირად ამომრჩეველზეც ვრცელდება ხოლმე. რამდენიმე ხნის წინ ბრძანა, აქციებზე მილიონი კაცი რომ გამოსულიყო, სააკაშვილს დავამთავრებდითო, ანუ მილიონებს დაუცაცხანა “წიოწ ნინამ” – რად არ გამოხვედით, რატომ არ დაგვამთავრებინეთ სააკაშვილის ხელისუფლებაო. იმას არ კითხულობს, ამ მილიონებს უნდათ კი სააკაშვილის დამთავრება და ბურჯანაძის “დაწყება” – თან უკვე მერამდენედ?
ამ ხალხს, მე მგონი, თავი სტურუას “კავკასიური ცარცის წრე” ჰგონია, რამდენჯერაც არ უნდა უყურო, რომ არ მოგბეზრდება. და რატომ უნდა ვიაროთ ჩვენ, საზოგადოებამ, მაგათგან მოჯადოებულ წრეზე, რატომ უნდა ვუყუროთ ერთსა და იმავე სახეებს – ხან პოზიციაში, ხან ოპოზიციაში, ხან აქეთ და ხან იქით, ხან ალთას და ხან ბალთას, ეს არავის აინტერესებს.

თუმცა “წიოწ ნინა” ერთ რამეში ნამდვილად არ ტყუოდა, ადგილობრივი არჩევნებით ჩვენ მიხეილს ვერ შევცვლითო, ამ არჩევნებში მონაწილეობას აზრი არა აქვსო. მიხეილი კი არა, მაგათ გიგიც ვერ შეცვალეს. იმდენი თხარეს, იმდენი იძახეს არჩევითი მერი, არჩევითი მერიო, რომ გამოთხარეს კიდეც – აქამდე თუ გიგი დანიშნული იყო, ახლა პირდაპირი გზით არჩეულია. მთელი მაგათი თუხთუხი და წყევლა ლოცვად შეერგო უგულავას ლეგიტიმაციის კვადრატში აყვანას.

მოკლედ, ბევრი რომ არ გავაგრძელოთ, შექმნილი სიტუაცია ნამდვილად ქმნის ნოყიერ ნიადაგს საიმისოდ, რომ ოპოზიცია კვლავ ხელისუფლებიდან დევნილებით თუ გამოქცეულებით კი აღარ შეივსოს, გამოჩნდნენ სხვა ძალები, ვინც ამ ხელისუფლებას ოპონირებას უფრო საღად გაუწევს და მათი ოპონირება არ იქნება ნაკარნახევი ხელისუფლებიდან გამოყოლილი წყენებიდან, ბოღმებიდან და ჯანდაბიდან. გადახალისდება თუ არა ოპოზიციური სპექტრი, ამას მომავალი გვიჩვენებს, დღევანდელობა კი – ამის აუცილებლობას…

%d bloggers like this: