Tag Archives: სანდრო ჟორჟოლიანი

დიდი ქართველი კომიკოსები

სესილია თაყაიშვილი, იპოლიტე ხვიჩია, სანდრო ჟორჟოლიანი, კაკო კვანტალიანი, ელენე ყიფშიძე….

რეზო შატაკიშვილი

„სიცილი და ხარხარი, უდიდესი პროტესტია ქართველისა. სიცილი და ხარხარი – ეს მხოლოდ ფორმაა ქართველი ადამიანის რელიგიური ინტუიციისა“ – წერდა სანდრო ახმეტელი. ასე რომ ქართველისთვის მეტი ფასი აქვს კომედიას და მათაც ვინც ყველაზე მეტს გვაცინებდნენ, გვახარხარებდნენ სცენიდან და გვახარხარებენ დღესაც – როდესაც მათ ძველ ფილმებში ვხედავთ.

ქართველი დიდი კომიკოსები. ცხოვრებაში ნაღვლიანები, სევდიანები, ხშირად ტრაგიკულნიც – ჩვენ რომ მუდამ გვაცინებენ და გვახალისებენ…

სესილია თაყაიშვილი


სესილია თაყაიშვილს ბადალი დღემდე არ მოეპოვება კომედიური, სახასიათო როლების განსახიერებაში. ამ სიმაღლემდე არავინ ასულა.

ის იყო გარდასახვის დიდოსტატი – 26 წლისამ ითამაშა ცხოვრებისგან გაუბედურებული მოხუცი ქალი ამალია კარლოვნა ა. აფინოგენოვის “შიშში”, 29 წლისამ – შამილის მოხუცი დედა, 31 წლისამ – პარასკევა (შ. დადიანის “ნაპერწკლიდან”). 42 წლისამ ჯულიეტას მოხუცი ძიძა. არც მაშინ იყო მოხუცი ოლღა ბებია რომ ითამაშა – მხოლოდ 54 წლის იყო… ის სასწაულებს ახდენდა სცენაზე ეპიზოდებით თუ ეკრანზე თითო გაელვებით. უყურეთ მის მოხუც ბუღალტერს „ცისფერ მთებში“ და სცადეთ – არ გაგეცინოთ. მაინც გაგეცინებათ. ან მის ასინეთას უყურეთ გულგრილად. ან ოლღა ბებიას იუმორს – დედის რძესავით თბილს.

ის იყო ვირტუოზი, ვირტუოზი რომელიც აკონტროლებდა მაყურებლის სიცილს – უნდოდა თავის გმირზე თბილად, სიყვარულით გაგაცინებდა, უნდოდა – მწარედ დაგაცინინებდა. უნდოდა შეგაყვარებდა, უნდოდა – შეგაძულებდა…

მაყურებელს აცინებდა. თვითონ წუწუნი უყვარდა. წუწუნი და ტელეფონზე ჭუკჭუკი – მეტადრე კაკო კვანტალიანთან. წუწუნებდა უძილობაზე, ფხიზელ ძილზე, არადა მაშინაც არ ეღვიძებოდა როცა მის მეზობლად მართლა იწვოდა სახლი და ეზო სავსე იყო სახანძრო მანქანების კოლონით.

ცხოვრებაში განუმეორებელი იუმორის პატრონი ყოფილა. მისი საყვარელი ფრაზა იყო „ნივკოემ სლუჩი“.

შეგიძლიათ წარმოიდგინოთ უკვე ხნიერი სესილია „კუპალნიკში“? აი, იპოლიტე ხვიჩიას ამის „ლაივში“ ხილვა ეწადა, იმიტომაც დასწყდა გული, როცა ბათუმში პლაჟიდან მომავალ სესილიას გადაეყარა.

„უი, სესილია გამომასწარი? შენი ნახვა მინდოდა „კუპალნიკში“ – ეტყვის იპოლიტე. სესილიაც კაი ელ მაკფერსონივით გაიხსნის ხალათს და შუა ქუჩაში „კუპალნიკში“ წარსდგება იპოლიტეს წინ…

„დიდუუუ, ყვავს დააჩხავლებს…“ – იტყვის იპოლიტე.

იპოლიტე ხვიჩია

მის ცხოვრებაში კომედია დაბადებისთანავე დაიწყო – რატომრაც მშობლებმა მითოლოგიური სახელი – იპოლიტე დაარქვეს.

იპოლიტე ხვიჩია – გლეხის ოჯახში დაბადებული სიცილის მეფე.

პარადოქსი: სიცილის მეფე ჩვილობისას ისეთი მტირალა ყოფილა, ერთხელ დედამ ზამთარში, თოვლში, გარეთ აკვნიანად გაჰქნია.

ის ატარებდა ბუნებრივ, თვითნაბად კომიზმს, დღს საკმარია თვალი მოჰკრა მას ეკრანზე და ხარხარი გიტყდება – რომც არ ჰქმნას რამე.

ვიდრე სცენაზე და ეკრანზე გამოჩნდებოდა იპოლიტე ხვიჩია შორეულ ახალგაზრდობაში ხაშურში საზკვებაში მუშაობდა ინსპექტორად. დახუჭეთ თვალი და წარმოიდგინეთ წიწკვი იპოლიტე, როგორც დღეს იტყვიან ამ პოზიციაზე და ეგეც ახალი კომედია… ან გნებავთ ხარაგაულის რაიონში აგურის ქარხნის მგეგმავ ეკონომისტად, ან პუირის მცხობლად თუ მეთულუხჩედ – სადაც კი მას უმუშავია…

ანდა სულაც ის წარმოიდგინეთ როგორ პარავს უკვე სახელგანთქმული იპოლიტე საკუთარ სიდედრს ნიფხავს სარეცხის თოკიდან. არა, ტრასვესტი უცხო იყო იპოლიტესთვის, უბრალოდ კოსტიუმს  – დიდ შავ ტრუსებს ეძებდა „ბურთი და მოედნისთვის“, ეძებდა და აივანზე, გაფენილ სარეცხში მიაგნო. მიაგნო და „ჩაააცვა“ კიდეც კუჭკუჭის. სიდედრმა ვერიჩკამ რომ ქვეყანა შეზრა, იპოლიტემ დაამშვიდა – აი ნიფხავი მსოფლიოს მეიარს, შენ ტანზე კი ვეღარავინ ნახავდაო…

სწორედ ამ ნიფხავში გამოწყობილ იპოლიტეზე იკითხა ჟან გაბენმა კანის ფესტივალზე, რატომ არ ვიცნობ ამ კაცს, ეს რა გენისოი გყოლიათო.

ეს იმ ვერიჩკას ნიფხავი ეცვა, რომლის დაკვლის, გაპუტვისა და შებრაწვის ბრძანებაც გასცა ერთ–ერთ ქეიფისას, როცა ეროსი მანგჯალაძემ ტვინი „შეუჭამა“ – ამისთვის დამპატიჟე, ამისთვის დამპატიჟეო?

პარადოქსი: კომედიის გენიოს ხვიჩიას თავი იმთავითვე ტრაგედიისთვის შობილად მიაჩნდა. 22 წლის იპოლიტეს საკუთარმა ძმამ რომ ყვარყვარეს როლი მისცა, ტუფლებიდან ისკუპა – საკუთარი ძმა მღუპავსო. „მე, ტრაგედიისთვის დაბადებული კაცი ჩემ ძმას უნდა კომედიაში გადამაგდოს, ჩემი დაღუპვა უნდა, მაგრამ ვერ მოესწრება“ – შესჩიოდა დედას და იმუქრებოდა სულ წავალო. ერთ დღეს დაგაზა და გაიქცა კიდეც სახლიდან…. ძლივს დააბრუნეს რეპეტიციებზე, აი სპექტაკლზე კი გაუტკბა, გაუტკბა და გაუტია, ისე გაუტია რომ ძმა კულისებიდან ეძახდა – ტეპს დაუწიეო, მაყურებლის ტაშით და ხარხარით გალაღებული იპოლიტე არც ტემპს უწევდა არც ლამფას, ძმა რომ მუქარაზე გადავიდა მიგჯეჯგვავო, იპოლიტემ სცენიდან მიუმღერა – არ გამოვალ და რას მიზამ? არ გამოვალ და რას მიზამ?

ცნობისათვის: იპოლიტე გვარად ყვინჩია იყო, ყ–ს ხ–თი შეცვლა და ხვიჩიად ქცევა დოდო ანთაძემ შესთავაზა, იპოლიტეც დათანხმდა – „არაფერი დაშავდება, ერთი ოხერია ორივე“…

ტრაგიკულ როლებს არც დოდო ანთაძე აძლევდა ქუთაისში, იპოლიტე კი არ ისვენებდა, ერთი ტრაგიკული როლი რა გაგიხდათ ჩემთვისო.

ახლა თქვენ წარმოიდგინეთ, რა იქნებოდა რომ ვთქვათ ოიდიპოსის ან ჰამლეტის როლი მიეცათ იპოლიტესთვის. დაძაბეთ ფანტაზია და იხარხარეთ იპოლიტესეულ ყოფნა–არყოფნაზე…

ყოფნით რუსთაველის თეატრში სულ 5 წელი იყო, მაგრამ სცენაზე თამადობა მაინც მოასწრო. საგენგებოდ მისთვის დადგმულ „ქუტათურებში“ ქიფის ათწუთიანი სეცან ერთხელ ნახევარ საათზე მეტხანს გაჭიმულა – ოფიციანტის როლის შემსრულებელს სცენაზე კახეთიდან ჩამოტანილი ნამდვილი ღვინო შეუტანია. იპოლიტეს ისე გაუტკბა თამადობა, ჯემალ ღაღანიძეს რომ უთქვამს დავამთავროთო, გადარეულა, ხომ არ გაგიჟდი, ქეიფს ახლა ვიწყებო. ღაღანიძე გადააყენა და სვა და სვა. აღეგრძელა ყველა მეფე, მაყურებელი – თქვენს მოსვლას და ჩვენს დახვედრას გაუმარჯოსო, არც გარეთ უბილეთოდ დარჩენილები დავიწყნია – იმათი ხსოვნისაც იყოსო. სიდედრსაც ახსენებდა, ვერიჩკას გაუმარჯოსო. ღაღანიძემ როცა ჰკითხა, ვერიჩკა ვინააო, აბა ახლა ვისას ვართო? ვერიჩკასთან გუშინ ვიყავით, ახლა სცენაზე ვართ, მოვრჩეთ, მოვრჩეთო. იპოლიტეს უყვირია, რა უნდა დავამთავროო, წამომხტარა, პირში დანა ჩაუდია და აცეკვებულა…


ცხოვრებაში უყვარდა „შტუკების“  კეთება – აივანზე ხელში აყვანილი ჩვილით გავიდა, ა–ა–ა, ა–ა–ა…. მერე „მობეზრდა“ და მეოთხე სართულიდან დაბლა იმ მუშებს ესროლა, მისი კორპუსის წინ რომ მშენებლობაზე მუშაობდნენ. თავზარდაცემულ მშენებლები „ბავშვს“ ეცნენ – „ბავშვი“ ახტუნავდა – იპოლიტემ მუშებს ხუთლიტრიანი, ღვინით სავსე ტიკი გადაუგდო…

მუშა რომ კარგად ეთამაშა ერთ–ერთ ფილმში, ელმავალმშენებელ ქარხანაში დაიწყო სიარული, სადაც ერთი მუშა მეტისმეტად დაუმეგობრდა, ისე რომ ყოველდღე დაეწვეოდა ხოლმე სუფრაზე. გაღზიანებულმა იპოლიტემ ცოლს კვერცხი მოახარშვინა და წაიღო, თან ერთი უმი კვერცხი გააყოლა. უმი მუშას მისცა, მოხარშული თვითონ იაღო და იტკიცა შუბლში. მუშამ იპოლიტეს მიბაძა და გოგლიმოგლი სახეზე…

პანაშვიდებზე და დაკრძალვებზეც სიცილით ეგებებოდნენ და ამიტომ იყო სიკვდილის წინ რომ იხვეწებოდა, წინ სურათს ნუ გაიტანთ, ამ ერთხელ მაინც გამაცილეთ ცრემლითო…

სანდრო ჟორჟოლიანი

ასევე ყველგან ხარხარით ხვდებოდნენ სანდრო ჟორჟოლიანის გამოჩენას – ეკრანზე, სცენაზე, პანაშვოდებზე და დაკრძალვებზეც კი…

გახსოვთ როგორ კლავს სანდრო ჟორჟოლიანის არისტო გოჭს „დაკარგულ სამოთხეში“? ან როგორ ყვირის ჟორჟოლიანის ჩაძინებული „მესემიჩკე“ შეღვიძებისას – „სემიჩკაააააააააა“…. ან მანანას ბაბუა „მეცადინეობისას“ ? ორივე თვალით ბრუციანი უნდა იყო, მის ილიკო ბრუციანზე რომ არ იხარხარო…


პარადოქსი # 1: მისი ყოველი გაელვება სასაცილო იყო, თავად კი ზედმეტად სევდიანი, ფიქრიანი, სერიოზული ყოფილა. ლამის იუმორის გრძნობაც არ ჰქონია, როცა ანეგდოტებს ყვებოდნენ ან ხუმრობდნენ, ძალიან სერიოზულად მჯდარა და უკვირდა რაზე იცინოდნენ, გულუბრყვილოდ კითხულობდა – რა არის აქ სასაცილოო?

მას მუდამ კომიკურ, სახასიათო როლებს აძლევდნენ, არადა,თვითონ გული სწყდებოდა სხვა ჟანრში მუშაობის საშუალება რომ არ ეძლეოდა. ვახტანგ ტაბლიაშვილისთვის უთქვამს კიდეც ნაღვლიანად, ტყუილად ფიქრობ, რომ მე მხოლოდ სასაცილო როლების თამაში შემიძლიაო…

პარადოქსი # 2: სიცილის დიდოსტატი მუდამ სხვების ხუმრობის მსხვერპლი იყო.

იცოდნენ რომ ლამაზი ქალები უყვარდა, განსაკუთრებით ახალგაზრდა ქალები… და ოინიც უყვეს – გასტროლებზე იყვნენ და ჟორა შავგულიძეს გაუგია, რომ ჟორჟოლიანი კვლავინდებირად მოხიბლულა მორიგი ახალგაზრდა ქალის მშვენებით, გაუგია ისიც რომ იმ ქალს მოსვენებას არ აძლევდა სანდრო, შემხვდი–შემხვდიო… შავგულიძე დატრიალებულა, უნახავს ის ქალი, დაურიგებია, უთხარი ძალიან მორცხვი ვარ და სადმე ბნელ ადგილას შევხვდეთო. ქალი სავგულიძეს დასთანხმებია, იმ ქალს კიდე ჟორჟოლიანი და მისულა კიდეც იმ ბნელ ადგილას. ყველაფერ კარგად ყოფილა მანამ, სანამ ჟორჟოლიანმა არ აღმოჩინა რომ მასთან პაემანზე ის ქალი კი არა, ქალურად ჩაცმული ჟორა შავგულიძე იყო…

ოინებს არც ისე აკლებდნენ, ერთხელ მისთვის, გასტროლებისას, პაპანაქება აგვისტოში, ლოგინის ქვეშ ანთებული ლამპა შეუდგამთ… ჟორჟოლიანს მთელი ღამე სცხელოდა, ბორგავდა, ბორგავდა….

სხვა გასტროლისას, ჩაუცვამს კოსტიუმი, ფეხი ტუფლებში ჩაუდგამს, შეუკრავს თასმები და წამოდგა, მაგრამ ვერ წამოდგა, ვერ გაინძრა – ვიღაცამ თურმე იატაკზე დაულურსმა ფეხსაცმელები…

კაკო კვანტალიანი

ის მსუყე ფეფებით, „მაზოკებით“ , გასაოცარი სიმსუბუქით ხატავდა გმირებს და ათბობდა იუმორით.

გახსოვთ როგორ ახტება გუბეს „უდიპლომო სასიძოში“?  ან რა ემართება ხატი რომ თვალს ჩაუკრავს?


კვანტალიანი პარტიაში არ შედიოდა – არ ვარ ბატონო პარტიის ღირსიო. უპარტიობის გამო ლენინის როლი დაუკარგავს. კიდევ კარგი, თორემ წარმოიდგინეთ რა ხარხარი ატყდებოდა მისეულ ლენინზე და სად უკრავდნენ თავს კვანტალიანს…. ერთხელ ხომ ძლივს გადაურჩა ასეთ სკანდალს, როცა მჟავანაძესთან „ჩაუშვეს“. პოლიკარპე კაკაბაძის „ცხოვრების ჯარაში“ შენ გთამაშობს, დაგცინისო…

არ უყვარდა პარტია, მაგრამ ხშირად აკითხავდა პარტიულ ბოსებს, ხან ვის ბინის ტაობაზე და ხან ვისაზე. როცა სხვა საკითხზე მიდიოდა, მდივნებს აფრთხილებდა, უთხარით ამჯერად ბინა არ მინდა, სხვა საკითხზე მოვედიო.

შარში გაეხვა თათარი ბაჯის ბიჭი, იმ ბაჯის ბიჭი, რომელსაც კვანტალიანთან მაწონი დაჰქონდა. ჩხუბში მოჰყვა, იმ ჩხუბში კაცი დაჭრეს, ყველამ თავს უშველა და მარტო ის ბიჭი დაიჭირეს. კვანტალიანმა რა ქნა? დასახმარებლად შეწყალების კომისიის თავჯდომარეს გრიგოლ აბაშიძეს, 6 თვის მანძილე ყოველ დილით, 7 საათზე ურეკავდა და ახსენებდა, ბოლოს უკვე მარტო იმ ბიჭის სახელს ეუბნებოდა – „აგაჯანა“ და უკიდებდა ყურმილს, იქამდე ურეკა სანამ ის ბიჭი არ გამოაშვებინა.

უყვარდა დახმარება, მაგრამ არ უყვარდა „მაღარიჩები“ – ვინმე რიჟინაშვილს თბილისში ჩაწერაში დახმარებია, იმას კიდე დიდი ფერადი ტელევიზორი მიუტანია ძღვნად, კვანტალიანს კი ამ ძღვენიანად კიბეებზე დაუგორებია…

მას უბრალოდ უყვარდა როცა ვინმეს ეხმარებოდა – შინაურს თუ გარეულს. როცა კითხავდნენ ამას და ამას იცნობო? პასუხობდა, მე არ ვიცნობ, ის ხომ მიცნობსო და მისდევდა.

უყვარდა კიტრი და მწვანილი, ყიდულობდა ბლომად და ახრამუნებდა. გაუბაზრეს – კვანტალიანი ძილშიც კიტრს ჭამსო.

კვანტალიანს სმაც უყვარდა, ქეიფიც და „შტუკების“ მოწყობაც. კვანტალიანს და ჰყავდა, რომელიც ძალიან ჰგავდა. ერთ–ერთ პურმარილის დროს, კვანტალიანს ვასო გოძიაშვილისთვის მოუბოდიშია – ცოტა ხანს დაგტოვებთო. გასულა. თავის დისთვის კაცურად ჩაუცავმს, დაუხურავს, ცილინდრიც დაუხურებია. კაკოს და შესულა და ვასოს მისჯდომია გვერდში. ვასო გოძიაშვილი კაი ერთი საათი ეჭუკჭუკებოდა მას როგორც კაკო კვანტალიანს, ალბათ მერეც გააგრძელებდა ჭუკჭუკს, თვითონ  კაკო კვანატლიანი რომ არ შესულიყო და ხარხარი არ აეტეხა…

ლხინი, ქორწილი, თამადობა ისე უყვარდა, მძინარე სიხარულით ხტებოდა და გარბოდა… უყვარდა თამადობა და არ უყვარდა როცა არ უსმენდნენ, ერთხელ ვიღაც აღმნასკომის თავჯდომარეს ნამეტანი უცელქია სუფრაზე – აუ უსმენდა თამადას, იქამდე სანამ კვანტალიანს არ შეუძახია – მოდი გავცვალოთ ადგილები, შენ აქ იყავი თავჯდომარე, მე იქ ვიქნები…

ელენე ყიფშიძე

ის არ გააკარეს კინოს, მაგარამ ერთი ეპიზოდითაც, ერთი ფრაზითაც კი დაამახსოვრა თავი მთელ ქვეყანას – „მოხვალ სახლში ამხანაგო ჭიპილია!“

მან საქვეყნო აღიარება სცენიდან მოიპოვა. ის იყო თეატრის ნამდვილი ვარსკვლავი.

ის იყო არტისტი, რომლის გულისთვისაც ხალხი თეატრს აწყდებოდა. აწყდებოდა ხალხი თეატრს და წყდებოდნენ სიცილით ლენას სცენაზე გამოჩენისას.

დღესაც, როდესაც უყურებ „ეზოში ავი ძაღლიას“ ჩანაწერს, არ შეიძლება არ ახარხარდე როცა ის კიბეზე ადის.

მას ჰქონდა ხასხასა, ფოიერვერკული იუმორი სცენაზე. და არც ცხოვრებაში აკლდა.

ზურა ყიფშიძის მამას – ავთო ვერულეიშვილს ხშირად ავიწყდებოდა ტექსტი.

ელენე ყიფშიძე თამაშობდა კინოტოს, ერთ–ერთ სცენაში, როცა ლენა ცეკვავდა, ავთო ვერულეიშვილი უნდა შესულიყო და ეკითხა – „საით მიდიხარ“? ლენას მთელი მონოლოგით უნდა ეპასუხა. შევიდა ვერულეიშვილი, დააპირა კითხვა და… დაავიწყდა ტექსტი…ლენა ცეკვავდა და თან ჩუმად ეძახდა – „თქვი ბიჭო“. ვერულეიშვილი ვერ იხსენებდა რა უნდა ეკითხა, ლენა ცეკვავდა და ცეკვავდა… ბოლოს უკითხავს „სად მუშაობ“…. სად უნდა მუშაობდეს კინტო? ჰოდა ლენასაც უპასუხია – „ლიხაჩოვის ქარხანაში, შენი დედა ვატირე“…

ლენა ყიფშიძეს ძმა პოლიტიკურზე დაუჭირეს და გაუციმბირეს – ხრუშოვის სურათის დახევის გამო… ლენამ ძმას ციმბირში ჩააკითხა. არ იცით როგორ? მოსვოკვში ქართული დეკადის დროს, ლენა ხრუშოვის ბანკეტზე დაპატიჟეს. ლენამ ის მოსწავევი ჯიბეში ჩაიდო და ციმბირში ჩავიდა ძმის სანახავდ. კოლონიის უფროსი კინაღამ საგიჟეთში გადასაყვანი გახდა – ძმა ხრუშოვის სურათის დახევაზე ზის და ხრუშვო მის დას საქეიფოდ პატიჟებსო.

წარმოიდგინეთ სცენა – ლენა ყიფშიძე შედის შევარდნაძესთან და სთხოვს – ჩემი ბინა დამიხურდავეთ. ლენამ მარტოობის ფორმულას მიაგნო – მოიწადინა დიდი ბინა დაეშალა და ერთ სადარბაზოში ორ ოთახიანში ეცხოვრა ზურას თავის ცოლ–შვილთან, ლენას – თავისთვის ერთოთახიანში და თავის დებს – ცალკე ერთოთახიანში, ჰოდა ადგა და შევარდნაძეს მიადგა – ბინა დამიხურდავეო.

შევარდნაძე თურმე სამ ბინას სთავაზობდა, ლენა ჯიუტობდა – არა, ჩემი დამიხურდავეთო. შევარდნაძე გააგიჟა, „შევის“ თავი მაკლიარი ეგონა. მაინც დაახურავებინა. ლენა იყო ქალი, რომელმაც შევარდნაძისგან წყალობა კი არ მიიღო, გაიმაკლაიარა… ბინა დაშალა, თავიდან მართლაც ერთად იყვნენ ერთ სართულზე – სხვადასხვა ბინებში, მაგრამ მერე ზურამ გაყიდა ის ბინა, მერე დები გადავიდნენ სხვაგან და დარჩა ლენა მარტო. სწორედ ამ დროს ხდება ფოიერვერკული ამბავი.

გოგი თოდაძემ „ისევ ვოდევილებში“ ლენა ყიფშიძეს კაცის როლი მისცა – კარაპეტა დამბაღოვი „ძუნწში“. ლენამ გრიმით ცხვირი დაიგრძელა, ხმა დაიბოხა და სომეხ ვაჭრად გარდაისახა, სცენაზე იყო ფურორი. ამ ფურორამდე შოკი – სამეზობლოში.

ლენა სახლში კარაპეტას ბოხი ხმით, სომხური აქცენტით ლაპარაკობდა ხმამაღლა – რეპეტიციებს გადიოდა. მეზობლის ქალი კი ჩასაფრებულა, თურმე სული სძვრებოდა გაეგო ვინ იყო ის სომეხი კაცი, ლენასთან რომ დაიარებოდა. მისი საყვარელი ეგონა. ელოდა როდის გავიდოდა ის კაცი, მაგრამ ის კაცი არ გადიოდა, გადიოდა მარტო ლენა. საქმე იქამდე მივიდა რომ ერთ–ერთი ასეთი რეპეტიიცს დროს, ლენამ კარის ხმა რომ გაიგო, მეზობლის აივნიდან – გასაძახა – „არ გადმოვარდეთ ქალბატონო, ესეც მე ვარ, ისიც მე ვარ…“

ის იყო ლენა. განუმეორებელი, კომიკური და შთამბეჭდავი…

 


სკანდალური არტისტები

რეზო შატაკიშვილი

სკანდალი თეატრის თანამდევია, მეტიც თეატრი არც არსებობს სკანდალების გარეშე. თეატრში უსკანდალოდ ვერც ძლებენ.

ჯერ კიდევ ტოვსტონოგოვი ამბობდა, სკანდალი სკანდალის შემდეგ და სკანდალი სკანდალამდე… ეს სცენაზე.

სკნადალებია სცენის მიღმაც. თეატრსა თუ თეატრს გარეთ – სადაც კი არტისტები არიან. „რა არის სულ კონფლიქტებში ხართ, არ მოგბეზრდათ“? – უკითხავს ვერიკო ანჯაფარიძისთვის ვასილ კიკნაძეს.

„მსახიობს თეატრი მობერზრდება? თეატრი კონფლიქტია, სადაც კონფლიქტი არ არის, იქ არც თეატრია“ – იყო ვერიკოს პასუხი.

ვერიკო ანჯაფარიძე

ვერიკო ანჯაფარიძე – მუდამ სკანდალური, მუდამ სკანდალებში…

ვერიკო ანჯაფარიძის ხელმოწერა ამშვენებს „დურუჯის“ სკანდალურ მანიფესტს. თუმცა შემდეგ სწორედ მისგან დაიწყო „დურუჯის“ დაშლა…

სკანდალით დაიწყო ვერიკო ანჯაფარიძისა და კოტე მარჯანიშვილის ურთიერთობა. საქართველოში დაბრუნებული ვერიკო ანჯაფარიძე მარჯანიშვილთან მიდის და სვამს კითხვას: „მიმიღებთ უკან?“

მარჯანიშვილი ეტყვის რომ მასზე ზღაპრებს ჰყვებიან, რომ ვალდებულია დააბრუნოს. ვერიკო იგრძნობს რა ირონიას მიახლის პირში: „თქვენს შესახებაც ჰყვებიან“! მარჯანიშვილი დაინტრიგდება – „რას ჰყვებიან?“

ვერიკო მიახლის – რომ თქვენ დიდქტატორი ხართ, თრგუნავთ მსახიობს!

მარჯანიშვილი განრისხდება – „გაეთრიეთ აქედან“!

სკანდალით დასრულდება ვერიკო ანჯაფარიძისა და სანდრო ახმეტელის ურთიერთობაც. ახმეტელი „ლატავრას“ დგამს. გაივლიან „ლატავრას“ მეორე აქტს. ვერიკო კორიდორში გავა. ახმეტელი მესამე აქტს იწყებს, ვერიკო არ ჩანს. ეძებენ, ელიან. როგორც იქნა გამოჩნდება, ახმეტელი იყვირებს – „ჩქარა, ჩქარა!“ ვერიკო მიუტრიალდება – რა გაყვირებს? შეჰყვებიან, არც ერთი არ თმობს, ახმეტელი დაატოვებინებს რეპეტიციას. მერე მათ „შეარიგებენ“, ვერიკო ითამაშებს კიდეც ლატავრას, მაგრამ მას ვეღარავინ იხილავს ახმეტელის შემდეგ დადგემბში. ვერიკო მარჯანიშვილის რუსთაველის თეატრიდან წასვლამდე დასტოვებს რუსთაველის თეატრს. ვერიკო ახმეტელის სიკვდილის შემდეგაც გააგრძელებს ახმეტელის წინააღდეგ ბრძოლას…

ლეილა აბაშიძე


ლეილა აბაშიძე სკანდალურად პოპულარული იყო, მის ფოტოებს ნახავდით ყველგან – „ცეკაშიც“ და „საპოჟნიკებთანაც“. ამ პოპულარობას მის წარმატებულ როლებთან და ნიჭთან ერთად, ხელს უწყობდა მისი ბობოქარი და სკანდალური პირადი ცხოვრებაც. მუდამ მამაკაცთან ყურადღების ცენტრში იყო, ვიღა არ სთხოვდა ცოლობას ჩვენებული რეზო ჩხეიძე თუ ეგვიპტელი და მექსიკელი მულტიმილიონერები… მოსკოვის მეცხრე საერთაშორისო კინოფესტივალზე ლეილა აბაშიძე ჩალმამოხვეული გამოცხადდა, მისით ისე მოიხიბლულა ეგვიპტელი მულტიმილიონერი რომ კინოსტუდიის გახსნა შესთავაზა, სანაცვლოდ ლეილას მისი სარეცელი უნდა გაეზიარებინა იმ ეგვიპტელის ორ ცოლთან ერთად. თავის მილიონებს ლეილას მექსიკელი  მსახიობი და რეჟისორი, სიმპატიური (თუმც კი 70-ს მიტანებული) ემილიო ფერნანდესიც სთავაზობდა… თბილისში დღემდე ახსოვთ მისი სკანდალური რომანი მსახიობ გოჩა აბაშიძესთან. გოჩა აბაშიძესთან, რომელმაც ტრაგიკულად – თვითმკვლელობით დაასრულა სიცოცხლე. ბევრი, მის თვითმკვლელობაში ლეილა აბაშიძესაც ადანაშაულებს.

გოჩა აბაშიძე

ალბათ ყველაზე სკანდალურ არტისტად მაინც გოჩა აბაშიძე უნდა ჩაითვალოს.

სწორედ მან დაასრულა სიცოცხლე ყველაზე სკანდალურად – თავი მოიკლა.

როგორც უკვე ვთვქით, მაშინ მის სიკვდილში ლეილა აბაშიძეს ადანაშაულებდნენ. მაგრამ ამ ბურუსით მოცულ ისტორიას ფარდა წლების შემდეგ გოჩა აბაშიძის მეუღლემ – კოპოზიტორმა ნუნუ გაბუნიამ ახადა. ნუნუ გაბუნია არ უარყოფს რომ იმ პერიოდისთვის გაცილებული იყო გოჩა აბაშიძესთან სწორედ ამ გახმაურებული რომანის გამო, მაგრამ ნუნუ გაბუნია გოჩა აბაშიძის სიკვდილში არ ადანაშაულებს ლეილა აბაშიძეს.

ნუნუ გაბუნიას თქმით, არსებობდა მრავალი მიზეზი, რომელიც მის ცხოვრებას ამუქებდა და ეს ნაბიჯი გადაადგმევინა.

გოჩას მამა გარდაეცვალა, დედამისს სხვა ოჯახი ჰქონდა. გოჩამ თავისი პობედაგაყიდა, ვინც იყიდა, ფული გადაუხადა, მაგრამ ვერ გადაიფორმა და უკან დაუბრუნა და ფული მოსთხიოვა. ფული ოჯახს უკვე დახარჯული ჰქონდა, მოვალე ყოველდღე აწუხებდა, დილიდან ურეკავდა, უკაკუნებდა, სადარბაზოსთან ელოდებოდა, სახლში ვერ შედიოდა და აივნიდან გადადიოდა. თეთრ ქარავანშიავარი როლი უნდა ეთამაშა, კინოსტუდიაში ავანსის ასაღებად მივიდა, სთხოვა ელდარ შენგელაიას ავანსი, მან უთხრა რომ მოხსნილი იყო როლიდან… გაცეცხლებული შევიდა დირეტორთან, კობახიძესთან, მდივანმა გაიგონა კობახიძის სიტყვები შავგულიძე მოვდა, თან არავინ გადაყოლია, შენ ვინ გადაგყვებაო. გამოვარდა გარეთ, ამ დროს მისაღებში ისხდნენ ლეილა აბაშიძე და დევი აბაშიძე, დევიმ ლეილას სთხვა, გაჰყევი ამ ბიჭს თავს არაფერი აუტეხოსო. ლეილა აედევნა გოჩას. გოჩაჯდა მანქანაში და გავრდა, დალია საწამლავი და მიაკითხა ლეილამაც… გოჩა ხელებში ჩააკვდა და ეს რომ დაინახეს ყველაფერი ლეილას დააბრალეს.. (ნუნუ გაბუნია).

ოთარ მეღვინეთუხუცესი

ის ხან მშვიდია და ხანაც მძვინვარე, შეუძლია დედა აგინოს თეატრის დირექტორ-განმკარგულებელს, როგორც ეს რუსთავში მოხდა, „ჰამლეტის“ დადგმისას, შეუძლია ტრიბუნიდან ლანძღვის ნიაღვარი მიუშვას კრიტიკოსზე, როგიორც ეს მოხდა დათო ბუხრიკიძის შემთხვევაში როცა მან მეფე ლირი– მეღვინეთხუცესი გააკრიტიკა. შეუძლია ზღვაში ჩასახრჩობად გაიმეტოს რუსი, როგორც ეს მოხდა ბიჭვინათაში, აფხაზეთის დაკარგვამდე, როცა ერთ რუს დამსვენებელს ცესფერთვალება მეღვინეთხუცესი რუსი ეგონა და „ძმაკაცურად“ გაუმხილა, რა კარგი იქნებოდა აქურობა, ეს ქართველები რომ მოისპობოდნენ აქედანო. მეღვინეთუხუცესმა იმ რუსს ზღვაში უკრა თავი, ძლივს გამოგლიჯეს ხელიდან… მისი სკანდალების აქტივში იტალიური სკანდალიცაა. მარჯანიშვილის თეატრი პირველად გავიდა საგასტროლოდ, წავიდა იტალიაში, მაგრამ გასტროლი მიზეზთა გამო წარუმატებელი იყო. მილანში, გამომგზავრების წინ, სასტუმროს წინ ჩასხდომამდე, გიგა ლორთქიფანიძე და ოთარ მეღვინეთუხუცესი წყნარად, ინტელიგენტურად არკვევდნენ მარცხის მიზეზებს, მაგრამ უცებ იფეთქა ვულკანმა… გავარვარებული ლავასავით წამოვიდა ურთიერთბრალდებების, საყვედურების, დაყვედრების, ლანძღვის ნიაღვარი… თავზარი დამცა ამ ჩხუბმა და ლამის ერთმანეთზე გაწევგამოწევამ – გაიხსენებს ნოდარ გურაბანიძე…

ელენე ყიფშიძე


ელენე ყიფშიძიე თავის სკანდალებით, ბოჰემური ცხოვრებით და რაღა თქმა უნდა ელვარე ნიჭის წყალობით, მუდამ ყურადღების ცენტრში იყო.

მან გადადგა თამამი ნაბიჭი – უმამოდ გააჩინა შვილი. მის გზიდან ჩამოშორებას და თეატრიდან გაძევებასაც ლამობდნენ, ისევდ და ისევ ბოჰემური ცხოვრების გამო, ვითომცდა „საბჭოთა მოქალაქისთვის შეუფერებელი საქციელების“ გამო…

ის იყო ფეთქებადი სცენაზეც და ცხოვრებაშიც. მას შემდეგ რაც ელენე ყიფშიძემ წარმატებით ითამაშა მაია წყნეთელი თეატრში და ფილმის გადაღებაც დაიწყეს, რეზო ჩხეიძე მას პირდებოდა მაია წყნეთელის როლში გადაღებას. არადა, სხვა ხმები დადიოდა… ელენე ყიფშიძე სთხოვდა ჩხეიძეს, ნუ დამიმალავ თუ მე არ გადამიღებო. რეჟისორი ეუბნებოდა შენ გიღებო. ლენას კი უთხრეს რომ მაია წყნეთელის როლზე უკვე ლეილა აბაშიძე იყო დამტკიცებული, ყიფშიძე ისევ მივიდა რეზო ჩხეიძესთან, ისევ ჰკითხა, ისევ პასუხი – შენ გიღებ. ელენე ყიფშიძემ შვილი დააფიცა. რეჟისორმა დაიფიცა. ელენემ აიღო და წყვიტა სახეში…

ზურაბ ყიფშიძე

ზურა ყიფშიძე დაბადებიდან სკანდალური იყო. დაბადებისთანავე დაიბადა მითი რომ ეროსის ბიჭი იყო. ბავშვობაც იმდენად ჰქონდა სკანდალებით და აყალმაყალით გაჯერებული, რომ დეიდებმა ავლიპ ზურაბაშვილთანაც წაიყვანეს – გიჟიაო. რომ წამოიზარდა მერეც საკმაოდ სკანდალური იყო. იმდენად რომ ელენე ყიფშიძესაც აბნევდა თავისი ექსტრავაგანტულობით. იყო ქუჩის ბიჭი და უცებ გახდა ჰიპი – მოშვებული თმა, ჯინჯილები, ბეჭდები, გაქუცული ჟინსები, შეშინებულმა ლენა ყიფშიძემ მილიცია დააყენა თავზე, ჩემი შვილი სექტანტი გახდაო. მერე ზურა უცებ ელეგანტურ მანეკენეად მოევლინა თბილისს. მთელ საბჭოეთში თუ არა, საქართველოში იგი ნამდვილად პირველი მოდელი მამაკაცი იყო. მერე ჩხუბში მოჰყვა, უფრო სწორად მისი ფეხი მოჰყვა ფანჯარაში – აქილევსის მყესი გადაეჭრა და წელიწადნახევარი სახლში იწვა…

თეატრალური ინსტიტუტიდან ორჯერ გააგდეს ბობოქარი ცხოვრების გამო. რექტორმა თავაძემ ელენე ყიფშიძეს შეურაცხყოფა მიაყენა, აქ რა უნდა, წაგიყვანოს სოფელში და თოხი გარაკუნებინოსო. 17 წლის ზურას ცრემლები წასკდა, დაავლო ხელი სამელნეს და შიგ თავში სთხლიშა რექტორს. გააგდეს. ისევ ჩააბარა. ისევ გააგდეს – გაცდენების გამო – უკვე „როცა აყვავდა ნუშში“ იღებდნენ. მერე მოსკოვში რომ წავიდა და „გიკში“ ჩაირიცხა, იქაც არ ასვენებდნენ საქართველოდან – მანდ რა უნდა, ჯარში უნდა იყოსო. დეიდები დატრიალდნენ, ის გაყვითლებული ცნობა ააფრიალეს, ბალღობაში ავლიპ ზურაბიშვილთან რომ ჰყავდათ და ზურა ჯარს გადარჩა, მაგრამ საგიჟეთში გამოკვლევებზე დააწვინეს…

ზურა ყიფშიძეს სკანდალები არც შემდეგ აკლდა და არც თავად ერიდება რაიმე სკანდალურის თქმას, როდესაც საამისო განწყობა აქვს. მას შეუძლია თამამად და სკნადალურად მიახალოს ყველას სათქმელი.

ვასო გოძიაშვილი


ვასო გოძიაშვილი მუდამ სკანდალებში იყო გახვეული. სკანდალის აპოთეოზი იყო მაშინ როცა იგი მარჯანიშვილის თეატრში დაუპირისპირდა გიგა ლორთქიფიანიძეს და საერთოდ ახალგაზრდებს. „თქვენ გენიალური მსახიობი ხართ, ხვალ რომ პიესა დავდგა, მაინც თქვენ დაგაკავებთ, მაგრამ თქვენი ჭკუით ჩემმა მტერმა იარა, თქვენ ისეთი მსახიობი ხართ, მედეა ჯაფარიძე რომ ჭრიჭინას თამაშობს, ისიც თქვენ გინდათ ითამაშოთ“ – მიახალა გიგა ლორთქიფანიძემ. ვასო გოძიაშვილს იმჟამად როლი კი არა თეატრის დირექტორობა უნდოდა. იმ სხდომაზე კი ერთმანეთს სკანდალურად დაუპირისპირდნენ ყოფილი ცოლ-ქმარი – ვასო გოძიაშვილი და სესილია თაყაიშვილი. სესილია თაყაიშვილი მხარს ახალგაზრდებს უჭერდა. საქმე იქამდე მივიდა რომ სესილიამ და ვასომ თავიანთი ოჯახური ამბების წაძახება დაიწყეს სხდომაზე…

იზა გიგოშვილი

ქართული თეატრის მარადიული გრუშე – იზა გიგოშვილი მუდამ სკანდალური პერსონა იყო, თავისი არტისტული გაქანებითაც, არაორდინალური ქმედებებითაც, პირადი ცხოვრებითაც. მასზე ლაპარაკი უყვარდათ სკანდალის მოყვარულებსაც და არც თავად სძულდა სკანდალები. როდესაც თეატრის ერთ-ერთმა მსახიობმა ქალმა კრებაზე კენჭი იზას პირადში სტყორცნა და უთხრა, რა, არის სულ შენზე უნდა ლაპარაკობდნენო? იზა ლაღად გაეპასუხა – აბა შენზე ვინ ილაპარაკებსო… სკანდალები ახლდა მის პირად ცხოვრებას, სკანდალები ახლდა მის პოლიტიკურ პოზიციას – როდესაც ის მხარს ზვიად გამსახურდიას უჭერდა. სკანდალების რეჟიმში აარსებდა იგი სამეფო უბნის თეატრს…

დოდო აბაშიძე

 

დოდო აბაშიძე ჯერ კიდევ ბავშვი იყო, საკნადალი რომ მოაწყო თეატრში –  ახმეტელის „ლამარას“ თამაშობდნენ, ხევსურებმა ხმლები იშიშვლეს და პატარა დოდო წამოხტა და წკრიალა ხმით ისე ისროლა რეპლიკა, რომ მსახიობებმა ხმლები დაუშვეს… სკანდალები არც ქუჩაში აკლდა, „მაგარი ბიჭი“ იყო და გაუთავებლად ჩხუბობდა. არაერთხელ დაიხსნა ხორავამ მილიციის კლანჭებისგან.

დოდო აბაშიძემ რუსთაველის თეატრში მხოლოდ 7 წელი გასძლო და სკანდალურად და ერთობ უჩვეულოდ დასტოვა. დოდო ალექსიძეს მეოთხე ოიდიპოსად უნდოდა ხორავას, ვასაძის და ეროსი მანჯგალაძის შემდეგ, დოდოს არ ეპიტნავა: „რად მინდა მე ოიდიპოსი?“, თან რომ ნახა რომ უზარმაზარი ტექსტი ჰქონდა სასწავლი, დაჰკრა ფეხი და გაიქცა თეატრიდან…

დოდო აბაშიძეს არც პირად ცხოვრებაში აკლდა სკანდალები და სკანდალური რომანები. „დიდი მწვანე ველის“ გადაღებისას მძნივარე რომანი ჰქონდა ლია კაპანაძესთან – თავისი კონფლიქტებით, ბობოქარი წიაღსვლებით…

სანდრო ჟორჟოლიანი

 

სანდრო ჟორჟოლიანი რომ სკანდალური არტისტი იყო, ამაზე თუნდაც ის მეტყველებს რომ მან პირადად მისწერა წერილი პროლეტარიატის ბელადს – ლენინს. ჟორჟოლიანი აქტიუარდ იყო ჩაბმული ახმეტელის წინააღდეგ ბრძოლაში, მხარს მარჯანიშვილს უჭერდა….

პირადი ცხოვრებაც არანაკლებ სკანდალური ჰოქნდა, უყვარდა ახალგაზრდა ქალები, იმდენად რომ ცოლიც კი 23 წლით უმცროსი შეირთო 42 წლის ასაკში…

კოტე მახარაძე


ქართველ მსახიობთა შორის მას ალბათ ვერავინ შეეცილება რომანების რიცხვით. არც ამ რომანების „ხარისხი“ იყო ურიგო, თუ თვალს გადავავლებთ იმ ქალბატონების ვრცელ ჩამონათვალს, ვისთანაც მას მგზნებარე რომანები ჰქონდა. ბევრი მათგან საზოგადოებისთვის ცნობილია, ბევრი მხოლოდ ვიწრო წრისთვის… ის ხშირად აგვაინებდა რეპეტიციაზე, ან ქრებოდა რეპეტიციიდან და მერეღა აღმოაჩენდნენ რომ მასთან ერთად ქრებოდა კიდევ ერთი, რომელიმე არტისტი ქალი… მის პირად ცხოვრებას არც გატაცებები აკლდა და არც სერიოზული გრძნობები – მედეა ჩახავასთან, სოფიკო ჭიაურელთან…

სიცოცხლის ბოლო წლებში ის სხვა სახის სკანდალში გაეხვია – ქეთევან წამებულის შესახებ ინტერვიუში ისაუბრა და უჩივლეს ქეთევან წამებულისთვის შეურაცხმყოფელი გამონათქვამებისთვის…

ოთარ კობერიძე


ოთარ კობერიძე არ გამოირჩეოდა სკანდალურობით და კონფლიქტურობით, მაგრამ ცხოვრებაში მაინც ვერ ასცდა სკანდალებს. იტალიელმა პაპარაცებმა მაშინ გადაუღეს ფოტო როცა ატირებულ ორნელა მუტის იხუტებდა და ამშვიდებდა – როგორც კობერიძე ამბობს, მას ორნელა მუტი შესჩიოდა თუ როგორ არ აძლევდა მეუღლე ბავშვის ნახვის უფლებას და როგორ სძალავდა ფულს. მეორე დღეს კი ტაბლოიდებმა ყდაზე გამოაჭენეს ჩახუტებულები „ორნელა თავის თეთრწვერა სიყვარულთან“…

ეს სკანდალი მეტისმეტად კეთილშობილი იყო, იმ სკანდალისგან განსხვავებით, რომელშიც იგი საბჭოურმა „კაგებემ“ გახვია, საქმე სასამართლომდეც კი მივიდა, ბრალს სდებდნენ…. გოგოებთან საბჭოთა მოქალაქისთვის შეუფერებელი საქციელის ჩადენაში. იყო შეთითხნილი კომპრომატებიც, მაგრამ მას უკან არ დაუხევია….

ლია ელიავა

იყო პრინციპული და მისი ეს პრინციპულობა ხდებოდა უპრინციპო გარემოში სკანდალური. სკანდალურად მიიღო თბილისურმა ელიტამ მისი პოლიტიკური პოზიცია – იგი მხარს ზვიად გამსახურდიას უჭერდა.

დღეს რომ პრიმაკოვს უმღერიან ვართალალოებს და მაშინ ზვიადისტებს „სუნიანებს“ ეძახდნენ, მათ მინდა ვკითხო ერთი რამ – ქალბატონო ნანი, როდის შეგაწუხათ ლია ელიავას სუნმა?

მინდა ვკითხო იმიტომ რომ ქალბატონ ლიას გულს უკლავდა ამგვარი შეფასებები…

ლია ელიავა იყო პირველი ქართველი მსახიობი, რომელიც სიგარეტით ხელში გამოჩნდა ფოტოებზე…

70-იანი წლებში, ლია ელიავას ფოტო ამშვენებდა პოლონურ ჟურნალ „ეკრანის“ საახალწლო ნომრის გარეკანს და ლია ელიავა წლის ულამაზეს ევრპელ მსახიობ ქალად, წლის სახედ იყო დასახელებული…

მარინა კახიანი


მარინა კახიანს ჰქონდა დიდი სკანდალური რომანი. და ეს რომანი ინსტიტუტში დაიწყო – მარინა კახიანს თავისი პედაგოგი, მასზე 20 წლით უფროსი ცოლიანი კაცი შეუყვარდა – გია მატარაძე. უფრო სწორად ერთმანეთი შეუყვარდათ.

ამ ფაქტმა მაშინ დიდი მითქმა-მოთქმა, შოკი გამოიწვია საზოგადოებაში, იყო სკანდალები, ჭორები… მაგრამ შეყვარებული მარინა კახიანი ვაჟკაცურად დადგა, არ დაიხია უკან, დაუპირისპირდა საზოგადოებრივ აზრს და ცოლად გაჰყვა გია მატარაძეს…

გია ფერაძე


გია ფერაძე ერთობ კოლორიტული და სკნადალური პერსონა იყო, თავისი შარმის და იუმორის წყალობით. დღემდე ახსოვთ მისი სკანდალური ხუმრობები, შაყირი პროზად თუ სკრაბეზული ლექსები.

სადაც ერთად ფიგურიებდნენ, თეკლე და სოფი ლორენი: „მიხო გინდა, ლორენი, ეგ რომელი სოფია? მაგი მე არ მომცემს და თეკლა მ…. ჯობია…“.

თეატრში გია ფერაძე ფეხმოტეხილი მისულა – უტუფლოდ, ფეხზე თაბაშირი ედო. ნანული სარაჯიშვილს შეუცხადებია, უი, გია ფეხი მოიტეხე? აბა როდის იყო, რო ნასკით დავდიოდი თეატრში? – უპასუხია გიას.

ეს მხიარული და ლაითი სკანდალები მოგვიანებით მის თავს დამტყდარმა ტრაგიკულმა სკანდალმა გადაფარა სამუდამოდ… ახალგაზრდა ცოლი, მისი ნასროლი ტყვიით მოკვდა…

ნუგზარ შარია


ნუგზარ შარია ნამდვილად სკანდალური არტისტია. მან მოახერხა თავი დაეღწია საბჭოეთისთვის და საზღვარგარეთ წასულიყო საცხოვრებლად. მისი გქცევა ნამდვილად იყო დიდი სკანდალი მთელ საბჭოეთში.

დაიბეჭდა “პრაიმტაიმში”

 

 


 

 


 

 


 

 

რეზო შატაკიშვილი სანდრო ჟორჟოლიანსა და მის შთამომავლებზე

სანდრო ჟორჟოლიანის გმირების ეკრანზე გამოჩენა დღესაც ხარხარს იწვევს მაყურებელში – გოჭისმკვლელი არისტო “დაკარგული სამოთხიდან” თუ მოსე მწერალი “დარიკოდან”, მანანას ბაბუა თუ ზურიკელას ილიკო…
კინოში პირველად 37 წლის გადაიღეს. მისი, როგორც პროფესიონალი მსახიობის, დებიუტი თეატრშიც საკმაოდ გვიან შედგა – 33 წლის იყო რუსთაველის თეატრის მსახიობი რომ გახდა, მაგრამ ამ დროისთვის უკვე ჰქონდა სამოყვარულო სცენაზე დგომის 21-წლიანი სტაჟი. 12 წლის იყო, პირველად დანიელი რომ ითამაშა შილერის “ყაჩაღებში” – მშობლიურ ოზურგეთში, მამამისის სახლის აივანზე. ერთხელ ნორჩი არტისტები ისე გატაცებულან თამაშით, რომ შპალერის დეკორაციისთვის ცეცხლი წაუკიდებიათ და ლამის სახლი გადაუბუგავთ – რა ექნათ, ასე, ნატურალისტურად გაიგეს სასახლის დაწვის სცენა… იმ დღეების შემდეგ სანდრო ჟორჟოლიანს ერთი დღეც არ უცხოვრია უთეატროდ: არც მაშინ, როცა ბათუმის გიმნაზიაში სწავლობდა და ჯერ კიდევ მეშვიდეკლასელი ალექსანდრე წუწუნავას დასის წევრი იყო; არც მაშინ, როცა ოდესის უნივერსიტეტის ისტორია-ფილოლოგიის ფაკულტეტის სტუდენტი იყო და ზაფხულობით მშობლიურ ოზურგეთში თამაშობდა სცენისმოყვარეებთან ერთად; არც მაშინ, როცა 7 წელი ბაქოს გიმნაზიაში ასწავლიდა და ბაქოს ქართველი სცენისმოყვარეების ყველა სპექტაკლში თამაშობდა – ქარქაშაძის გვარით; და არც შემდეგ, როცა თბილისში დაბრუნდა და პირველ გიმნაზიაში ასწავლიდა, ვიდრე საბოლოოდ უარს იტყოდა მასწავლებლობაზე და მთლიანად თეატრს მიუძღვნიდა თავს…

რუსთაველის თეატრი მარჯანიშვილ-ახმეტელის კონფლიქტის შემდეგ დატოვა. მხარს მარჯანიშვილს უჭერდა, შემდეგ კი მარჯანიშვილის თეატრის მსახიობი იყო – შექმნის დღიდან უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე…

ამბობენ, რომ უკანასკნელ ამოსუნთქვამდე, თეატრის გარდა, ლამაზი ქალებიც ჰყვარებია და გულგრილად არასოდეს გაუვლიდა გვერდით ლამაზ ქალს…
ერთხელაც, გასტროლების დროს სწორედ ასე მოხიბლულა ერთი ახალგაზრდა ქალის მშვენებით. მოსვენება არ მიუცია, შემხვდი-შემხვდიო. ეს ამბავი ჟორა შავგულიძის ყურამდეც მისულა. ჟორა დატრიალებულა, უნახავს ის ახალგაზრდა ქალი, დაურიგებია, უთხარი, ძალიან მორცხვი ვარ და სადმე ბნელ ადგილზე შევხვდეთო. ჟორჟოლიანი დათანხმებულა და მისულა კიდეც დათქმულ დროს დათქმულ ადგილას და ყველაფერი კარგად ყოფილა მანამ, სანამ არ აღმოუჩენია, რომ მასთან პაემანზე ის მშვენიერი ქალი კი არა, ქალურად გადაცმული ჟორა შავგულიძე იდგა…
საერთოდ, რაც არ უნდა პარადოქსული იყოს, სიცილის დიდოსტატი მუდამ ასე, სხვების ხუმრობის მსხვერპლი იყო.
ერთხელ, ქუთაისში გასტროლების დროს, გაგანია აგვისტოში, მსახიობმა მიშა სარაულმა სანდრო ჟორჟოლიანს ლოგინის ქვეშ ანთებული ლამპა შეუდგა… და ასე მთელი ღამე სცხელოდა, ბორგავდა, ვერ ისვენებდა…
სხვა გასტროლების დროს კი მისი პედანტურობა გამოიყენეს ხაფანგად. კოსტიუმი მუდამ მზად ჰქონდა. ფეხსაცმელიც იქვე ელაგა გაპიწკინებული. წესად ჰქონდა – სკამზე ჯდებოდა და ფეხებს პირდაპირ ყოფდა “ტუფლებში”. ერთხელაც გაყო, თასმებიც განასკვა და წამოდგომა სცადა, მაგრამ ვერ ადგა, ვერ გაინძრა, საშინელ დღეში ჩავარდა, აყვირდა – მიშველეთ, მიშველეთ!!! ვიღაცამ თურმე იატაკზე დაულურსმა ფეხსაცმელები…
ოინებს ხანდახან ძუნწობის გამოც უწყობდნენ. ერთხელ, მატარებლით მგზავრობისას, ვაგონსა და ვაგონს შუა მდგარა, მიშა სარაულთან ერთად. სარაულს ხელი წაუვლია და აუტეხავს, თუ 20 მანეთს არ მომცემ, გადაგაგდებ და ვერც ვერავინ გაიგებსო. იმდენი უქნია, ჟორჟოლიანს მართლაც დაუჯერებია… დაჰპირებია, ოღონდ მომეშვი და მოგცემ 20 მანეთსო. ახლა, ეს ჩაუხვევია სარაულს – ქვეყანა შეუყრია, ჩემი ვალი აქვს და არ მიბრუნებსო. თან “აშანტაჟებდა”, მომე, თორემ მოვყვები, როგორ დაიჯერე, რომ მართლა გადაგაგდებდიო. იმდენი უქნია, მართლა წაურთმევია ჟორჟოლიანისთვის 20 მანეთი…

სანდრო ჟორჟოლიანი ნათესაობასთან

სანდრო ჟორჟოლიანი ნათესაობასთან

შვილიშვილები
მაია ჩაჩავა, სანდრო ჟორჟოლიანის შვილიშვილი: “ბაბუას ფულის ტყუილად ხარჯვა მართლა არ უყვარდა, მაგრამ ჩემთვის და ჩემი დისთვის, ჩვენი სათამაშოებისთვის ფული ნამდვილად არ ენანებოდა. ჩემს დას ჯიბის ჭიას ეძახდა. ყოველ ხუთიანზე ხუთ მანეთს ჩუქნიდა, მერე ჩემი და თვითონაც იწერდა დღიურში ხუთიანებს. ბაბუა კი ბუზღუნებდა, ეს გაუთავებელი ხუთიანები რა არისო, მაგრამ მაინც აძლევდა”.
ვიკიპედია
ჟორჟოლიანი ინტერნეტს არ მოსწრებია, მაგრამ კურიოზი არც ამ განზომილებაში ასცდა. ქართული “ვიკიპედია” დიდი ბრაკიბრუკით გვამცნობს, რომ თურმე ჟორჟოლიანს ოდესის უნივერსიტეტი 1941 წელს დაუმთავრებია.
ქართული “ვიკიპედიის” “ჭკუით” ჟორჟოლიანს 53 წლის ასაკში დაუმთავრებია უნივერსიტეტი. ანუ ჯერ ასწავლიდა და მერე ისწავლა…
სანდრო ჟორჟოლიანს მხოლოდ კომიკურ როლებს სთავაზობდნენ. მას კი გული სწყდებოდა, სხვა ჟანრში მუშაობის საშუალება რომ არ ეძლეოდა. “დიდოსტატის მარჯვენის” ერთ-ერთ მონაკვეთს ფასანაურში იღებდნენ, ჟორჟოლიანი იმ დროს იქ ყოფილა დასასვენებლად და კოლეგები მოუნახულებია. “შუა საუბრის დროს უცებ მომიბრუნდა და მითხრა, შენ, მგონი, არც აპირებ, ფილმში დამაკავო. გამეღიმა და დავპირდი, გადაგიღებ-მეთქი. მიმიხვდა თვალთმაქცობას, ნაღვლიანად ჩაიღიმა, ტყუილად ფიქრობ, რომ მე მხოლოდ სასაცილო როლების თამაში შემიძლიაო…” – იხსენებდა ვახტანგ ტაბლიაშვილი…
სადაც არ უნდა გამოჩენილიყო – ეკრანზე, სცენაზე თუ, გნებავთ, ცხოვრებაში, პანაშვიდზეც კი, მისი გამოჩენა გულიან ხარხარს იწვევდა. მაგრამ…თვითონ ცხოვრებაში ზედმეტად სევდიანი, ფიქრიანი, სერიოზული ყოფილა. თითქოს იუმორის გრძნობაც არ ჰქონდა. როცა ანეკდოტებს ყვებოდნენ ან ხუმრობდნენ, ძალიან სერიოზულად იჯდა და უკვირდა, რაზე იცინით, რა არის აქ სასაცილოო?

სანდრო და დინარა ჟორჟოლიანები

სანდრო და დინარა ჟორჟოლიანები

23 წლით უმცროსი ცოლი
ოდესის უნივერსიტეტში განსწავლულმა შესანიშნავად იცოდა ფრანგული ენა, საბჭოთა დროში, გამოწერილიც ჰქონია “ლუმანტიე”, ორიგინალში კითხულობდა ფრანგულ მხატვრულ ლიტერატურასაც და ფრანგ ფილოსოფოსთა შრომებსაც. ის კი არა, თავის დროზე, სანდრო ჟორჟოლიანს წერილიც კი მიუწერია პროლეტარიატის ბელად ლენინისთვის… “მაქსიმიჩმა” (როგორც მას თეატრში ეძახდნენ), ილიჩისთვის კი მოიცალა დროულად, მაგრამ აი, დაოჯახება ცოტა შეაგვიანდა. 42 წლის იყო, როცა 19 წლის ირინა ორეხოვსკაია ითხოვა ცოლად. ორეხოვსკაია დედით – ქართველი, მამით პოლონელი იყო. პოლონეთში დაბადებულა. შემდეგ გადმოსახლებულან საქართველოში. პიანისტი იყო, მაგრამ შვილი – დინარა ჟორჟოლიანი რომ შეეძინა, პიანისტობას თავი დაანება და მუსიკის მასწავლებლობა დაიწყო. სანდრო ჟორჟოლიანი და ირინა ორეხოვსკაია მალე დაშორებულან, მაგრამ სიცოცხლის ბოლომდე მეგობრებად დარჩენილან. ისე, რომ შვილიშვილები ვერც კი ხვდებოდნენ, რომ ისინი დაშორებული იყვნენ, სანდრო სადილადაც დაიარებოდა თურმე თავის ყოფილ ცოლთან…
სანდრო ჟორჟოლიანის ერთადერთმა ქალიშვილმა – დინარა ჟორჟოლიანმა ერთი როლით მოახერხა მაყურებლისთვის თავის დამახსოვრება – “ოთარაანთ ქვრივში” კესო ითამაშა. მისი სილამაზე თვით ვერიკოს განუმეორებელმა ხიბლმაც ვერ დაჩრდილა. თუმცა, სწორედ ვერიკოს ფაქტორმა დააეჭვა ის საკუთარ შესაძლებლობებში, ამას დაემატა ისიც, რომ მისთვის, როგორც მოწესრიგებული ადამიანისთვის, დამანგრეველი იყო კინოგადაღებებისთვის ჩვეული ქაოსი და მან კინო ჰობად დაიტოვა, სულ რამდენიმე ფილმშია გადაღებული. მას ყოველთვის ენები, ლინგვისტიკა აინტერესებდა,
დაამთავრა და მოღვაწეობდა უცხო ენების ინსტიტუტში, დაიცვა სადოქტორო დისერტაცია, იყო კათედრის გამგე, 1990 წელს გაცვლითი პროგრამით, ერთი წლით წავიდა ამერიკაში, სიეტლის უნივერსიტეტში ლექციების წასაკითხად, მაგრამ ის ერთი წელი დღემდე გრძელდება და როგორც მისი ქალიშვილი ამბობს, საქართველოში დაბრუნებას აღარ აპირებს. ამჟამად მოღვაწეობს ვაშინგტონის ცენტრალურ უნივერსიტეტში  – ასწავლის რუსულ ენას და ლინგვისტიკას. და კიდევ, გულშემატკივრობს ბარაკ ობამას. წინასაარჩევნო შეკრებებზეც დადიოდა თურმე და ორჯერ ფულიც გადაურიცხავს ობამას საარჩევნო ფონდში…

ოჯახი ამერიკაში
1992 წელს საქართველოდან ამერიკაში გადასახლდა დინარა ჟორჟოლიანის ორივე ქალიშვილი. მაგრამ აქ დარჩა დინარა ჟორჟოლიანის მეუღლე – ზურაბ ჩაჩავა, “მამა რამდენჯერმე იყო ჩასული ამერიკაში, მაგრამ რაღაცნაირად ვერ შეეწყო იქაურობას და დღესდღეობით აქ ცხოვრობს”, – ამბობს მაია ჩაჩავა.
მაია ჩაჩავა 29 წლის იყო, ამერიკაში დედის სანახავად რომ წავიდა, შვილთან ნინო გაბუნიასთან ერთად. დარჩენას არ აპირებდა, მაგრამ დარჩა. აქ თუ უცხო ენების სპეციალისტი იყო, იქ მხატვარი გახდა – შესაბამისი განათლება მიიღო და დღეს ფერწერას, გრაფიკას, დიზაინს ასწავლის სიეტლის უნივერსიტეტში.
მისი ქალიშვილი ნინო კომპიუტერული დიზაინერია, წელს ამთავრებს უნივერსიტეტს.
მაია ჩაჩავა ახლა კვლავ ამერიკაშია, მაგრამ ამ ცოტა ხნის წინ აქ იყო და გამოფენაც ჰქონდა “მარიოტში”. მის ნამუშევრებში ტრიალებს გულისა და ბროწეულის სიმბოლიკა, ხან ვერ გაარკვევ, გულია თუ ბროწეული.
მაია ჩაჩავა: “…შემოქმედებით პროცესში მიტაცებს ის, რისი ახსნაც არ შემიძლია. ყველაფერი რომ ავხსნა, ალბათ, აღარც დავხატავ… ბროწეული დაკავშირებულია მარიტასთან, ნატვრის ხესთან, თან რაღაც საიდუმლო ფორმაა, გარედან თითქოს არაფერია, გახსნი და… გულიც გაურკვეველია, რას აკეთებს, რა ფუნქციას ასრულებს, გარდა იმისა, რომ სისხლს ამოქმედებს სხეულში….”

%d bloggers like this: